Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA (del.) Dominik Gajewski (sprawozdawca), Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 czerwca 2016 r. sygn. akt I SA/Lu 121/16 w sprawie ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 30 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 22 czerwca 2016 r., sygn. akt I SA/Lu 121/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia 30 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2009 – 2014.

W skardze kasacyjnej wywiedzionej od ww. wyroku spółka zaskarżyła go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, skargę kasacyjną opierając na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), tj. naruszeniu prawa materialnego:

1. art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r. poz. 849 ze zm), dalej: "u.p.o.l." w związku z art. 4 pkt 1, 1a, 2, 8 i 10 oraz art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 marca 2003r. o transporcie kolejowym (obecnie t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 1297 ze zm.), dalej: "u.t.k." poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że spółka nie jest uprawniona do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do wiaty na rampie FITO, zlokalizowanej na terenie Miasta H. (dalej: "Miasto"), gdyż spółka nie może być uznana za zarządcę infrastruktury kolejowej w odniesieniu do wiaty, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów,

2. art. 2 ust. 3 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 i oraz art. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.), dalej: "u.d.p.", poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że budowla drogi zlokalizowanej na terenie Miasta H. podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a także nie spełnia przesłanek podmiotowo-przedmiotowych do zastosowania zwolnienia z opodatkowania, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie ww. przepisów,

- oraz na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

3. art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, podczas gdy decyzja SKO powinna zostać uchylona jako wydana z naruszeniem:

• art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 4 pkt 1, 1a, 2, 8 i 10 oraz art. 5 ust. 1 i art. 18 ust. 1 pkt 1 u.t.k., a to na skutek błędnego uznania przez SKO, że spółka nie jest uprawniona do zastosowania zwolnienia z podatku od nieruchomości w odniesieniu do wiaty, gdyż spółka nie może być uznana za zarządcę infrastruktury kolejowej w odniesieniu do wiaty,

• art. 2 ust. 3 pkt 4 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. w związku z art. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 4 pkt 1 i 2 u.d.p. przez uznanie, że przedmiotowa droga podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, a także nie spełnia przesłanek podmiotowo-przedmiotowych do zastosowania zwolnienia z opodatkowania,

4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niezastosowanie, skutkujące niewyjaśnieniem zasadności lub niezasadności wszystkich zgłoszonych przez stronę zarzutów, w szczególności przez brak odniesienia się przez WSA do tego, czy wiata stanowi infrastrukturę kolejową w rozumieniu art. 4 pkt 1 u.t.k., a także brak wyraźnego wskazania, czy warunek "bycia zobowiązanym do udostępniania infrastruktury kolejowej" sformułowany w art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. został w niniejszej sprawie spełniony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie zauważyć należy, że zasadnicze kwestie sporne w niniejszej sprawie były już przedmiotem orzeczeń NSA, zaś skład obecnie orzekający podziela stanowisko dotychczas prezentowane, zapadłe m.in. w wyrokach opatrzonych następującymi sygnaturami: II FSK 2870/16, II FSK 2920/16, II FSK 1841/16, II FSK 1663/16, II FSK 1732/16 (dostępne, podobnie jak inne orzeczenia powołane w niniejszym uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do pierwszej z kwestii spornych – dotyczącej możliwości opodatkowania drogi zlokalizowanej na terenie Miasta – należy podzielić pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II FSK 2920/16, i stwierdzić, że stanowisko strony prezentowane w tym zakresie pomija treść przepisów ustawy o drogach publicznych, w szczególności art. 2a oraz 5-8 tej ustawy. Wynika z nich (odpowiednio), że drogi publiczne stanowią własność Skarbu Państwa (jako drogi krajowe) lub jednostek samorządu terytorialnego (jako drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne). Zaliczenie danej drogi do określonej kategorii dróg publicznych następuje na podstawie rozporządzenia odpowiedniego ministra bądź uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli natomiast droga nie została zaliczona do żadnej z kategorii dróg publicznych to, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej ustawy, stanowi drogę wewnętrzną. Nie stanowi tym samym drogi publicznej.

Wbrew zatem oczekiwaniom skarżącej, o kwalifikacji danej drogi jako publicznej nie może przesądzić to, że każdy może z niej korzystać, a zatem stanowi drogę ogólnodostępną. W konsekwencji, z uwagi na brak zaliczenia tych dróg do kategorii dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych (art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l) podlega ona opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Co do kwestii wiaty na rampie FITO, zlokalizowanej na terenie Miasta, która w ocenie podatnika powinna być zwolniona z opodatkowania na podstawie przepisu art. 7 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l., jako budowla wchodząca w skład infrastruktury kolejowej, którą zarządca infrastruktury udostępnia licencjonowanym przewoźnikom kolejowym, odnieść należy się w pierwszym rzędzie do będącego przedmiotem sporu zagadnienia dotyczącego wymogu posiadania przez zarządcę infrastruktury kolejowej certyfikatu autoryzacji bezpieczeństwa. Jest to kwestia, która bezpośrednio determinuje bowiem rozstrzygnięcie. Poza sporem pozostaje to przy tym, że spółka nie posiadała dokumentu uprawniającego do zarządzania infrastrukturą kolejową – tj. autoryzacji bezpieczeństwa w rozumieniu u.t.k.

I tak, analiza art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. wskazuje, że poprawne odczytanie tego przepisu wymaga sięgnięcia do ustawy o transporcie kolejowym. Wynika to z jednoznacznego odesłania w tej normie. Wbrew jednak przekonaniu strony - nie jest to ograniczone wyłącznie do definicji "infrastruktury kolejowej". W u.t.k. zawarte są poszczególne pojęcia, którymi posłużył się ustawodawca podatkowy (np. infrastruktura kolejowa, linia kolejowa, zarządca infrastruktury, bocznica kolejowa). Ustawa ta określa także m.in. zasady korzystania z infrastruktury kolejowej, zarządzania infrastrukturą kolejową i jej utrzymania, zasady prowadzenia ruchu kolejowego i wykonywania przewozów kolejowych oraz zasady i instrumenty regulacji transportu kolejowego. Pogląd, że analizowane zwolnienie powinno być interpretowane z uwzględnieniem u.t.k., a zwłaszcza zawartych w niej definicji nie tylko "infrastruktury kolejowej", ale także "zarządcy infrastruktury", "linii kolejowej", "bocznicy kolejowej" czy też "drogi kolejowej", prezentowany jest także w piśmiennictwie (por. np. L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz. Lex 2012 – komentarz do art. 7). Zdaniem NSA, powoływane przez spółkę w ramach tego zarzutu argumenty nie mogły zostać zaakceptowane.

W wyroku NSA z dnia 20 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3738/13 ewidentnie stwierdzono, że zgodnie z art. 11 ust. 1 Dyrektywy 2004/49/WE w celu dopuszczenia do zarządzania infrastrukturą kolejową i eksploatowania jej, zarządca infrastruktury musi uzyskać autoryzację w zakresie bezpieczeństwa od władzy bezpieczeństwa w państwie członkowskim, w którym jest zarejestrowany. Autoryzacja bezpieczeństwa jest dokumentem uprawniającym zarządcę do zarządzania infrastrukturą kolejową (art. 18 u.t.k.). Regulacja ta została transponowana do artykułu 18a u.t.k. (zgodnie z art. 18a ust 1 u.t.k. Prezes UTK wydaje autoryzację bezpieczeństwa dla zarządcy mającego siedzibę na terytorium RP, a w myśl art. 18a ust. 3 tej ustawy certyfikat bezpieczeństwa jest wydawany na okres 5 lat i przedłużony co 5 lat na wniosek).

Na zmianę stanowiska wyrażonego w zakresie oceny dotyczącej spełnienia tego warunku formalnego (konieczności posiadania autoryzacji bezpieczeństwa) nie może wpłynąć powoływana przez stronę decyzja PUTK z 28 maja 2013 r. Jest w niej bowiem jedynie mowa o faktycznym wykonywaniu funkcji przypisanych zarządcy infrastruktury kolejowej.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stwierdzić należy, że wbrew stanowisku spółki, Sąd wypowiedział się co do tego, czy wiata stanowi infrastrukturę kolejową. Na s. 10 uzasadnienia WSA napisał: "Znajdująca się w międzytorzu wiata może być zatem zakwalifikowana jako budowla będąca elementem infrastruktury kolejowej". Zarzut oparty na tej podstawie nie mógł zasługiwać więc na uwzględnienie. Pamiętać przy tym trzeba, że w skardze kasacyjnej (której granicami związany jest NSA), strona nie neguje tego, iż wiata stanowi element infrastruktury kolejowej (wskazuje jedynie, że Sąd stosownych rozważań w tej kwestii nie przeprowadził).

Tym samym stanowisko strony prezentowane w skardze kasacyjnej, które skupiało się na dwóch ww. kwestiach (tj. dotyczącego drogi oraz wiaty), nie mogło zostać uznane za zasadne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.

-----------------------

2