Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jan Rudowski (sprawozdawca), Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala, Sędzia WSA del. Marek Olejnik, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 15 maja 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 367/14 w sprawie ze skargi M. [...] sp. komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. oddala skargę kasacyjną.

1. Wyrokiem z dnia 15 maja 2014 r., sygn. akt I SA/Sz 367/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, po rozpoznaniu skargi M. [...] S.K.A. z siedzibą w W. (dalej: "spółka", "skarżąca", "strona"), uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 30 stycznia 2014 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r.

2. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez sąd pierwszej instancji wynika, że skarżąca jest następcą prawnym W. [...] Spółki z o.o. będącej następcą prawnym M. [...] S.A. z siedzibą w S.

W dniu 20 stycznia 2004 r. spółka złożyła deklarację na podatek od nieruchomości na 2004 r., którą skorygowała w dniu 26 listopada 2004 r., deklarując w korekcie podatek w łącznej kwocie 553 621,40 zł, w tym: od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, od budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budowli.

Następnie w dniu 4 stycznia 2010 r. (data wpływu do organu) spółka złożyła kolejną korektę deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004 r. wraz z wnioskiem z dnia 30 grudnia 2009 r. o stwierdzenie nadpłaty. Spółka wyjaśniła, że korekta deklaracji spowodowana jest wyłączeniem z podstawy opodatkowania powierzchni gruntu zajętej pod drogi wewnętrzne oraz wyłączeniem z podstawy opodatkowania budowli - wartości dróg wewnętrznych i wartości oświetlenia dróg wewnętrznych. W konsekwencji strona wniosła o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 72 469,54 zł.

Prezydent Miasta S. decyzją z dnia 6 sierpnia 2010 r. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r. w kwocie 553 621,40 zł, odmawiając jednocześnie stwierdzenia nadpłaty za ten rok.

Po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z dnia 29 października 2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ.

Kierując się zaleceniami Kolegium, postanowieniem z dnia 28 marca 2011 r. organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 r.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, Prezydent Miasta S. w dniu 26 sierpnia 2013 r. wydał decyzję na mocy której - z uwagi na upływ terminu przedawnienia - umorzył postępowanie podatkowe w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r. jako bezprzedmiotowe oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w kwocie 72 469,54 zł.

Nie zgadzając się ze stanowiskiem Prezydenta Miasta S. w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004 r. spółka wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji w tej części, z uwagi na jej sprzeczność z prawem materialnym i procesowym.

Decyzją z dnia 30 stycznia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności organ odwoławczy odniósł się do kwestii umorzenia postępowania przez organ pierwszej instancji, uznając, że znajdowało ono podstawę w art. 70 § 1 i art. 208 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), bowiem bieg terminu przedawnienia zobowiązania spółki w podatku od nieruchomości na 2004 r. rozpoczął się z końcem 2004 r. i upłynął z końcem 2009 r.

Zdaniem Kolegium, w związku z tym, iż byt nadpłaty, o której stwierdzenie we właściwym terminie wystąpiła spółka, jest niezależny od bytu zobowiązania podatkowego, to, pomimo przedawnienia zobowiązania podatkowego, należało rozstrzygnąć o nadpłacie. Organ odwoławczy stwierdził, że stanowisko podatkowego organu pierwszej instancji w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty jest zgodne z przepisami i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organ przywołał brzmienie: art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w latach 2004-2006 (zwanej dalej "u.p.o.l."); art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2000 r., nr 71 poz. 838, ze zm. – dalej "u.d.p."), zawierającego definicje "pasa drogowego" i "drogi"; art. 29 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100, poz. 1086 ze zm.- dalej "p.g.k."), dotyczącego rozgraniczenia nieruchomości; § 9 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454, ze zm.), definiującego "działkę ewidencyjną". Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że warunkiem występowania pasa drogowego jest istnienie działki ewidencyjnej, na której są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Tymczasem w przedmiotowej sprawie opodatkowane działki przeznaczone są dla realizacji innego celu. Na części z nich utworzono drogi, które można określić drogami faktycznymi w przeciwieństwie do dróg (pasów drogowych) w znaczeniu prawnym. Jedynie drogi (pasy drogowe) spełniające prawne kryteria stanowią pasy drogowe wraz z drogami, które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ wskazał, że niniejszej sprawie drogi takie nie występują. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało obszerny fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2013 r. o sygn. akt I SA/Sz 138/13.

3. Na powyższą decyzję spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę żądając jej uchylenia.

4. Uwzględniając skargę sąd pierwszej instancji uznał, że podejmując zaskarżoną decyzję organ odwoławczy dopuścił się, mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 121 § 1, art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej. W ocenie sądu pierwszej instancji, o ile nie budzi zastrzeżeń uzasadnienie decyzji w części dotyczącej umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania w sprawie określenia spółce wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2004 r., o tyle za wadliwe należy uznać uzasadnienie decyzji w części odnoszącej się do odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. W wyniku analizy treści zaskarżonej decyzji sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy w żaden sposób nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że wniosek spółki o stwierdzenie nadpłaty w podatku w podatku od nieruchomości za 2004 r. był dopuszczalny. Ponadto, jak wskazano w uzasadnieniu wyroku, Kolegium ograniczyło się jedynie do przedstawienia brzmienia kilku przepisów, na podstawie których doszło do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie nie występują drogi (pasy drogowe), które podlegają wyłączeniu spod opodatkowania na podstawie ustawy o podatkach i opłatach. W uzasadnieniu decyzji brak jest natomiast wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Zdaniem sądu pierwszej instancji, za przejaw powyższego nie można bowiem uznać wskazania przez organ na prawidłowość stanowiska organu pierwszej instancji oraz stwierdzenia, że (cyt.): "W przedmiotowej sprawie opodatkowane działki przeznaczone są dla realizacji innego celu (dane z ewidencji gruntów i budynków, projekt drogowy i ukształtowanie terenu z dnia kwietnia 1996 r.). Wyznaczone na działce drogi można określić drogami faktycznymi w przeciwieństwie do dróg (pasów drogowych) w znaczeniu prawnym". W ocenie sądu pierwszej instancji, za spełnienie warunków wymaganych przywołanymi przepisami Ordynacji podatkowej nie można również uznać przytoczenia przez Kolegium cytatu z orzeczenia z dnia 26 czerwca 2013 r. wydanego w innych okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, i to bez przedstawienia dodatkowej argumentacji w tym zakresie. Takie postępowanie organu uniemożliwiło poznanie i dokonanie oceny przez sąd pierwszej instancji motywów, jakimi kierowało się Kolegium przy wydaniu decyzji. Sąd administracyjny nie może bowiem kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżonych braków takiego aktu. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. Ponadto, organ odwoławczy rozstrzygając co do meritum niniejszą sprawę pominął w swoich wywodach treść uchwały NSA z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. Okoliczność ta, jako mająca kluczowe znaczenie prawne w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy, świadczy, że rozstrzygnięcie organu nie odpowiada przepisom art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej i godzi w zasadę budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz zasadę przekonywania (art. 122 Ordynacji podatkowej).

Z powodu konieczności uchylenia decyzji z przyczyn procesowych, sąd pierwszej instancji uznał jednocześnie za przedwczesne wypowiadanie się co do zarzutów skargi nawiązujących do zasadności opodatkowania spornych budowli.

5. Od powyższego orzeczenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło skargę kasacyjną, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego oraz kosztów postępowania poniesionych przed sądem pierwszej instancji i kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") poprzez uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów proceduralnych bez podstawy prawnej, z przytoczeniem art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 oraz art. 121 § 1 i art. 124 Ordynacji podatkowej oraz art. 75 Ordynacji podatkowej podczas gdy odwoławczy organ podatkowy nie naruszył żadnych przepisów prawa, w tym powołanych,

2. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zawarcie w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, które zrealizowane zostały przez Kolegium w postępowaniu zakończonym uchyloną decyzją, co dowodzi braku naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy,

3. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez pominięcie przy ocenie poprawności działania Kolegium przepisu art. 120 Ordynacji podatkowej, który nakazuje organom podatkowym działanie na podstawie przepisów prawa.

6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna organu nie zasługiwała na uwzględnienie.

6.1. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny jest bowiem związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami (art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 176 p.p.s.a.). Związanie wnioskami skargi kasacyjnej oznacza niemożność wyjścia poza tę część wyroku sądu pierwszej instancji, której strona nie zaskarżyła. Związanie natomiast podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. W tym zakresie sąd ma obowiązek odnieść się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (por. uchwała pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09, publ. ONSAiWSA 2010, nr 1(34), poz. 1). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tym zakresie sąd nie jest władny do dokonywania wykładni zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowania, czy też uzupełnienia zarzutów skargi kasacyjnej. Właściwe sformułowanie zarzutów polega na podaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone oraz na czym to naruszenie polegało.

6.2. W rozpoznawanej sprawie przypomnienie tych zasad było niezbędne wobec tego, że opierając skargę kasacyjną na obu podstawach z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazano wyłącznie na naruszenie przepisów postępowania w stopniu, który w ocenie organu miał wpływ na wynik sprawy (art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 75, art. 120, 121 § 1 i art. 124 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej).

Spośród wskazanych w podstawach skargi kasacyjnej przepisów jedynie art. 75 Ordynacji podatkowej mógł zostać uznany za przepis prawa materialnego. Z tym, że w sprawie nie jest przedmiotem sporu uprawnienie spółki do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty (art. 75 § 1Ordynacji podatkowej). Uprawnienia tego nie kwestionowały organy podatkowe wydając zaskarżone decyzje oraz potwierdził sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzając jedynie, że za wadliwe należy uznać uzasadnienie decyzji w części odnoszącej się do odmowy stwierdzenia nadpłaty w tym podatku. Zatem w sprawie nie można mówić o naruszeniu przez sąd pierwszej instancji tego przepisu skoro nie kwestionując prawa spółki do wystąpienia z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty za naruszające zasady postępowania podatkowego oraz zasady sporządzania uzasadnienia decyzji (art. 121 § 1, art. 122 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej) sąd uznał wyjaśnienie przez organ przesłanek odmowy stwierdzenia nadpłaty.

6.3. Jak trafnie to dostrzegł sąd pierwszej instancji spór w tej sprawie dotyczy wyłączenia spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości dróg wewnętrznych w stanie prawnym obowiązującym w 2004 r., a w szczególności znaczenia dla tego wyłączenia oznaczenia gruntów w ewidencji gruntów i budynków.

Zagadnienie to, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., wywoływało wątpliwości interpretacyjne, tak co do wiążącego charakteru zapisów ewidencji gruntów i budynku, jak i co do charakteru dróg wewnętrznych objętych wyłączeniem spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości. To rozbieżna interpretacja obowiązujących w tym okresie przepisów prawa materialnego (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.) była powodem złożenia przez spółkę wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2004r.

Jak również trafnie zauważył sąd pierwszej instancji zagadnienie to zostało wyjaśnione w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13 (publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie "CBOSA"). Zgodnie z powołaną uchwałą, zasada związania danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków uregulowana w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. Nr 100, poz. 1086 ze zm.), nie miała decydującego znaczenia dla wyłączenia z opodatkowania podatkiem od nieruchomości, na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.), w stanie prawnym obowiązującym od dnia 9 grudnia 2003 r. do dnia 31 grudnia 2006 r., budowli dróg oraz obiektów budowlanych związanych z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, o którym mowa w wymienionym przepisie, w przypadku braku w tej ewidencji odpowiedniego oznaczenia symbolem "dr".

Uchwała ta, mająca znaczenie dla wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, została zignorowana przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wydanej w dniu 30 stycznia 2014r. organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do treści uchwały oraz jej uzasadnienia, odwołując się do wyroku prezentującego jedną z linii orzeczniczych poprzedzających podjęcie uchwały (wyrok WSA w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 138/13; publik. CBOSA). W tym zakresie zgadzając się z oceną sądu pierwszej instancji, stwierdzić należało, że odwołanie się do wydanego w konkretnej sprawie wyroku sądu pierwszej instancji tylko z tego względu, że potwierdzał stanowisko organu i równocześnie pominięcie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącej się do spornego zagadnienia musiało zostać uznane za naruszające zasady ogólne postępowania ( art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 127 Ordynacji podatkowej) oraz zasady odnoszące się do sporządzania uzasadnienia decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej). Takiej też trafnej oceny dokonał sąd pierwszej instancji wydając zaskarżony wyrok.

6.4. Wobec treści zarzutów skargi kasacyjnej organu podkreślić należało, że również uchwała podjęta w konkretnej sprawie ma ogólną moc wiążącą (art. 269 § 1 p.p.s.a.) i w związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpatrującym niniejszą skargę kasacyjną winien ją uwzględnić przy rozpoznaniu skargi kasacyjnej. Ponadto w pełni podziela wyrażone w niej zapatrywania oraz wspierającą ją argumentację i nie znajduje podstaw do ponownego przedstawienia tej kwestii poszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec braku w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należało jedynie przypomnieć, że w uzasadnieniu uchwały dokonano wykładni językowej art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. i uznano, że ustawodawca wyłączył spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości trzy kategorie obiektów: pasy drogowe, drogi i obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu. Tym samym uznał, że pojęcia "droga" i "pas drogowy" oznaczają różne przedmioty opodatkowania. Nie zdefiniował przy tym tych pojęć dla celów ustawy podatkowej, co czyni koniecznym odwołanie się w ramach wykładni systemowej zewnętrznej do definicji wskazanych pojęć zawartych w ustawie o drogach publicznych. Również definicje "drogi" i "pasa drogowego" zawarte w tej ostatniej ustawie potwierdzają tezę, że droga i pas drogowy to nie są pojęcia tożsame. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.p. droga jest budowlą, natomiast pas drogowy to wyłącznie grunt, na którym zlokalizowana jest droga wraz z urządzeniami funkcjonalnie z nią związanymi. Interpretując art. 21 p.g.k. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale stwierdził, że niewątpliwie funkcje budynków i gruntów ujawnione w ewidencji gruntów i budynków mają znaczenie dla określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Dalej jednakże wywiódł, że reguła ta (związania danymi z ewidencji) dla ustalenia istnienia obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości ma zastosowanie wówczas, gdy ewidencja gruntów i budynków sklasyfikuje określone kategorie wymienione w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych. Nie może ona natomiast mieć zastosowania w przypadku, gdy określonymi symbolami, używanymi w ewidencji, nie można oznaczyć gruntów i obiektów, wskazanych w ustawie podatkowej. Tymczasem w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. wyraźnie wyodrębniono dwie różne kategorie przedmiotów wyłączonych z opodatkowania w postaci pasa drogowego i drogi, a oznaczenia przyjęte w ewidencji gruntów i budynków nie przewidują symbolu właściwego dla gruntów stanowiących pasy drogowe, nie obejmują też swym zakresem budowli.

6.5. Kierując się przytoczonymi wskazaniami sąd pierwszej instancji trafnie wskazał, że ponownie orzekając w niniejszej sprawie organ odwoławczy będzie zobligowany do oceny przy uwzględnieniu wykładni prawa zawartej w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II FPS 2/13. Konieczne będzie przy tym ponowne rozważenie, czy zebrany w postępowaniu podatkowym materiał dowodowy będzie wystarczający dla oceny, czy istotnie na spornych gruntach znajdowały się budowle dróg wewnętrznych w rozumieniu ustawy podatkowej i przy uwzględnieniu wykładni pojęcia dróg wewnętrznych, dokonanej w powołanej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego.

6.6. Wbrew zatem zarzutom skargi kasacyjnej sąd pierwszej instancji zastosował się do wskazanych w jej podstawach przepisów procesowych orzekając w granicach sprawy oraz odnosząc się do podstaw prawnych wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Skoro trafnie sąd pierwszej instancji dostrzegł tego rodzaju uchybienia, to orzekając w granicach sprawy zasadnie skargę spółki uwzględnił (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).

Z kolei art. 141 § 4 p.p.s.a. określa niezbędne elementy uzasadnienia wyroku. Winno ono zawierać zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W judykaturze wywodzi się, że obowiązkowi przedstawienia zarzutów skargi odpowiada obowiązek odniesienia się do nich w ramach wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia w taki sposób, aby można było stwierdzić, że sąd należycie zbadał sprawę i ocenił zgodność z prawem działania organów administracji publicznej. Jeżeli zatem sąd wyjaśni, dlaczego uznał, że doszło do naruszenia prawa procesowego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, to nie można uznać, że naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a.

6.7. Z tych wszystkich względów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną organu oddalił.