Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: asesor sądowy WSA Jakub Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. G. M. na bezczynność Burmistrza Miastka w sprawie rozpoznania wniosków dotyczących ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu S. G. M.ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.

Stowarzyszenie G. (dalej jako: "Stowarzyszenie"), wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Burmistrza Miastka w sprawie rozpoznania wniosków dotyczących ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko. Skarga została podpisana przez pana Z. P. – przedstawiciela Stowarzyszenia.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z 22 grudnia 2025 r., wezwano Stowarzyszenie do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie uchwały podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia (wraz z imienną listą członków Stowarzyszenia), upoważniającej pana Z. P. do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi, do pisma z 5 stycznia 2026 r. pan Z. P., jako przedstawiciel Stowarzyszenia załączył uchwałę nr 1/2025 z 1 sierpnia 2025 r.

Zarządzeniem z 15 stycznia 2026 r. wezwano pana Z. P., działającego w imieniu Stowarzyszenia, do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie uchwały podpisanej przez wszystkich członków Stowarzyszenia (wraz z imienną listą członków Stowarzyszenia), upoważniającej pana Z. P. do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi, udzielnego do sprawy ze skargi z 18 listopada 2025 r. na bezczynność Burmistrza Miastka.

W odpowiedzi, pan Z. P. do pisma z 15 stycznia 2026 r. załączył kopię uchwały nr 1/2025 z 1 sierpnia 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarżącym jest stowarzyszenie zwykłe. Skargę w imieniu Stowarzyszenia podpisał jego przedstawiciel – pan Z.P., posługujący się uchwałą Stowarzyszenia Zwykłego G., podpisaną przez troje członków stowarzyszenia, w tym pana Z. P. i upoważniającą go "do jednoosobowego reprezentowania stowarzyszenia w postępowaniach przed organami administracji publicznej, sądami powszechnymi i administracyjnymi wraz z możliwością udzielania w imieniu stowarzyszenia pełnomocnictw do prowadzenia spraw Stowarzyszenia".

Kwestię zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym reguluje przepis art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") stanowiąc w § 3, że zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do treści art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 p.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak któregoś ze wspomnianych elementów stanowi brak formalny skargi, który zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. na wezwanie Sądu może zostać uzupełniony w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku skargi, nieuzupełnienie w powyższym terminie braków formalnych skutkuje jej odrzuceniem, co wynika z treści art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jak wynika z treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. - Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2020 r. poz. 2261; dalej: "ustawa o stowarzyszeniach"), stowarzyszenie zwykłe jest uproszczoną formą stowarzyszenia i nie posiada osobowości prawnej. Jednak stowarzyszenie jako jednostka organizacyjna posiadająca zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może działać poprzez swoje organy albo osoby uprawnione do działania w jego imieniu.

Zgodnie z art. 41a ust. 1 ustawy o stowarzyszeniach, stowarzyszenie zwykłe reprezentuje przedstawiciel albo zarząd, natomiast zgodnie z art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach, podejmowanie przez przedstawiciela reprezentującego stowarzyszenie zwykłe albo zarząd czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu wymaga uprzedniej zgody wszystkich członków stowarzyszenia zwykłego oraz udzielenia przez nich pełnomocnictwa do dokonania tych czynności. Powyższe oznacza, że w kwestii reprezentowania stowarzyszenia zwykłego należy rozróżnić dwie sytuacje, tj. bieżące reprezentowanie stowarzyszenia przez jego przedstawiciela lub zarząd oraz podejmowanie czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, tworząc jedynie przykładowy, otwarty katalog takich czynności w art. 41a ust. 3 ustawy o stowarzyszeniach, wśród których nie wymienił wniesienia skargi do sądu administracyjnego i udzielenia pełnomocnictwa do dokonania tej czynności. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto jednak, że wniesienie do wojewódzkiego sądu administracyjnego skargi zalicza się do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu. To oznacza, że wola wszystkich członków Stowarzyszenia w zakresie wniesienia w imieniu Stowarzyszenia skargi winna być wyrażona co do konkretnej sprawy, a nie ogólnie, abstrakcyjnie. Konkretna sprawa dotycząca konkretnej decyzji może wiązać się z różnymi skutkami nie tylko faktycznymi, ale i prawnymi. Niektóre sprawy mogą powodować daleko idące skutki prawne. Jak stanowi art. 40 ust. 1b ustawy o stowarzyszeniach, każdy członek odpowiada za zobowiązania stowarzyszenia zwykłego bez ograniczeń całym swoim majątkiem solidarnie z pozostałymi członkami oraz ze stowarzyszeniem. Odpowiedzialność ta powstaje z chwilą, gdy egzekucja z majątku stowarzyszenia zwykłego okaże się bezskuteczna. W tym stanie rzeczy, w przypadku wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wymagana jest zatem uprzednia zgoda wszystkich członków Stowarzyszenia zwykłego, o jakiej mowa w art. 41a ust. 2 ustawy o stowarzyszeniach (zob. wyrok NSA w wyroku z 16 grudnia 2020 r., II OSK 1650/18, CBOSA).

Z uwagi na powyższe, konieczne było wezwanie pana Z. P. do przedłożenia pełnomocnictwa podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia G. (wraz z imienną listą członków Stowarzyszenia), upoważniającego go do reprezentowania Stowarzyszenia przed sądami administracyjnymi, udzielonego do niniejszej sprawy ze skargi Stowarzyszenia na bezczynność Burmistrza, wskazaną w skardze z 18 listopada 2025 r. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania oraz pouczeniu o skutkach jego niewykonania, pan Z. P. nie złożył pełnomocnictwa podpisanego przez wszystkich członków Stowarzyszenia G. (wraz z imienną listą członków Stowarzyszenia), upoważniającego go do reprezentowania Stowarzyszenia przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku w niniejszej sprawie. Ograniczył się jedynie do przedłożenia kopii uchwały nr 1/2025 z 1 sierpnia 2025 r., której oryginał został już przez niego uprzednio przedłożony Sądowi przy piśmie z 5 stycznia 2026 r. W ocenie Sądu, uchwałę tę można by ewentualnie potraktować jako pełnomocnictwo ogólne, co w świetle przytoczonych powyżej rozważań jest niewystarczające do skutecznego wniesienia skargi do sądu.

Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.

O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na postawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.