Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. w przedmiocie rozpoznania sprawy [...] postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z dnia 5 sierpnia 2016 r. Z. R. (zwany dalej stroną lub skarżącym) wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. m.in. w sprawie o nr [...] w przedmiocie "(...) niezwłocznego uchylenia we własnym zakresie przez Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. postanowień organu odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2016 r. o nr (...)[...] orzekających w mojej sprawie o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia na wydane z upoważnienia Prezydenta W., postanowienia Kierownika Zespołu Terenowej Pracy Socjalnej nr 1 w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej we W. (...) z dnia [...] lutego 2016 r. (Nr [...]), odmawiającego wznowienia postępowania."

W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że w dniu 7 czerwca 2016 r. wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., zwanej dalej k.p.a.) w celu niezwłocznego uchylenia wydanego postanowienia z dnia 27 kwietnia 2016 r. we własnym zakresie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia, gdyż wniesione przez niego pismo z dnia 7 czerwca 2016 r. nie stanowiło zażalenia na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu drugiej instancji, ani też wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

Zarządzeniem z dnia 19 września 2016 r. strona została wezwana do wykazania – pod rygorem odrzucenia skargi – czy przed wniesieniem skargi wystąpiła do organu z żądaniem usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi skarżący podkreślił, że wniesiona przez niego skarga nie dotyczy bezczynności i przewlekłości organu w przedmiocie rozpoznania sprawy o sygnaturze akt [...], lecz obejmuje "(...) bezczynność i przewlekłość ze strony Prezesa SKO we W. w przedmiocie niezwłocznego uchylenia we własnym zakresie postanowień organu odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2016 r. (...) pomimo wezwania z dnia 7 czerwca 2016 r. do usunięcia naruszenia prawa." W załączeniu strona przedłożyła kopię wskazanego wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Przy czym przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).

Postępowanie, w ramach którego zapaść miałoby rozstrzygnięcie oczekiwane przez skarżącego, uregulowane zostało ustawą z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, która w art. 37 § 1 przewiduje, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Zatem w stanie faktycznym niniejszej sprawy, aby strona mogła wystąpić ze skuteczną – pod względem formalnym – skargą na bezczynność organu, zobowiązana była do wystąpienia z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym należy podkreślić, że zażalenie takie strona powinna złożyć przed wszczęciem postępowania sądowoadministracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14 oraz wyrok tego Sądu z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OSK 1046/15).

W celu stwierdzenia, czy skarżący zadośćuczynił powyższym obowiązkom, należało ocenić przedłożone przez niego dokumenty w świetle art. 37 § 1 k.p.a., lecz nade wszystko koniecznym było ustalenie jakiej sprawy dotyczy wniesiona przez niego skarga. Z jednej bowiem strony skarżący wskazał, że domaga się stwierdzenia bezczynności i przewlekłości w sprawie o sygnaturze akt [...], po czym oświadczył, że podane oznaczenie miało jedynie pomocniczy charakter, a jego rzeczywistym zamiarem było kwestionowanie bezczynności i przewlekłości w przedmiocie niezwłocznego uchylenia we własnym zakresie przez organ postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...].

W ocenie Sądu podany przez skarżącego opis przedmiotu postępowania pokrywa się z zakresem sprawy o sygnaturze akt [...], w której Kolegium – działając z urzędu, a więc we własnym zakresie jak chce tego skarżący – wszczęło postępowanie nadzwyczajne w celu zbadania legalności postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] i stwierdziło następnie jego nieważność, a więc wyeliminowało je z obrotu prawnego. Podkreślenia przy tym wymaga również, że skarżący nie wskazał innego toczącego się postępowania w przedmiocie uchylenia wskazanego postanowienia Kolegium, stąd też należało przyjąć, że zarzucana bezczynność i przewlekłość dotyczyła sprawy o sygnaturze akt [...].

Po przeanalizowaniu treści pisma skarżącego z dnia 7 czerwca 2016 r. – wbrew stanowisku organu – należy uznać, że w istocie odnosiło się ono do kwestii bezczynności, chociażby przez sam fakt powołania się na art. 37 k.p.a. i wezwania do niezwłocznego podjęcia stosownych czynności we własnym zakresie. Trzeba jednak zauważyć, że w momencie wniesienia wskazanego podania nie toczyło się jeszcze żadne postępowanie mające na celu weryfikację postanowienia Kolegium z dnia 27 kwietnia 2016 r. Dopiero bowiem w dniu 10 czerwca 2016 r. organ wszczął z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowego aktu, a zawiadomienie w tej sprawie strona odebrała w dniu 15 czerwca 2016 r. Zatem od tego momentu zaczęły biec terminy do załatwienia sprawy, zaś strona zyskiwała uprawnienie do kwestionowania bezczynności organu bądź przewlekłego prowadzenia przez niego postępowania. Wystąpienie przez nią z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa w sprawie, która nie została jeszcze nawet wszczęta, nie mogło zostać uznane za wystarczające.

W świetle przywołanych okoliczności faktycznych stwierdzić należało, że skarżący przed wszczęciem postępowania sądowego, nie wystąpił z uprzednim wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Mając zatem na uwadze, że skarga została wniesiona przed wyczerpaniem przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia, należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.