Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M.J. i R.J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M.J. i R.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 60/21 oddalającego skargę M.J. i R.J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 60/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawa oddalił skargę M.J. i R. J. (skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Ze skargą kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wystąpili skarżący. Następnie pismem z [...] września 2021 r. wnieśli oni o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż jej wykonanie powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zaskarżona decyzja stanowi podstawę do prowadzenia postępowania w przedmiocie egzekucji pieniężnej przeciwko skarżącym w kwocie 80 258,40 zł, zaś ze względu na ich sytuację finansową wykonanie tego zobowiązania wiązałoby się dla nich z brakiem zapewnienia możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie bieżącego utrzymania. Skarżący podali, iż orzeczona kara ma wartość kilkudziesięciu tysięcy złotych, zatem jest to kwota znaczna, co uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a." - sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.).

Zauważyć również należy, iż zaskarżona decyzja niesie za sobą obowiązek poniesienia kosztów, jednocześnie rodząc określony skutek w finansach zobowiązanych, jednak okoliczność ta nie stanowi samoistnego uzasadnienia dla zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak bowiem wielokrotnie wskazywano już w orzecznictwie sądów administracyjnych konieczne jest dokonanie oceny przesłanek dla zastosowania tej instytucji w odniesieniu do realnej sytuacji zobowiązanego.

Niewątpliwie we wniosku skarżący powinni zatem wykazać okoliczności, które uzasadniają ich twierdzenia oraz ewentualnie poprzeć te twierdzenia odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W przedmiotowej sprawie skarżący uzasadniają swój wniosek jedynie faktem, iż kwota kary pieniężnej jest znaczna, zatem wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z brakiem zapewnienia sobie możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie bieżącego utrzymania. Zauważyć jednak należy, że do wniosku nie załączono żadnych dokumentów obrazujących aktualną sytuację finansową skarżących. Tym samym uniemożliwili oni Sądowi ocenę realnej sytuacji zobowiązanych. W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie wskazali ani nie udokumentowali okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 61 § 3 w zw. z art. 165 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.