Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Jarosław Szaro /spr./, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 24 września 2024 r. nr 1801-IOD.4102.65.2023 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 rok oddala skargę.

Przedmiotem skargi J. B. (dalej: skarżący/podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS) z 24 września 2024 r. nr 1801-IOD.4102.65.2023 utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 17 listopada 2023 r. nr 1803-SPV.4102.234.2022 określająca wysokość zobowiązania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. w kwocie [...] zł.

Jak wynika z akt sprawy na podstawie upoważnienia Naczelnika US w [...] z 17 lipca 2020 r. przeprowadzono w firmie podatnika kontrolę podatkową w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania i prawidłowości rozliczeń w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2017 r. oraz z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2017 r.

W oparciu o ustalenia dokonane w trakcie kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] postanowieniem z 6 września 2022 r wszczął wobec podatnika postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowego opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskanych w 2017 r.

Stwierdzono, że w 2017 r. podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą: "B" (dalej: "B" ), opodatkowaną na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032 ze zm.), dalej: u.p.d.o.f.; prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów (dalej: "p.k.p i r."). Przedmiotem działalności był transport, spedycja oraz prowadzenie warsztatu samochodowego.

W dniu 23 marca 2018 r. złożył zeznanie PIT-36L za 2017 r., wykazując: przychód z działalności gospodarczej – [...] zł, koszty uzyskania przychodów – [...] zł, dochód – [...] zł, podstawa obliczenia podatku -33.362 zł, podatek wg stawki 19% (podatek liniowy) – [.] zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne [...] zł, podatek należny – [...] zł, nadpłatę [...] zł .

W ocenie organu podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o [...] zł - ujmując w podatkowej księdze przychodów i rozchodów 37 faktur wystawionych przez "N" Sp. z o.o. które dotyczyły usług transportowych, zakupu folii stretch, palet EURO, płyt OSB impregnowanych, przekładek paletowych, desek burtowych, wymiany poszycia podłogi, gdyż faktury wystawione przez ww. podmiot w swej treści zawierały dane niezgodne ze stanem faktycznym tzn. faktury nie odzwierciedlały faktycznego przepływu towarów i nie dokumentowały czynności faktycznie dokonanych.

Organ I instancji włączył do akt sprawy:

•wyciągi z protokołu kontroli podatkowej "N" w zakresie: rzetelności rozliczeń z tytułu VAT - w zakresie zobowiązania w tym podatku za:

-styczeń i kwiecień 2017 r. oraz kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym za poszczególne okresy rozliczeniowe: luty, marzec i maj 2017 r. (postanowienie z 10.12.2020 r., 1803-SKP.500.15.2020),

-poszczególne okresy rozliczeniowe: od czerwca do grudnia 2017 r. (postanowienie z 11.03 2022 r" 1803-SKP.500.10.2021);

•zanonimizowane kopie (postanowienie z 6.03.2023 r.):

pisma "N" z 12.09.2017 r. (podpisanego przez R. W. - prezesa zarządu), wyjaśniającego m.in. transakcje spółki z M. C.: zakup towarów i usług, ich realizację, formę płatności;

-odpisu wyroku Sądu Rejonowego w [...] z [...].01.2019 r. [...], skazującego M. C. ;

•zanonimizowane kopie protokołów przesłuchań w Komendzie Powiatowej Policji w [...] (postanowienie z 15.03.2023 r.):

-T. J. z 16.11.2018 r.,

-T. G.z 21.11.2018 r.,

-C. W.z 23.11.2018 r.;

•zanonimizowane kopie protokołu przesłuchania M. C. (postanowienie z 17.03.2023 r.) z:

-22.05, 9.08 i 6.11.2018 r. w KP Policji w [...].,

-8.06.2018 r. w Prokuraturze Rejonowej w [...]

Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] decyzją z 17 listopada 2023 r. nr 1803-SPV.4102.234.2022, określił skarżącemu podatek dochodowy od osób fizycznych za 2017 r. w kwocie [...] zł.

DIAS, opisaną na wstępie decyzją z dnia 24 września 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy dopuścił jako dowody w sprawie (postanowienie z 9.08.2024 r.) wyciągi z decyzji Naczelnika US w [...] w przedmiocie VAT, dotyczących:

•M.C. z 3.11.2022 r., 1803-SPV.4103.27.2020, za I i II kwartał 2017 r.,

•"N" z:

-2.02.2023 r., 1803-SPV.4103.30.2020, za styczeń - maj 2017 r.,

-17.07.2024 r., 1803-SPV.4103.31.2022, za czerwiec - grudzień 2017 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. w którym zawarto definicje kosztów uzyskania przychodów a następnie wskazał, że podatnik ma możliwość uwzględnienia w kosztach wszelkich wydatków, pod warunkiem wykazania, że:

- pozostają one w związku przyczynowo-skutkowym ze źródłem przychodów lub poniesiony w celu jego osiągnięcia lub zachowania bądź zabezpieczenia jego źródła,

- są rzeczywiście poniesione w określonej kwocie i zgodnie z prawem udokumentowane,

- nie są wymienione w katalogu wydatków niestanowiących kosztów.

DIAS podkreślił, że w przypadku przychodów jak i kosztów, w podatku dochodowym pierwszoplanowe znaczenie ma istnienie rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Następnie wskazał, że nie można zmniejszać dochodu poprzez zaliczenie do kosztów wydatków dokumentowanych fikcyjnymi fakturami - dokumentami prawidłowymi pod względem formalnym, jednakże nieodzwierciedlającymi stanu faktycznego tj. sporządzonymi jedynie w celu udokumentowania czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca pomiędzy wskazanymi na nich podmiotami.

Mając na uwadze powyższe DIAS stwierdził, że organ I instancji zasadnie zakwestionował ujęcie przez podatnika jako kosztów wydatków na nabycie od firmy "N" folii stretch, palet EURO, przekładek paletowych, desek burtowych, wymiany poszycia podłogi, usług transportu krajowego jako, że nie odzwierciedlają rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych.

Organ odwoławczy dokonał analizy poszczególnych transakcji podatnika,, które miały mieć miejsce w 2017 r. między jego firmą podatnika a "N".

Powołując się na zebrany materiał dowodowy, w tym ww. dokumentację zgromadzoną w postępowaniach podatkowych prowadzonych wobec firmy "N" i M.C. (rzekomego głównego dostawcę towarów dla "N"), stwierdził że "N" nie nabyła od M.C. wskazanych towarów; M.C. nie prowadził w 2017 r. rzeczywistej działalności w zakresie i rozmiarze wykazanym na fakturach; nie posiadał zaplecza osobowego, technicznego i materiałowego pozwalającego na wykonanie niejednokrotnie bardzo specjalistycznych czy pracochłonnych usług, jak również sprzedaży towarów wskazanych na fakturach. Wystawiał faktury dla szeregu podmiotów, w tym "N" - 80 % faktur było bez pokrycia (nie było żadnego towaru), wystawione przez niego faktury stwierdzają czynności, które nie zostały wykonane. Miał świadomość, że działa w celu uzyskania nieuprawnionych korzyści majątkowych, działał przy udziale swoich kontrahentów, w tym "N", którzy generowali dokumentację mającą uprawdopodobnić fikcyjne transakcje (umowy, zlecenia, zamówienia, protokoły odbioru, specyfikacje do faktur, dokumenty WZ, PZ, KW itp.). "N" wiedziała, że takie działania są bezprawne;

Pracownicy "N" (T. J., T. G., C. W.) - nie potwierdzili, aby byli świadkami dostaw płyt OSB przez M. C., - nic nie wiedzieli o deskach szalunkowych, nie byli w stanie podać marki ani numeru rejestracyjnego, którym rzekomo M. C. przywoził towar.

Odnosząc się do usług transportowych "N" organ odwoławczy wskazał, że do faktur wystawionych przez "N" nie ma dokumentacji uprawdopodabniającej realizację tych usług (trasy przewozu, przedmiot przewozu, odbiorców), a także stanowiącej podstawę wystawienia faktury (stawki za przewóz towarów do kalkulacji wyceny usługi) dokumentującej sprzedaż. Sam podatnik zeznał, że "N" miała wykonywać usługi i realizować dostawy na rzecz jego firmy od czerwca do grudnia 2017 r. Umowy ze spółką na wykonanie usług i dostawę towarów zawierano tylko ustnie przez cały 2017 r. Nie sporządzano protokołów odbioru robót, wykonania usług - nie było takiej potrzeby. Nie sporządzano kosztorysów, kalkulacji, wyceny lub innych dokumentów będących podstawą określenia należności za wykonane usługi - cenę ustalano na podstawie wizji lokalnej. Podatnik nie pamiętał skąd pozyskano informacje o możliwości wykonania usług lub dostaw towarów przez ten podmiot. Wskazał, że w sprawach dotyczących realizacji ww. zleceń, usług kontaktowano się z nim a on z R.W. Wyjaśnił, że jego samochody firmowe zwoziły towary z Polski, które miały być dystrybuowane do klientów z P. Nie miał pojęcia na rzecz jakich firm. Podał, że dostawa wykonywana była na podstawie listów przewozowych, wz-tek, które dostawał wraz z towarem kierowca. Po zrealizowanej dostawie, kierowca, dokumenty odwoził do biura, które podpinane zostały pod dokumentacje zleceniodawcy. Podatnik nie był w stanie wyszczególnić zleceń, które wykonywał R. W., ponieważ, jak twierdził, część zleceń wykonywał    bezpośrednio swoimi pojazdami, jak również pośrednio pojazdami R.W. Firmie "N" zlecenia nie były wystawiane, wszystko było zlecane w formie ustnej. Podatnik nie pamiętał kto odpowiadał za załadunek i rozładunek towaru, nie dysponował danymi osób, informacjami o rodzajach transportu, nr. rej. pojazdów realizujących usługi transportowe przewożonego towaru. Nie pamiętał także gdzie i kiedy wykonana była usługa wymiany poszycia podłogi z materiałem/płyta OSB impregnowana. Wskazał, ze wykonywana była prawdopodobnie pod warsztatem R.W. a dotyczyła wymiany na samochodzie ciężarowym. Nie był jednak w stanie odpowiedzieć kto dostarczał ten pojazd do R.W.; nie wiedział kto fizycznie wykonywał ww. usługę.

DIAS podkreślił, że w decyzji w sprawie podatku od towarów i usług wydanej w sprawie M.C. organ podatkowy stwierdził, że wszystkie faktury VAT wystawione przez niego nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Celem ich było uzyskanie niezgodnych z prawem korzyści majątkowych po stronie wystawcy oraz nieuprawnionych korzyści podatkowych po stronie odbiorców tych faktur (w tym "N").

Podobnie w decyzji podatkowej w sprawie "N" jednoznacznie stwierdzono, ze faktury dotyczące sprzedaży towarów i usług, wystawione odpowiednio przez M. C. dla "N" i przez "N" dla "B"- firmę podatnika- są fikcyjne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności DIAS uznał, że podatnik nie miał podstaw do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów w 2017 r. wydatków wynikających z zakwestionowanych faktur wystawionych przez "N" w łącznej wysokości 79.501,50 zł.

Wobec powyższego decyzją z 24 września 2024 r, opisaną na wstępie utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z 17 listopada 2023 r. nr 1803-SPV.4102.234.2022, określającą skarżącemu podatek dochodowy od osób fizycznych za 2017 r. w kwocie [...] zł.

Podatnik nie zgodził się z decyzją organu odwoławczego z 24 września 2024 r. i wniósł na nią skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie zarzucając naruszenie przepisów postępowania podatkowego:

- art. 180 § 1, art. 187 § 1 oraz art. 191 w zw. z art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm.), dalej: o.p. - poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego przedmiotowej sprawy i nieprawidłową ocenę zebranego materiału dowodowego,

- art. 187 § 1, art. 188 w zw. z art. 122 o.p. - poprzez nieuzasadnioną odmowę przeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy tj. przesłuchania M.C. i R.W.,

- art. 193 § 2 - 6 o.p. - poprzez uznanie ksiąg podatkowych za nierzetelne,

- art. 210 § 4 o.p. - poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji.

2. Przepisów prawa materialnego:

- art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 ust. 1 u.p.d.o.f. - poprzez pozbawienie podatnika prawa zaliczenia w koszty uzyskania przychodów wydatków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą,

- art.22a ust. 1 i nast. u.p.d.o.f. - poprzez brak zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od samochodu PORSCHE Carrera S Coupe, w związku z uznaniem, iż samochód ten nie był zakupiony w celu odsprzedaży,

- art. 23 ust. 1 pkt 43 lit. a tiret 2 w zw. z art. 86a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm.) - poprzez brak uwzględnienia w kosztach uzyskania przychodów 50% naliczonego podatku VAT związanego z wydatkami poniesionymi tytułem serwisu samochodu PORSCHE Carrera S Coupe,

-art. 2a o.p. w zw. z art. 2 Konstytucji RP (w kontekście interpretacji ogólnej Ministra Finansów z dnia 29.12.2015 znak: PK4.8022.44.2015) oraz w zw. z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz 1292 ze zm.), - poprzez brak uwzględnienia przy ocenie materiału dowodowego zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika (in dubio pro tributario).

Wywodząc powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie jest uzasadniona.

Wbrew zarzutom skargi organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe i w oparciu o zgromadzone w sposób kompletny dowody miały prawo ustalić, że podatnik nieprawidłowo rozpoznał koszty w zakresie opisanym w decyzji.

Jako ramy zakresu badania sprawy przez sąd administracyjny należy wskazać, w warstwie procesowej na przepisy regulujące postępowanie dowodowe w zakresie gromadzenia, a następnie oceny tychże zgromadzonych dowodów. Z przepisów art. 121 § 1 i 122 o.p wynika, że organy mają obowiązek działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, jak także podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Oznacza to, że muszą uwzględniać wszystkie dowody jakich przeprowadzenie jest konieczne do wyjaśnienia stanu faktycznego mającego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W myśl art. 187 § 1 o.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oceniając przy tym w myśl art. 191 o.p. czy dana okoliczność została udowodniona. Takie ukształtowanie postępowania dowodowego nie nakazuje organom dopuszczania wszelkich dowodów, jakie mogą być związane ze sprawa ale tylko takie które maja znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. Nie jest także konieczne by wszelkie dowody były przeprowadzone bezpośrednio w postępowaniu podatkowym. Dopuszczalne jest oparcie się na dowodach zgromadzonych w innych postępowaniach jeżeli w sposób jednoznaczny i konkretny wskazują na zaistnienie pewnych okoliczności stanowiących następnie podstawę orzeczenia przez organ. Konieczne jest jednak by strona – podatnik miała należytą wiedze o tym dowodzie i mogła się do niego odnieść bądź też złożyć stosowne zastrzeżenia.

Dowodami takimi mogą być protokoły przesłuchań świadków bądź oskarżonych/podejrzanych w postępowaniach karnych, dokumenty i opinie zgromadzone w innych postępowaniach w tym karnych, czy też w końcu same decyzje w przedmiocie zobowiązań podatkowych innych podmiotów, co do których orzekły ten lub inne organy podatkowe. Wszystko co nie jest sprzeczne z prawem może być dowodem w postępowaniu, jeżeli na tej podstawie organ może w sposób wszechstronny ją wyjaśnić. Zgromadzone dowody muszą zostać przez organ poddane wszechstronnej ocenie. Ocena taka musi mieć charakter oceny swobodnej, nie może być ocena dowolną. Oznacza to, że musi być przeprowadzona w sposób zgodny z zasadami wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego. Organ musi wskazać na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych.

Organ może oprzeć się także na dowodach w postaci ewidencji podatkowej podatnika, jego księgach podatkowych. Księgi te jednak mogą nie stanowić dowodu i organ może zaprzeczyć wskazanym w nich zdarzeniom podatkowoprawnym w sytuacji gdy uzna ,że księgi te są nierzetelne, a więc prowadzone niezgodnie ze stanem faktycznym.

Przy prowadzeniu niniejszego postępowania organ nie naruszył powyżej wskazanych zasad postępowania dowodowego i miał prawo uznać, że podatnik zawyżył koszty prowadzonej działalności gospodarczej co skutkowało wydaniem zaskarżonej aktualnie decyzji.

Sąd uznał, że nie narusza prawa sposób w jaki w przedmiotowym postępowaniu wykorzystano dowody w postaci relacji M. C. , który nie został przesłuchany w sposób bezpośredni. Organ dysponował bowiem jego depozycjami z innych postepowań w których w poszczególnych wersjach przedstawiał on przebieg zdarzeń, z tym że przyznał w trakcie przesłuchania, że nie dysponował on towarami jaki miał sprzedawać do firmy "N", a faktury jakie dla tej firmy wystawił są fakturami fikcyjnymi. Nie jest kwestionowane w orzecznictwie sądowym, że tego typu zeznania, bądź wyjaśnienia złożone w charakterze oskarżonego bądź podejrzanego przez kontrahenta podatnika stanowią pełnoprawny dowód, mogący służyć do ustalenia stanu faktycznego. Oczywiście osoby takie mogą być przesłuchane ponownie w postępowaniu podatkowym jednak musi być wykazany powód do takiego przesłuchania, zaś sama odmowa przesłuchania z istotnego powodu, jak np.: niemożność zapewnienia stawiennictwa danej osoby na przesłuchanie w pełni uzasadnia poprzestanie na dotychczas uzyskanych dowodach z przesłuchań.

W przedmiotowej sprawie zeznania M.C. zostały przez organy zgromadzone w postaci protokołów przesłuchań z innych postepowań i jest to wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy.

Podobne uwagi należy zawrzeć również co do świadka R.W..

Organ zgromadził także cały szereg innych dowodów w sprawie, jak zeznania pracowników firmy "N", których zeznania zdaja się potwierdzać co to podał M.C. potwierdzając fikcyjność wystawionych przez niego faktur. Organ w tym zakresie – co do tych osób, jak T.J., T. G., C. W. szczegółowo przedstawił fakty wynikające z ich zeznań i słusznie ocenił, że zeznania tych świadków wskazują na to, że dostawy takie jak w zakwestionowanych fakturach, oraz usługi w postaci przewozu osób przez M. C. nie były wykonywane.

Organ dokonał przy tym rozważań odnośnie zeznań R.W., czy też samego podatnika, którzy twierdzili, że czynności te nie były wykonywane. W tym zakresie przedstawił argumentację przemawiająca za uznaniem ze czynności te w rzeczywistości nie miały miejsca.

Przedstawiona argumentacja świadczy zdaniem sądu o tym, że organ rozważył wszechstronnie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Organ wskazał na niezgodności w zeznaniach tych osób, na brak potwierdzenia ich innymi dowodami, w szczególności w postaci dokumentacji towarzyszących zwykle tego typu zdarzeniom gospodarczym, jak korespondencja firmowa towarzysząca zamówieniu, potwierdzenia odbioru, sprawdzeń jakości towaru itp. Wskazano także jako okoliczność mogąca potwierdzać fikcyjność transakcji ( jako jedną z kilku ) fakt zapłaty gotówka, co choć nie jest zabronione, to jednak może wskazywać na brak rzeczywistego charakteru transakcji.

Rozważania organów w tym zakresie spełniają warunek oceny wszechstronnej. Organ był też uprawniony do przyjęcia ,że firma "N" nie była dostawca towarów dla firmy skarżącego, a tym samym wystawione przez nią faktury nie mogą stanowić dowodu zakupu towarów i usług, mają charakter faktur pustych. Słusznie organ wskazał, że tzw. dobra wiara nie podlega badaniu w przedmiotowej sprawie, gdyż doktryna ta został ustalona dla potrzeb podatku od towarów i usług, zaś podatek dochodowy jako niesharmonizowany w prawodawstwie Unii Europejskiej nie podlega temu reżimowi prawnemu. Dorobek orzeczniczy TS UE odnośnie dostaw towarów i prawa do neutralności podatku VAT dla przedsiębiorców mieści się poza granicami tej sprawy.

Dozwolone jest wnioskowanie opierające się na przyjęciu takiego założenia, że podmiot który nie wykazał zakupu danego towaru od kontrahenta nie może być następnie uznany za dostawce tego towaru do innego kontrahenta. Takie wnioskowanie jest logiczne i znajduje potwierdzenie w zasadach doświadczenia życiowego. W przedmiotowej sprawie stan taki zaistniał;. Towary i usługi nie mogły zostać dostarczone do "N" przez M.C. zaś firma ta nie wykazała żadnego innego źródła tych towarów i usług, a tym samym jako prawidłowe jawi się wnioskowanie organu co do braku możliwości następnej sprzedaży towarów i usług przez "N" do "B". Stąd też wnioskowanie organu o nierzeczywistym charakterze tych dostaw towarów i wykonania usług nie narusza prawa.

Przeciwko takiemu wnioskowaniu nie przemawia również fakt ,że postępowania podatkowe przeciwko M. C. i firmie "N" zostały umorzone. Jak bowiem wynika to z uzasadnienia organu II instancji u podstaw tych rozstrzygnięć legł fakt przedawnienia tych zobowiązań podatkowych, nie zaś fakt ustalenia, że dostawy i usługi będące aktualnie w zainteresowaniu organu miały miejsce Nie ma zatem sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem organów co do tych dwóch podmiotów i podatnika aktualnie skarżącego decyzję.

Podsumowując zatem rozważania co do tej części zarzutów naruszenia prawa procesowego należy stwierdzić, że organy miały prawo dokonać takiej jego oceny, która sprowadzała się do przyjęcia fikcyjności zakwestionowanych 37 faktur. Brak możliwości dokonania dostaw przez M.C. na rzecz "N" skutkował odmowa przyjęcia dostaw tych samy6ch towarów na rzecz firmy skarżącego przez "N".

Również ewentualne posiadanie tego typu towarów prze podatnika nie zmienia oceny procedowania przez organy, gdyż podstawą do przyjęcia faktury za rzetelna jest uznanie, że podatnik otrzymał towar na podstawie tej właśnie faktury, a nie tego, że w ogóle towar taki posiadał ( np: od innego nieznanego podmiotu ). Sam fakt posiadania towaru nie zawsze będzie zatem świadczył o rzetelności faktury opiewającej na jego dostawę.

Podatnik nie jest przy tym obciążony skutkami negatywnych działań M. C. tylko działań swoich polegających na włączeniu do ewidencji podatkowej faktur potwierdzających nieistniejące dostawy towarów i świadczenie usług. Działanie M.C. stanowiło tylko uprawdopodobnienie rzetelności tych faktur czemu jednak ten, przesłuchiwany po raz kolejny zaprzeczył.

Nie są również trafne zarzuty skargi w tym zakresie prawa do odliczenia kosztu wynikające z 50% wartości podatku VAT z faktury dokumentującej serwis samochodu marki Porsche. W tym, zakresie, jak wynika to z ustaleń dokonanych przez organ II instancji nie doszło do ingerencji w rozliczenie podatkowe podatnika i koszt ten został uznany przez organ I instancji Podatnik zachował zatem prawo do pomniejszenia dochodu o koszt wynikający z tej faktury. Organ stwierdził w decyzji, że zgodnie z zasadą nie orzekania na niekorzyść podatnika odwołującego się od decyzji organu I instancji nie orzeka w tym zakresie na jego niekorzyść, choć uznaje, że rozstrzygnięcie organu I instancji w tym zakresie jest błędne.

Dlatego też brak jest podstaw do kwestionowania orzeczenia organu II instancji w tym zakresie. Oczywiście można rozważać konieczność zawarcia uwag organu w zaskarżonej decyzji poświęconych temu zagadnieniu, jednak same rozważania nie stanowią o naruszeniu prawa mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów sąd oddalił skargę w myśl art. 151 p.p.s.a.