Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Dolecki, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Aneta Kukla, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę oddala skargę

Decyzją z dnia [...] Starosta Powiatowy w K., uwzględniając wniosek K. S., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę, wraz ze zmiana sposobu użytkowania, dla inwestycji pod nazwą: przebudowa rolnych obiektów budowlanych (obór) ze zmianą sposobu użytkowania na budynki wczasowe z funkcją mieszkalną ze zbiornikiem bezodpływowym i przyłączami – w miejscowości P. gm. B.

W dniu 6 kwietnia 2007 r. do Starostwa Powiatowego w Koszalinie wpłynął wniosek J. C. – działającego z upoważnienia inwestora K. S. – o zmianę w/w decyzji o pozwoleniu na budowę i zmianę sposobu użytkowania dwóch realizowanych budynków wczasowych z częścią mieszkalną na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, szeregową, w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów oraz budowie parkingu na samochody osobowe na 36 stanowisk postojowych, oraz zmianę projektu zagospodarowania terenu.

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Starosta K. decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił zmiany swej decyzji o pozwoleniu na budowę nr 1 [...] z dnia

[...] stwierdzając, iż przepisy szczegółowe sprzeciwiają się zmianie decyzji w sposób żądany przez wnioskodawcę.

Od w/w decyzji odwołał się, działający w imieniu K. S., radca prawny M. H., zarzucając jej naruszenie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że nie zostały spełnione warunki określone w art. 35 ust. 1 oraz ust. 4 Prawa budowlanego. Wniósł o zmianę decyzji poprzez uwzględnienie wniosku inwestora.

Decyzją znak: [...] z dnia [...] Wojewoda uchylił powyższą decyzję Starosty K..

W uzasadnieniu organ odwoławczy potwierdził prawidłowość podjętego przez organ

I instancji rozstrzygnięcia w części dotyczącej odmowy zmiany decyzji z dnia

[...] w zakresie sposobu użytkowania dwóch realizowanych budynków wczasowych z częścią mieszkalną na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów, jednak z uwagi na niedokonanie przez organ I instancji oceny wniosku inwestora w części dotyczącej budowy parkingu na samochody osobowe oraz zmiany projektu zagospodarowania terenu uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Starosta K., decyzją nr [...] z dnia [...] ponownie odmówił zmiany swej decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] nr [...] w zakresie zmiany sposobu użytkowania przedmiotowych budynków, stwierdzając, iż realizowanych przez inwestora budynków nie można uznać za zespoły budynków jednorodzinnych w zabudowie segmentowej, oraz umorzył postępowanie w części dotyczącej budowy parkingu na samochody osobowe na 36 stanowisk postojowych i zmiany projektu zagospodarowania terenu, gdyż – jak wykazała wizja lokalna przeprowadzona w dniu 11 października 2007 r. – roboty budowlane objęte tą częścią wniosku zostały już w znacznej mierze wykonane.

Od powyższej decyzji odwołał się, działający w imieniu K. S. – radca prawny M. H., zarzucając organowi I instancji m.in. naruszenie art. 35 ust. 4 i art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów Kpa. Zdaniem skarżącego, organ I instancji, oceniając charakter zabudowy, bezpodstawnie ingeruje w treść projektu opracowanego przez uprawnionego projektanta.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewoda decyzją z dnia [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kpa oraz z powołaniem się na art. art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. Nr 156 z 2006 r. poz. 1118 ze zm. dalej: Prawo budowlane) uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę [...] w zakresie budowy parkingu na samochody oraz zmiany projektu zagospodarowania terenu i zmienił przedmiotową decyzję zgodnie z przedłożonym przez inwestora projektem zagospodarowania terenu oraz projektem budowlanym zewnętrznej instalacji wodociągowej, projektem budowlanym instalacji elektrycznej zewnętrznej (kabli elektrycznych zalicznikowych) zlokalizowanych na działkach nr [...] w m. P. gm. B. oraz projektem budowlanym branży drogowej dla działki [...].

W pozostałej części - odmawiającej zmiany decyzji z dnia 9 sierpnia 2005 r.

w zakresie wydanego pozwolenia na przebudowę rolnych obiektów budowlanych ze zmianą sposobu użytkowania na budynki wczasowe z funkcją mieszkalną - zaskarżona decyzja została utrzymana w mocy.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 36a Prawa budowlanego istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczenie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę.

W postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, przepisy

art. 32-35 stosuje się odpowiednio do zakresu zmiany. Zgodnie z treścią art. 36a

ust. 5 istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, wymagającym uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, jest zmiana m.in. w zakresie:

1) objętym projektem zagospodarowania działki lub terenu,

2) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części,

3) decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz w przypadku, gdy przewidziane zmiany wymagają uzyskania opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów wymaganych przepisami szczególnymi.

W świetle powyższego przepisu zasadnym było zakwalifikowanie wniosku inwestora z dnia 6 kwietnia 2007 r., jako wniosku o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...], gdyż, jak wynika z jego treści oraz przedłożonego projektu – dotyczy on zmiany sposobu użytkowania dwóch realizowanych budynków wczasowych z częścią mieszkalną na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów oraz zmiany zagospodarowania terenu w zakresie budowy instalacji elektrycznej (kabli energetycznych zalicznikowych) i parkingu.

Ponieważ organy administracji architektoniczno-budowlanej działają w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane zatem, wydając decyzję administracyjną na jej podstawie, zobowiązane są do posługiwania się nazewnictwem zgodnie z definicjami zawartymi w ustawie oraz rozporządzeniach wydanych na jej podstawie. Zdefiniowanie konkretnego pojęcia wprowadza jednolite jego rozumienie

i równocześnie zakaz odmiennych jego interpretacji. Z treści art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wynika, że każdy budynek mieszkalny jednorodzinny, również w zabudowie bliźniaczej, szeregowej czy grupowej, musi stanowić konstrukcyjne samodzielną całość (każdy budynek, będący częścią zabudowy, musi funkcjonować samodzielnie), gdzie dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczalnej 30% powierzchni całkowitej budynku. Natomiast w § 3 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) zawarta jest definicja budynku mieszkalnego, przez który należy rozumieć m.in. budynek mieszkalny wielorodzinny. Z powyższego wynika, że na gruncie Prawa budowlanego występuje również pojęcie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, a zespół takich budynków, oddzielonych od siebie szczeliną dylatacyjną i stanowiących samodzielnie konstrukcyjną całość może być realizowany również w zabudowie bliźniaczej lub szeregowej.

Jak wynika z projektu budowlanego załączonego do wniosku z dnia 6 kwietnia 2007 r. każdy z dwóch realizowanych budynków wczasowych z funkcją mieszkalną nie stanowi grupy 18-tu odrębnych, samodzielnych pod względem konstrukcyjnym całości, będących niezależnymi częściami jednej zabudowy szeregowej (grupowej), lecz posiada wspólną konstrukcję stanowiącą jedną całość. Pomimo określenia przez wnioskodawcę przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego jako zabudowa mieszkalna jednorodzinna szeregowa, brak jest podstaw prawnych do uznania jej za zgodną z przepisami ustawy Prawo budowlane. Zatem organ I instancji zasadnie odmówił zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] w zakresie zmiany sposobu użytkowania dwóch realizowanych budynków wczasowych z częścią mieszkalną na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów.

Natomiast analiza materiału dowodowego, rozszerzonego o ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, wykazała, że za zasadne należy uznać argumenty skarżącego podważające prawidłowość umorzenia przez organ I instancji postępowania w części dotyczącej budowy parkingu na samochody osobowe na 36 stanowisk postojowych oraz zmiany projektu zagospodarowania terenu działek nr [...]w m. P. gm. B.

Zgodnie z przepisami art. 30 ust. 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 24 ustawy Prawo budowlane inwestor posiada prawo do wybudowania obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania. W toku prowadzonego postępowania administracyjnego organ odwoławczy uzupełnił akta sprawy przekazane przez organ I instancji o Protokół z kontroli obiektu budowlanego w zakresie zagospodarowania działki nr [...], realizowanego w ramach pozwolenia na budowę z dnia [...], przeprowadzonej na podstawie art. 81 ust. 4 ustawy Prawo budowlane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w obecności inwestora – K. S. Z powyższego wynika, że w trakcie kontroli inwestor przedstawił znajdujący się na budowie plan, który w części graficznej zawiera plan zagospodarowania placu budowy. Lokalizacja faktycznie wykonanych placów składowych i wytwórni betonów odpowiada w/w planowi. W świetle powyższego oraz wyjaśnień zawartych w odwołaniu, iż place składowe dla materiałów, wykorzystywane również jako miejsca do parkowania, mają charakter tymczasowy i zostaną rozebrane, należy uznać, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia samowoli budowlanej, a więc również umorzenia postępowania w sprawie pkt 2 i 3 wniosku z dnia 6 kwietnia 2007 r., dotyczących budowy parkingu na samochody osobowe na 36 stanowisk postojowych i zmiany projektu zagospodarowania terenu działek nr [...] w m. P. gm. B.

W trakcie postępowania odwoławczego inwestor w dniu 17 grudnia 2007 r. przedłożył projekt budowlany branży drogowej pn. parking na 36 samochodów osobowych, drogi i chodniki wewnętrzne uzupełnił i poprawił złożony wniosek. Organ II instancji sprawdził złożony wniosek i stwierdził, że inwestor – K. S. przedłożył wymagane ustawą Prawo budowlane dokumenty, a wnioskowana w tym zakresie zmiana nie narusza ustaleń wynikających z decyzji Wójta Gminy B. o warunkach zabudowy nr [...] z dnia [...] oraz [...] z dnia [...] i [...], Projekt zagospodarowania działek jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia i sprawdzenia oraz informacje, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Zatem zasadnym jest wydanie, na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, decyzji zmieniającej decyzję Starosty K. nr [...] z dnia [...] w części, zgodnie z projektem budowlanym opracowanym w marcu 2007 r. (zał. nr 1) oraz projektem drogowym opracowanych dla działek nr [...] w m. P. gm. B. (zał.

nr 2), natomiast pozostałe warunki zawarte w decyzji nr [...] pozostają bez zmian.

Powyższą decyzję, w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji organu

I instancji, odmawiającej zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] dotyczącej realizowanych dwóch budynków wczasowych z funkcją mieszkalną w zakresie sposobu ich użytkowania na zabudowę mieszkalną jednorodzinną w dwóch zespołach po 18 segmentów, działający w imieniu inwestora K. S. radca prawny M. H. zaskarżył skargą, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu, gdzie zakwestionował uprawnienie organu administracji budowlanej do analizy złożonego wniosku z dnia 6 kwietnia 2007 r. o zmianę pozwolenia na budowę, zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego, w art. 32-35 Prawa budowlanego wskazano zakres działania organu administracji architektoniczno-budowlanej przy zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydawaniu pozwolenia na budowę czy też jego zmian. Do obowiązków tegoż organu należy sprawdzenie zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania) z przepisami dotyczącymi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska oraz sprawdzenie kompletności projektu budowlanego tzn. czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie czy projekt został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.

W zaskarżonej decyzji organ II Instancji rażąco naruszył prawo, dokonując ustaleń i rozstrzygnięć w zakresie wykraczającym poza umocowanie wynikające z art. 32-35 Prawa budowlanego. Nie można bowiem uznać za legitymizowane działanie organu II instancji, polegające na prowadzeniu rozważań i wskazywanie domniemanych naruszeń w sprawach, w których nie ma on kompetencji do działania.

Nie był on w szczególności uprawniony w świetle art. 32-35 Prawa budowlanego, do polemiki z ustaleniami projektanta dotyczącymi kwalifikacji realizowanych budynków jako zespołów domów jednorodzinnych w zabudowie segmentowej.

Organ II instancji przeprowadził szeroki wywód na wskazany wyżej temat

i doszedł do wniosku, że wydzielone budynki nie mogą zostać uznane za budynki mieszkalne jednorodzinne.

Organ nie był uprawniony do oceny projektu budowlanego w tym zakresie i do dokonywania własnych ustaleń, sprzecznych z tymi, które dokonał projektant.

W zakresie działania organu administracji budowlanej nie mieści się ocena projektów budowlanych (art. 35 Prawa budowlanego). Artykuł 12 Prawa budowlanego ukonstytuował instytucję "samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie" do których zaliczył m.in. działalność związaną z koniecznością fachowej oceny

zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązywania zjawisk technicznych lub samodzielnego rozwiązywania zagadnień architektonicznych i technicznych

oraz techniczno-organizacyjnych, w szczególności obejmującą projektowanie

i sprawdzanie projektów architektoniczno-budowlanych. Funkcje te mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające stosowne uprawnienia oraz wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Z artykułu 20 ust.2 Prawa budowlanego wynika, że to do projektanta należy obowiązek zapewnienia sprawdzenia projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Czynności tych nie może wykonywać organ administracji architektoniczno-budowlanej.

Do 4 grudnia 2000 r. obowiązywał art. 35 ust.2 Prawa budowlanego, według którego właściwy organ mógł badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Uchylenie art. 35 ust.2 Prawa budowlanego zlikwidowało podstawę prawną dokonywania przez organ, który prowadzi postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę, merytorycznej kontroli wykonania projektu architektoniczno-budowlanego. W świetle obowiązującego obecnie stanu prawnego, pełną odpowiedzialność za jego zgodność z zasadami określonymi w art. 5 Prawa budowlanego, ponosi projektant. Ustawodawca wyszedł z założenia, że wystarczające gwarancje fachowości wykonania projektu zapewnia nowy system uzyskiwania przez osoby pełniące samodzielne funkcje techniczne

w budownictwie uprawnień budowlanych oraz, fakt, że roboty budowlane, które mają skomplikowany charakter, podlegają na mocy art. 20 ust.2 Prawa budowlanego dodatkowemu sprawdzeniu. Merytoryczna kontrola projektu, dokonywana przez organ nie jest zatem uzasadniona. W wyniku uchylenia powyższego przepisu, organ utracił wszelkie możliwości ingerowania w treść projektu architektoniczno-budowlanego. Jego kontrola ma charakter wyłącznie formalny, co potwierdza art. 35 ust.1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Skarżący podnosi też, iż abstrahując od braku kompetencji organu administracji budowlanej dokonywania we wskazanym wyżej zakresie własnych ustaleń, ustalenia te są wadliwe. Artykuł 3 pkt 2a Prawa budowlanego zawiera definicję legalną budynku mieszkalnego jednorodzinnego, według której jest to budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "konstrukcyjnie samodzielnej całości". Nie oznacza to, że w innych aktach prawnych nie można znaleźć przepisów za pomocą, których można ustalić treść tego pojęcia. W § 210 rozporządzenia stwierdza się, że "części budynku wydzielone ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w pionie - od fundamentu do pokrycia dachu - mogą być traktowane jako odrębne budynki". Co prawda w przepisie tym nie użyto pojęcia "konstrukcyjnie samodzielnej całości", jednakże sprawą oczywistą jest, że odrębny budynek posiada omawianą cechę. Dodatkowo, w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) w dziale 2 Pojęcia podstawowe stwierdza się, że "W przypadku budynków połączonych między sobą (np. domy bliźniacze lub szeregowe), budynek jest budynkiem samodzielnym, jeżeli jest oddzielony od innych jednostek ścianą przeciwpożarową od fundamentu po dach. Gdy nie ma ściany przeciwpożarowej budynki połączone między sobą uważane są za budynki odrębne, jeśli mają własne wejścia, są wyposażone w instalacje i są wykorzystywane". Z regulacji tej wynika, że jeżeli budynek jest budynkiem odrębnym to z pewnością jest budynkiem cechującym się "konstrukcyjnie samodzielną całością".

Wraz z odwołaniem skarżący przedłożył zdjęcia realizowanych domów, potwierdzające tezę o ich samodzielności konstrukcyjnej, co potwierdzają m.in. odrębne wejścia do poszczególnych domów.

Organ II Instancji nie odniósł się w uzasadnieniu swej decyzji do powyższych przepisów, i jako uzasadnienie swojego stanowiska wskazał na pozaprawne twierdzenia, które pozostają w sprzeczności z przytoczonymi wyżej normatywnymi regulacjami. Przytaczane w zaskarżonej decyzji stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest tylko poglądem urzędników dających odpowiedź na zadane im pytania. Nie jest to definicja legalna.

Poglądem równorzędnym jest pogląd wyrażony przez Łukasza Smage,

w odpowiedzi udzielonej w dniu 12 marca 2007 r. opublikowany w Serwisie Budowlanym, według którego z przedstawionej w art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego definicji wynika, że o zakwalifikowaniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych jednorodzinnych decydują 4 cechy, które muszą występować, ale które są niezależne od siebie, a mianowicie:

1) cecha dotycząca lokalizacji budynku (budynek wolno stojący, w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej),

2) cecha dotycząca samodzielności budynku (budynek stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość),

3) cecha dotycząca przeznaczenia budynku (budynek służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych),

4) cecha dotycząca ilości lokali w budynku ( budynek, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokali mieszkalnego i lokalu użytkowego powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku).

Każda z wymienionych powyżej cech (pkt 2-4) odnosi się do jednego budynku jednorodzinnego niezależnie od tego, czy jest on zlokalizowany w zabudowie bliźniaczej, szeregowej, grupowej, czy jest budynkiem wolnostojącym.

Z definicji powyższej wynika ponadto, że ustawodawca odróżnia od siebie pojęcie budynku wolnostojącego od budynku stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość, co wynika z tego, że do definicji włącza budynki w zabudowie bliźniaczej, szeregowej czy grupowej. Budynki wolno stojące z natury swej są oddzielone od innych budynków. Samo oddzielenie (dylatacja) jest właściwe dla budynku wolno stojącego. Oznacza to, że budynki mogą tworzyć konstrukcyjnie samodzielną całość również wówczas, gdy nie są od siebie oddylatowane. Nie jest to zatem wymóg decydujący o konstrukcyjnej samodzielności. Kwalifikacja danego budynku do kategorii budynków jednorodzinnych musi być dokonana na gruncie danego stanu faktycznego. Muszą one stanowić zamkniętą przestrzeń, wydzielona przegrodami budowlanymi i dachem.

Odpowiadając na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów obowiązującego prawa, w tym trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej P.p.s.a.).

W świetle powyższych regulacji uznać należało, iż przedstawione wyżej zarzuty skargi okazały są bezzasadne, a zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

W szczególności nietrafna jest argumentacja kwestionująca uprawnienie organu administracji architektoniczno-budowlanej do analizy przedstawionego mu do zatwierdzenia projektu budowlanego pod kątem jego zgodności z wymogami przepisów Prawa budowlanego, w tym przepisami techniczno-budowlanymi. Każde stosowanie prawa, a do takich należy wydawanie decyzji administracyjnych, wiąże się z właściwym ustaleniem stanu faktycznego, do którego dokonuje się subsumcji normy prawnej.

Zarzuty w tym zakresie są zresztą bezprzedmiotowe. Organ budowlany

w tym wypadku nie ingerował w przedłożony mu projekt, lecz rozpatrując wniosek

o zmianę ostatecznej decyzji z dnia 9 sierpnia 2005 r. dotyczącej pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania realizowanych na bazie dawnych obiektów rolnych (obór) dwóch budynków wczasowych z funkcją mieszkalną, na budowę dwóch zespołów budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej po osiemnaście segmentów każdy, analizował zgodność tego wniosku i załączonego do niego projektu z decyzją dotyczącą warunków zabudowy, do czego obliguje go art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz obowiązującymi normami prawa budowlanego. Jak wynika z akt sprawy, inwestor wraz z wnioskiem o zmianę decyzji z dnia [...] przedłożył organowi architektoniczno-budowlanemu decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...]o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania dwóch realizowanych budynków wczasowych z częścią mieszkalną na zabudowę mieszkaniową jednorodzinną szeregową w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów każdy.

Pomijając w tym miejscu zagadnienie prawnej możliwości załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 6 kwietnia 2007r. tj. zmiany decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę przez zmianę jej w zakresie sposobu użytkowania realizowanych dwóch budynków, na które opiewało pozwolenie na budowę, na dwa zespoły budynków jednorodzinnych w zabudowie segmentowej, stwierdzić należy, iż organ był uprawniony i zobowiązany ocenić czy przedłożony projekt odpowiada w/w decyzji

o warunkach zabudowy, tj. czy spełnia warunek budowy dwóch zespołów segmentów, będących budynkami jednorodzinnymi, po 18 budynków jednorodzinnych w każdym z tych zespołów.

Analizując tę kwestię, organ zasadnie odwołał się do definicji zawartych

w art. 3 Prawa budowlanego w tym w szczególności do definicji budynku (art. 3 pkt 2) oraz budynku mieszkalnego jednorodzinnego (art. 3 pkt 2a). Zgodnie z tymi definicjami każdy budynek – to obiekt budowlany, który jest trwale związany

z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Budynek mieszkalny jednorodzinny musi spełniać wszystkie cechy budynku (pkt 2) a nadto wymogi wskazane w pkt 2a, w tym stanowić "konstrukcyjnie samodzielną całość", w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku.

Z powyższego wynika, iż każdy z segmentów zespołu budynków jednorodzinnych w zabudowie segmentowej musi być odrębnym budynkiem, "stanowiącym konstrukcyjnie samodzielną całość", co oznacza, iż każdy musi mieć samodzielną konstrukcję opisaną w pkt 2, w tym mieć samodzielnie fundamenty na całym swym obrysie.

Z akt sprawy wynika, że przedmiotowa inwestycja i wydane pozwolenie na budowę z dnia 9 sierpnia 2005r. obejmowały pierwotnie przebudowę dwóch obiektów rolnych (obór) w dwa domy wczasowe z funkcją mieszkalną.

W zakresie budowlanym polegało to na wykonaniu robót budowlanych przez wykonanie odpowiednich przegród budowlanych, wydzielających poszczególne lokale mieszkalne w istniejącym obiekcie budowlanym – budynku rolnym,

z wykonaniem wejść i otworów okiennych.

Zmiana charakteru inwestycji, opisana we wniosku z dnia 6 kwietnia 2007r. musiałaby wiązać się z istotnymi odstępstwami od projektu zatwierdzonego decyzją

z dna 9 sierpnia 2005r. wymagającym zastosowania procedury wskazanej w art. 36a Prawa budowlanego.

Zauważyć należy, że przedłożony przez inwestora do wniosku z dnia

6 kwietnia 2007 r. "Projekt budowlany zagospodarowania działek" nie stanowi projektu budowlanego konstrukcyjnego dla projektowanych zespołów budynków jednorodzinnych w zabudowie segmentowej. Wynika z tego, iż inwestor uważa, że wnioskowana przez niego zmiana sposobu użytkowania realizowanych obiektów ma charakter formalny, zaś podział i zmiana sposobu zagospodarowania działki są wystarczające dla zmiany charakteru inwestycji z dwóch budynków z wydzielonymi lokalami mieszkalnymi na dwa zespoły budynków jednorodzinnych w zabudowie szeregowej – po osiemnaście budynków. Ani z przedłożonego projektu ani treści wniosku z 6 kwietnia 2007r., nie wynika iż inwestor zamierza dokonać z takiej przebudowy tych budynków, która spowoduje, iż każdy segment oddzielony będzie od pozostałych nie tylko ścianą zabezpieczenia pożarowego od fundamentu po dach, lecz także posiadać będzie własne fundamenty. Ściana oddzielenia pożarowego nie jest fundamentem. Bez własnych fundamentów segment nie stanowi zaś oddzielnego budynku, stanowiącego konstrukcyjnie samodzielną całość.

Są to zupełnie różne inwestycje, wymagające innych rozwiązań konstrukcyjnych, które nie mogą sprowadzać się tylko do oddzielenia lokali ścianami, w tym nawet ścianą oddzielenia pożarowego od fundamentu po dach i posiadaniem odrębnego wejścia do każdego lokalu, lecz także – jak wyżej wskazano – charakteryzować się posiadaniem własnego fundamentu przez każdy segment. Aby zatem mogły powstać obiekty budowlane o jakich mowa we wniosku z dnia 6 kwietnia 2007 r. niezbędna byłaby przebudowa dotychczas realizowanych obiektów tzn. dwóch budynków wczasowych z funkcją mieszkalną, czego załączony "Projekt zagospodarowania działek" nie przewiduje. Zauważyć też należy, iż w świetle treści skargi oraz doręczonego do akt sprawy materiału dowodowego, obiekty, których dotyczył wniosek z dnia 6 kwietnia 2007 r. o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę i sposobu użytkowania z dnia 9 sierpnia 2005 r., zostały już zrealizowane i nie jest przewidywane wykonanie dodatkowych robót budowlanych związanych z budową zespołów budynków jednorodzinnych.

Sposób użytkowania budynku określa jego funkcję społeczno-gospodarczą

i niekoniecznie musi być związany z jego rozwiązaniami konstrukcyjnymi bądź techniczno-budowlanymi lub typem zabudowy, zaś dokonanych zmian parametrów i konstrukcji obiektu budowlanego, realizowanego na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego nie można zastąpić "zmianą sposobu użytkowania".

W świetle powyższych ustaleń słusznie organ budowlany uznał, iż przedłożony mu dnia 6 kwietnia 2007 r. wniosek, oraz dołączony do niego projekt zagospodarowania działek, nie odpowiada przedłożonej razem z tym wnioskiem decyzji o warunkach zabudowy, przewidującej zabudowę jednorodzinną, szeregową, w dwóch zespołach po osiemnaście segmentów każdy, skoro wg pozwolenia na budowę na podstawie decyzji z dnia [...] zabudowa taka nie mogła być zrealizowana.

Zatem stanowisko organów obu instancji iż zrealizowane na podstawie pozwolenia na budowę i zmianę sposobu użytkowania z dnia 9 sierpnia 2005r. mają charakter4 budynków wielorodzinnych zabudowie segmentowej, uznać należy za trafne.

Zmiana tej decyzji w trybie art. 36a Prawa budowlanego nie jest w takiej sytuacji możliwa.

Odnosząc się do przywołanego przez skarżącego przepisu § 210 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75 poz. 690 ze zm.) należy wyjaśnić, że wskazane w tym przepisie traktowanie części budynków jako odrębnych w sytuacji przedzielenia ich ścianami oddzielenia pożarowego od fundamentu do pokrycia dachu ma zastosowanie tylko przy określaniu warunków bezpieczeństwa pożarowego wynikających z przepisów rozporządzenia. Również przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie mają zastosowania przy rozstrzyganiu spraw w oparciu o przepisy ustawy Prawo budowlane. Służą one celom wskazanym w tym akcie i przepisom, na których akt ten został oparty.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego – zgodnie z art. 151 P.p.s.a. podlega oddaleniu.