III OSK 1930/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-04-28	
Data wpływu	2025-10-03	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Mirosław Wincenciak /przewodniczący/
Piotr Korzeniowski
Sławomir Pauter /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	I SAB/Sz 39/25	
Skarżony organ	Burmistrz Miasta	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 184, art. 141 § 4, art. 149; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g i art. 13; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 39/25 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Burmistrza [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej "WSA w Szczecinie", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 26 czerwca 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 39/25, oddalił skargę K.J. (dalej "skarżąca") na bezczynność Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z [...] lutego 2025 r., złożonym [...] lutego 2025 r, skarżąca, na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902), dalej jako "u.d.i.p.", zwróciła się do Burmistrza o udostępnienie kopii umowy o pracę wraz z aneksami i porozumieniami, a także awansami oraz wskazanie wysokości wynagrodzenia brutto E.B. z rozbiciem na składniki wynagrodzenia. Skarżąca zażądała przesłania informacji i kopii dokumentów pocztą pod adres: ul. [...], [...] lub przesłania informacji i skanów dokumentów na adres e-mail [...].

Pismem z [...] lutego 2025 r., udzielając odpowiedzi na wniosek, Burmistrz podał, że umowa o pracę wraz z aneksami wskazanego pracownika nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Wyjaśnił, że w chwili zawarcia umowy, do czasu wydania zarządzenia Burmistrza z [...] lipca 2024 r., nr [...], w sprawie udzielenia pełnomocnictwa [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] do prowadzenia określonych spraw z zakresu Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] – E.B. była pracownikiem niepełniącym funkcji publicznych. Organ podniósł, że w interpretacji art. 5 ust. 2 u.d.i.p. pomocne jest stwierdzenie, że funkcją publiczną jest funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym, a więc funkcja ta jest definiowana w kontekście oceny społecznej, oddziaływania na sferę publiczną. Uzasadnia to stwierdzenie, że pojęcie funkcji publicznej użyte w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. ma związek z pojęciem sprawy publicznej z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Funkcję publiczną sprawuje zatem ta osoba, której zadania oddziałują na sprawy publiczne. Następnie Burmistrz podkreślił, że pracownica, pełniąc swoje obowiązki, do chwili wydania wskazanego powyżej zarządzenia, nie podejmowała decyzji w imieniu Burmistrza tj. nie posiadała upoważnienia do wydawania decyzji administracyjnych, a czynności, które wykonywała nie miały władczego charakteru, nie dysponowała również środkami publicznymi. W związku z tym, w opinii organu, wnioskowane informacje nie stanową informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Ponadto udzielając odpowiedzi na kolejne, zawarte we wniosku, żądania organ wskazał, że w okresie od wydania zarządzenia o udzieleniu pełnomocnictwa [...] Ośrodka Pomocy Społecznej, pracownica nie otrzymała awansu oraz nie zostało zawarte z nią porozumienie. Dodatkowo wynagrodzenie pracownicy, w wysokości [...] zł brutto, kształtuje się następująco: 1) XVII kategoria zaszeregowania zasadniczego w kwocie – [...] zł brutto; 2) dodatek funkcyjny w kwocie – [...] zł brutto; 3) [...]% dodatku stażowego – [...] zł brutto.

Pismem z [...] marca 2025 r. skarżąca wystąpiła do WSA w Szczecinie ze skargą na bezczynność Burmistrza, wnosząc o: 1) zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku, 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., 4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Skarżąca domagała się także przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi dokumentów. W uzasadnieniu skargi podniosła, że argumentacja organu jest nielogiczna i niespójna.

W odpowiedzi na skargę pismem z [...] kwietnia 2025 r. Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z [...] lutego 2025 r. dotyczącą braku podstaw do udostępnienia umowy o pracę zawartej z E.B.

W dniu 26 czerwca 2025 r. WSA w Szczecinie wydał opisany na wstępie wyrok. W uzasadnieniu wskazał na brzmienie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zawierającego definicję informacji publicznej, podnosząc, że katalog informacji, które stanowią informację publiczną i podlegają w związku z tym udostępnieniu na podstawie u.d.i.p. zawiera art. 6, a podmioty obowiązane do udostępnienia informacji wymieniono w art. 4 tej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji w sytuacji gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej wystarczające będzie poinformowanie o tym wnioskodawcy zwykłym pismem. W sytuacji natomiast gdy żądanie dotyczy informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej organ winien ją bez zbędnej zwłoki udostępnić z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 13 u.d.i.p. Rzeczą podmiotu obowiązanego jest również dokonanie oceny, czy żądana informacja jest informacją prostą, czy przetworzoną, a także ustalenie, czy - pomimo tego, że stanowi ona informację publiczną, nie może zostać udostępniona ze względu na ograniczenia, o których mowa w art. 5 u.d.i.p. W takich przypadkach odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna przybrać postać decyzji, o czym stanowi art. 16 ust. 1 u.d.i.p., przy czym do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy k.p.a., z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). W tym miejscu WSA w Szczecinie wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to jednakże nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Sąd I instancji podał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną posiadanie określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa. Przy czym istotne jest posiadanie prawa do działania wpływającego na podejmowanie decyzji (nie tylko w sensie procesowych rozstrzygnięć) w tej materii. Orzecznictwo sądów administracyjnych skłania się bowiem ku szerokiej wykładni pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. Przyjmuje się generalnie, że funkcja publiczna, to funkcja związana z uprawnieniami i obowiązkami w zakresie realizacji zadań o znaczeniu publicznym.

WSA w Szczecinie wskazał, że skarżąca domagała się udostępnienia umowy o pracę pracownicy, która pełni obowiązki [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], a także aneksów do tej umowy, jak również zawartych z pracownicą porozumień i awansów oraz wskazania otrzymywanego wynagrodzenia za pracę z rozbiciem na składniki wynagrodzenia. W przewidzianym art. 13 u.d.i.p. terminie organ udostępnił skarżącej informacje dotyczące wynagrodzenia pracownicy, wskazał, że nie zawierał z nią żadnych porozumień, nie otrzymała również awansu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że zawarta z pracownicą umowa o pracę nie stanowi informacji publicznej, bowiem w dacie jej zawarcia nie pełniła ona funkcji publicznej. W ocenie Sądu I instancji działanie Burmistrza w rozpatrywanej sprawie było prawidłowe. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż organ jest związany wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej i nie może dokonywać jego zmian ani własnej interpretacji zawartego w nim żądania. Dodatkowo postępowanie o udzielenie informacji publicznej cechuje uproszczony charakter, nie stosuje się do niego przepisów k.p.a. Rzeczą organu jest zatem wyłącznie rozpoznanie wniosku i podjęcie reakcji w przewidzianej przepisami u.d.i.p. formie. Wobec powyższego zdaniem WSA w Szczecinie skoro skarżąca domagała się informacji o awansach i porozumieniach zawartych z pracownicą, a organ jej nie awansował, ani nie podpisywał z nią porozumień i taką informację skarżącej przekazał, to w tym zakresie wywiązał się z nałożonych u.d.i.p. obowiązków i nie pozostaje bezczynny. Podobne stanowisko Sąd i instancji zajął gdy idzie o udostępnienie informacji o zarobkach pracownicy, która została skarżącej udostępniona zgodnie z wnioskiem. Odnosząc się natomiast do żądania udostępnienia zawartej z pracownicą umowy o pracę, WSA w Szczecinie zwrócił uwagę na to, że - jak wynika z przedłożonych wyłącznie do wiadomości Sądu dokumentów - umowa ta została zawarta kilka lat przed powierzeniem pracownicy obowiązków [...] MOPS w [...]. Umowa dotyczyła stanowiska, które nie wiązało się z pełnieniem funkcji publicznej. W opinii Sądu I instancji rację zatem ma Burmistrz uznając, że dokument ten nie stanowi informacji publicznej. Zawarte tam dane dotyczące pracownicy stanowią jej sferę prywatną, a nie publiczną, podlegają ochronie i nie mogły zostać udostępnione. Jednocześnie według WSA w Szczecinie rację ma też skarżąca wywodząc, że skoro powierzenie funkcji publicznej zawsze poprzedza zawarcie umowy o pracę, to umowa ta powinna być jawna, jednak według Sądu i instancji dotyczy to takich sytuacji, w których podjęcie zadań związanych z wykonywaniem funkcji publicznej poprzedza zawarcie umowy, która obejmuje swym zakresem wykonywanie pracy związanej z pełnieniem takiej funkcji, co w badanej sprawie nie miało miejsca. Niewątpliwie bowiem umowa o pracę, której udostępnienia domaga się skarżąca nie obejmowała zadań związanych z pełnieniem funkcji publicznej. Pełnienie funkcji publicznej zostało pracownicy powierzone odrębnymi dokumentami, których udostępnienia skarżąca się nie domagała. W konsekwencji zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności WSA w Szczecinie oddalił skargę stwierdzając, że Burmistrz nie pozostawał bezczynny.

Pismem z 20 sierpnia 2025 r. skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając ten wyrok w całości. Skarżąca kasacyjnie zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

a) błędną wykładnię art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. polegającą na nietrafnym przyjęciu, że umowa o pracę, na podstawie której pracownik samorządowy pełniący funkcje publiczne aktualnie wykonuje swoje obowiązki nie stanowi informacji publicznej, tylko z tego powodu, że umowa ta była zawarta w okresie poprzedzającym objęcie funkcji publicznej i obejmowała pierwotnie wykonywanie pracy na innym stanowisku;

b) niezastosowanie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.d.i.p. pomimo, że dokumentacja związana z awansem wewnętrznym na stanowisko związane z pełnieniem funkcji publicznych (porozumienia, aneksy, awanse zmieniające umowę o pracę) stanowi informację publiczną o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska, w zakresie określonym w ustawie o pracownikach samorządowych;

c) błędną wykładnię art. 13 u.d.i.p. polegającą na przyjęciu, że organ uczynił zadość swoim obowiązkom informując skarżącą, że nie dysponuje dokumentami w postaci porozumienia, aneksu lub awansu w odniesieniu do osoby pełniącej funkcję publiczną na stanowisku [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], pomimo, że w rzeczywistości organ poinformował skarżącą, że nie dysponuje takimi dokumentami wytworzonymi po udzieleniu temu pracownikowi pełnomocnictwa do prowadzenia spraw OPS w [...], podczas gdy wniosek nie zawierał takiego ograniczenia czasowego, zaś żądane dokumenty stanowią informację publiczną niezależnie od tego czy ich wytworzenie nastąpiło przed, czy po udzieleniu pełnomocnictwa;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 149 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na skutek błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w wyniku czego Sąd I instancji:

- nietrafnie stwierdził, że organ poinformował skarżącą, że nie dysponuje dokumentami w postaci porozumienia, aneksu lub awansu w odniesieniu do osoby pełniącej funkcję publiczną na stanowisku [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], pomimo, że w rzeczywistości organ poinformował skarżącą, że nie dysponuje takimi dokumentami wytworzonymi po udzieleniu temu pracownikowi pełnomocnictwa do prowadzenia spraw OPS w [...],

- nie ustrzegł się wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia zaskarżonego wyroku wyrażającej się tym, że z jednej strony wskazał, że w ocenie Sądu informacją publiczną jest umowa o pracę, która obejmuje swym zakresem pełnienie funkcji publicznej, a z drugiej nie zastosował tego wniosku do uznania, że dokumenty w postaci porozumień, aneksów lub awansów powodujących zmianę stanowiska pracownika z [...] na [...] jednostki budżetowej wykonującego funkcję publiczną, o jakie występowała wnioskodawczyni, stanowią informację publiczną, którą organ w niniejszej sprawie winien udostępnić,

- w zaskarżonym wyroku ustalił, że z osobą zatrudnioną na stanowisku [...] Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] zawarta była umowa o pracę na wcześniej zajmowane stanowisko [...], a jednocześnie uznał za w pełni wiarygodne zapewnienie Organu, że z pracownikiem tym nie były zawierane żadne porozumienia, aneksy do umowy o pracę, ani udzielane awanse, nie dostrzegając przy tym, iż zmiana stanowiska pracy z szeregowego stanowiska urzędniczego ([...]), na stanowisko urzędnicze kierownicze ([...]) nastąpić musiała poprzez modyfikację stosunku pracy w drodze porozumienia, bądź aneksu albo zaakceptowanego przez pracownika oświadczenia pracodawcy o awansowaniu pracownika;

b) art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na oparciu orzeczenia na okolicznościach faktycznych, wywiedzionych z dokumentów "przedłożonych wyłącznie do wiadomości Sądu dokumentów", a więc nie stanowiących akt sprawy, bowiem przepisy p.p.s.a., ani rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz. U. poz. 1003), nie przewidują możliwości przedkładania dokumentacji jedynie do wiadomości Sądu;

c) art. 3 § 1 i art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie zobowiązał organu do podjęcia czynności, w sytuacji gdy żądanie skarżącej odpowiadało pojęciu informacji publicznej.

W oparciu o przedstawione zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi i wydanie wyroku zgodnie z wnioskami skargi, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania za postępowanie przed Sądem I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Ponadto skarżąca kasacyjnie oświadczyła, że zrzeka się rozpoznania niniejszej sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Pismem z 16 września 2025 r., odpowiadając na skargę kasacyjną, Burmistrz wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, a nadto wskazał, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy i wystąpił o zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143) zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. sprowadzający się do błędnego uznania przez sąd I instancji, że umowa o pracę na podstawie której pracownik samorządowy pełniący funkcję publicznie aktualnie wykonuje swoje obowiązki nie stanowi informacji publicznej, tylko z tego powodu, że umowa ta była zawarta w okresie poprzedzającym objecie funkcji publicznej i nie obejmowała pierwotnie wykonywanie pracy na tym stanowisku. Oceniając tak postawiony zarzut kasacyjny należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie umowa o prace z E.B., której o udostępnienie skarżąca kasacyjnie wnosi została zawarta kilka lat przed powierzeniem jej obowiązków [...] MOPS w [...]. Umowa ta dotyczyła stanowiska, które nie wiązało się z pełnieniem funkcji publicznej. Osoba ta rozpoczęła pełnienie funkcji publicznej dopiero z chwila udzielenie jej pełnomocnictwa do prowadzenia określonych spraw z zakresu funkcjonowania Ośrodka Pomocy społecznej w [...], a które to upoważnienie zostało jej udzielone z chwila wydania zrządzenia nr [...] roku przez Burmistrza [...] z dnia [...] lipca 2024 roku. Umowa o pracę z taką osoba winna być ujawniona w drodze udzielenia informacji publicznej, jednak dotyczy to sytuacji, w których podjęcie zadań związanych z wykonywaniem funkcji publicznej poprzedzone jest zawarciem takiej umowy i która obejmuje swoim zakresem wykonywanie pracy związanej z pełnieniem funkcji publicznej, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Sporna umowa, której udostępnienia w drodze udzielenia informacji publicznej wnosi skarżąca kasacyjnie nie obejmowała zadań związanych z pełnieniem funkcji publicznej przez E.B. Dotyczyła zatrudnienia jej na stanowisku [...], a wykonywanie w ramach tej umowy obowiązki nie dawały podstaw do przyjęcia, że jest to wykonywanie zadań związanych z pełnieniem funkcji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d u.d.i.p. spod zakresu funkcji publicznej wyłączone są stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej które mają charakter usługowy lub techniczny Podzielić zatem należy stanowisko sądu i instancji, że jeżeli żądana informacja dotyczy osoby pełniącej funkcje publiczną, ale nie związana z pełnieniem tej funkcji, w tym nie dotyczy warunków powierzenia i wykonywania tej funkcji, to jest objęta ochron prywatności i organ takiej informacji nie udostępnia, chyba, że osoba taka zrzeknie się prawa do ochrony prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Nie jest to informacja publiczna.

Brak jest także podstaw do uwzględnienia zarzutów kasacyjnych dotyczących naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g i art. 13 u.d.i.p., a dotyczący braku udostępnienia informacji poprzez nieudostępnienie zawartych z E.B. aneksów do umowy o pracę, zawartych z nią porozumień, awansów zmieniających umowę o prace. Po pierwsze dokumenty te należałoby uznać za informacje publiczną wówczas, gdyby związane były z pełnieniem przez w/w funkcji publicznej. Po drugie co jest istotne, gdyby takie dokumenty zostały przez podmiot związany do udzielenia informacji wytworzone i znajdowały się w jego posiadaniu. Jak wynika z akt sprawy, a w szczególności z informacji udzielonej przez Burmistrza [...] takich dokumentów nie wytworzono w okresie pełnienia przez E.B. funkcji publicznej. Nie są zatem informacją publiczna aneksy zawarte z w/w a dotyczące zmiany umowy o pracę przed powierzeniem jej wykonywania obowiązków związanych z pełnieniem funkcji publicznej i nie dotyczących powierzenia jej pełnienia tej funkcji. Nadto należy nadmienić, że obowiązkiem osoby składające wniosek o udzielenie jej informacji publicznej jest tak jego zredagowanie, aby nie nasuwał wątpliwości co do zakresu żądanej informacji. Wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2025 roku charakteryzuje się dużą ogólności. Nie jest rola podmiotu obowiązanego do udzielenie informacji publicznej domyślanie się zakresy informacji jaką żąda wnioskodawca. Jednocześnie organ zarówno w toku postępowania przez Sądem I instancji jak i w odpowiedzi na skargę kasacyjną stwierdził, że w związku z powierzeniem E.B. pełnomocnictwa do prowadzenia spraw w zakresie Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] nie sporządzano żadnych aneksów do umowy o pracę związanych z powierzeniem jej wykonywania tych obowiązków, czy też nie zawierano porozumienia z tym pracownikiem. Zatem nie wytworzono dokumentów, których doręczenia w ramach dostępu do informacji publicznej domaga się skarżąca kasacyjnie.

Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia art. 149 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. dotyczącego braku uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji na skutek błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie kontrolowanego wyroku nie zawiera obligatoryjnych elementów, wskazanych w tym przepisie albo zostało sporządzone w ten sposób, że nie pozwala na kasacyjną kontrolę orzeczenia (wyrok NSA z dnia 11 października 2022 r. sygn. akt II OSK 1462/21). Równocześnie należy podkreślić, że za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować ocen prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W szczególności, okoliczność, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz nie poddaje się kontroli kasacyjnej (por. np. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2315/21). W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zawiera wszystkie obligatoryjne elementy, wskazane w art. 141 § 4 p.p.s.a. Na podstawie uzasadnienia tego wyroku można ustalić, czym kierował się Sąd I instancji oddalając wniesiona skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Spełniona została zatem podstawowa funkcja, jaką ma pełnić uzasadnienie wyroku Sądu I instancji. To, że skarżąca kasacyjnie nie jest przekonana o trafności stanowiska Sąd I instancji, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku (wyrok NSA z 30 listopada 2011 r., I OSK 1451/11). Brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym co do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która nie koresponduje z oczekiwaniami skarżącej kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku. Polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może czynić skutecznym zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (wyrok NSA z 12 listopada 2025 r., sygn. akt III OSK 741/23). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie stwierdził, że dokumenty w postaci aneksów, porozumień powodujących zmianę stanowiska z [...] na [...] wykonującego funkcje publiczną nie jest informacja publiczna, a jedynie, że takie dokumenty nie zostały przez organ wytworzone. Związku ze zmianą stanowiska pracy i związaną z tym zmianą zakresu obowiązków nie zawierano porozumienia, nie sporządzona aneksów do umowy o pracę. Nastąpiło to jedynie w oparciu o zarządzenie wydane przez Burmistrza [...] w sprawie udzielenia pełnomocnictwa. To, że zdaniem skarżącej kasacyjnie, iż zmiana stanowiska pracy musiała nastąpić poprzez modyfikację stosunku pracy w drodze porozumienia, aneksu bądź zaakceptowania przez pracownika oświadczenia pracodawcy o jego awansowanie nie oznacza, że taki dokument w niniejszej sprawie został sporządzony. Nie jest rolą Sądu w niniejszej sprawie ocena, czy zastały zachowane wymogi proceduralne związane ze zmianą stanowiska pracy, a jedynie czy i jakie wytworzono faktycznie dokumenty z tym związane oraz czy wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej obejmował ich doręczenie.

Uznając, że wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej został rozpatrzony przez organ z zachowaniem wymogów określonych w u.d.i.p. brak było podstaw do zastosowania przez Sąd I instancji art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zatem zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia tych przepisów również nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.