Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie WSA Mirosław Bator Jacek Bursa / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 czerwca 2010 r. nr [....] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego P.K. kwotę 757 / siedemset pięćdziesiąt siedem / złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

II SA/Kr 1002/10

Uzasadnienie

wyroku z dnia 23 listopada 2010 roku

Decyzją z dnia [...].03.2009r. nr [...] Prezydent Miasta K. ustalił, na wniosek A.G. , warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na zmianie sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy (dydaktyczno-edukacyjny i gabinet masażu oraz psychoterapii) na dz. nr 1 , 2 , 3 obr. [...] w K. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie, przewidziane w art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji w dalszej części uzasadnienia wskazał, iż spełnione zostały warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzyskano opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w zakresie terenów przyległych do pasa drogowego, zaś projekt decyzji o warunkach zabudowy sporządzony został przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył P.K. podnosząc, iż zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem przewidzianej w art. 10 § 1 k.p.a. zasady czynnego udziału stron na każdym etapie postępowania administracyjnego, a także zasady informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenia ich praw oraz obowiązków. W odwołaniu wskazano także, że decyzję ustalającą warunki zabudowy wydano, mimo że wskutek tożsamego przedmiotowo wniosku R.G. (męża wnioskodawczyni) została wydana ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, która jednak została uchylona wskutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9.02.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1077/07, z uwagi na konieczność zapewnienia udziału w postępowaniu osobom stanowiącym krąg stron postępowania. W związku z tym odwołujący się wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania przed organem I instancji, z uwagi na to, że żądanie, co do którego orzeka zaskarżona decyzja jest całkowicie tożsame z żądaniem objętym poprzednio wydaną decyzją ostateczną. Nadto w odwołaniu wskazano, iż - przy założeniu, że nie zachodzi tożsamość spraw - celowym jest rozważenie możliwości zawieszenia postępowania, co pozwoliłoby na uniknięcie powielenia błędów, na które zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 9.02.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1077/07.

W wyniku rozpoznania odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , decyzją z dnia [...].05.2009r. nr [...], utrzymało w mocy rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta K. z dnia 3.03.2009r. o ustaleniu warunków zabudowy, przyjmując, iż jest ono prawidłowe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w wydanym, na skutek skargi P.K. , wyroku z dnia 11.12.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1182/09, uznał za zasadny zarzut podnoszony w skardze w przedmiocie naruszenia art. 10 k.p.a., czyli zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co także stanowi podstawę wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. W ocenie Sądu nietrafnym jest natomiast podnoszony przez skarżącego zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzut naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy może bowiem zgłosić każdy potencjalny inwestor, przy czym możliwe jest prowadzenie większej liczby postępowań w sprawie warunków zabudowy nawet wtedy, gdy chodzi o ten sam teren i o tę samą inwestycję, a tylko wnioskodawca jest inny, a jednocześnie nie ma znaczenia fakt, że dany wnioskodawca jest lub był stroną w innym postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał za zbędne skorzystanie z art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia także decyzji organu I instancji, wskazując iż rzeczą Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. będzie doprowadzenie do takiego stanu rzeczy, w którym zasada art. 10 k.p.a. będzie w postępowaniu dochowana. W tym stanie rzeczy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, będąc z mocy art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm.), związane oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego, w dniu 12.04.2010r. oraz działając w oparciu o art. 10 § 1 k.p.a., zawiadomiło strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy, a także o możliwości złożenia pisemnych wniosków oraz oświadczeń co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań.

W wyniku powyższego zawiadomienia obszerne pismo do akt sprawy złożył P.K. wskazując, iż po wydaniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1182/09, uchylającym decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...].05.2009r. nr [...] nie nastąpiło żadne uzupełnienie materiału dowodowego, a zatem uchybienia, na które zwrócił uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, nie zostały usunięte. W szczególności odwołujący się, zwrócił uwagę na niejasne i nieegzekwowalne zapisy decyzji o warunkach zabudowy odnoszące się do liczby wymaganych miejsc parkingowych, a także na braki formalne zgromadzonej dokumentacji uniemożliwiające uściślenie liczby osób, których miałaby dotyczyć planowana działalność dydaktyczno - naukowa oraz gabinet masażu oraz psychoterapii. W związku z tym nie jest także możliwe określenie uciążliwości planowanej inwestycji dla nieruchomości sąsiednich oraz wymagań dotyczących likwidacji niekorzystnych skutków prowadzonej działalności. P.K. zaznaczył także, że użyte w zaskarżonej decyzji sformułowanie o kontynuacji funkcji zabudowy na działkach położonych w obszarze analizowanym nie odpowiada stanowi faktycznemu, gdyż lokale usługowe znajdujące się po drugiej stronie ulicy [...], usytuowane są w specjalnie zaprojektowanym budynku, położonym de facto przy ul. [...], a ponadto lokale te znajdują się na poziomie tzw. wysokiego parteru i są odpowiednio odseparowane od części mieszkalnej. W związku z tym Odwołujący się podniósł, że organ I instancji powinien przede wszystkim, wezwać do sprecyzowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a w obecnym stanie sprawy wniosek ten powinien być załatwiony odmownie.

W tym stanie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po zapoznaniu się z materiałami sprawy, zważyło, że sprawa ustalenia warunków zabudowy dla planowanej przez A.G. inwestycji była już przedmiotem rozpatrzenia przez skład orzekający Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Zarówno w rozstrzygnięciu organu odwoławczego z dnia 26.05.2009r. nr [...], jak i w decyzji organu I instancji z dnia 3.03.2009r. wskazane zostały tryb i zasady ustalania warunków zabudowy, z podaniem przepisów stanowiących podstawę prawną decyzji o warunkach zabudowy. W przedmiotowej sprawie nadal mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 111 z późn. zm.), w szczególności art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 tej ustawy. Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Art. 61 ust. 1 cyt. ustawy określa natomiast wymogi, jakie muszą zostać spełnione, by możliwe było wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w szczególności co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, ma być zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Wymagania te ustala się w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Badając obecnie prawidłowość decyzji organu I instancji z dnia 3.03.2009r., SKO wskazało, że należy mieć na uwadze nie tylko kontekst zarzutów podniesionych w odwołaniu, ale także pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażony w uzasadnieniu wyroku z dnia 11.12.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1182/09, który, w myśl art. 153 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 z późn. zm.), jest w tej sprawie wiążący dla organów administracji. Przepis ten stanowi bowiem, iż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, stąd istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy mają zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w uzasadnieniu powołanego wyroku, które wyrażone zostały na gruncie poprzednio wydanych decyzji organów administracji publicznej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, w szczególności dotyczące wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem zasady czynnego udziału stron w postępowaniu oraz w warunkach powagi rzeczy osądzonej. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tym zakresie stwierdza, iż pierwszy z podnoszonych przez Odwołującego się zarzutów, czyli naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., jest niewątpliwie trafny i na tyle doniosły, że skutkuje uchyleniem decyzji organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podzielił jednak poglądów prezentowanych zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji, jak i w skardze, w kwestii wydania decyzji o warunkach zabudowy z dnia 3.03.2009r. w sytuacji tożsamości spraw prowadzonych w wyniku wniosków o ustalenie warunków zabudowy złożonych przez R.G. i A.G. i w związku z tym zalecił organowi odwoławczemu doprowadzenie sprawy do takiego stanu, w którym zasada czynnego udziału stron w postępowaniu zostanie dochowana, rezygnując jednocześnie z uchylenia także decyzji organu I instancji, ustalającej warunki zabudowy. Innych wskazań co do dalszego sposobu postępowania uzasadnienie wyroku z dnia 11.12.2009r. nie zawiera, stąd zdaniem SKO należy przyjąć, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie miał zastrzeżeń co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, zwłaszcza pod względem przesłanek przewidzianych przez powołane wyżej art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na marginesie organ zauważył, że w sytuacji gdyby, zdaniem sądu administracyjnego, koniecznym było dokonanie przez organy administracji rozpoznające wniosek A.G. odpowiednich ustaleń, niezbędnych dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, znalazłoby to swój wyraz w zaleceniach co do dalszego toku postępowania, zawartych w uzasadnieniu wydanego wyroku. Takie stanowisko znajduje oparcie w art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wobec powyższego Kolegium Odwoławcze, w pełni respektując stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i złożenia pisemnych wyjaśnień oraz oświadczeń, z której skorzystał odwołujący się, składając do akt sprawy obszerne pismo, wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji z dnia 3.03.2009r. Odnosząc się do wskazanych w tym piśmie zarzutów Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż część z nich, związana z możliwymi uciążliwościami wynikającymi z planowanej inwestycji, odnosi się do wymogów związanych z ochroną interesów osób trzecich, a część w istocie do interpretacji pojęcia "działki sąsiedniej", zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Jeżeli chodzi o kwestię uciążliwości planowanej inwestycji, to skład orzekający Kolegium Odwoławczego podtrzymał w tym zakresie, niezakwestionowane jego zdaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stanowisko zawarte w uzasadnieniu decyzji z dnia 26.05.2009r., iż decyzja organu I instancji uwzględnia wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, wskazując, że realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia w dopływie światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ograniczenia dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, a nadto powinna zostać zapewniona ochrona przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowane, także przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. Dodać należy, że dokonanie szczegółowych rozwiązań technicznych w tym zakresie wykracza poza ramy postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i następuje dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W tym bowiem postępowaniu przedmiotem badania przez właściwy organ będzie projekt budowlany zawierający odpowiednie rozwiązania techniczno-budowlane, także co do określonej liczby miejsc parkingowych . Z kolei, "działką sąsiednią" w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie musi być działka bezpośrednio granicząca z działką inwestora, lecz chodzi tu raczej o wyznaczenie pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi administracji dokonać pełnej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania określonego rodzaju inwestycji. Taka szeroka interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" jest prezentowania zarówno przez komentatorów przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przez sądy administracyjne. Z załącznika graficznego do decyzji o warunkach zabudowy wynika natomiast, że działka nr 4, wskazana jako działka sąsiednia jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji planowanej przez A.G. .

Skargę na powyższą decyzję SKO w K. z dnia [...] czerwca 2010 nr [...] wniósł P.K. , zarzucając jej naruszenie licznych przepisów prawa materialnego i reguł postępowania mające istotny wpływ na treść orzeczenia tj:

- art. 7 kpa, 8 kpa, art. 11 kpa w zw. z art.107 § 3 kpa poprzez działanie w sposób nie pogłębiający zaufania obywateli do organów Państwa zwłaszcza wobec utrzymania przez organ odwoławczy w mocy decyzji, która została wydana z naruszeniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego bowiem postępowanie w przedmiocie wydania decyzji WZZiT dotyczące przedmiotowego zamierzenia toczy się już po raz kolejny, wydawana jest tożsama kolejna decyzja, a nadto w każdym postępowaniu organ działał z naruszeniem przepisów co skutkowało uchyleniem wcześniejszych decyzji, postępowanie o wydanie decyzji w przedmiocie warunków zabudowania i zagospodarowania terenu było prowadzone z naruszeniem przepisów, a nadto organ I instancji nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego wskutek wadliwego wniosku o wydanie decyzji co uszło uwadze Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu utrzymującemu nieprawidłową decyzję w mocy. Nadto organ nie zbadał wnikliwie sprawy zasłaniając się brakiem wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w wyroku uchylającym i wykonał jedynie czynności związane ze skrupulatnym tym razem informowaniem strony i umożliwieniem jej wypowiedzenia się bowiem poprzednio rażąco naruszył te zasady.

- art. 138 § 2 kpa w zw. z art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku z późn. zm. poprzez nie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji celem przeprowadzenia w postępowania wyjaśniającego wobec nie wezwania przez organ I instancji wnioskodawczyni do usunięcia braków wniosku ściśle określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu jakimi był brak szczegółowego określenia inwestycji, szczegółowego przeznaczenia, określenia charakterystycznych parametrów technicznych i danych charakteryzujących wpływ na środowisko. Zdaniem skarżącego za spełniające te wymagania nie można było bowiem uznać wniosku złożonego przez wnioskodawczynie gdyż ograniczał się jedynie do ogólnego określenia zamierzenia bez wskazania jego zakresu i skali działalności planowanej "szkoły". Fakt, że Wojewódzki Sad Administracyjny w wyroku uchylającym decyzje ograniczył się jedynie do wytknięcia rażącego naruszenia zasad postępowania administracyjnego przez organy nie uprawnia organu do pominięcia wnikliwej analizy prawidłowości wniosku i decyzji WZZiT.

- art. 107 § 2 kpa w zw. z art. 54 pkt 2 lit c i d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 roku z późn. zm. poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie zawiera warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikających z przepisów odrębnych w szczególności w zakresie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich bowiem lakoniczne, niemożliwe do wykonania wskazania z decyzji za takowe nie mogą być uznane. Organ II instancji nie dostrzegł, że organ I instancji nie zważył, że inwestor nie wskazał skali zamierzenia przez co nie znanym jest np. ilość koniecznych miejsc postojowych a także jakie będzie natężenie hałasu bowiem nie wiadomo ile osób będzie się uczyć w " szkole".

Przy takich zarzutach skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2010 roku wydaną do sygn. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] marca 2010 roku nr [...] wydaną na wniosek A.G. , orzekającą w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego "Zmiana, sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy ( dydaktyczno-edukacyjny i gabinet masażu oraz psychoterapii) na dz. nr 1 , 2 , 3 obr. [...] w K. " i przekazanie sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczego w K. do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań prawnych podkreślić należy, że nie jest trafny pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że związanie poglądem prawnym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrażonym w uzasadnieniu wyroku z dnia 11.12.2009r. sygn. akt II SA/Kr 1182/09, w myśl art. 153 p.p.s.a. sprowadza się do tego, że skoro "powołany wyrok nie zawierał innych wskazań co do sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, ... należy wnosić, że dotychczasowe ustalenia nie wzbudziły zastrzeżeń Sądu" (k.[...] odpowiedzi na skargę). Z w/w przepisu, który stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia wynika jedynie, że organ i sąd rozpoznające następnie sprawę, są związane konkretnie wyrażonym przez ten sąd poglądem prawnym. Nie sposób natomiast interpretować powyższego przepisu w sposób jaki przyjęło Kolegium tj., że brak poglądów prawnych co do wszystkich uchybień jakie zostały popełnione przez organ, prowadzi do związania organu, polegającego na tym, że wydając zaskarżony akt, organ nie dopuścił się innych naruszeń prawa, niż te z powodu których akt ten uchylono. Przechodząc do zarzutów skargi na wstępie należy wskazać, że nie jest trafny pogląd skarżącego zawarty w uzasadnieniu skargi, iż zamierzenie inwestycyjne - z uwagi na charakter usług i rodzaj budynku, gdzie mają być świadczone - nie spełnia wymogów kontynuacji funkcji w świetle obszaru analizowanego. Wymóg o jakim stanowi art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie może być bowiem interpretowany w taki sposób jak to prezentuje skarżący, iż kontynuacja funkcji istniejącej zabudowy występuje wyłącznie wtedy, jeśli w obszarze analizowanym świadczone są takie same lub bardzo podobne usługi, a świadczenie tych usług ma miejsce w tego samego rodzaju budynkach. Poruszona przez skarżącego kwestia warunków technicznych w jakich świadczone są usługi w sąsiednich budynkach wielorodzinnych nie ma zatem znaczenia przy ocenie dopuszczalności świadczenia usług w budynku jednorodzinnym w zabudowie szeregowej, jakiego dotyczy wniosek. Poglądy te (w ogólnym zarysie), mają natomiast pewne znaczenie w powiązaniu z pozostałymi zarzutami skargi, które należy uznać za jak najbardziej uzasadnione. W szczególności dotyczy to zarzutu naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit b i c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, którego naruszenie miało niewątpliwie istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, a także określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Celem powyższego przepisu jest umożliwienie organowi dokonania oceny, czy na danym terenie, m.in. w świetle istniejącej w obszarze analizowanym zabudowy i infrastruktury technicznej, dopuszczalne jest wydanie warunków zabudowy odnośnie planowanej przez wnioskodawcę inwestycji. Dlatego też wniosek w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy winien zawierać szczegółowe informacje co do charakterystyki planowanej inwestycji. W przedmiotowym wypadku wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zamierzenia inwestycyjnego: "Zmiana sposobu użytkowania części pomieszczeń budynku mieszkalnego jednorodzinnego na lokal usługowy ( dydaktyczno-edukacyjny i gabinet masażu oraz psychoterapii) na dz. nr 1, 2, 3 obr. [...] w K. " nie zawiera wyczerpujących informacji wymaganych art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wręcz są one na tyle lakoniczne, że wprost uniemożliwiają dokonanie wymaganej prawem oceny planowanego zamierzenia, a wydana w oparciu o taki wniosek decyzja narusza prawo. Przede wszystkim zaznaczyć należy, że przedmiotowy wniosek w ogóle nie zawiera informacji co do zakresu i skali usług, które mają być świadczone. Jak trafnie zauważa skarżący, we wniosku m.in. nie określono ile osób będzie przebywać w szkole oraz gabinetach, ile będzie sal w których będą się odbywać zajęcia, a także w jakim rozmiarze czasowym usługi te będą świadczone, a wiadomości te są istotne na płaszczyźnie oceny zakresu oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego.

Jak słusznie podnosi skarżący z powołaniem się m.in. na orzecznictwo sądowo-administracyjne, "nie da się ... ocenić wniosku nie wiedząc na czym ma polegać ogólnie określone zamierzenie inwestycyjne, a organ powinien znając zamiar inwestora ocenić jego zamierzenia pod względem zgodności z odrębnymi przepisami, których nie da się szczegółowo określić w sytuacji, gdy nie są znane szczegóły przedsięwzięcia". Dodać też należy, że nie da się ocenić wpływu zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, jeśli nie są znane podstawowe charakterystyczne parametry inwestycji.

Podkreślić również należy, że jak wynika z opinii ZIKiT, inwestor winien w granicach działek inwestycyjnych zrealizować miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania inwestycji. Uwzględniając powyższe w kontekście wielkości działki inwestora, informacje co do liczby osób, które mają jednocześnie przebywać w planowanej placówce, ocenić należy za istotną, przy ocenie dopuszczalności przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Dodać można, że przedmiotowy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy uchybia także wymogom wynikającym z art. 52 ust. 2 pkt 1 i 2a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym albowiem odróżnić należy kopię mapy od jej kserokopii (a tylko na niej wnioskodawczyni określiła granice terenu objętego wnioskiem). Wymogu określenia zapotrzebowania na wodę, energię itd. nie spełnia natomiast wpisanie we wniosku: "B.z", szczególnie, jeśli dołącza się do niego oświadczenie jak na k.[...] akt administracyjnych. O ile wymienione bezpośrednio powyżej nieprawidłowości nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania, to jak trafnie podnosi skarżący, takie prowadzenie przez organ postępowania administracyjnego, w sposób oczywisty narusza art. 8 k.p.a. Konkludując należy wskazać, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, obowiązkiem organu będzie wezwanie wnioskodawczyni do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzez wskazanie wszystkich istotnych parametrów planowanego zamierzenia inwestycyjnego (o jakich m.in. wspomniano powyżej), które konieczne są do dokonania oceny jego dopuszczalności w obszarze analizowanym, a następnie dokonanie tej oceny przy uwzględnieniu obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa.

Mając zatem na uwadze powyższe, uznając skargę za uzasadnioną, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy.