III SAB/Łd 4/06 - Postanowienie

Data orzeczenia	2006-06-07	
Data wpływu	2006-02-03	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Janusz Nowacki /sprawozdawca/
Monika Krzyżaniak
Teresa Rutkowska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6120 Ewidencja gruntów i budynków	
Sygn. powiązane	I OSK 1420/06	
Skarżony organ	Starosta	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Sentencja
Dnia 7 czerwca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak,, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2006 roku sprawy ze skargi B. K. na bezczynność Starosty Powiatowego Powiatu [..] w przedmiocie nieudzielenia odpowiedzi w sprawie dotyczącej ewidencji gruntów p o s t a n a w i a 1. odrzucić skargę; 2. przyznać radcy prawnemu S. S. prowadzącemu Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy ul. A 51 lok. 13 kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) zawierającą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej B. K. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu S. S. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.	
Uzasadnienie
Pismem z dnia 5 kwietnia 2005r. skierowanym do Starostwa Powiatowego w Ł.- B. K. złożyła skargę na Wójta Gminy N., Radę Gminy N. oraz pracownicę Urzędu Gminy N.- E. M., iż nie otrzymała odpowiedzi na swoje pismo z dnia 21 stycznia 2005r. zawierające następujące pytania : na jakiej podstawie prawnej F. B. w ewidencji gruntów posiada działkę nr 146 o powierzchni 2339 m2, dlaczego F. B. wchodzi w ogrodzoną działkę B. K. oraz dlaczego zostały sfałszowane granice scaleniowe w mapach ewidencyjnych.

W dniu 11 maja 2005r. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Urzędu Gminy N., Radę Gminy N. oraz Starostwo Powiatowe w Ł. polegającą na nieudzieleniu odpowiedzi na pytania: dlaczego sfałszowano granice scaleniowe w mapach geodezyjnych i w planie zagospodarowania przestrzennego pomiędzy działkami 145/1 a 146, 146a 147 i 145/5a a 148, na jakiej podstawie prawnej F. B. w ewidencji gruntów posiada działkę nr 146 o powierzchni 2339 m2, dlaczego F. B. "wchodzi" w ogrodzoną działkę B. K. oraz dlaczego na działce skarżącej wyłączono ziemię państwową i ją sprzedano.

W odpowiedzi na skargę Starostwo Powiatowe w Ł. podniosło, iż skarga została złożona przed upływem terminu do załatwienia sprawy przewidzianym w art.35 § 1 kpa

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2005r. w sprawie III SAB/Łd 24/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę B. K.

W uzasadnieniu postanowienia podniesiono, iż skarżąca nie wyczerpała trybu postępowania określonego w art.52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270) gdyż nie złożyła zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia, o którym mowa w art.37 § 1 kpa. W związku z czym skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.

W dniu 15 września 2005r. B. K. złożyła pismo do Starostwa Powiatowego w Ł., w którym oświadczyła, że czeka na wyjaśnienie na jakiej podstawie prawnej F. B. w ewidencji gruntów posiada działkę nr 146 o powierzchni 2339 m2, dlaczego ze względu na wybite okno na stronę B. K. zastosowano przepisy prawa budowlanego i w mapach geodezyjnych F. B. "wchodzi" na działkę skarżącej oraz dlaczego zostały sfałszowane granice scaleniowe na obecnych mapach geodezyjnych.

Pismem z dnia 18 października 2005r. Starostwo Powiatowe w Ł. poinformowało B. K., iż decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] został zatwierdzony projekt scalenia gruntów obszaru B., w którego skład wchodzą miejscowości B., K. i K. Decyzja ta obejmowała m.in. działkę nr 138/2 o powierzchni 2000 m2, której właścicielem jest F. B. W wynika scalenia powstała działka nr 146 o takiej samej powierzchni 2000 m2. W latach 1992-1993 przeprowadzona została modernizacja ewidencji gruntów i budynków w gminie N., w wyniku której działka nr 146 otrzymała powierzchnię 2339 m2. Różnica w powierzchni działki 339 m2 powstała w wyniku zastosowania bardziej dokładnych technik obliczeniowych. F. B. nie wniosła zastrzeżeń co do zmiany powierzchni działki co stanowiło podstawę do przyjęcia takiego stanu w ewidencji gruntów.

W dniu 27 października 2005r. B. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł., w której podniosła, iż Starostwo Powiatowe w Ł. w swoim piśmie z dnia 18 października 2005r. nie udzieliło jej odpowiedzi na zasadnicze pytanie a mianowicie na podstawie jakich dokumentów prawnych F. B. w ewidencji gruntów ma działkę nr 146 o powierzchni 2339 m2.

W piśmie z dnia 28 listopada 2005r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. powiadomił B. K., iż jej skarga nie jest zasadna gdyż w piśmie z dnia 18 października 2005r. Starostwo Powiatowe w Ł. udzieliło jej wyczerpującej odpowiedzi na zadane pytania. W piśmie tym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Ł. powtórzył wyjaśnienia przedstawione w piśmie Starosty z dnia 18 października 2005r.

W dniu 10 stycznia 2006r. B. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Starostwa Powiatowego w Ł. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż B. K. do chwili obecnej nie otrzymała odpowiedzi dotyczącej podstawy prawnej w oparciu o którą F. B. w ewidencji gruntów ma działkę nr 146 o powierzchni 2339 m2. Przez zwiększenie powierzchni działki F. B. do 2339 m2 działka skarżącej zmniejszyła się o około 500 m2. W obecnych mapach geodezyjnych sfałszowano granice geodezyjno scaleniowe.

Starostwo Powiatowe w Ł., w odpowiedzi na skargę, podniosło, iż jest ona bezzasadna gdyż skarżącej udzielono wyczerpującej odpowiedzi w piśmie z dnia 18 października 2005r. Organ administracji podtrzymał swoje stanowisko odnośnie zmiany powierzchni działki nr 146, przedstawione w piśmie z 18 października 2005r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga B. K. nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Właściwość sądów administracyjnych została określona w art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. nr 153 poz.1270). Zgodnie z treścią art.3 § 1 wymienionej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.3 § 2 cytowanej ustawy kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne

2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty

3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie

4. inne niż określone w pkt.1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej

6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt.5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej

7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego

8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4

Z wymienionego przepisu wynika, iż wniesienie skargi na bezczynność organu administracji jest możliwe tylko w przypadkach przewidzianych w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przypadki te dotyczą spraw, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnych, postanowień w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo które kończą postępowanie lub rozstrzygają je co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym na które służy zażalenie oraz wydaniem innych aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarga na bezczynność nie jest natomiast dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w punktach 1-4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Należy zaznaczyć, iż bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo lecz tego nie czyni. Dotyczy to zatem sytuacji gdy przepis prawa przewiduje działanie organu zaś organ jest w zwłoce gdyż w wymaganym terminie nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadzi postępowanie i nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu bądź czynności. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony zaś kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I SAB 90/98 z dnia 5 lutego 1999r./Lex nr 48016/, w wyroku w sprawie IV S.A. 961/99 z dnia 13 czerwca 2001r./Lex nr 78938/ oraz postanowieniu w sprawie IV SAB 166/97 z dnia 2 czerwca 1998r./Lex nr 43260/.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest bezczynność organu administracji w udzieleniu B. K. odpowiedzi na składane przez nią pisma. Skarżąca złożyła do organu dwa takie pisma a mianowicie z dnia 5 kwietnia 2005r. oraz z dnia 15 września 2005r. W pierwszym z tych pism skarży się na nieudzielanie odpowiedzi przez Wójta Gminy N., Radę Powiatu N. oraz pracownicę Urzędu Gminy N.- E. M. na jej pismo z 21 stycznia 2005r. dotyczące ewidencji gruntów. Ta część pisma jest skargą na nienależyte wykonywanie zadań przez organy administracji oraz jej pracowników. Jest to więc skarga, o której mowa w art.227 kpa. Tego rodzaju sprawy nie podlegają sądowej kontroli administracji publicznej. Skargi i wnioski uregulowane w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie należą do właściwości sądów administracyjnych a skargi w tych sprawach podlegają odrzuceniu na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 lutego 1997r. w sprawie III SA 1/97 (Lex nr 29038) oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2004r. w sprawie II SAB/Wa 193/04(Lex nr 165916). Sąd w obecnym składzie podzielił pogląd wyrażony w tych postanowieniach.

W pozostałej części pism z 5 kwietnia 2005r. i z 15 września 2005r. skarżąca wnosiła o udzielenie jej odpowiedzi w trzech następujących kwestiach: po pierwsze na jakiej podstawie prawnej F. B. posiada w ewidencji gruntów działkę nr 146 o powierzchni 2339m2, po drugie dlaczego F. B. "wchodzi" na działkę skarżącej oraz po trzecie dlaczego "sfałszowano" granice scaleniowe w mapach geodezyjnych. Analiza pytań postawionych przez B. K. wskazuje, iż chodzi jej o wyjaśnienie dlaczego w ewidencji gruntów działka nr 146 ma powierzchnię 2339 m2. W ocenie skarżącej działka ta winna mieć 2000 m2 powierzchni zaś wskutek modernizacji ewidencji gruntów, przeprowadzonej w latach 1992-1993, powierzchnia jej działki uległa zmniejszeniu. Skarżąca uważa również za niezgodny z prawem prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 22 grudnia 2004r. w sprawie I C 197/03, w którym nakazano jej wydanie F. B. pasa gruntu stanowiącego część działki 146. Nadto B. K. żąda aby organ administracji wyjaśnił jej dlaczego F. B. "wchodzi", w ocenie skarżącej bezprawnie, na teren jej działki oraz aby wyjaśniono jej dlaczego granice działek nr 146 i 145/1 są inne niż wynika to, z zatwierdzonego w 1980r., projektu scalenia gruntów. Reasumując skarżącej chodzi o wyjaśnienie jej przez organ administracji dlaczego w ewidencji gruntów działka nr 146 ma powierzchnię 2339 m2 a nie 2000 m2, dlaczego przebieg granicy sąsiadujących działek jest inny niż wynika to z projektu scalania gruntów i dlaczego działka nr 146 "wchodzi" na teren jej działki.

W ocenie sądu udzielenie prze organ administracji odpowiedzi na pytania postawione przez skarżącą nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1 – 4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Nie ulega wątpliwości, iż udzielenie takiej odpowiedzi nie powinno nastąpić decyzją administracyjną ani postanowieniem. Udzielenie odpowiedzi nie jest również innym aktem lub czynnością w rozumieniu art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Należy zaznaczyć, iż "inny akt lub czynność", o których mowa w tym przepisie to taki akt lub czynność, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Akt lub czynność musi zatem ustalać, stwierdzać bądź potwierdzać uprawnienia lub obowiązki określone przepisami prawa. Musi istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub potwierdzeniem (bądź ich odmową) a możliwością realizacji uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Aktem lub czynnością, o których mowa w art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., jest indywidualny akt lub czynność o charakterze władczym, rozstrzygająca o tym czy konkretnemu podmiotowi przysługuje określone uprawnienie wynikające z przepisu prawa albo czy ciążą na nim z mocy prawa określone obowiązki. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 marca 1998r. w sprawie II SA 1155/97(ONSA nr 2 z 1999r. poz.51).

Odpowiedź organu administracji na pytania postawione przez skarżącą nie ustala, nie stwierdza ani nie potwierdza uprawnień bądź obowiązków B. K. wynikających z przepisów prawa. Skarżąca domaga się wyjaśnienia dlaczego w ewidencji gruntów wpisano powierzchnię 2339 m2 działki należącej do F. B. a nie do niej. W zasadzie to kwestionuje ten wpis. Wnosi także o wyjaśnienie zmiany przebiegu granicy pomiędzy jej działką a działką nr 146 oraz nie zgadza się na taką zmianę. Odpowiedź organu administracji na te pytania nie ma charakteru władczego rozstrzygającego o przysługujących skarżącej uprawnieniach wynikających z przepisów prawa bądź o ciążących na niej z mocy prawa obowiązkach. Odpowiedź ta ma jedynie wyjaśniać treść zapisów w ewidencji gruntów oraz zmian jakie w tej ewidencji dokonano na przestrzeni ostatnich kilkunastu lat a nie rozstrzygać o uprawnieniach lub obowiązkach skarżącej wynikających z przepisów prawa. Sąd nie podzielił poglądu pełnomocnika skarżącej wyrażonego na rozprawie, iż z odpowiedzi organu administracji wynikają uprawnienia przysługujące B. K. z tytułu prawa własności oraz obowiązki związane z płaceniem podatków. Uprawnienia przysługujące właścicielowi nieruchomości, określone w przepisach kodeksu cywilnego, wynikają z dokumentu nabycia własności nieruchomości takich jak umowa notarialna, orzeczenie sądu czy też decyzja administracyjna nie zaś z odpowiedzi organu administracji na pytania dotyczące przyczyn zmian w ewidencji gruntów powierzchni działki sąsiedniej. Również obowiązek płacenia podatku od nieruchomości wynika z dokumentu stwierdzającego nabycie własności nieruchomości a nie z odpowiedzi organu na pytania jakie postawiła skarżąca. W przekonaniu sądu odpowiedź organu administracji na pisma skarżącej nie jest "innym aktem lub czynnością" w rozumieniu art.3 § 2 pkt.4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.

Reasumując Sąd uznał, iż skarga B. K. na bezczynność Starosty [....] nie jest żadną ze spraw wymienionych w punktach 1 – 4 artykułu 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Oznacza to, iż sprawa ta nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając to na uwadze, na podstawie art.58 § 1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę B. K.

Na podstawie art.250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. w związku z § 14 ust.2 pkt.1c i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu(Dz.U. nr 163 poz.1349 z późn. zm.) sąd przyznał radcy prawnemu S. S. kwotę 292,80 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Na kwotę tę złożyło się: 240 zł – wynagrodzenie radcy prawnego oraz 52,80 zł – podatek od towarów i usług.