Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. Sp. z o.o. Sp. k. w T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 1003/24 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. Sp. k. w T. na decyzję Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 października 2024 r., nr 2401-IOA.4823.41.2024.JK w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowieniem z dnia 24 lutego 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 1003/24, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę A. Sp. z o.o. Sp. k. w T. (dalej: spółka, skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 października 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 11 grudnia 2024 r. skarżąca została wezwana do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentacji spółki przez osobę, która podpisała skargę (KRS aktualny na dzień wniesienia skargi A. Sp. z o.o. w T.), ewentualnie odpisu takiego dokumentu pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2024 r. Sąd wezwał skarżącą także do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 400 złotych, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Przesyłka zawierająca oba wezwania została doręczona spółce w dniu 23 stycznia 2025 r. Sąd wskazał, że w zakreślonym terminie, który upłynął w dniu 30 stycznia 2025 r., skarżąca uiściła wymagany wpis, jednak nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wyjaśniono, że z przedłożonego do akt sprawy wydruku informacji z Krajowego Rejestru Sądowego spółki wynika, że komplementariuszem uprawnionym do jej reprezentowania jest A. Sp. z o.o. w T.. Skarżąca zaś mimo wezwania nie przedstawiła odpisu KRS wskazanej w wezwaniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co zdaniem Sądu uniemożliwiło dokonanie oceny, czy osoba, która podpisała skargę była do tego upoważniona. Biorąc pod uwagę te okoliczności, w ocenie Sądu, należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi.

Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie w całości i zarzucając mu naruszenie następujących przepisów postępowania:

1) art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych, pomimo że skarga z dnia 22 listopada 2024 r. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 października 2024 nie była dotknięta brakiem formalnym, gdyż podpisał ją komplementariusz skarżącej spółki, tj. A.J. który zgodnie z załączonym do skargi odpisem z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego jest uprawnionym do samodzielnej reprezentacji spółki;

2) art. 28 § 1 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że składającym skargę z dnia 22 listopada 2024 r. jest inny niż oznaczony w tym piśmie komplementariusz strony, tj. A. Sp. z o.o., mimo że z treści pisma wynika, że składającym skargę w imieniu skarżącego jest inny komplementariusz, tj. A.J.;

3) art. 29 p.p.s.a. poprzez uznanie, że osoba uprawniona do działania w imieniu strony skarżącej (osoby prawnej) nie wykazała swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, mimo załączenia do skargi z dnia 22 listopada 2024 r. odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego, z którego wynika, ze umocowanym do działania w imieniu A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością sp. k. jest komplementariusz A.J.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Stosownie zaś do treści art. 28 § 1 w związku z art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu.

Zaniechanie w zakresie załączenia tego dokumentu stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego w tym zakresie wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Należy przypomnieć, że spółka komandytowa jest spółką osobową prawa handlowego, której przysługuje zdolność procesowa (art. 8 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 18 ze zm.; dalej: k.s.h.). Spółkę komandytową reprezentują komplementariusze, których z mocy umowy spółki albo prawomocnego orzeczenia sądu nie pozbawiono prawa reprezentowania spółki (art. 117 k.s.h.). Z art. 3 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 979 ze zm.; dalej: u.k.r.s.) wynika, że Rejestr obejmuje podmioty, na które przepisy ustaw nakładają obowiązek uzyskania wpisu do tego Rejestru (w przypadku spółki komandytowej obowiązek ten wynika z art. 109 k.s.h.). Zgodnie zaś z art. 17 ust. 1 u.k.r.s. domniemywa się, że dane wpisane do Rejestru są prawdziwe. Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu spółki komandytowej niewątpliwie jest więc odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego.

Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy skarga spółki z dnia 22 listopada 2024 r. została podpisana przez A.J. pod pieczęcią "Prezes Zarządu Komplementariusza". Do skargi skarżąca załączyła odpis z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego A. Sp. z o.o. Sp. k. w Toruniu, stan na dzień 22 listopada 2024 r. (k.7-13). Z Działu 2 Rubryki 1 przedłożonego odpisu KRS spółki komandytowej wynika, iż do składania oświadczeń w imieniu spółki uprawiony jest każdy komplementariusz samodzielnie (k.10). W Podrubryce 1 Dane wspólników reprezentujących spółkę są z kolei wskazani A. Sp. z o.o. w Toruniu (pkt 1) oraz A.J. (pkt 2). Ponadto, w oznaczeniu stron w skardze wskazano następujące "reprezentowana przez komplementariusza A.J.".

Biorąc powyższe pod uwagę, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego odpis z Krajowego Rejestru Sądowego spółki komandytowej załączony do skargi stanowił wystarczającą podstawę dla oceny prawidłowości umocowania A.J. do reprezentowania skarżącej. Zdaniem NSA i wbrew twierdzeniom Sądu I instancji z Działu 2 Rubryki 1 Podrubryki 1 pkt 2 odpisu KRS spółki komandytowej jasno wynika, że jest on uprawniony do samodzielnej reprezentacji spółki komandytowej. Sąd I instancji niezasadnie więc odrzucił skargę z uwagi na niewykazanie umocowania do podpisania skargi przez A.J.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa również, iż okoliczność umieszczenia wraz z podpisem pieczęci "Prezes Zarządu Komplementariusza" nie uzasadnia przyjęcia, że A.J. działał w imieniu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka we wstępie skargi wskazała bowiem, że jest reprezentowana przez komplementariusza A.J., którego umocowanie wykazała w załączonym do skargi odpisie KRS spółki komandytowej. W ocenie NSA przyjęcie, że złożona pieczęć oznacza, iż A.J. złożył podpis pod skargą nie jako komplementariusz spółki komandytowej uprawniony do jej samodzielnej reprezentacji wykazanej przez skarżącą, a jako prezes zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością będącą komplementariuszem spółki komandytowej, której odpis KRS nie został załączony do skargi i tym samym umocowanie do jego działania nie zostało wykazane, jest niesłuszne. Odmienna interpretacja byłaby w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zbyt rygorystyczna i zamykałaby stronie prawo do sądu.

Podkreślić należy, że celem wezwania do usunięcia braków formalnych jest usunięcie tych braków, nie zaś wykonanie wezwania sądu do ich usunięcia, a sankcja z art. 58 § 1 p.p.s.a. związana jest z nieusunięciem braków formalnych, a nie z niewykonaniem wezwania do ich usunięcia (zob. postanowienie NSA z dnia 27 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 609/15). W przedmiotowej sprawie Sąd I instancji niezasadnie wezwał spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi. Brak ten bowiem nie istniał. Umocowanie do reprezentacji osoby, która podpisała skargę zostało wykazane przez skarżącą przy pierwszej czynności w postępowaniu, zgodnie z dyspozycją art. 29 p.p.s.a. Strona nie może więc ponosić negatywnych skutków niespełnienia wezwania Sądu, które było niesłuszne.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.