Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu A.P. , R.P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 listopada 2023 r. znak: WI-I.7840.5.72.2023.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych po wznowieniu postępowania oddala sprzeciw

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 28 sierpnia 2018 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na wykonanie robót budowlanych dla inwestora: Spółdzielni Mieszkaniowej [...], dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Termomodernizacja budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z remontem pokrycia dachowego, remontem instalacji odgromowej, remontem kominów, podwyższenia rur wywiewnych kanalizacji sanitarnej, wymianą stolarki okiennej piwnic, wykonaniem drzwi przy wejściach do klatek schodowych, wymianą okien połaciowych, wyburzeniem zadaszeń nad bramami garażowymi, zlokalizowanego na działce nr [...], obr. [...] przy ul. [...] i [...] w K., jedn. ewid. [...]. Decyzja ta stała się ostateczna 29 września 2018 r.

W dniu 23 stycznia 2019 r. do organu wpłynęło pismo R. P. i A. P. zatytułowane odwołanie. Wojewoda Małopolski pismami z dnia z 13 marca 2019 r., działając na podstawie art. 64 kpa, wezwał R. P. i A. P. do złożenia jednoznacznego oświadczenia, czy podanie z 23 stycznia 2019 r. to odwołanie, czy wniosek o wznowienie postępowania. W odpowiedzi przesłanej w dniu 27 marca 2019 r. ww. oświadczyli, że pismo z dnia 23.01.2019 r. należy traktować jako wniosek o wznowienie postępowania w sprawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 24 marca 2023 r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ww. ostateczną decyzją, umożliwiając przeprowadzenie postępowania mającego na celu zbadanie istnienia wady postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.

Następnie decyzją z dnia 16 maja 2023 r. organ I instancji orzekł o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2018 r. W uzasadnieniu ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa wyjaśniono, że wnioskujący nie posiadają przymiotu strony, bowiem nieruchomość, których są współwłaścicielami nie znajduje się w obszarze oddziaływania robót na które zostało wydane przedmiotowe pozwolenie, oraz, że wyszczególnione (...) założenia projektowe, przedstawione w objętości zatwierdzonego projektu budowlanego, nie ingerują w tkankę lokali mieszkalnych, stanowiących odrębną własność w tym w lokal mieszkalny nr [...], będący własnością wnioskodawców. Roboty budowlane będące przedmiotem pozwolenia na budowę dotyczą jedynie eksploatacji i utrzymania części budynku i urządzeń budowlanych, stanowiących nieruchomość wspólną, szeroko uzasadniając wydaną decyzję oraz stwierdzając, że nie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania – określona w art. 145 ust. 1 pkt 4 K.p.a., bowiem żądający wznowienia nie byli, ani nie powinni być stroną postępowania (kwestia winy lub jej braku nie podlega badaniu w takiej sytuacji).

Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli R. P. i A. P..

Wojewoda Małopolski decyzja z dnia 20 listopada 2023 r. nr WI-I.7840.5.72.2023.SM działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Mając powyższe na względzie należy podkreślić, że nowelizacja prawa budowlanego na mocy ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, wprowadziła nową definicję obszaru oddziaływania obiektu, jednak w niniejszej sprawie obowiązuje brzmienie sprzed ww. nowelizacji. Sposób definiowania obszaru oddziaływania obiektu (tj. zgodnie z treścią art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane obowiązującej w czasie procedowania pozwolenia na budowę) wskazuje na to, że przez obszar ten należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, tego terenu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że R. P. i A. P. złożyli w dniu 7 maja 2019 r. do Wojewody Małopolskiego wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2018 r. Sprawa została zakończona wydaniem w dniu 30 czerwca 2020 r. decyzji na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 art. 156 § 1 kpa i art. 82 ust. 3 Pb, odmawiającej stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydenta Miasta Krakowa. W uzasadnieniu ww. decyzji Wojewody Małopolskiego, zostało stwierdzone, że organ odwoławczy nie znalazł podstaw do stwierdza nieważności, niemniej jednak, w jego ocenie, usytuowanie lokalu wnioskodawców w poddaszu budynku powoduje, że zarzut, iż powinni być uznani za strony przedmiotowego postępowania - jest zasadny. W myśl art. 28 ust. 2 Pb stronami oprócz inwestora są właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak stwierdzają inwestycja obejmująca roboty polegające na demontażu pokrycia dachowego, oddziałuje bezpośrednio na należący do nich lokal mieszkalny tj. pomieszczenia mieszkalne znajdujące się w poddaszu budynku. Jak z powyższego wynika, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 28 sierpnia 2018 r. narusza dyspozycję art. 10 § 1 kpa ze względu na treść art. 28 ust. 2 Pb. A. P. i R. P. winni być uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji pozwolenia na budowę. Zakres planowanych robót może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu lokali wnioskujących. Bowiem może mieć wpływ na korzystanie z lokalu mieszkalnego przez właścicieli, "wymuszać" zmiany w funkcjonowaniu lokalu, czy innej ingerencji w jego substancję, dlatego uzasadniony jest przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, a także w niniejszym postępowaniu. Naruszenie art. 10 § 1 kpa nie stanowi przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 kpa do stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli określona osoba nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, to ustalenie tej okoliczności stanowi przesłankę do wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Powyższa decyzja została zaskarżona do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie. W wydanej w dniu 7 grudnia 2020 r. GINB utrzymał w mocy ww. decyzję Wojewody Małopolskiego, co jednoznacznie potwierdza, że przyjęte przez Wojewodę Małopolskiego stanowisko dotyczące przysługującego R. P. i A. P. statusu strony jest właściwe, bowiem w przypadku odmiennego stanowiska powyższa decyzja zostałaby uchylona, a postępowanie o stwierdzenie nieważności umorzone. Decyzja ta została zaskarżona przez R. P. i A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 12 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 336/21, WSA oddalił skargę na powyższą decyzję GINB. Jednoznacznie zostało już wykazane, że R. P. i A. P. powinien zostać przyznany status strony w postępowaniu zainicjowanym z wniosku Spółdzielni o wydanie pozwolenia na wykonanie robót budowlanych. Status strony w sprawie pozwolenia na budowę ustalany jest na podstawie art. 28 ust. 2 Pb i nie zmienia się ten sposób oceny w trybie postępowań nadzwyczajnych tj. m.in. stwierdzenia nieważności czy wznowienia postępowania. Wojewoda Małopolski przyznał status strony wnioskującym w trybie stwierdzenia nieważności i podtrzymuje to stanowisko w niniejszej decyzji. Ponadto, zgodnie z treścią księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy dla Krakowa - [...] w Krakowie, jako właściciele wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w Krakowie, wnioskodawcy posiadają prawo własności w gruncie stanowiący udział w wysokości 9440/747303 tj. w działce inwestycyjnej nr [...] w Krakowie. Oznacza to, że z tytułu ww. własności w działce inwestycyjnej przysługuje interes prawny w niniejszym postępowaniu. Jak niejednokrotnie wskazywali wnioskodawcy są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...], w którego skład wchodzi poddasze nad którym bezpośrednio będą wykonywane roboty budowlane, zatem należy stwierdzić, że znajduje się ono w obszarze oddziaływania tych robót. W rozpatrywanej sprawie, obszar oddziaływania robót budowlanych może potencjalnie mieć w pływ na wykonywanie prawa własności przez wnioskodawców, ze względu na bezpośrednie wykonywanie prac remontowych dotyczących pokrycia dachu nad ich wyodrębnionym lokalem mieszkalnym nr [...]. Wnioskodawcy, w ocenie organu wykazali swój zindywidualizowany interes prawy w byciu stroną w postępowaniu o wydanie pozwolenia na wykonanie przedmiotowych robót budowlanych, gdyż ich wyodrębniony lokal mieszkalny znajduje się na dwóch poziomach budynku wielorodzinnego będącego w zarządzie Spółdzielni, w tym również na poddaszu, zatem możliwość wystąpienia potencjalnego oddziaływania na ten lokal jest prawdopodobne.

Zdaniem organu fakt posiadania przez wnioskodawców tytułu prawnego do lokalu, którego część jest bezpośrednio usytuowana w poddaszu budynku będącego przedmiotem wydanego pozwolenia, nakazuje uznać, że planowane prace budowlane w ramach remontu dachu mogą potencjalnie oddziaływać na ten lokal. Trzeba wziąć pod uwagę, że roboty te będą realizowane bezpośrednio nad lokalem wnioskodawców. Opisane powyżej okoliczności skutkują uznaniem, że w tej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Podkreślenia wymaga, że nie można utożsamiać kwestii naruszenia przepisów techniczno-budowlanych z przyznaniem lub odmową przyznania stronie tego statusu. Mając powyższe na uwadze, stwierdzenia wymaga fakt, że oczywistym jest więc, iż przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na miejsce wykonywanych robót budowlanych m.in. dach, może oddziaływać na nieruchomość skarżących w zakresie sposobu wykonywania prawa własności. Już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącym przysługuje przymiot strony, a jeśli tak to niewątpliwie ziściła się podstawa wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Z uwagi na powyższe Prezydent Miasta Krakowa przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji (art. 146, art. 151 § 2 K.p.a.).

Zatem organ I instancji powinien przeprowadzić postępowanie w zakresie treści art. 146 K.p.a., i od wyników tego etapu postępowania wydać decyzję w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 lub na podstawie art. 151 § 2 K.p.a. Powyższe uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 15 K.p.a., bowiem pozbawiłoby to strony postępowania uczestnictwa w obu instancjach postępowania administracyjnego.

Od powyższej decyzji sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. P. i R. P. twierdząc, że są stronami niniejszego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zaś, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu od kasacyjnej decyzji organu administracji, w relacji do zasad ogólnych jakimi rządzi się p.p.s.a., jest znacznie uproszczone. Organ administracji nie ma obowiązku udzielenia odpowiedzi na skargę (art. 64c § 4 p.p.s.a.), w postępowaniu przed sądem nie biorą udziału uczestnicy, a jedynie strona skarżąca i organ, który wydał zaskarżoną decyzję (art. 64b § 3 p.p.s.a.), sąd co do zasady rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 64d § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). W przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a.).

Konstrukcja postępowania sądowego w rozpoznaniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej implikuje zatem daleko idące ograniczenia w zakresie sposobu i kryteriów dokonywanej przez sąd kontroli. Ograniczeniu, by nie powiedzieć wyłączeniu, uległa możliwość badania i weryfikacji przez sąd materialnoprawnych aspektów zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka ocena stałaby się determinantą przyszłego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Kreowania takiej determinanty w postępowaniu prowadzonym pod nieobecność wszystkich podmiotów, których interesu prawnego jego wynik może dotyczyć i przy braku pełnej kontroli instancyjnej nie można pogodzić ani z podstawowymi zasadami porządku prawnego, ani z wymogami sprawiedliwości proceduralnej. W konsekwencji kontrola decyzji kasacyjnej musi się sprowadzać do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną. Oceniając legalność decyzji kasacyjnej obowiązkiem sądu administracyjnego jest jedynie ustalenie, czy zachodziły przesłanki do zastosowania art. 138 § 2 k.p.a., a więc odstąpienia od zasady ogólnej ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy albo zakończenia jej w inny sposób. Dokonując kontroli rozstrzygnięcia wydanego na podstawie 138 § 2 k.p.a. sąd nie jest zatem władny odnosić się do meritum sprawy w kierunku jej przesądzenia, skoro na skutek uchylenia decyzji organu pierwszej instancji sprawa wraca do merytorycznego rozpatrzenia przed tym organem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2219/15). Także w wyroku z dnia z dnia 1 lipca 2021 r. II OSK 1190/21 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż zgodnie z art. 64e p.p.s.a. rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Oznacza to, że zakres kontroli legalności sprawowany przez sąd administracyjny w sprawie zainicjowanej sprzeciwem od decyzji kasacyjnej został określony w sposób zawężający, tzn. rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. W konsekwencji, sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek wynikających z ww. przepisu.

W myśl art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy uwzględnić przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten przesądza, iż organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, gdy organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu sprawy naruszył przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uznanie sprawy za niewyjaśnioną i przez to niekwalifikującą się do merytorycznego rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji (zob. wyrok NSA z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK 1386/15). Kasacyjne rozstrzygnięcie winno zapaść wtedy, gdy wątpliwości organu drugiej instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. tj. w sytuacji, kiedy konieczny do uzupełnienia materiał dowodowy ma tak dużą skalę, że dokonanie tych czynności (uzupełnienie materiału dowodowego) przez organ II instancji i oparcie na nim rozstrzygnięcia naruszyło by zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, chyba, że wszystkie strony zgodnie z art. 136 § 2 k.p.a. wniosą o przeprowadzenie postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (por. wyrok NSA z dnia 28 maja 2021 r. I OSK 650/21). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w,wyroku z dnia z dnia 10 maja 2021 r. II SA/Gl 438/21, stwierdzenie "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy" jest równoznaczne z nieprzeprowadzeniem przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Jednocześnie jednak należy mieć na względzie, iż decyzja wydawana przez organ odwoławczy, nie może naruszyć ustanowionej w art. 15 K.p.a. a mającej też konstytucyjne umocowanie (art. 176 Konstytucji RP) zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy nie może zgodnie z tą zasadą orzekać po raz pierwszy tj orzekać w kwestiach co do których nie wypowiedział się organ I instancji.

Mając na uwadze wyżej przedstawione założenia należy stwierdzić, że decyzja organu odwoławczego była w pełni prawidłowa. Organ pierwszej instancji, wznowił wprawdzie postępowanie na wniosek skarżących, ale odmówił im uchylenia decyzji objętej wznowieniem, wskazując że skarżący nie byli stronami postępowania o pozwolenie na budowę, gdyż ich nieruchomość (mieszkanie na górnym poziomie budynku wielomieszkaniowego, położonego w K. na ul. [...]) nie znajdowała się w obszarze oddziaływania zamierzenia objętego pozwoleniem na budowę. Stanowiska tego nie podzielił organ drugiej instancji, powołując się an fakt, że pozwolenie na budowę wydane zostało przed nowelizacją ustawy Prawo budowlane z lutego 2020 r. a więc w sytuacji prawnej, w której obszar oddziaływania definiowany był jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Organ zauważa, że skarżący winni być uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji pozwolenia na budowę. Zakres planowanych robót może bowiem wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu lokalu którego są współwłaścicielami. Organ wydanie decyzji kasacyjnej uzasadnia faktem posiadania przez wnioskodawców tytułu prawnego do lokalu, którego część jest bezpośrednio usytuowana w poddaszu budynku będącego przedmiotem wydanego pozwolenia co, nakazuje uznać, że planowane prace budowlane w ramach remontu dachu mogą potencjalnie oddziaływać na ten lokal. Organ zauważa, że roboty te będą realizowane bezpośrednio nad lokalem wnioskodawców. Opisane powyżej okoliczności skutkują uznaniem, że w tej sprawie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ podkreśla, że nie można utożsamiać kwestii naruszenia przepisów techniczno-budowlanych z przyznaniem lub odmową przyznania stronie tego statusu. Oczywistym jest zatem, że przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na umiejscowienie robót budowlanych między innymi na dachu budynku, może oddziaływać na nieruchomość skarżących w zakresie sposobu wykonywania prawa własności. W ocenie organu, już sama ta okoliczność jest wystarczająca do przyjęcia, że skarżącym przysługuje przymiot strony, a jeśli tak to niewątpliwie ziściła się podstawa wznowienia postępowania w sprawie udzielonego pozwolenia na budowę. Według zaleceń organu odwoławczego Prezydent Miasta Krakowa przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przejść do kolejnego etapu postępowania wznowieniowego, którego przedmiotem, będzie zbadanie, czy występują okoliczności uzasadniające niemożność uchylenia decyzji (art. 146, art. 151 § 2 K.p.a.).

Jak mowa wyżej, ocenie sądu w postępowaniu w rozpoznaniu sprzeciwu do decyzji kasacyjnej nie są poddane materialnoprawne, merytoryczne założenia organu odwoławczego co do przesłanek związanych ze sposobem rozstrzygnięcia sprawy i kwestii koniecznych do ustalenia, w związku z przyjętym założeniem organu. Jak mowa wyżej kontrola decyzji kasacyjnej sprowadza się do oceny, czy przy przyjętych przez organ odwoławczy założeniach materialnoprawnych przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. jawią się jako spełnione - natomiast to, czy owe założenia są trafne, pozostać musi kwestią otwartą. Weryfikacja tych założeń będzie mogła nastąpić dopiero w razie wniesienia skargi na decyzję merytoryczną.

Skoro w ocenie organu drugiej instancji, skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, postępowanie wznowieniowe przed organem administracji musi prowadzić do ustaleń mających na celu wyjaśnienie, czy mimo zaistnienia przesłanki wznowieniowej (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) decyzja jest merytorycznie poprawna czy też wadliwa. Samo ziszczenie się przesłanki wznowieniowej, nie jest podstawą do eliminacji decyzji objętej postępowaniem wznowieniowym z obrotu prawnego. Podstawą taką jest stwierdzenie przez organ istotnych naruszeń przepisów prawno-materialnych dotyczących procesu budowlanego. Stwierdzenie takich okoliczności wymaga przeprowadzenia pełnoskalowego postępowania administracyjnego które wykaże, że doszło do naruszenia tych przepisów, a zatem decyzja jest wadliwa w stopniu wymagającym wyeliminowania jej z obrotu prawnego i ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (art 151 § 1 pkt 2 K.p.a.), bądź że okoliczności takie nie zachodzą a więc, że mimo naruszenia przepisów dotyczących podmiotowego ukształtowania postępowania, decyzja merytorycznie jest poprawna tj. jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art 146 § 2 K.p.a.). Należy zatem uznać, że zachodzą w niniejszej sprawie przesłanki kasacyjne, gdyż decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art 138 § 2 K.p.a.).

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności, sąd na zasadzie art 151a § 2 P.p.s.a.a orzekł jak w sentencji.