Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi W.I. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Rady Ministrów do rozpatrzenia wniosku W. I. z dnia [...] maja 2025 r., w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz W. I. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W. I. (dalej: Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: Sąd) skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów (dalej: Organ) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] maja 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pisma (lub pism), jakie w 2024 r. kierowane były do Kancelarii Organu z Ministerstwa Rozwoju i Technologii (dalej: MRiT) ws. odwołania A. K. (dalej: AK) ze stanowiska Głównego Geodety Kraju (dalej: GGK).

W datowanej na 29 maja 2025 r. skardze Skarżący wniósł o zobowiązanie Organu do rozpoznania wniosku oraz o stwierdzenie, że Organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał odpowiedzi na wniosek.

W datowanej na 12 czerwca 2025 r. odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że pismem z 30 maja 2025 r. poinformował Skarżącego, że ze względu na zakres wnioskowanych informacji oraz konieczność wyszukania dokumentów termin udzielenia odpowiedzi ulegnie wydłużeniu, a informacja zostanie udostępniona nie później niż 9 lipca 2025 r.

Pismem z 22 lipca 2025 r. Organ udostępnił Skarżącemu wniosek MRiT o odwołanie AK ze stanowiska GGK.

Sąd zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4, zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności (pkt 1) albo stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

W przepisach p.p.s.a. nie wyjaśniono, jak należy rozumieć pojęcie bezczynności. W doktrynie i w orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go podjęciem w terminie stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011 r., s. 109).

Na gruncie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) podmiot obowiązany do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozostaje w bezczynności, jeżeli nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci jej udostępnienia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, ewentualnie o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), nie informuje wnioskodawcy, że jej nie posiada (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), o odrębnym trybie dostępu do niej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) lub o tym, że żądana informacja nie ma charakteru publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępniania informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w podmiotowych i przedmiotowych ramach norm wynikających z u.d.i.p. Poza tym sąd musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie i terminie oraz czy, jeśli udzielono żądanej informacji, została ona udzielona w pełni (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPP nr 6/2012, s. 75 i n. oraz wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).

Oceniana według powyższych kryteriów skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Nie ulega wątpliwości ani Sądu, ani Stron, że Organ jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej - na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., jak również że żądany przez Skarżącego dokument stanowi informację publiczną na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Kwestionowana jest za to terminowość podejmowanych przez Organ działań.

Stosownie do treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2, zgodnie z którym, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

Jak wynika z akt sprawy, termin na rozpoznanie wniosku Skarżącego upływał 23 maja 2025 r. Co prawda Organ skorzystał z możliwości przedłużenia tego terminu, jednak zrobił to dopiero pismem z 30 maja 2025 r., a zatem z naruszeniem art. 13 ust. 1 u.d.i.p., natomiast żądaną przez Skarżącego informację publiczną udostępnił dopiero pismem z 22 lipca 2025 r., w związku z czym pozostawał w bezczynności.

Stwierdzenie, że bezczynność danego podmiotu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, orzecznictwo zarezerwowało dla niemających racjonalnego uzasadnienia, jakościowo oczywistych i ilościowo znaczących przypadków obrazy obowiązujących norm prawnych (podobnie NSA w wyroku z 10 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1610/20, oraz w powołanym tam orzecznictwie). Zaliczono do nich m.in. rozpoznanie wniosku ze znaczącym uchybieniem terminu (por. prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Gl 14/15), niewykonywanie prawomocnego wyroku zobowiązującego do rozpoznania wniosku (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 26 marca 2018 r., sygn. akt II SAB/Bk 169/17), długotrwałe ignorowanie wniosku (por. prawomocny wyrok WSA w Warszawie z 28 lutego 2024 r., sygn. akt II SAB/Wa 570/23) lub obstrukcja przejawiająca się niekonsekwentnym stosowaniem kolejnych instytucji prawnych, dającym jedynie pretekst do nieudostępniania wnioskowanej informacji (por. wyrok NSA

z 21 listopada 2024 r., sygn. akt III OSK 748/23).

W ocenie Sądu bezczynność Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Choć Organ podjął się rozpoznania wniosku Skarżącego dopiero po wniesieniu przez niego do sądu skargi na bezczynność, to ostatecznie udostępnił Skarżącemu żądaną informację publiczną, a terminowi na rozpoznanie wniosku nie uchybił w znaczny sposób.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. jak w punkcie 3 sentencji. Na poczet kosztów postępowania Sąd zaliczył wpis od skargi w wysokości 100 zł.