Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. C. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Po 1450/16 w sprawie ze skargi J. C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia w części postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek o uzupełnienie wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r., o sygn. akt I SA/Po 1450/16, uchylił zaskarżone postanowienie w części utrzymującej w mocy punkt II postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego P. N. M. z dnia [...] r., nr [...]

W dniu [...] r. skarżący, powołując się na art. 157 § 1 i 2 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wniósł o uzupełnienie ww. wyroku o postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów.

Sąd zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślenia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada, iż strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej (art. 199 P.p.s.a.). Wyjątki od tej zasady zostały określone w art. 200, art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a i tylko w tych przypadkach sąd może orzec o zwrocie kosztów postępowania między stronami, a zatem sąd powinien zawrzeć rozstrzygnięcie o kosztach w wyroku uwzględniającym skargę, wyroku uwzględniającym skargę kasacyjną, wyroku oddalającym skargę kasacyjną oraz w postanowieniu o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego z powodu uwzględnienia skargi w całości przez organ administracji.

Następnie należy wskazać, że zgodnie z art. 157 § 1 i § 2 P.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Co istotne, stosownie do art. 210 § 1 P.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Stronę działającą bez adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego sąd powinien pouczyć o skutkach niezgłoszenia wniosku w powyższym terminie.

Z powołanych wyżej regulacji wynika, że strona może domagać się uzupełnienia wyroku tylko w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi i po drugie, jeżeli nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje tylko w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; Wolters Kluwer, W. 2016 r., s. 682 i n.).

Należy zaznaczyć, że wskazany w art. 210 § 1 P.p.s.a. moment zamknięcia rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia jest terminem granicznym dla zgłoszenia odpowiednio sformułowanego wniosku o przyznanie należnych kosztów. Oznacza to, że wniosek o zwrot kosztów postępowania strona może złożyć w skardze, w odrębnym piśmie procesowym lub ustnie do protokołu rozprawy. Przywrócenie ww. terminu jest niedopuszczalne, albowiem jest on terminem prekluzyjnym, tj. nieprzekraczalnym i nieprzywracalnym [por. P. Szustakiewicz. A. Skoczylas, (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2016; wyd. elektr.].

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, że skarżący został pouczony o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. w zawiadomieniu o miejscu i terminie rozprawy (k. 23 akt sąd.), które odebrał osobiście w dniu [...] r. (k. 26 akt sąd.). Od tego - co najmniej - momentu aż do zamknięcia rozprawy w dniu [...] r., na której skarżący był obecny, posiadał wiedzę o treści art. 210 § 1 P.p.s.a. i mógł zgłosił wniosek o zwrot kosztów. Abstrahując od powyższego na marginesie Sąd zauważa również, że skarżący, będący adwokatem, co wprost wynika z akt sprawy (skarżący odbierając korespondencję posługiwał się pieczątką "J. Adwokat", a kierując korespondencję do sądu skarżący oznaczając nadawcę pisma używał pieczęci "Kancelaria A. J. [...] Adwokat") tym bardziej powinien mieć świadomość o skutkach niezgłoszenia wniosku o przyznanie należnych kosztów w przepisanym w art. 210 § 1 P.p.s.a. terminie. Tymczasem skarżący zgłosił ww. wniosek dopiero po otrzymaniu odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, wobec czego wniosek ten jest spóźniony.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 210 § 1 w zw. z art. 157 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.