Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Gliwice, dnia 19 stycznia 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Mikołaj Darmosz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 sierpnia 2025 r. nr 2401-IEW3.4251.16.2024 UNP: 2401-25-213112 w przedmiocie zabezpieczenia wykonania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej, za zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2021 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi postanawia: odrzucić skargę.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: "Dyrektor", "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z 29 sierpnia 2025 r. o nr podanym w sentencji po rozpoznaniu odwołania D. T. (dalej: "skarżąca", "strona") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z 17 października 2024 r. w przedmiocie zabezpieczenia wykonania decyzji orzekającej o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej, za zaległości podatkowe spółki T. Sp. z o.o. z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2021 rok wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami egzekucyjnymi.

Strona reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika wniosła skargę z 13 października 2025 r na wymienioną wcześniej decyzję DIAS. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 33b pkt 2 oraz art. 33 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Strona podniosła, że ustanowienie zabezpieczenia byłoby możliwe w razie wystąpienia wobec osoby trzeciej okoliczności o jakich mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor w odpowiedzi na skargę z 14 listopada 2025 r. wniósł o jej oddalenie.

Przewodnicząca Wydziału I WSA w Gliwicach zarządzeniem z 21 listopada 2025 r. wezwała skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego należnego w sprawie. Strona została pouczona, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni poddane jest rygorowi odrzucenia skargi.

Wraz z odpisem zarządzenia Przewodniczącej Wydziału do pełnomocnika skarżącej zostało skierowane wezwanie z 25 listopada 2025 r. do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu pełnomocnictwa. Wezwanie zawierało pouczenie o skutkach jego niewykonania w terminie.

Przesyłka zawierająca oba wezwania do usunięcia braków formalnych i fiskalnych została doręczona pełnomocnikowi w dniu 27 listopada 2025 r. (akta sądowe k. 14).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm. – dalej: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi z kolei, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Przy czym, zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.

Według art. 46 § 3 p.p.s.a., brak pełnomocnictwa jest jednocześnie brakiem formalnym pisma strony, w tym konkretnym przepadku skargi. Jego dołączenie do pisma strony jest bowiem obowiązkowe w sytuacji, gdy za stronę działa pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tego dokumentu przed sądem. Okoliczność ta pozwala na konwalidację stwierdzonego braku przez zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Nieuzupełnienie takiego braku stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 in fine p.p.s.a. stanowi podstawę odrzucenia skargi. Brak pełnomocnictwa uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu, bowiem nie pozwala na stwierdzenie czy skarga pochodzi od osoby uprawnionej do reprezentowania strony skarżącej, a zatem czy wnosząca ją osoba posiada legitymację procesową do skutecznego jej wniesienia.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli pismem tym jest skarga i pomimo wezwania nie zostanie od niej uiszczony należny wpis, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. podlega ona odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie obowiązywał wpis stały wynoszący 500 zł - § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).

Strona skarżąca została wezwana do usunięcia opisanego wyżej braku fiskalnego skargi oraz braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem odrzucenia skargi oraz wezwania do usunięcia braków formalnych.

Termin na wykonanie wezwania upłynął bezskutecznie 4 grudnia 2025 r. Przed jego upływem nie został uiszczony wpis od skargi, ani też nie usunięto braku formalnego skargi.

W następstwie powyższego Sąd orzekł o odrzuceniu skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a. oraz art. 220 § 3 p.p.s.a.