Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia i zabezpieczenia na majątku podatnika przybliżonej kwoty zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. waz z odsetkami za zwłokę oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: organ I instancji) z [...] września 2025 r. w sprawie określenia oraz zabezpieczenia na majątku A. O. (dalej: skarżący, strona) przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych oraz odsetek za zwłokę z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej przybliżonej kwocie 557.757 zł.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Organ I instancji, wszczął wobec skarżącego kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. rozliczanego na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Następnie decyzją z [...] września 2025 r. określił skarżącemu przybliżoną wysokość kwot zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej kwocie 557.757 zł, w tym:

- należność główna 324.788 zł

- odsetki za zwłokę należne od zobowiązania wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 219.494 zł,

- należność główna (nienależny zwrot) 7.712 zł

- odsetki za zwłokę należne od zobowiązania (nienależny zwrot) wyliczone na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu w wysokości 5.188 zł

- odsetki stałe od niezapłaconej w terminie zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za grudzień 2019 r. w wysokości 575 zł.

oraz orzekł o zabezpieczeniu na jego majątku przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2019 r. w łącznej przybliżonej kwocie 557.757 zł (w tym należność główna w kwocie 332.500 zł i odsetki za zwłokę w wysokości 225.257 zł).

Zdaniem organu I instancji, w sprawie zasadne jest dokonanie zabezpieczenia na majątku podatnika z uwagi na obawę nie wywiązania się z dobrowolnego obowiązku regulowania zobowiązań podatkowych. W odwołaniu strona podniosła, że organ pominął, że skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami aby uregulować jednorazowo rzekome zaległości.

Organ odwoławczy zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu podał, że kontrolujący ustalili, że skarżący zgłosił prowadzenie działalności gospodarczej pod nazwą "E." z siedzibą w [...]w zakresie:

• od [...] maja 2005 r. do [...] września 2009 r. - wykonywania robot ogólnobudowlanych w zakresie obiektów liniowych: rurociągów, linii elektroenergetycznych, elektrotrakcyjnych i telekomunikacyjnych (PKD 45.21.C),

• od [...] września 2009 r. do nadal - wykonywanie robot związanych z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych (PKD 42.22.Z).

Od [...] stycznia 2008 r. Skarżący korzysta z opodatkowania na zasadach ogólnych określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości 19% podstawy opodatkowania. W 2019 roku nie zmienił zasad opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, nadal korzystał z opodatkowania dochodów w formie tzw. podatku liniowego. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], w wyniku prowadzonych wobec Skarżącego czynności analitycznych w zakresie rozliczenia podatku dochodowego za 2019 r., ustalił, że w 2019 roku Skarżący dokonał zakupu usług budowlanych od K. K. S. Natomiast przeprowadzone czynności sprawdzające wobec K. K. S. wykazały, że nie dysponowała zapleczem technicznym i kadrowym, umożliwiającym wykonanie zlecanych jej usług budowlanych w zakresie budowy linii energetycznych, udokumentowanych fakturami sprzedaży VAT. Organ pierwszej instancji ustalił, że faktury wystawione przez K. K. S. nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Tym samym nie stanowiły dowodu na poniesiony przez Skarżącego wydatek, który można ująć po stronie kosztów uzyskania przychodów. Uprawnienie do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów poniesionych wydatków nie istnieje, gdy wystawiona faktura (jako dowód ich poniesienia) w rzeczywistości nie odpowiada faktowi zdarzenia gospodarczego - w szczególności, gdy zdarzenie gospodarcze w ogóle nie zaistniało, zaistniało w innej niż wykazano dacie lub w rozmiarach innych niż wynika z faktury bądź między innymi, niż to stwierdza faktura, podmiotami gospodarczymi. W zaskarżonej decyzji wyjaśniono, że na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych podatnik zobowiązany jest do prowadzenia księgi podatkowej i przestrzegania zasad zawartych w odrębnych przepisach, celem których jest zapewnienie ustalenia dochodu (straty), podstawy opodatkowania i wysokości należnego podatku za rok podatkowy. W myśl art. 20 ust. 2 i art. 21 ust. 1 ustawy o rachunkowości podstawę zapisów w księgach rachunkowych stanowią dowody księgowe stwierdzające dokonanie operacji gospodarczej. Zapisy w księgach powinny być zatem zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym (co w tej sprawie nie ma miejsca). Dokumenty, na podstawie których dokonywane są zapisy winny stwierdzać fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem, zaś możliwość zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów zależy od posiadanych dowodów na jego poniesienie.

W rozpatrywanej sprawie organ I instancji, stosownie do brzmienia art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej, na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie postępowania podatkowego, określił oraz zabezpieczył przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych oraz kwotę należnych od nich odsetek za zwłoką, przedstawiając stosowne wyliczenia oraz wskazując konkretnie dokonane ustalenia, które stanowiły podstawę tych wyliczeń.

W zaskarżonej decyzji zostały również wykazane okoliczności, które pozwalają domniemywać, że należność w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. może nie zostać przez Skarżącego wykonane. Z dokonanych ustaleń wynika, że Skarżący wykorzystał faktury VAT, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, zaliczając do kosztów uzyskania przychodów wydatki niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. W zaskarżonej decyzji wskazano, że wobec Skarżącego prowadzone są postępowania podatkowe w zakresie: • podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 r., • podatku od towarów i usług za grudzień 2019 r., • podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2020 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...][...] października 2025 r. wszczął również kontrolę podatkową w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2021 r. oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 2021 r. Prowadzona jest również kontrola podatkowa w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia 2022 r. do grudnia 2022 r. wobec firmy "A." spółka jawna, w której Skarżący posiada udziały. Analizą objęte rozstały również rozliczenia podatkowe Skarżącego w: • podatku dochodowym od osób fizycznych za 2022 r., • podatku od towarów i usług za 2022 r.

Dodatkowo organ I instancji decyzjami: • z [...] września 2025 r. nr [...] określił i zabezpieczył na majątku Skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł (decyzję doręczono [...] października 2025 r.), • z [...] listopada 2025 r. nr [...] określił i zabezpieczył na majątku Skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 410.727,00 zł (decyzję doręczono [...] grudnia 2025 r.).

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zaliczając do kosztów uzyskania przychodu w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2019 r. wydatki wynikające z faktur, które nie odzwierciedlały rzeczywistych transakcji, Skarżący zaniżał wysokość deklarowanych i wpłacanych do budżetu państwa podatków, działając tym samym na szkodę Skarbu Państwa. Uprawdopodobnione jest zatem podejrzenie o udziale w procederze obrotu "pustymi" fakturami. Ujawnienie w postępowaniu podatkowym okoliczności stwarzających podstawę do przyjęcia, że w zeznaniu podatkowym PiT-36L za 2019 r. Skarżący zaniżył podstawę opodatkowania poprzez uwzględnienie w kosztach uzyskania przychodów faktur VAT, które nie dokumentują rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, uzasadnia podejrzenie, że Skarżący celowo i świadomie wykazywał zawyżone koszty prowadzonej działalności gospodarczej, co doprowadziło do zaniżenia podatku dochodowego (do zapłaty) o znaczą sumę, wynoszącą 324.788,00 zł. Dodatkowo z rozliczenia zeznania rocznego PIT-36L za 2019 r. wynikała kwota nadpłaty do zwrotu w wysokości 7.712,00 zł, która [...] maja 2020 r. została zwrócona na rachunek bankowy Skarżącego. Łączne przybliżone zobowiązanie podatkowe wynosi zatem 332.500,00 zł.

W zaskarżonej decyzji dokonano również analizy sytuacji finansowej Skarżącego z punktu widzenia możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Z dokonanej analizy wynika, że Skarżący składał zeznania o wysokości uzyskanego przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej, o wysokości dokonanych odliczeń i należnego ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z działalności prowadzonej w formie Spółki. Na podstawie złożonych zeznań PIT-36L wynika, że w 2022 r. osiągnął dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 508.377,49 zł, w 2023 r. w kwocie 332.757,60 zł. Natomiast w 2024 r. poniósł znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 376.209,61 zł.

Jednocześnie w złożonych zeznaniach podatkowych dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego PIT-28, Skarżący zadeklarował przychód z działalności prowadzonej w formie Spółki w wysokościach: • za 2024 rok - 4.358.298,07 zł (odliczenia 7.485,33 zł), • za 2023 rok - 1.990.034,15zł (odliczenia 6.342,09 zł). Organ wskazał, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. Ponadto wybierając formę opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym od przychodów ewidencjonowanych, Skarżący nie rozlicza kosztów. Uzyskanie, na etapie prowadzonego postępowania podatkowego, informacji o faktycznym dochodzie Skarżącego rozliczającego się w formie ryczałtu jest zatem dla organu podatkowego utrudnione. Dalej organ wskazał, że przy ustaleniu przybliżonej kwoty uzyskanego przez Skarżącego dochodu, zastosowano wskaźnik dochodu w stosunku do przychodu w wysokości 10%, ponieważ prowadzona przez Skarżącego działalność gospodarcza posiada przeważający kod PKD 42.2.2.Z - roboty związane z budową linii telekomunikacyjnych i elektroenergetycznych. Z analizy danych wynika, że w 2023 roku Skarżący mógł osiągnąć dochód w wysokości ok. 199.003,00 zł, a w 2024 roku dochód w wysokości ok. 435.829,00 zł. Ze złożonych przez Skarżącego deklaracji PCC-3 w okresie ostatnich 5 lat wynika, że zaciągał pożyczki od brata: • [...] grudnia 2020 r. w wysokości 499.000,00 zł, • [...] czerwca 2021 r. w wysokości 300.000,00 zł, • [...] lipca 2023 r. w wysokości 30.000,00 zł. Pożyczki gotówkowe o łącznej kwocie 829.000,00 zł stanowić mogą argument przemawiający za tym, że kondycja finansowa Skarżącego nie była zadowalająca. Natomiast z dokonanej analizy stanu majątkowego wynika, że Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej we wsi [...], ([...]), składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2000 m2 którą nabył [...] października 2006 r. wspólnie z małżonką – M. O. za kwotę 135.000,00 zł. Nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną zwykłą w kwocie 133.500,00 zł oraz hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 29.400,00 zł, w których wierzycielem hipotecznym jest [...]. Skarżący, pismem z [...] listopada 2025 r., przekazał polisę ubezpieczeniową ww. nieruchomości na kwotę ubezpieczenia 700.000,00 zł. Niemniej jednak, uwzględniając przedłożony dokument organ zauważył, że w księdze wieczystej prowadzonej dla ww. nieruchomości wpisane są hipoteki na łączną kwotę 162.900,00 zł. Podkreślić przy tym należy, że dla oceny ewentualnej możliwości zaspokojenia się wierzyciela podatkowego z nieruchomości stanowiącej współwłasność podatnika zasadnicze znaczenie ma sam fakt istnienia hipoteki na nieruchomości. W aktualnym stanie prawnym obciążenie nieruchomości hipoteką przysługującą innemu wierzycielowi, korzystającemu z pierwszeństwa zaspokojenia, co do zasady powoduje bowiem brak możliwości uzyskania przez wierzyciela podatkowego zaspokojenia należności podatkowych z tej nieruchomości. Dodatkowo posiadana nieruchomość stanowi współwłasność Skarżącego oraz miejsce zamieszkania i nie gwarantuje skuteczności egzekucji z tego składnika majątkowego. Na podstawie danych CEPIK ustalono , że Skarżący posiada następujące pojazdy: • [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 2000 (stan zarejestrowany - archiwalny), • [...] ciągnik rolniczy rok prod. 1986, • [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 2008, • [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 1991, • [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2000, • [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 1996, • [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1977, • [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2015, • [...] rok prod. 2014, • [...] samochód ciężarowy inny rok prod. 2007, • [...] przyczepa specjalna rok prod. 2019, • [...] przyczepa specjalna rok prod. 1997, • [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2011 (współwłaściciel). Część pojazdów, z uwagi na rok produkcji, może przedstawiać znikomą wartość. Natomiast pojazdy wyprodukowane po 2000 roku, według szacunkowych wyliczeń organu pierwszej instancji, stanowią wartość około 200.000 zł - 300.000 zł. W toku prowadzonego postępowania podatkowego ustalono, że Skarżący posiada następujące otwarte rachunki bankowe: • [...] - rachunek bieżący, • [...] - rachunek firmowy, • [...]- rachunek pomocniczy w walucie Euro, • [...] - rachunek oszczędnościowy, • [...] - rachunek oszczędnościowy, • [...]•[...].

Ustalono również, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych Skarżący zbył [...] listopada 2024 r. ruchomość: [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2002 dla podmiotu gospodarczego P[...] spółka jawna.

Następnie [...] lutego 2025 r. następujące pojazdy dla podmiotu gospodarczego "A. spółka jawna":

1. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 [...],

2. [...] samochód specjalny rok prod. 1993 [...],

3. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1987 [...],

4. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 [...],

5. [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2018 [...],

6. [...] - przyczepa specjalna rok prod. 2019,

7. [...] samochód ciężarowy rok prod. 2018 [...].

Posiadane środki trwałe firmy, które były wykorzystywane w ramach prowadzonej przez skarżącego jednoosobowej działalności gospodarczej zbył na rzecz Spółki Jawnej "A. spółka jawna", której jest skarżący wspólnikiem wraz z D. O. (bratem) i M. O. (żoną).

Sprzedaż jednego dnia środków trwałych firmy, których był skarżący jedynym właścicielem o łącznej wartości 845.000 zł dla spółki jawnej, której jest skarżący współwłaścicielem powoduje, że pojazdy te są użytkowane przez wszystkich wspólników, korzystających z nich w celach związanych z działalnością spółki. Pojazdy te [...] lutego 2025 r. stały się częścią majątku spółki jawnej i są wykorzystywane do realizacji jej celów biznesowych. Świadczy to o wyzbywaniu się przez skarżącego składników majątku i może wzbudzać podejrzenie, że będzie skarżący chciał wyzbyć się również innych posiadanych dóbr, co może doprowadzić do znacznego uszczuplenia majątku skarżącego i trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań podatkowych. Podobnie po wszczęciu postępowania podatkowego skarżący sprzedał [...] listopada 2024 r. środek transportu dla spółki,

w której wspólnikiem jest skarżącego brat.

W świetle opisanych powyżej okoliczności w ocenie organu w stanie faktycznym rozważanej sprawy istnieje uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązania podatkowe mogą nie zostać przez Skarżącego wykonane, w związku z czym zasadnym jest zastosowanie instytucji zabezpieczenia. Odnosząc posiadany przez Skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 557.757,00 zł, w tym odsetki za zwłokę 225.257,00 zł, wskazano że składniki majątku Skarżącego stanowią niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe, tym bardziej, że w trakcie prowadzonych postępowań podatkowych za 2018, 2019 i 2020 rok również stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniu rocznego podatku dochodowego, jak i podatku od towarów i usług.

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...]decyzjami: • z [...] września 2025 r. nr [...]określił i zabezpieczył na majątku Skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 536.835,00 zł (decyzję doręczono 10 października 2025 r.), • z [...] listopada 2025 r. nr [...]określił i zabezpieczył na majątku Skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2020 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 410.727,00 zł (decyzję doręczono [...] grudnia 2025 r.).

Ponadto w związku z wcześniej prowadzoną kontrolą podatkową. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], decyzją nr [...]z [...] maja 2025 r. dokonał zabezpieczenia na majątku Skarżącego przyszłych zobowiązań podatkowych należnych Skarbowi Państwa z tytułu podatku od towarów i usług za luty 2020 r., marzec 2020 r., kwiecień 2020 r. maj 2020 r., czerwiec 2020 r., grudzień 2020 r. w łącznej przybliżonej kwocie 554.164,00 zł (w tym odsetki za zwłokę wyliczone na dzień wydania decyzji). Od powyższej decyzji o zabezpieczeniu Skarżący złożył odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...]decyzją z [...] września 2025 r. nr [...]utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 15 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Go 359/25, skargę na wskazaną decyzję oddalił w całości. Ponadto posiadana przez Skarżącego nieruchomość nie stanowi jedynie własności Skarżącego. Dodatkowo jest ona obciążona wpisami hipotek, których wierzycielem jest Bank [...]. Dochodzenie przyszłych wierzytelności, ze względu na powyższe, może być mocno utrudnione. Zatem fakt posiadania nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel nie będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia i że będą warunki do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania, skoro dotychczasowe zachowanie Skarżącego ukierunkowane było na unikanie obciążeń podatkowych.

Na decyzję organu odwoławczego złożona została skarga do Sądu w której zarzucono naruszenie:

1) naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne ustalenie, że w przedmiotowym stanie faktycznym istnieje uzasadniona obawa, że nie zostanie wykonane zobowiązanie podatkowe w sytuacji, gdy Skarżący zbył pojazdy na rzecz Spółki, w której jest wspólnikiem oraz że rozpoznawał koszty uzyskania przychodów od Pani K. K., podczas gdy organ pominął, że Skarżący nadal dysponuje odpowiednim majątkiem oraz przychodami, żeby uregulować jednorazowo rzekome zaległości. W ostatnich dwóch latach Skarżący osiągał przychody ze spółki A.spółka jawna w wysokości około 6,5 min zł (opodatkowanych ryczałtem przy bardzo niskich kosztach), a ponadto posiada odpowiedni majątek pozwalający na pokrycie zobowiązań (pojazdy, nieruchomości), a zbycie pojazdów było związane z udziałem w A.spółka jawna, jednocześnie Skarżący podkreśla, że najlepszym dowodem na dobrą kondycję finansową było posiadanie środków na jednorazową zapłatę żądanego zabezpieczenia,

2) art. 210 § 4 w zw. z art. 33 § 4 pkt 2 oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 124 i art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez brak w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego wysokości przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego oraz ustalenie stanu faktycznego na podstawie kilku zdań, które stanowią domysły, podczas gdy z art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej wynika, że organ określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego "na podstawie posiadanych danych", a uzasadnienie powinno zawierać w tym zakresie ustalenie stanu faktycznego, a ponadto organ powinien określić dowody, na podstawie których ustalił stan faktyczny.

Wobec powyższego Strona wniosła o uchylenie spornej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz Strony skarżącej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uzasadniając powyższe zarzuty. Skarżący wywodzi, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, że zachodzi uzasadniona obawa, że rzekome zaległości nie zostaną wykonane, a w szczególności, że Skarżący trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję (tylko część majątku została zbyta). Strona skarżąca wyjaśnia, że reguluje bieżące zobowiązania podatkowe i nie posiada żadnych zaległości podatkowych. Ponadto posiada majątek wystarczający na zaspokojenie zobowiązań, są to środki transportu oraz nieruchomość. Skarżący podkreśla, że nie unika egzekucji poprzez przenoszenie majątku na Spółkę. Gdyby Skarżący miał unikać egzekucji poprzez przenoszenie majątku na Spółkę, to wniósłby wkład do spółki jawnej, w której jest wspólnikiem, tj. zamieniłby pojazdy na udziały. Tymczasem Skarżący sprzedał pojazdy, czyli zamienił aktywa na środki pieniężne, a zatem nie pozbył się w ogóle aktywów, a co istotne - opodatkował tę sprzedaż. Sama sprzedaż była uzasadniona biznesowo, jej celem było wzmocnienie aktywów Spółki i zwiększenie jej przychodów, a tym samym i przychodów Skarżącego. Ponadto Skarżący podkreśla, że z tytułu udziału w Spółce osiąga znaczne dochody, które pozwalają na zapłatę podatku. Dalej Skarżący wywodzi, że nie zweryfikowano, na ile posiadany majątek pozwala na zaspokojenie rzekomych zaległości w VAT. Ponadto niezrozumiałe dla Skarżącego jest dlaczego organ skupił się na sprzedaży części majątku oraz stracie w działalności za 2024 r., a w żaden sposób nie skomentował faktu, że Skarżący osiągnął przychód ze Spółki w wysokości 4.358.298,07 zł przy stawce ryczałtu 5,5 %, która wskazuje na bardzo dużą rentowność.

W odpowiedzi na skargę, wniesiono o jej oddalenie.

W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2024 r. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - zaświadczenia – na okoliczność, że na moment wydawania każdej decyzji o zabezpieczeniu, organ każdorazowo miał świadomość, że określane zaległości są przez Stronę wykonywane oraz, że nie było żadnego prawdopodobieństwa niewykonania przyszłych zobowiązań. Ponadto wskazał, że sporna decyzja jak i decyzja je poprzedzająca nie zostały w ogóle doręczone, albowiem w pełnomocnictwie przedłożonym organowi wskazano adres do doręczeń na platformie ePUAP, a organ doręczał samowolnie na adres w e-urząd skarbowy. Decyzje nie zostały odebrane. Pełnomocnik zaczął korzystać z platformy e-urząd skarbowy na wiele lat przed rozpoczęciem postepowania w sprawie, zatem oświadczenie o zgodzie na doręczenie nie było złożone w toku postępowania i nie mogło zmienić adresu do doręczeń. Ponadto wniósł o zawieszenie postępowania do momentu podjęcia uchwały NSA w sprawie zainicjowanej postanowieniem NSA

z 16 marca 2026 r. sygn. akt I FSK 1307/25.

Dodatkowo wskazał, że z posiadanych danych tj. materiału osobowego, wprost wynika iż sporne usługi były wykonane, dlatego też organ nie mógł określić przybliżonej kwoty zobowiązania. Ponadto ponownie odniósł się do twierdzeń organu znajdujących się w odpowiedzi na skargę jak i zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako: P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Ten ostatni przepis nie znajduje w sprawie zastosowania.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu dotyczącego prawidłowości doręczenia decyzji w toku postępowania. W ocenie Sądu, zarzut podniesiony w piśmie z dnia [...] kwietnia 2026 r. dotyczący braku doręczenia zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej jest niezasadny. Zgodnie z art. 144 § 1a Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2025 r., poz. 111 ze zm., dalej jako: O.p.) – organ podatkowy doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego albo w siedzibie organu podatkowego. Z kolei zgodnie z przepisem art. 144 § 5 O.p. doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu radcą prawnym następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego, co w powiązaniu z przepisem art. 144 § 1a tej ustawy oznacza doręczenie na adres do doręczeń elektronicznych, chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego. Z treści tego przepisu wywnioskować można, że doręczenie na konto w systemie teleinformatycznym organu podatkowego ma pierwszeństwo przed doręczeniem na adres do doręczeń elektronicznych. Zarówno adres do doręczeń elektronicznych, jak i system teleinformatyczny organu podatkowego mieszczą się w pojęciu adresu do doręczeń elektronicznych, co wynika z przepisu art. 3 pkt 3 ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, zgodnie z którym system teleinformatyczny to zespół współpracujących ze sobą urządzeń informatycznych i oprogramowania zapewniający przetwarzanie, przechowywanie, a także wysyłanie i odbieranie danych przez sieci telekomunikacyjne za pomocą właściwego dla danego rodzaju sieci telekomunikacyjnego urządzenia końcowego w rozumieniu przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Do systemów teleinformatycznych organu podatkowego, z wykorzystaniem których możliwe jest doręczanie pism, zalicza się system e-Urząd Skarbowy. Zgodnie z przepisem art. 35b ust. 1 pkt 1 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej - przez e-Urząd Skarbowy rozumie się system teleinformatyczny KAS służący w szczególności do załatwiania spraw przez organy KAS. Z tego też względu zdaniem Sądu doręczenie pełnomocnikowi Spółki decyzji nastąpiło w sposób przewidziany prawem. Wniosku tego nie przekreśla przepis art. 145 § 2 O.p. o treści: Jeżeli ustanowiono pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi pod adresem wskazanym w pełnomocnictwie. Treść zarzutu wskazuje, że zdaniem pełnomocnika Strony, pod tym właśnie adresem – po złożeniu pełnomocnictwa do akt sprawy powinny następować doręczenia.

Postawiony zarzut, świadczy, że w ocenie Strony przepis ten jest o charakterze specjalnym w stosunku do przepisu art. 144 § 1a i wyłącza jego działanie w sytuacji, kiedy pełnomocnik będący radcą prawnym korzysta z jego dyspozycji. Sąd nie podziela tej oceny. Od chwili wejścia w życie, a więc zanim jeszcze była mowa o dręczeniach za pomocą środków komunikacji elektronicznej, przepis art. 145 § 2 O.p. odnosił się do doręczeń pism w formie papierowej, która to forma pozostaje w szczególnych przypadkach w użyciu do dziś, co wynika, między innymi, z treści art. 144 §§ 1b, 1c, 1d. Stąd też w jego treści funkcjonuje zwrot "pod adresem", a nie "na adres" jak w przypadku doręczeń elektronicznych. Przepis ten nie niweluje zasady z art. 144 § 1a w zw. z § 5, zgodnie z którą doręczenie na konto w systemie teleinformatycznych organu podatkowego jest doręczeniem spełniającym wymogi prawa. Skoro pełnomocnik wyraził zgodę na doręczanie pism wydawanych przez organy KAS na konto e-Urząd, organ był uprawniony do doręczania mu korespondencji za pośrednictwem tego systemu. Uprawnienia tego nie zniosło ani to, że zgoda ta została udzielona "na wiele lat przed rozpoczęciem postępowań w sprawie" jak również podanie przez pełnomocnika adresu e-PUAP.

Sąd ma na uwadze jeszcze jeden argument. Otóż przepisy procesowe regulujące kwestię doręczeń pism w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji mają charakter gwarancyjny, zapewniający stronie postępowania, że nie dozna uszczerbku na swych prawach wskutek wadliwego doręczenia jej pisma (decyzji, interpretacji itp.). W rozstrzyganej tu sprawie nic takiego nie miało miejsca. Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca została doręczona pełnomocnikowi Spółki w sposób przewidziany prawem i umożliwiający skuteczne wniesienie odwołania, a następnie wniesienie skargi do sądu administracyjnego, co też zostało zrobione.

Mając powyższe na uwadze, Sąd również uznał, że nie ma podstawy do zawieszenia postępowania sądowego do czasu podjęcia uchwały przez NSA w sprawie zainicjowanej wnioskiem z 16 marca 2026 r. sygn. akt I FSK 1307/25.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów, są one również niezasadne. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji jest przepis art. 33 § 1 O.p, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, a w przypadku osób pozostających w związku małżeńskim także na majątku wspólnym, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane, a w szczególności gdy podatnik trwale nie uiszcza wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zgodnie z treścią § 2 tego przepisu, zabezpieczenia w okolicznościach można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Z kolei art. 33 § 4 pkt 2 O.p., w przypadku, o którym mowa w § 2, organ podatkowy na podstawie posiadanych danych co do wysokości podstawy opodatkowania określa w decyzji o zabezpieczeniu przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego oraz kwotę odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli zabezpieczenie następuje przed wydaniem decyzji, o której mowa w § 2 pkt 2. W doktrynie (por. W. Stachurski [w:] Ordynacja podatkowa. Tom I. Zobowiązania podatkowe. Art. 1-119zzk. Komentarz aktualizowany, red. L. Etel, LEX/el. 2023, art. 33) i judykaturze zgodnie wskazuje się, że obie wymienione w art. 33 § 1 o.p. przesłanki szczegółowe stanowią jedynie przykłady działania uzasadniającego obawę niewykonania zobowiązania podatkowego i z całą pewnością nie wyczerpują wszystkich możliwych sytuacji. Katalog okoliczności, które uzasadniają obawę niewykonania zobowiązania, jest otwarty, na co wskazuje użyty w art. 33 § 1 o.p. zwrot "w szczególności" (zob. np. wyroki NSA: z 7 czerwca 2013 r., I FSK 970/12; z 11 września 2014 r., I FSK 1423/13). Nie ma zatem przeszkód, aby organ podatkowy mógł wskazać także na inne okoliczności uzasadniające istnienie obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. W tym miejscu wskazać też należy, że celem postępowania zabezpieczającego, nie jest przymusowy pobór należności podatkowych, lecz zagwarantowanie środków na zaspokojenie w przyszłości należności podatkowych, których wysokość na tym etapie nie jest jeszcze znana. Pomimo ciążącego na organach obowiązku uprawdopodobnienia, że zaległość w określonej w sposób przybliżony wysokości istnieje, postępowanie to nie ma charakteru zastępczego wobec postępowania wymiarowego. Z tych względów nie przeprowadza się w jego ramach pełnego postępowania dowodowego. Określenie w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego ma charakter informacyjny w tym znaczeniu, że wskazuje kwotę podlegającą zabezpieczeniu na majątku podatnika. Nie oznacza to jednak, że jest to kwota rzeczywiście obciążającego go zobowiązania, to bowiem określi dopiero decyzja wymiarowa. Istotą decyzji jest dokonanie zabezpieczenia w sytuacji istnienia obawy niewykonania w przyszłości zobowiązania podatkowego, a nie rozstrzygnięcie co do wysokości tego zobowiązania.

Podkreślić należy, iż podstawą postępowania zabezpieczającego jest przeanalizowanie okoliczności sprawy pod kątem uprawdopodobnienia zaistnienia nieprawidłowości i w związku z tym ewentualności powstania przedmiotowego zobowiązania podatkowego w kwotach wynikających z dotychczas zgromadzonego materiału dowodowego. Tym samym, skarżący niezasadnie polemizuje w ramach niniejszej sprawy z oceną organów co do rzetelności faktur VAT wystawionych przez K. K. S., czy też pominięcia zeznań. Ustalenia w tym zakresie wykraczają poza ramy postępowania w przedmiocie zabezpieczenia wykonania zobowiązań podatkowych i prowadziłyby do powielenia ustaleń poczynionych na gruncie odrębnie prowadzonego postępowania w zakresie wymiaru podatku od towarów i usług.

To oznacza, że kwestie związane ze sposobem prowadzenia postępowania kontrolnego i ewentualne uchybienia organów w tym zakresie nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania.

Skarżący w skardze podnosi, że organy pominęły, że dysponuje przychodami pozwalającymi na jednorazowe uregulowanie zaległości (przychody ze spółki jawnej) oraz majątkiem (pojazdy, nieruchomość) pozwalającym na pokrycie zobowiązań. Co do powyższego stanowiska należy dostrzec, że w sprawie dokonano analizy sytuacji finansowej strony pod kątem możliwości uregulowania przewidywanego zobowiązania. Z analizy zeznania PIT - 36L wynika, że w 2020 roku osiągnął dochód z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 508.377,49 zł, w 2023 r. w kwocie 332.757,60 zł. Natomiast w 2024 r. poniósł znaczną stratę z prowadzonej działalności gospodarczej w kwocie 376.209,61 zł. Jednocześnie w złożonych zeznaniach podatkowych dotyczących zryczałtowanego podatku dochodowego PlT-28, skarżący zadeklarował przychód z działalności prowadzonej w formie spółki w wysokościach:

• za 2024 rok - 4.358.298,07 zł (odliczenia 7.485,33 zł),

• za 2023 rok - 1.990.034,15zł (odliczenia 6.342,09 zł).

Przy czym należy podzielić pogląd organów, że wykazywane w złożonych deklaracjach dochody stanowią płynną formę stanu majątkowego i nie mogą świadczyć o ich posiadaniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Aktywa w postaci środków pieniężnych cechuje płynność i łatwość usunięcia ich spod egzekucji. Skarżący jest współwłaścicielem zabudowanej nieruchomości położonej we wsi [...], (nr [...]), składającej się z działki nr [...] o powierzchni 2000 m którą nabył [...]października 2006 r. wspólnie z małżonką – M. O. za kwotę 135.000 zł. Jednak nieruchomość obciążona jest hipoteką umowną zwykłą w kwocie 133.500 zł oraz hipoteką umowną kaucyjną w kwocie 29.400,00 zł, w których wierzycielem hipotecznym jest [...].

W takiej sytuacji dochodzenie przyszłych wierzytelności może być mocno utrudnione. W sytuacji, kiedy nieruchomość jest obciążona hipotekami sumarycznie na znaczną kwotę, to sam fakt posiadania przez skarżącego nieruchomości nie jest gwarancją tego, że wierzyciel zaspokoi roszczenie, szczególnie w sytuacji, kiedy stanowi ona zarazem miejsce zamieszkania skarżącego i nie gwarantuje skutecznej egzekucji. Poza tym, organ wezwał w toku kontroli podatkowej, do złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej, i rzeczach ruchomych oraz zbywalnych prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem zastawu skarbowego (druk ORD-HZ), jednak skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie.

Idąc dalej, należy zauważyć, że na podstawie CEPIK ustalono, że strona posiada następujące pojazdy:

• [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 2000 (stan zarejestrowany

- archiwalny),

• [...] ciągnik rolniczy rok prod. 1986,

• [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 2008,

• [...] samochód osobowy KOMBI rok prod. 1991,

• [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 2000,

• [...] przyczepa ciężarowa inna rok prod. 1996,

• [...] samochód ciężarowy skrzynia rok prod. 1977,

• [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2015,

• [...] rok prod. 2014,

• [...] samochód ciężarowy inny rok prod. 2007,

• [...] przyczepa specjalna rok prod. 2019,

• [...] przyczepa specjalna rok prod. 1997,

• [...] samochód osobowy wielozadaniowy rok prod. 2011 (współwłaściciel).

Ustalono, że [...] listopada 2024 r. skarżący zbył pojazd marki [...] dla P.K. G., P. L., D. O. spółka jawna, natomiast [...] lutego 2025r. zbył na rzecz na rzecz Spółki Jawnej "A. spółka jawna", której jest wspólnikiem, siedem pojazdów na łączną kwotę 846.500 zł.

W ocenie Sądu, tego rodzaju postępowanie rodzi uzasadniona obawę, że skarżący zamierza wyzbyć się majątku, co może doprowadzić do trudności w dochodzeniu przyszłych zobowiązań. Twierdzenie skarżącego, że nie wyzbył się aktywów, gdyż sprzedając spółce pojazdy zamienił aktywna na środki pieniężne, nie jest w ocenie Sądu przekonujące. Zbycie nastąpiło do spółki, a więc pojazdy stały się częścią jej majątku, natomiast zasadnie organ mógł nie mieć pewności, że uzyskane środki pieniężne zostaną przekazane na spłatę zobowiązania podatkowego. Odnosząc posiadany przez skarżącego majątek do kwoty przewidywanych zobowiązań podatkowych w przybliżonej wysokości łącznej 557.1757 zł, w tym odsetki za zwłokę 219.494 zł, należy zauważyć też, że składniki majątku skarżącego stanowiły niższą wartość, niż przewidywane zobowiązania podatkowe. Aczkolwiek nawet zakładając, że skarżący był w posiadaniu składników majątkowych o wartości przekraczającej prognozowane zobowiązanie podatkowe, to nie ma gwarancji, że wykona przyszłą decyzję.

Poza tym, uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków, lecz także wtedy, gdy dłużnik nie wykonuje zobowiązań z innych, sobie tylko wiadomych przyczyn (wyrok NSA z 22 czerwca 2021 r., sygn. akt I FSK 1712/20). Może być bowiem również i tak, że kwestia majątku skarżącego może nie mieć decydującego znaczenia, lecz sposób jego postępowania w toku postępowania, który potwierdza, że wierzyciel podatkowy będzie miał trudności w zaspokojeniu swojego roszczenia i że być może nie będzie warunków do skutecznego wyegzekwowania kwoty zobowiązania podatkowego. Niewątpliwie sposób postępowania skarżącego w niniejszej sprawie, zasadnie rodził obawę, że wierzyciel może nie uzyskać spłaty zobowiązania. Trzeba też mieć na uwadze, że ustalenia dokonane w kontroli podatkowej dowodzą, że skarżący trwale nie uiszczał wymagalnych zobowiązań publicznoprawnych, a postępowania podatkowe prowadzone za 2018, 2019 i 2020 rok także wykazały nieprawidłowości w rozliczeniach. Z tego też tytułu, organ I instancji kolejną decyzją z [...] września 2025 r. określił i zabezpieczył na majątku skarżącego przybliżoną kwotę zobowiązań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 536.835 zł, a także decyzją z [...] listopada 2025 r. za 2020 r. wraz odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 410.727 zł, a także decyzje zabezpieczające zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług.

W końcu trzeba też dostrzec, że powodem wszczęcia kontroli wobec skarżącego było nieprawidłowe rozliczenie przez skarżącego podatku dochodowego od osób fizycznych poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów, kosztów wynikających tzw. "pustych faktur". Tymczasem w orzecznictwie niejednokrotnie podkreślano, że posługiwanie się nierzetelnymi fakturami jest jedną z okoliczności uzasadniających wystąpienie obawy niewykonania zobowiązania podatkowego (vide: wyrok NSA z 25 marca 2021 r., II FSK 1126/20). W tym kontekście nie ma znaczenia to, że, że usługi związane z budową linii energetycznych przez Skarżącego zostały wykonane, a co za tym idzie musiały zostać poniesione koszty związane z wykonaniem usługi (okoliczność nie jest kwestionowana). Jednak organ kwestionuje rzetelność faktur dokumentujących te koszty.

W konsekwencji, mając na uwadze wszystkie ww. okoliczności, Sąd podziela pogląd, że istniała uzasadniona obawa, że przewidywane zobowiązania podatkowe mogą nie zostać przez Skarżącego wykonane, co z kolei uzasadnia wydanie decyzji o zabezpieczeniu. To, że doszło do spłaty zabezpieczonej kwoty – co podnosi strona w skardze - nie oznacza, że decyzja organu dotycząca zabezpieczenia była błędna. Jak słusznie zauważył organ, kwota została zabezpieczona przez organ egzekucyjny dopiero po skierowaniu do [...] oraz [...] zawiadomień o zabezpieczeniu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. Zabezpieczenie należności wynikających z zaskarżonej decyzji nie nastąpiło na wniosek skarżącego, o którym mowa w art. 33d § 2 O.p. ale z uwagi, że została wydana decyzja o zabezpieczeniu.

Z kolei, podstawową przesłanka zastosowania zabezpieczenia jest "uzasadniona obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane", przy czym zwrot legislacyjny "obawa, że zobowiązanie nie zostanie wykonane" oznacza, że chodzi o obawę dobrowolnego wykonania zobowiązania, a nie ewentualnego zaspokojenia w wyniku egzekucji, co miało miejsce w sprawie. W ocenie Sądu zatem, wskazane przez organ okoliczności we wzajemnym powiązaniu stwarzały dostateczną podstawę do wnioskowania o uzasadnionym prawdopodobieństwie niewykonania przez skarżącego prognozowanych zobowiązań podatkowych. Organy nie muszą udowodnić, że istnieje ta obawa, lecz mają ją uprawdopodobnić, czyli wykazać, że istnieje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie może nie zostać wykonane, co też miało miejsce (zob. np. wyroki NSA z 18 maja 2017 r., sygn. akt I FSK 1880/15 czy z dnia 9 stycznia 2018 r., sygn. akt I FSK 1548/17) Za nieuzasadnione należało uznać w konsekwencji zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów O.p. Zdaniem Sądu, organy podatkowe działały na podstawie i w granicach obowiązujących przepisów prawa z pełnym zachowaniem reguł wynikających z zasad postępowania podatkowego. W toku postępowania podjęto niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz zebrano i rozpatrzono materiał dowodowy. Wszystkie okoliczności istotne dla orzeczenia o zabezpieczeniu zostały podane w uzasadnieniu decyzji, które spełnia wymogi od strony faktycznej jak i prawnej. Zebrany w sprawie materiał dowodowy poddany został wszechstronnej ocenie, zgodnie z zasadą zawarta w art. 191 O.p.

W tym stanie rzecz, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.