I OSK 569/14 - Wyrok

Data orzeczenia	2016-02-26	
Data wpływu	2014-03-04	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Agnieszka Miernik
Aleksandra Łaskarzewska /przewodniczący/
Zbigniew Ślusarczyk /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6120 Ewidencja gruntów i budynków	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	IV SA/Po 846/13	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2011 nr 270 poz 1599; art. 42; Ustawa z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze - tekst jednolity
Dz.U. 2007 nr 169 poz 1189; § 38 pkt 3; Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 27 sierpnia 2007 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek  organizacyjnych prokuratury.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Miernik Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 846/13 w sprawie ze skargi Prokuratora Rejonowego w Słupcy na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2013 r. sygn. akt IV SA/Po 846/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po rozpoznaniu skargi Prokuratora Rejonowego w Słupcy uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, w Poznaniu z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Słupeckiego z dnia [...] marca 2011 r. nr [...].

W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 22 listopada 2010 r. Wójt Gminy O. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego w Słupcy z wnioskiem o pomoc w przywróceniu stanu prawnego zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. W dniu 18 października 2010 r. Wójt otrzymał bowiem zawiadomienie o zmianach w danych Ewidencji Gruntów i Budynków dotyczących działki nr 1, stanowiącej własność J.K., poprzez zmianę zapisu z "inne tereny zabudowane Bi" na – " tereny zabudowy mieszkalnej B". Zdaniem Wójta powyższy zapis narusza przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm., dalej u.p.z.p.), a także § 45 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 Nr 38 poz. 454, dalej rozporządzenie w sprawie Ewidencji). Przedmiotowy zapis powoduje bowiem faktyczną zmianę użytkowania obiektu budowlanego bez wymaganego zgłoszenia właściwemu organowi. Stoi to w oczywistej sprzeczności z założeniami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010r. Nr 243, poz. 1623 ze zm. dalej Prawo budowlane). Wójt we wniosku wskazał ponadto, że przedmiotowy zapis stanowi podstawę do wymiaru podatku od nieruchomości w o wiele niższej stawce, aniżeli dotychczas.

Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. Prokurator Rejonowy w Słupcy wniósł o wszczęcie, na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r., prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 93, poz. 1287, dalej prawo geodezyjne) oraz § 45 i 46 rozporządzenia w sprawie Ewidencji, postępowania administracyjnego w przedmiocie dokonania zmiany zapisu w Ewidencji Gruntów i Budynków dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, poprzez zmianę zapisu przy tej nieruchomości z "teren zabudowy mieszkalnej B" na "inne tereny zabudowane Bi". W uzasadnieniu przedmiotowego wniosku Prokurator wskazał, że sporna działka jest działką o charakterze letniskowym i wniesiony został na niej budynek letniskowy zgodnie z pozwoleniem budowlanym w 2004 r. Od tego czasu nie zostały dokonane żadne formalno-prawne czynności, jakich wymaga prawo budowlane celem zmiany charakteru działki i zabudowań. Przedstawione w wykazie zmian danych ewidencyjnych dane dotyczące budynku na tej działce mogą w świetle orzecznictwa sądowego stanowić jedynie potwierdzenie zmian powstałych na podstawie decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych itp. Nie mogą jednak mieć charakteru tworzącego nową sytuację prawną w sposób samoistny.

Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Starosta Słupecki, działając na podstawie art. 22 ust. 1 prawa geodezyjnego, § 46 ust. 2 pkt 2, § 65, § 67, § 68 rozporządzenia w sprawie Ewidencji oraz art. 104 k.p.a., odmówił dokonania zmiany stosownego zapisu w Ewidencji Gruntów i Budynków. Organ wskazał, że właściciel nieruchomości zgłosił jednostce wykonawstwa geodezyjnego dokonanie zmian danych ewidencyjnych. Geodeta uprawniony dokonując zmian złożył operat pomiarowy do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Słupcy, gdzie następnie podstawą do dokonania zmian w Ewidencji Gruntów i Budynków była dokumentacja geodezyjno-kartograficzna przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego zawierająca wykaz zmian danych ewidencyjnych oraz decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 14 listopada 2008 r. sygn. akt I SA/Po 756/08. Z powyższych dokumentów, zdaniem organu, wynika że budynek znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości jest budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Ponadto organ wskazał, że przedmiotowy budynek według pozwolenia na budowę i pozwolenia na użytkowanie został określony jako budynek letniskowy, jednak został faktycznie wzniesiony jako budynek spełniający kryteria budynku przeznaczonego do stałego pobytu ludzi. Zdaniem organu, przepisy nie wyodrębniają takiej kategorii budynków, jakim jest "budynek letniskowy", ponadto zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych nie ma podstaw do zaliczenia budynku letniskowego do rodzaju "inne budynki niemieszkalne". Dodatkowo organ zaznaczył, że w sytuacji gdy budynki letniskowe, w myśl przepisów ewidencyjnych, należałoby zaliczyć do rodzaju budynków mieszkalnych, to grunty zajęte pod budynki mieszkalne - stanowią tereny mieszkaniowe (B). Uzasadnione było więc dokonanie zmiany użytku gruntowego z "Bi" inne tereny zabudowane, na "B" tereny mieszkaniowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji Prokurator Rejonowy w Słupcy zarzucił organowi naruszenie art. 22 ust. 2 prawa geodezyjnego oraz § 45 i 46 rozporządzenia w sprawie Ewidencji poprzez przyjęcie, iż istniejąca dokumentacja oraz analiza wyżej wskazanego rozporządzenia nie pozwalają na zmianę przedmiotowego zapisu. Wskazał on, że działka i budynek znajdujący się na niniejszej nieruchomości mają charakter letniskowy.

Zaskarżoną decyzją, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 7b prawa geodezyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że zaliczenia gruntów do wymienionych w przepisach użytków gruntowych dokonuje się na podstawie definicji zawartych w Załączniku nr 6 do rozporządzenia w sprawie Ewidencji. Ponadto, w myśl przepisów "budynek letniskowy" mieści się w kategorii "budynków mieszkalnych", a w konsekwencji uznać należało, że grunty zajęte pod budynki mieszkalne stanowią "tereny mieszkaniowe (B)". Tym samym dokonana zmiana danych z użytku gruntowego: "inne tereny zabudowane (Bi)" na użytek gruntowy: "tereny mieszkaniowe (B)" o powierzchni 0.0398 ha jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa regulującymi zagadnienia związane z prowadzeniem ewidencji gruntów i budynków.

W skardze na powyższą decyzję Prokurator Rejonowy w Słupcy zarzucił organowi naruszenie § 35 w związku z § 65 rozporządzenia w sprawie Ewidencji, § 3 pkt 7 rozporządzenia technicznego, art. 20 i art. 27 u.p.z.p., naruszenie art. 71 ust. 2 i 5 Prawa budowlanego. W skardze wskazano, że z analizy argumentów decyzji organu II instancji wynika, iż kwestionowane było uznanie, że dany budynek jest "budynkiem mieszkalnym". To zaś ustalenie oparte jest tylko na pośredniej interpretacji definicji PKOB, co przeczy rozumieniu systemu obowiązujących norm prawnych dotyczących budownictwa. Albowiem to rodzaj gruntu determinuje zapis o charakterze zabudowy a nie odwrotnie. Prokurator stwierdził, że pierwotny wpis do Ewidencji Gruntów i Budynków został dokonany w trakcie obowiązywania obecnie obowiązujących przepisów w tym zakresie. Nie zaszły zatem żadne zmiany o charakterze prawnym, ani też o charakterze faktycznym, uzasadniające zmianę wpisu w Ewidencji.

Wyrokiem z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt IV Sa/Po 698/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę, uznając że nie leży w jego kompetencji zmiana decyzji administracyjnych, lecz ich kontrola pod względem zgodności z prawem. W ocenie Sądu postępowanie organów w niniejszej sprawie było prawidłowe. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 275/12 Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prokuratora Rejonowego w Słupcy, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Sąd wyjaśnił, że aktualizacja danych w ewidencji dotyczy naniesienia zmian powstałych już po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych. Podkreślił, że wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych zgodnie z przepisami rozporządzenia może nastąpić w dwojakim trybie, tj. poprzez dokonanie czynności materialno-technicznej polegającej na wprowadzeniu do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, o czym organ tylko zawiadamia, albo w drodze decyzji. Podstawę wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów może stanowić opracowanie geodezyjne i kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych. Sąd stwierdził, że poza sporem jest, iż złożona przez właściciela przedmiotowej nieruchomości dokumentacja geodezyjno-kartograficzna została przyjęta do zasobu geodezyjno-kartograficznego i zawierała wykaz zmian danych ewidencyjnych oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koninie, a także wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, dotyczące podatku od nieruchomości. Sąd zaznaczył, że wprowadzenie na podstawie tych dokumentów zmian w ewidencji gruntów w trybie przepisów art. 22 ust. 2 i 3 prawa geodezyjnego w związku z § 48 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie Ewidencji, a więc w drodze czynności materialno-technicznej, naruszało przepis § 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia, który w sprawie aktualizacji ewidencji nakłada na organ prowadzący ewidencję obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub dodatkowych dowodów. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, także że takie dokumenty jak decyzje SKO, czy wyrok WSA, które zostały podjęte w sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości, nie mogą stanowić podstawy prawnej do dokonywania zmian w zakresie objętym danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków, gdyż dokumenty podatkowe nie stanowią i nie mogą stanowić podstawy prawnej do dokonywania zmian w zakresie ewidencji gruntów i budynków. Ponadto organy ewidencji nie są również kompetentne do zmian zapisów ewidencyjnych co do kategorii budynku, bez uprzednich rozstrzygnięć organów administracji budowlanej.

Uchylając zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty Słupeckiego z dnia [...] marca 2011 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wymienionym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, po ponownym rozpoznaniu sprawy wyjaśnił, że organem kompetentnym do określenia kategorii budynku w świetle przepisów prawa budowlanego jest organ administracji budowlanej, który wypowiada się w sprawie funkcji budynku w drodze decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego lub w drodze decyzji o wyrażeniu zgody na zmianę sposobu użytkowania budynku. Organ administracji budowlanej tworzy stan prawny określający funkcję (kategorię) budynku, który powinien znaleźć odzwierciedlenie w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez organy ewidencji i kartografii. Organy ewidencji nie są zatem kompetentne do zmian zapisów ewidencyjnych co do kategorii budynku, bez uprzednich rozstrzygnięć organów administracji budowlanej.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji zasadnym jest zatem uchylenie decyzji organów I i II instancji w niniejszej sprawie, bowiem organy administracyjne negatywnie rozpatrzyły wniosek prokuratora o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków, pomimo, że z akt sprawy nie wynika, aby wniosek o dokonanie zmiany w ewidencji gruntów i budynków był niezgodny z obowiązującym stanem faktycznym na nieruchomości. Wręcz przeciwnie z akt wynika, iż właściciel przedmiotowej nieruchomości na podstawie zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego, wybudował obiekt budowlany określony jako domek letniskowy, który w ewidencji budynków został pierwotnie wpisany jako "inny niemieszkalny". Z akt nie wynika również, aby właściwy organ wyraził zgodę na zmianę sposobu użytkowania budynku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J.K. zaskarżając go w całości, domagając się jego uchylenia w całości i odrzucenia skargi oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 52 § 1 p.p.s.a. w związku z § 38 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz.U. Nr 49, poz. 296 ze zm., dalej Regulamin) polegające na błędnym przyjęciu, że prokurator rejonowy w Słupcy jest prokuratorem uprawnionym do brania udziału w postępowaniu administracyjnym i przed sądami administracyjnymi, gdy tymczasem uprawniony jest prokurator okręgowy oraz naruszenie, art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie skargi wniesionej przez nieuprawniony podmiot jakim jest prokurator rejonowy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że wprawdzie art. 52 § 1 u.p.s.a. zawiera w swej treści pojęcie "prokurator", tym niemniej stosowanie i wykładnia tego pojęcia nie może być dokonywana w oderwaniu od ścisłych przepisów ustrojowych prokuratury, ponieważ właściwość organu musi być jednoznacznie zdeterminowana i dookreślona. Zgodnie zaś z § 38 pkt 3 Regulaminu podstawowym zadaniem Wydziału Postępowania Sądowego, tworzonego w ramach prokuratury okręgowej, jest "udział prokuratorów w postępowaniu administracyjnym, przed sądami administracyjnymi...". Oznacza to, zdaniem autora skargi kasacyjnej, że prokurator rejonowy nie był uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, ponieważ uprawnienie takie przysługuje prokuratorowi okręgowemu.

Prokurator i uczestnik Gmina O. w odpowiedziach na skargę kasacyjną wnieśli o jej oddalenie, wskazując w szczególności, że prawo prokuratora rejonowego do wniesienia skargi wynika z zasady jednolitości prokuratury i § 382 ust. 1 i § 383 ust. 1 Regulaminu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Istota zarzutów skargi kasacyjnej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy Prokurator Rejonowy w Słupcy był uprawniony do wniesienia skargi w niniejszej sprawie do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Negatywna odpowiedź na to pytanie skutkować musiałaby koniecznością odrzucenia skargi tego podmiotu. Autor skargi kasacyjnej twierdzi, że uprawnionym do wniesienia skargi w niniejszej sprawie był prokurator okręgowy. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić.

Jeżeli chodzi o udział prokuratora w postępowaniu przed sądem administracyjnym, to stosownie do art. 42 ustawy z 20 czerwca 1985 o prokuraturze (Dz.U. z 2011 poz. 1599 ze zm., dalej ustawa o prokuraturze) udział prokuratora w postępowaniu cywilnym administracyjnym, w sprawach o wykroczenia oraz w innych postępowaniach określają odrębne ustawy. Prokuratorska kontrola jest kontrolą legalności, a więc jego udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być podyktowany dwojakiego rodzaju względami. Po pierwsze może być on środkiem służącym weryfikacji, czy postępowanie przed organem administracyjnym i zapadły w im akt lub podjęta czynność są zgodne z prawem. Po drugie może on mieć na celu ochronę praworządności w postępowaniu sądowym. Udział prokuratora w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest jednym z aspektów realizacji zasady państwa prawnego.

Stosownie do treści art. 8 ust. 1 p.p.s.a. prokurator może wziąć udział w każdym toczącym się postępowaniu, a także wnieść skargę, skargę kasacyjną, zażalenie oraz skargę o wznowienie postępowania, jeżeli według jego oceny wymagają tego ochrona praworządności lub praw człowieka i obywatela. Ponadto przepis art. 50 § 1 p.p.s.a. stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator i Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast z treści art. 52 § 1 p.p.s.a. wynika, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatela lub Rzecznik Praw Dziecka. Instytucja ustanowiona w tych przepisach jest konsekwencją instytucji udziału prokuratora w postępowaniu administracyjnym (Dział IV k.p.a.). Z powyższych przepisów nie wynika, aby we wskazanym w nich zakresie, postanowiono zróżnicować kompetencje prokuratora w zależności od szczebla jego usytuowania. Jest to wynik przyjętej w ustawie o prokuraturze zasady jednolitości prokuratury. Bowiem Prokuratura RP ukształtowana jest według dyrektywy organizacyjnej, w myśl której stanowi ona jednolitą całość, a czynności poszczególnych jej organów są czynnościami całej prokuratury. Taki kształt omawianej instytucji nadaje art. 1 ust. 1 ustawy o prokuraturze wskazujący, iż prokuraturę stanowi Prokurator Generalny oraz podlegli mu prokuratorzy powszechnych i wojskowych jednostek organizacyjnych prokuratury oraz prokuratorzy Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu. Uszczegółowieniem tej regulacji są w szczególności przepisy art. 3, 6, 8, 8a, 8b i 10 ust. 1 i 2 ustawy o prokuraturze, w których przyznaje się Prokuratorowi Generalnemu i prokuratorom przełożonym prawo wykonywania (z pewnymi ograniczeniami) wszelkich czynności należących do zakresu działań prokuratury oraz zlecania ich wykonania podległym mu prokuratorom. Ograniczeniem zarówno dla Prokuratora Generalnego, jak i dla prokuratorów przełożonych, są jedynie sytuacje przewidziane w ustawie, np. gdy ustawa zastrzega daną czynność wyłącznie do właściwości prokuratora określonej rangi. Wyróżnienie poszczególnych jednostek prokuratury (Prokuratura Generalna, prokuratury apelacyjne, okręgowe i rejonowe) ma cel jedynie organizacyjny, techniczny, umożliwiający wykonywanie jej ustawowych zadań. Z punktu widzenie procesowego, w zasadzie obojętne jest, który z organów prokuratury dokonuje danej czynności, ponieważ wszystkie są czynnościami tej samej jednolitej instytucji. Każdy funkcjonariusz prokuratury wykonując zleconą mu czynność równocześnie reprezentuje prokuraturę jako całość i odwrotnie, każdy funkcjonariusz obciąża skutkami swojego działania całą prokuraturę. Zasada ta w ogólnym kształcie nie ogranicza roli prokuratora na poszczególnych szczeblach.

Nie sposób zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że takim ograniczeniem dla prokuratora, tu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jest przepis § 38 pkt. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 marca 2010 r. (obowiązującego na dzień wniesienia skargi w niniejszej sprawie), który to wskazuje udział prokuratorów okręgowych w postępowaniach przed sądami administracyjnymi, jedynie jako jedno z uprawnień wydziału Postępowania Sądowego Prokuratury Okręgowej, nie ograniczając udziału prokuratora rejonowego przed sądem administracyjnym. Tezie skarżącego przeczy treść art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o prokuraturze, z którego wynika, że prokuratorzy wykonują swoje zadania m.in. przez zaskarżanie do sądu niezgodnych z prawem decyzji administracyjnych oraz udział w postępowaniu sądowym. Także ze wskazanego wyżej rozporządzenia tj. Działu XI zatytułowanego "Udział prokuratora w postępowaniu administracyjnym i w postępowaniu przed sądami administracyjnymi" wynika wprost, że prokurator rejonowy może inicjować postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądem administracyjnym oraz bierze udział w tych postępowaniach (§ 383 ust. 1 w związku z § 382 ust. 1). Tylko w sytuacji gdy sprawa jest szczególnie zawiła prokurator rejonowy może taką sprawę przedstawić z wnioskiem o jej przejęcie prokuratorowi okręgowemu, który może wówczas wnieść sprzeciw i skargę do sądu administracyjnego (§ 383 ust. 3 i 4 ). Jedynym ograniczeniem prawa wniesienia przez prokuratora rejonowego skargi do sądu administracyjnego, jest regulacja zawarta w § 384 ust. 2 wskazanego rozporządzenia tj. gdy skarga dotyczy decyzji ministra, wówczas tenże prokurator kieruje ją za pośrednictwem Prokuratury Generalnej.

Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że Prokurator Rejonowy w Słupcy był uprawniony do wniesienia skargi od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] maja 2011 r. W konsekwencji brak było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. i odrzucenia skargi.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, dlatego na podstawie art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.