Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej i umorzenia postępowania organu I instancji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2020 roku numer [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego J. St. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], uchyliło decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2020 r., Nr [...], znak: [...], która odmówiła J. S. (dalej: wnioskodawca) udostępnienia informacji publicznej w zakresie udostępnienia kopii kompletu dokumentacji dotyczącej zaliczenia stażu pracy w gospodarstwie rolnym dla Zastępcy Wójta H. K. i umorzyło postępowanie organu I instancji.

Decyzja SKO w S. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu 1 października 2020 r. wnioskodawca zwrócił się do Wójta Gminy K. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie przesłania kompletu dokumentacji dotyczącej zaliczenia stażu pracy w gospodarstwie rolnym dla Zastępcy Wójta H. K.. Skarżący składał też do organu inne wnioski, ale nie są one przedmiotem niniejszego postępowania.

Po rozpoznaniu wniosku Wójt Gminy K. decyzją z dnia [...] października 2020 r., nr [...], znak: [...], odmówił udzielenia żądanej informacji. Powołując się na art. 2 ust. 1 oraz art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wójt zauważył, że żądane dokumenty znajdują się w aktach osobowych pracownika i zawierają informacje związane z prywatną sferą życia pracownika (dane osobowe rodziców, powierzchnia gospodarstwa, czynności wykonywane w gospodarstwie itp.). Zdaniem więc organu I instancji akta osobowe, w których skład wchodzą dokumenty niezbędne do potwierdzenia pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, stanowią zbiór dokumentów podlegających szczególnej ochronie prawnej, gdyż zgodnie z art. 94 pkt 9b Kodeksu pracy, pracodawca jest obowiązany przechowywać dokumentację pracowniczą w sposób gwarantujący zachowanie jej poufności. Również w świetle § 8 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie dokumentacji pracowniczej (poz. 2369) pracodawca zapewnia odpowiednie warunki zabezpieczające dokumentację pracowniczą prowadzoną i przechowywaną w postaci papierowej przed dostępem osób nieupoważnionych. Zatem w ocenie organu dostęp do akt osobowych mają wyłącznie osoby upoważnione, a udostępnienie ich innym osobom stanowiłoby naruszenie przepisów o ochronie danych osobowych, jak również objęłoby kwestie związane z życiem prywatnym pracownika. Organ podkreślił też, że udostępnianie danych osobowych zawartych w dokumentach urzędowych podlega przepisom RODO, co oznacza, że w przypadku gdy ujawnieniu w ramach krajowych systemów dostępu do informacji publicznej podlegają dane osobowe to RODO znajduje zastosowanie. W ocenie Wójta komplet dokumentów potwierdzających pracę w gospodarstwie rolnym należy do sfery dóbr osobistych podlegających ochronie na mocy art. 23 i 24 Kodeksu cywilnego, a zgodnie z art. 47 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony życia prywatnego. Podkreślając, że pracownik, którego powyższa sprawa dotyczy nie wyraził zgody na udostępnienie kompletu dokumentów potwierdzających jego pracę w gospodarstwie rolnym, organ postanowił odmówić udzielenia informacji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. S.

Po rozpoznaniu odwołania, SKO w S. decyzją z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], uchyliło zaskarżoną decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2020 r., Nr [...], znak: [...] i umorzyło postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. W jego ocenie odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem oparte zostało na błędnym założeniu, że żądane informacje stanowią informację publiczną, która podlega udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1425 ze zm.). Żądane przez odwołującego się kopie dokumentów dotyczących zaliczenia stażu pracy w gospodarstwie rolnym dla Zastępcy Wójta H. K. nie dają się zakwalifikować do którejkolwiek z kategorii informacji wymienionych w art. 6 ustawy. W świetle powyższego przepisu informacją publiczną będą niewątpliwie informacje dotyczące osób pełniących funkcje publiczne, a w tym informacje dotyczące osoby piastującej funkcję zastępcy wójta w jednostce samorządu terytorialnego, jako że zajmuje ona stanowisko o charakterze kompetencyjno-decyzyjnym, a więc pełni funkcję publiczną. Informacjami publicznymi będą w szczególności te dotyczące podejmowanych przez niego w ramach obowiązków służbowych działań - mieszczących się w ustawowych kompetencjach organów samorządu terytorialnego. Nie oznacza to jednak, że wszystkie informacje dotyczące osoby pełniącej funkcję publiczną podlegają bezwarunkowemu udostępnieniu z całkowitym wyłączeniem ochrony jej prywatności. Z art. 5 ust. 2 ustawy wynika bowiem, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jednakże ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W związku z tym żądana informacja o osobie pełniącej funkcję publiczną, aby mogła być uznana za informację publiczną, musi mieć związek z pełnieniem tej funkcji. Musi zatem istnieć ścisły związek między informacją odnoszącą się do osoby pełniącej funkcję publiczną i jej funkcjonowaniem w sferze publicznej. Takie kryterium spełniają informacje udzielone przez Wójta Gminy K. panu S. odnośnie wysokości wynagrodzenia Zastępcy Wójta Gminy K., jego składowych oraz innych świadczeń uzyskanych od pracodawcy. Natomiast żądana dokumentacja dotycząca stażu pracy pracownika nie wykazuje związku z pełnioną funkcją, ani nie dotyczy spraw publicznych, a wyłącznie osobistych spraw osoby piastującej funkcję publiczną, związanych z jej prawami pracowniczymi. Dokumentowanie stażu pracy przez pracownika dotyczy praw i obowiązków takiej osoby wynikających ze stosunku pracy, ale nie wiąże się z wykonywaniem pełnionej funkcji publicznej, jak też nie warunkuje jej wykonywania.

Dalej organ wyjaśnił, że podstawy do uwzględnienia prośby odwołującego się nie stanowi również wyrażona w odwołaniu chęć sprawdzenia zgodności z prawdą oświadczeń pracownika czy poprawności działania Wójta Gminy K. w zakresie udzielenia nagrody jubileuszowej pracownikowi Urzędu Gminy K.. Do weryfikacji zgodności z prawdą i z prawem działań osób fizycznych, jak też osób pełniących funkcje publiczne w ramach stosunków pracowniczych powołane są odpowiednie organy państwa i one w ramach swoich kompetencji mogą mieć wgląd w akta osobowe pracowników, które jak słusznie zauważył organ I instancji, podlegają szczególnej ochronie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może stanowić podstawy do wglądu w akta pracownicze osobom postronnym.

Zdaniem organu, pomimo niezasadności złożonego odwołania, zaskarżona decyzja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego. Zasada dwuinstancyjności postępowania nakłada na organ II instancji obowiązek ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, a treść złożonego odwołania nie wiąże organu odwoławczego, ani nie ogranicza zakresu jego działania tylko do sprawdzenia zasadności powołanych zarzutów. Wobec tego w niniejszym przypadku organ odwoławczy po ponownym rozpoznaniu sprawy, mimo iż nie podziela stanowiska odwołującego się, zmuszony jest wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję z innych przyczyn. Okazało się bowiem, że zaskarżona decyzja nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Brak bowiem jest podstaw prawnych do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej w stosunku do informacji, które nie posiadają statusu "publicznych". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że w przypadku gdy informacja o jaką ubiega się wnioskodawca nie ma charakteru informacji publicznej bądź organ nie posiada żądanej informacji publicznej, organ ten nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien pisemnie, w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomić o tym wnioskodawcę.

Dalej organ wyjaśnił, że udzielanie informacji publicznej odbywa się w drodze czynności materialno-technicznych (art. 7, 10 i 11 ustawy). Tryb decyzyjny ustawodawca przewidział w ściśle określonych przypadkach, tj. przewidziano możliwość wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej lub decyzji umarzającej postępowanie, w zależności od przyczyn nieudostępnienia informacji, tj. gdy z jakichś przyczyn udostępnienie informacji publicznej nie jest możliwe, np. w przypadku ochrony danych osobowych, informacji niejawnych czy innych prawnie chronionych, czy gdy nie można udostępnić jej w formie i w sposób wskazany przez wnioskującego (art. 16 ust. 1 w związku z art. 3, art. 5 i art. 14 ustawy). Wydanie którejkolwiek z wymienionych decyzji może jednak nastąpić wyłącznie w sytuacji gdy mamy do czynienia z sytuacją, gdy żądane dane są informacją publiczną. Natomiast gdy odmowa udostępnienia dotyczy danych, które nie posiadają waloru "publicznych", tryb decyzyjny nie może znaleźć zastosowania. Wobec tego, skoro w niniejszym przypadku Wójt Gminy K. wydał decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w stosunku do informacji, które takimi nie są, decyzja ta pozbawiona jest podstaw prawnych i winna być wyeliminowana z obrotu prawnego, a postępowanie organu I instancji musi być umorzone jako bezprzedmiotowe.

Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniósł J. S, w której zaskarżonej decyzji zarzucił:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego, na skutek błędnego uznania, że nie było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy ze względu na to, że skarżący nie miał w toczącym się postępowaniu przymiotu strony;

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy oraz dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającego na tym, że organ drugiej instancji nie przeanalizował dogłębnie zaskarżanej sprawy. Zdaniem skarżącego zachodzi podejrzenie naruszenia zasad dyscypliny finansów publicznych, ponieważ dla byłego Skarbnika odchodzącego na emeryturę w wieku 60 lat, wypłacono nagrodę jubileuszową za 45 lat pracy. Z tego wynika, że Pani Skarbnik zaczęła pracę w wieku 15 lat, gdzie ZUS ubezpiecza pracowników młodocianych po 16 roku życia. Pani Skarbnik według wiedzy skarżącego złożyła oświadczenie o pracy w gospodarstwie rolnym rodziców, a będąc uczniem szkoły średniej, nie wykonywała tych czynności i nie przejęła gospodarstwa rolnego. Zachodzi podejrzenie poświadczenia nieprawdy, a jednocześnie wyłudzenia środków publicznych. Skarżący swoje przypuszczenia opiera na wcześniejszych nieprawidłowych wypłatach wynagrodzeń przez Wójta Gminy i jego byłego zastępcę, które zostały opisane przez inspektorów RIO w protokole z kontroli RIO B., https://..._2019.pdf str. 145 i 147 protokołu z kontroli RIO przeprowadzonej w roku 2019, za rok 2018;

3) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wzięcia czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności niemożności uczestnictwa podczas przeprowadzanego w sprawie dowodu oraz niemożliwości wypowiedzenia się co do tak zebranych, przez organ, dowodów, przed wydaniem przez organ rozstrzygnięcia w sprawie, mimo że nie występowała w sprawie okoliczność mogąca usprawiedliwić zastosowanie przez organ art. 10 § 2 k.p.a., tj. odstąpienia od zasady czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ drugiej instancji dopuścił się wielu nieprawidłowości. Przede wszystkim nie zbadał szczegółowo sprawy. Była Pani Skarbnik, a obecnie Zastępca Wójta Gminy jest osobą publiczną i nie ma znaczenia fakt, że nie wyraziła zgody na udostępnienie informacji. Po opublikowaniu przez byłą Skarbnik oświadczenia majątkowego, w społeczności Gminy K. powstał duży znak zapytania, dlaczego była Skarbnik za pół roku zarobiła sto kilkadziesiąt tysięcy złotych. Odbiło się to niesamowitym niesmakiem i rozczarowaniem do samorządu gminy, ponieważ znane już były wcześniejsze wypłaty wynagrodzeń, nie w pełni zgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie ze względu na podniesione w niej zarzuty, lecz z przyczyn, które Sąd wziął pod uwagę z urzędu.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja SKO w S. z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...], która uchyliła decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] października 2020 r., Nr [...], znak: [...] i umorzyła postępowanie organu I instancji.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; dalej: u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1-2a u.d.i.p.). Ustawa informację publiczną definiuje w art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z przepisów przedmiotowej ustawy wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek: (1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub (2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub (3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie lub (4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Przy czym należy podkreślić, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie funkcjonuje w obiegu publicznym, a zainteresowany nie ma innego trybu dostępu do niej. Z kolei udzielenie odpowiedzi na wniosek nie dotyczący informacji publicznej lub dotyczący informacji nie będącej w posiadaniu organu, następuje zwykłym pismem.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności należy uznać, że Wójt Gminy K. jest jednym z podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Przy wykładni tych sformułowań należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.). Nie można go zatem interpretować zawężająco. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07).

W stanie faktycznym niniejszej sprawy skarżący zażądał od organu udzielenia informacji w postaci udostępnienia kopii kompletu dokumentacji dotyczącej zaliczenia stażu pracy w gospodarstwie rolnym dla Zastępcy Wójta Pani H. K.. W ocenie Sądu rację ma organ odwoławczy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną. Żądana bowiem dokumentacja dotycząca stażu pracy pracownika z okresu, gdy nie była ona Zastępcą Wójta K., nie wykazuje związku z pełnioną funkcją, ani nie dotyczy spraw publicznych. Dotyczy ona wyłącznie osobistych spraw osoby piastującej funkcję publiczną, związanych z jej prawami pracowniczymi (w tym przypadku jak wskazuje skarżący, liczenie okresu zatrudnienia dla celów otrzymania nagrody jubileuszowej w związku z przejściem na emeryturę). Jak trafnie wskazano w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 15/19, jeżeli celem dążenia do uzyskania informacji publicznej jest podmiot indywidualny - osoba fizyczna, a nie sfera działalności organu władzy publicznej lub innych podmiotów zobowiązanych do udzielenia informacji publicznej, to żądane dokumenty dotyczące danej osoby, np. umowa o pracę i inne dokumenty pracownicze, nie mieszczą się w katalogu informacji o sprawach publicznych. Przy czym zdaniem niniejszego składu orzekającego zauważenia wymaga, że w przedmiotowej sprawie skarżącemu nie chodzi o uzyskanie określonych informacji wynikających z umowy o pracę H. K. zatrudnionej jako Zastępca Wójta w K., w tym np. dotyczących wysokości i sposobu wyliczenia nagrody jubileuszowej, bo takie informacje są informacjami publicznymi (por. wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 36/20). Skarżącemu chodzi wyłącznie o dokumenty pracownicze H. K. dotyczące ustalenia lat składkowych (ubezpieczenie w ZUS) za pracę wykonywaną przez nią w gospodarstwie rolnym kilkadziesiąt lat temu, kiedy nie pełniła ona funkcji Zastępcy Wójta K. Fakt więc, że określona osoba fizyczna pełni funkcję publiczną nie oznacza, że ujawnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej podlega cała sfera jego życia zawodowego. Niewątpliwie pełnemu ujawnieniu podlegać będzie tylko taki zakres informacji w jakim osoba ta sprawuje funkcje publiczne (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2018 r., sygn. akt I OSK 2434/16). Tymczasem kwestia zaliczenia określonych lat pracy w gospodarstwie rolnym do tzw. lat składkowych, od których zależy wyliczenie nagrody jubileuszowej, nijak nie daje się zaliczyć do sfery funkcji publicznych sprawowanych przez Zastępcę Wójta K.

Jak z powyższego zatem widać, organ odwoławczy ma rację, że w realiach niniejszej sprawy brak było podstaw do wydawania decyzji administracyjnej. Problem jednak w tym, że organ ten na mocy art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie tylko uchylił decyzję organu I instancji, ale też umorzył postępowanie organu I instancji. O ile samo uchylenie tej decyzji było zasadne, o tyle już umorzenie postępowania organu I instancji za prawidłowe nie może być uznane. Zauważenia bowiem wymaga, że jak wskazano już powyżej, w postępowaniu o udzielenie informacji publicznej decyzja o umorzeniu postępowania może zapaść jedynie na mocy art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W sytuacji natomiast, jak w sprawie niniejszej, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną, organ nie może wydawać decyzji odmownej, czy też umarzającej postępowanie, tylko winien wystosować do wnioskodawcy pismo informacyjne o nienależeniu żądanej informacji do zakresu przedmiotowego ustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 212/18). Zresztą organ odwoławczy zarówno w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia oraz w odpowiedzi na skargę okoliczność tę przyznaje.

Przy rozstrzygnięciu zastosowanym przez organ odwoławczy sprawa o udzielenie informacji publicznej w postępowaniu przed organem I instancji została już niejako zakończona poprzez umorzenie postępowania. A przecież obowiązkiem tego organu, który do tej pory nie został zrealizowany, jest powiadomienie przez ten organ wnioskodawcy o tym, że jego żądanie nie dotyczy informacji publicznej. Brak takiego powiadomienia powoduje bowiem, że organ również popada w bezczynność.

Dostrzegając powyższe naruszenie, w ocenie Sądu zachodziła potrzeba uchylenia nie tylko decyzji organu odwoławczego, ale i decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy naruszył bowiem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a organ I instancji naruszył art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i art. 16 ust. 1 u.d.i.p., które to naruszenie, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., miało wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I instancji weźmie pod uwagę argumentację przedstawioną przez Sąd w niniejszym wyroku, a przy podjęciu stosownej czynności zobowiązany będzie uwzględnić dokonaną wykładnię omawianych przepisów.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty postępowania składa się wpis sądowy w kwocie 200 zł.