Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Rafał Stasikowski po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Zarządu Powiatu Wejherowskiego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 kwietnia 2026 r., sygn. akt III SA/Gd 418/25 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu w sprawie ze skargi H.F. na uchwałę Zarządu Powiatu Wejherowskiego z dnia 5 czerwca 2025 r., nr VII/217/25 w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły postanawia: oddalić zażalenie.

Wyrokiem z 5 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Gd 418/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził nieważność uchwały Zarządu Powiatu Wejherowskiego ("skarżący") z dnia 5 czerwca 2025 r., nr VII/217/25 w przedmiocie odwołania ze stanowiska dyrektora szkoły.

Zarząd Powiatu Wejherowskiego wniósł skargę kasacyjną od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 marca 2026 r. zobowiązano pełnomocnika organu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 50 zł.

W dniu 2 kwietnia 2026 r. pełnomocnik organu zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z 24 kwietnia 2026 r. WSA w Gdańsku odmówił przywrócenia terminu wskazując, że odpis zarządzenia wzywającego do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi organu za pośrednictwem platformy ePUAP organu w dniu 24 marca 2026 r. Tego też dnia rozpoczął swój bieg termin do uzupełnienia brakującego wpisu.

Sąd administracyjny zobowiązany jest, w świetle art. 74a § 10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.), dokonywać doręczeń wszelkich pism procesowych organowi bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej (za pośrednictwem platformy ePUAP). Brak jest przy tym podstaw do doręczania organowi korespondencji w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego, tak z inicjatywy sądu, jak i na ewentualny wniosek organu lub pełnomocnika organu (zob.: postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2022 r., sygn. akt III OZ 30/22). W okolicznościach niniejszej sprawy nie miało więc znaczenia, że pełnomocnik organu nie wyraził zgody na doręczenie mu pism drogą elektroniczną. W sytuacji gdy organ ustanawia pełnomocnika, doręczanie korespondencji sądowej takiemu pełnomocnikowi podlega rygorom określonym dla pism doręczanych organowi, w tym obowiązkowi doręczania pism na adres elektronicznej skrzynki podawczej (art. 74a § 10 p.p.s.a.), wskazując jako adresata pełnomocnika organu.

Pismem z 30 kwietnia 2026 r. skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie wnosząc o jego uchylenie, przywrócenie terminu do uzupełnienia wpis sądowego od skargi kasacyjnej oraz uznanie uzupełnienia braków formalnych za dokonane skutecznie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu, zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2).

Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że doszło do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków fiskalnych skargi kasacyjnej. Sporne natomiast pozostaje, czy sąd przesyłając wezwanie do ich uzupełnienia na skrzynkę ePUAP organu dochował wymagań stawianych przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy też rację ma pełnomocnik organu, który upatruje braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w wadliwości doręczenia wezwania do uzupełnienia tego wpisu, tj. fakcie, że nie wyraził zgody na doręczania korespondencji drogą elektroniczną, co obligowało sąd do kierowania wszelkiej korespondencji w formie tradycyjnej na adres pełnomocnika wskazany w treści skargi, a nie poprzez ePUAP, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd taki jest błędny w świetle obowiązujących przepisów p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 74a § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności zastosowania formy doręczenia elektronicznego pism przez sąd administracyjny jest co do zasady spełnienie co najmniej jednej spośród trzech przesłanek określonych w powyższym przepisie, jednocześnie skarżący nie dostrzegł, że zgodnie z art. 74a § 10 p.p.s.a. w przypadku pism doręczanych uczestniczącym w postępowaniu przed sądem prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich i Rzecznikowi Praw Dziecka oraz organowi, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, sąd przesyła pismo bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej podmiotu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, za urzędowym poświadczeniem odbioru.

Sąd pierwszej instancji zobowiązany jest zatem, w świetle tego przepisu, dokonywać doręczeń wszelkich pism procesowych organowi bezpośrednio do elektronicznej skrzynki podawczej (za pośrednictwem platformy ePUAP). Jak prawidłowo wskazał WSA, brak jest przy tym podstaw do doręczania organowi korespondencji w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego, tak z inicjatywy Sądu, jak i na ewentualny wniosek organu lub pełnomocnika organu (patrz: postanowienie NSA z dnia 3 lutego 2022 r., III OZ 30/22).

Nie budzi wątpliwości, że skarżący organ posługuje się środkami komunikacji elektronicznej, w tym dysponuje elektroniczną skrzynką podawczą podmiotu publicznego, stosownie do treści art. 16 ust. 1 i 1a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 3 pkt 13 i pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. Nr 64, poz. 565; t.j. z dnia 11 października 2024 r., Dz.U. z 2024 r. poz. 1557). Zatem doręczenie pism sądowych w wyżej opisany sposób było obowiązkiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku niezależnie od tego, czy pełnomocnik skarżącego wyraził zgodę na tego rodzaju doręczenie.

Obowiązek doręczania organowi pism za pośrednictwem platformy ePUAP nie został również wyłączony w zależności od tego czy organ ustanowił pełnomocnika. W konsekwencji w przypadku reprezentowania organu przez pełnomocnika, gdy pełnomocnik ten nie wskaże swojego adresu ePUAP, jak w niniejszej sprawie, sądy administracyjne zobowiązane są do dokonywania doręczeń na adres ePUAP organu.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie miało więc znaczenia, że pełnomocnik organu korespondował z sądem w formie papierowej oraz że podał adres pocztowy do korespondencji. Skoro bowiem w postępowaniu przed sądem administracyjnym organowi nie przysługuje możliwość wyboru sposobu doręczania mu pism, to Sąd pierwszej instancji, w sytuacji gdy pełnomocnik organu podaje adres pocztowy, to doręczanie korespondencji sądowej takiemu pełnomocnikowi podlega rygorom określonym dla pism doręczanych organowi, w tym obowiązkowi doręczania pism na adres elektronicznej skrzynki podawczej (art. 74a § 10 p.p.s.a.), wskazując jako adresata pełnomocnika organu.

Powyższe oznacza, że Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do doręczania pełnomocnikowi organu korespondencji w formie papierowej za pośrednictwem operatora pocztowego.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.

-----------------------

2