Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Damian Bronowicki Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska (sprawozdawca) Sędzia WSA Jacek Niedzielski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Czajkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na uchwałę [...] z siedzibą w [...] z dnia [...]r. nr [...]w przedmiocie przyjęcia cennika odpadów 1. Odrzuca skargę. 2. Zwraca skarżącej z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim uiszczony wpis od skargi w wysokości 300 (trzysta) złotych.

Skarżąca Gmina [...] – dalej zwana Gmina, Skarżąca – złożyła skargę na uchwałę nr [...] Z. z siedzibą w [...] - dalej zwany Z. z dnia [...] października 2025 r. Zaskarżona uchwała wydana została w sprawie przyjęcia cennika odpadów.

W dniu [...] października 2025 roku C. podjął Uchwałę Nr [...] w sprawie cennika opłat. W dniu [...] listopada 2025 r. Skarżąca reprezentowana przez radcę prawnego wezwała [...] do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...]. W wezwaniu podniesiono zarzut, iż uchwała Z. w zakresie cennika powoduje wymierne, aktualne i nieuchronne obciążenie budżetu Gminy, zarzut przekroczenia kompetencji ustawowych i statutowych, w tym nadanych uchwałą nr [...] ze zmianą [...] z dnia [...].10.2025 r.

W odpowiedzi na ww. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, Z. wyraził swoje stanowisko na podstawie § 5 ust. 3 [...], które zostało przekazane Gminie. Z. ustosunkował się do zarzutów sformułowanych w ww, wezwaniu, wyjaśnił podstawy finansowe podwyżki. Odnosząc się do naruszenia przez Uchwałę Z. nr [...] ( uchwała ustalająca cennik) wewnętrznych regulacji Z. tj. Uchwały Zgromadzenia Nr [...] z [...].10.2024 r. zmienionej Uchwałą Nr [...] z [...].10.2025 r. wskazano, że statut stanowi akt prawa miejscowego i określa kompetencje organów Z. a nie uchwały zgromadzenia. Jednakże cytowana Uchwała Zgromadzenia Nr [...] z [...].10.2025 r. stanowi w § 6 ust. 2 cyt. "Zatwierdzenia cennika opłat za usługi świadczone przez Z. dokonuje Z.". Również Uchwała Zgromadzenia Nr [...] z [...].10.2024 r. obowiązująca w dniu podjęcia Uchwały Z. nr [...] stanowi w § 7 ust. 2 cyt.: " Zatwierdzenia cennika opłat za usługi świadczone przez Z. dokonuje Z..

Mając powyższe ustalenia prawne na względzie, Z. nie znalazł podstawy prawnej do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności Uchwały Nr [...] z dnia [...].10.2024 r. w sprawie przyjęcia cennika odpadów.

Gmina złożyła skargę na Uchwałę Nr [...] Z. z dnia [...] października 2025 r. Wskazała, że działając, na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym oraz art. 50 § 1, art. 53 § 2a, art. 54 § 1 i art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. — Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarża w całości Uchwałę Nr [...] Z.z dnia [...] października 2025 r. w sprawie przyjęcia cennika odpadów. Jednocześnie wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Z. z dnia [...] października 2025 r. w całości jako podjętej z istotnym naruszeniem prawa 2) wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., 3) oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Z. podjął uchwałę nr [...] w sprawie cennika odpadów. Zgodnie z § 1 ww. uchwały, przyjmuje się cennik odpadów C. , przyjmowanych do Z. , [...], który będzie obowiązywał od [...].01.2026 r. Gmina wskazała, że Z. w żaden sposób nie konsultował nowego cennika, w tym nie uzyskał zatwierdzenia zmian w cenniku przez Zgromadzenie Z.. W dniu [...] listopada 2025 r. Skarżąca, dążąc do ugodowego rozwiązania sprawy cennika, wezwała Z. do usunięcia naruszenia prawa poprzez stwierdzenie nieważności Uchwały Nr [...]. Wezwanie to nie zostało uwzględnione.

Skarżąca wskazała, że zaskarżoną uchwałą naruszono jej własny, indywidualny i aktualny interes prawny, co wyklucza traktowanie niniejszej skargi jako actio popularis.

Zaskarżona uchwała bezpośrednio kształtuje sytuację prawną i finansową Gminy jako gminy członkowskiej Z. międzygminnego realizującego zadania z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi. Przyjęty przez Z. cennik ustala stawki rozliczeniowe za przyjmowanie i zagospodarowanie określonych frakcji odpadów w instalacji obsługującej system gospodarki odpadami gmin członkowskich, w tym stawkę 590 zł za Mg odpadów niesegregowanych o kodzie 20 03 01. Stawki te determinują wysokość obciążeń finansowych ponoszonych przez Gminę w ramach wykonywania zadania własnego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym, a zatem wpływają bezpośrednio na jej budżet i możliwość prawidłowego funkcjonowania systemu gospodarowania odpadami. Z przedstawionej kalkulacji kosztowej wynika ponadto, że rzeczywisty koszt zagospodarowania odpadów zmieszanych w roku 2026 wynosi 689,29 zl/Mg przed korektami, co dodatkowo potwierdza aktualny i wymierny charakter skutków finansowych uchwały. Gmina wskazała również, że w orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że akty "cennikowe" lub "opłatowe", które wprost kształtują obowiązki ekonomiczne adresatów, naruszają ich interes prawny w rozumieniu art. 101 u.s.g., jeżeli adresaci ci są zobowiązani do ponoszenia kosztów ustalonych w takim akcie. Skarżąca jest uczestnikiem C. . Zaskarżona uchwała bezpośrednio determinuje wysokość kosztów zagospodarowania odpadów komunalnych pochodzących z terenu gminy, a tym samym wpływa na wykonywanie zadania własnego określonego w art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym. Zaskarżona uchwała nakłada na Skarżącą obowiązek ponoszenia określonych kosztów bez możliwości wyboru innego podmiotu zagospodarowującego odpady, co oznacza, że kształtuje jej sytuację finansową w sposób władczy.

Zaskarżona uchwala została podjęta z istotnym naruszeniem prawa z uwagi na wadę kompetencyjną. Z. , podejmując Uchwałę Nr [...], działał poza zakresem przysługujących mu kompetencji, naruszając zarówno ustawowy model funkcjonowania Z. międzygminnego, jak i wewnętrzne regulacje Z. Zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym organem stanowiącym i kontrolnym Z. międzygminnego jest zgromadzenie Z., które w zakresie zadań przekazanych związkowi wykonuje kompetencje odpowiadające kompetencjom rady gminy. Oznacza to, że to zgromadzenie Z. jest właściwe do podejmowania rozstrzygnięć o charakterze generalnym i normatywnym, w szczególności takich, które kształtują prawa i obowiązki gmin członkowskich, w tym ich obciążenia finansowe. Przyjęcie cennika odpadów, który determinuje wysokość kosztów ponoszonych przez wszystkie gminy członkowskie w Z. z realizacją zadania publicznego, niewątpliwie należy do tej kategorii aktów.

Z regulacji wewnętrznych C. , w tym § 5 ust. 1 pkt 3 uchwały Zgromadzenia Nr [...] z dnia [...] października 2024 r., wynika, że kompetencja do ustalania cen i stawek opłat za usługi o kluczowym znaczeniu dla gospodarki finansowej Z. została zastrzeżona dla Zgromadzenia C.. W tej sytuacji powoływanie się przez Z. na § 15 ust. 6 Statutu C.nie mogło skutecznie uzasadniać przyjęcia cennika w drodze uchwały organu wykonawczego, skoro prowadziło to do obejścia kompetencji organu stanowiącego. Nawet gdyby przyjąć, że statut dopuszcza pewien zakres ustalania cen przez Z., to delegacja taka nie może być interpretowana rozszerzające ani w sposób prowadzący do pozbawienia Zgromadzenia jego ustawowych i statutowych uprawnień.

W realiach niniejszej sprawy zaskarżona uchwala nie ma charakteru czysto wykonawczego ani technicznego, lecz stanowi akt o charakterze regulacyjnym, który wprost kształtuje sytuację finansową gmin członkowskich. Tym samym jej podjęcie przez Z. narusza zasadę legalizmu - wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP oraz przepisy ustawy o samorządzie gminnym określające podział kompetencji w Z. międzygminnym, analogiczne stanowisko prezentowane jest w judykaturze w sprawach dotyczących aktów regulaminowych i opłatowych podejmowanych przez niewłaściwe organy związków międzygminnych, gdzie sądy administracyjne konsekwentnie wskazują że akty generalne o skutkach finansowych wobec gmin członkowskich muszą pochodzić od organu stanowiącego.

Dalej Skarżąca wskazała na wadliwość podstawy prawnej § 15 ust. 6 Obwieszczenia nr [...] Z. z dnia [...] października 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu statutu C. . Uzasadniając zarzut wskazała, że zaskarżona uchwała została oparta na postanowieniu statutu, które przewiduje, że wysokość składek członkowskich stanowi iloczyn ilości odpadów i cen ustalanych przez Z. i stanowi, że "Miesięczne składki członkowskie stanowią iloczyn liczby ton odpadów komunalnych zagospodarowanych przez Z. pochodzących od poszczególnych uczestników Z. i ceny dla poszczególnych frakcji odpadów. Wysokość stawki miesięczny dla każdego z uczestników Z. usiała się odrębnie do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni według cen określonych w drodze uchwały przez Z. . Zwłoka w płatności którykolwiek ze składek miesięcznych powoduje naliczenie odsetek ustawowych od dnia wymagalności każdej składki miesięcznej do dnia zapłaty oraz stanowi podstawę do wszczęcia przez Z. działań zmierzających do wyegzekwowania należności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa". W ocenie Skarżącej regulacja ta budzi zasadnicze wątpliwości co do jej zgodności z prawem. Po pierwsze, prowadzi do faktycznego przekazania Z. kompetencji do samodzielnego określania wysokości obowiązkowych świadczeń finansowych gmin. Po drugie, składka w takiej konstrukcji nie ma charakteru stałego świadczenia członkowskiego, lecz opłaty zależnej od jednostronnie ustalanych cen, co nadaje jej cechy świadczenia publicznoprawnego. Po trzecie, brak jest ustawowej podstawy do nakładania tego rodzaju świadczeń przez organ wykonawczy Z.. Po czwarte, ustalanie stawek o zakończeniu okresu rozliczeniowego narusza zasadę pewności prawa i uniemożliwia racjonalne planowanie budżetu jednostki samorządu terytorialnego. Dodatkowo art. 165 ust. 2 Konstytucji RP gwarantuje jednostkom samorządu terytorialnego samodzielność, w tym w sferze finansowej. Jednostronne określenie przez organ innej osoby prawnej prawa publicznego wysokości obciążeń finansowych gminy, bez udziału jej organów stanowiących, stanowi ingerencję w tę samodzielność. Ograniczenia samodzielności mogą wynikać wyłącznie z ustawy i muszą spełniać wymogi proporcjonalności. Koszty zagospodarowania odpadów stanowią element realizacji zadania publicznego, a nie działalności rynkowej. W konsekwencji akty kształtujące te koszty podlegają rygorom legalności oraz kontroli sądowej. Sądy administracyjne wielokrotnie stwierdzały nieważność uchwał dotyczących systemu opłat odpadowych w przypadku naruszenia przepisów kompetencyjnych lub zasad ustalania stawek (por. wyroki WSA w Warszawie z 27 stycznia 2021 r., sygn. III SA/Wa 865/20-8ó7/20, utrzymane w mocy przez NSA).

Z. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało odrzucić. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zakres właściwości sądów administracyjnych określony został w art. art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z zm., dalej jako: P.p.s.a.). Zgodnie z jego treścią sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (§1). W § 2 powołanego przepisu wskazano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6); akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (7).

Z kolei w § 3 art. 3 wskazano, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia jaki charakter - administracyjnoprawny czy cywilnoprawny - ma zaskarżona uchwała z. wydana w sprawie przyjęcia cennika odpadów.

Zgodnie z art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym ( Dz.U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.) ustrój i zasady funkcjonowania Z. międzygminnego określa statut. Wszelkie działania organów Z. muszą mieć podstawę określoną w statucie. Statut Z. jest aktem prawa miejscowego, czyli przepisem powszechnie obowiązującym. Tym samym jest aktem prawnym, w którym gminy określają ustrój i organizację Z., którego są uczestnikami. Statut określa między innymi sposób podziału wydatków pomiędzy członków Z., kosztów wykonania zadań przekazanych przez gminu uczestników Z. do Z.. Zasady udziału gmin w kosztach realizacji zadań zależą przy tym od uznania gmin, które określą to w statucie.

Ze S. ( Dz. Urz. Woj. [...] z 2023 r. poz. [...] ), dalej Statut - wynika, że Z. przejął m.in od Gminy [...] zadanie własne w postaci: gospodarowania odpadami komunalnymi poprzez eksploatowanie Zakładu Unieszkodliwiania Odpadów Komunalnych w [...] oraz zapewniania budowy, utrzymania i eksploatacji własnych lub wspólnie z innymi gminami regionalnych instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych (...), wspierania gmin uczestników Z. w realizacji obowiązków sprawozdawczych, analitycznych, kontrolnych i nadzorczych związanych z gospodarowaniem odpadami komunalnymi (...), zapewnia osiągnięcie odpowiednich poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia i odzysku innymi metodami oraz ograniczenia masy odpadów komunalnych ulegających biodegradacji przekazywanych do składowania oraz prowadzenia działań edukacyjnych w zakresie prawidłowego gospodarowania odpadami komunalnymi, w szczególności w zakresie selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz w zakresie ochrony środowiska. Pozostałe kompetencje wynikając z przepisów ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U, z 2025 r. poz. 733) Gmina realizuje samodzielnie.

Z zapisów w §15 ust. 6 Statutu - w brzmieniu z daty wydania zaskarżonej uchwały Nr [...] Z. z dnia [...] października 2025 r. w sprawie przyjęcia cennika odpadów – wynika upoważnienie Z. do uchwalenia cennika przyjęcia odpadów. Należy podkreślić, że niniejsza skarga nie dotyczy skargi na uchwałę dotyczącą uchwalenia (przyjęcia) Statutu, a dotyczy uchwały wydanej w zakresie przewidzianym w obowiązującym uczestników Z. międzygminnego Statucie. Z tego też względu, zarzut dotyczący "wadliwości podstawy prawnej § 15 ust.6 Obwieszczenia nr [...] Z. z dnia [...] października 2022 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu statutu C. " nie może zostać w niniejszej sprawie rozpoznany, ponieważ ocena legalności innej, obowiązującej uchwały niż zaskarżona wykracza poza granice sprawy. Tym samym poza zakres sprawy wykracza również ocena § 15 ust. 6 Statutu w kontekście jego zgodności z prawem. Wskazany zapis znajduje się w Statucie, który stanowi obowiązujące prawo miejscowe i we właściwym trybie, przewidzianym do zaskarżenia tego typu aktów, nie został zakwestionowany.

Zgodnie z w § 15 ust. 6 Statutu – miesięczne składki członkowskie stanowią iloczyn liczby ton odpadów komunalnych zagospodarowanych przez Z. pochodzących od poszczególnych uczestników Z. i ceny dla poszczególnych frakcji odpadów. Wysokość stawki miesięcznej dla każdego z uczestników Z. ustala się odrębnie do 10 każdego miesiąca za miesiąc poprzedni według cen określonych w drodze uchwały przez Z. . Zwłoka w płatności którejkolwiek ze składek miesięcznych powoduje naliczanie odsetek ustawowych od daty wymagalności każdej ze składki miesięcznej do zapłaty oraz stanowi podstawę do wszczęcia przez Z. działań zmierzających do wyegzekwowania należności zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Tym samym w Statucie przewidziano kompetencje Z. - organu wykonawczego Z. (w § 15 ust. 6 Statutu) do wydania uchwały w zakresie określenia cen dla poszczególnych frakcji odpadów.

Zaskarżona uchwała nie jest więc uchwałą zgromadzenia Z., ale uchwałą organu wykonawczego w zakresie który został przewidziany w Statucie. Oznacza to, że zaskarżona uchwała Z. w sprawie cennika przyjęcia poszczególnych frakcji odpadów nie stanowi aktu prawa miejscowego ani nie ma charakteru decyzji administracyjnej, nie ma również charakteru opłaty pobieranej od mieszkańców za zagospodarowanie odpadów komunalnych, o której mowa w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach.

Pobocznie w tym miejscu należy wskazać, że wskazane w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczy opłat pobieranych od mieszkańców za zagospodarowanie odpadów komunalnych. Natomiast zaskarżona uchwała jest niezbędna do ustalenia miesięcznej stawki członkowskiej, która przeznaczana jest na funkcjonowanie Z., realizację zadań własnych Gminy, które to Gmina przystępując do Z. przekazała do wykonania.

Skoro uchwała Z. w sprawie cennika przyjęcia poszczególnych frakcji odpadów nie stanowi aktu prawa miejscowego ani nie ma charakteru decyzji administracyjnej oraz nie ma charakteru opłaty pobieranej od mieszkańców za zagospodarowanie odpadów komunalnych, o której mowa w ustawie, należy rozważyć czy zaskarżona uchwała może zostać zaliczona do aktów o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. tzn. czy jest aktem organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, innym niż określone w pkt 5, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej. Wskazany przepis daje podstawę kontroli sądowoadministracyjnej aktów związków jednostek samorządu terytorialnego o charakterze publicznoprawnym. Jednocześnie należy podkreślić, że wskazany przepis wyłącza z tej kontroli akty prawa miejscowego i akty o charakterze cywilnoprawnym. Inaczej rzecz ujmując, akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. obejmują wszelkie akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków z wyłączeniem tych, które podlegają kognicji innych sądów niż sądy administracyjne, w tym zwłaszcza sądów powszechnych.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie została podjęta w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a.

Jak wskazano powyżej wysokość stawki miesięcznej dla każdego z uczestników Z. ustala się odrębnie do 10 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni według cen określonych w drodze uchwały przez Z.. Wysokość tej stawki jest określeniem ceny za usługę – odebrania i zagospodarowania przez Z. odpadów komunalnych pochodzących od poszczególnych uczestników Z. – która, jak wskazał Z. jest obciążona 8 % podatkiem vat. Z. wskazał również, że technicznie wygląda to w ten sposób, że co miesiąc Z.wystawia każdej z gmin uczestników Z. fakturę Vat, która zawiera ilość w tonach zagospodarowanych odpadów komunalnych przemnożoną przez stawkę określoną w cenniku.

Konsekwencją zastosowania cennika przyjęcia odpadów jest obciążanie Gminy fakturą Vat, która opiewa na wartość obliczoną jako iloczyn liczby ton odpadów komunalnych zagospodarowanych przez Z. a dostarczonych do Z.przez Gminę i ceny dla poszczególnych frakcji odpadów, którą uchwala Z. po dokonaniu kalkulacji kosztów.

Zasadnie Z.odnosząc się do argumentacji Skarżącej w zakresie kształtowania jej sytuacji finansowej w sposób władczy przez zaskarżoną uchwałę wskazał, iż Skarżąca dobrowolnie przystąpiła do Z. przyjmując jego Statut i tak samo może z niego wystąpić podejmując stosowną uchwałę i samodzielne realizować ww. zadanie. Skarżąca przystępując do Z. zdecydowała o wyborze podmiotu zagospodarowującego odpady.

Nie bez znaczenia pozostaje również, że obowiązek ponoszenia przez gminy kosztów funkcjonowania Z. wynika z uczestnictwa w Z. oraz postanowień jego Statutu, zaakceptowanych przez wszystkich uczestników. Zaskarżona uchwała nie kreuje tego obowiązku, lecz jedynie określa ceny stanowiące element przyjętego w Statucie mechanizmu rozliczeń pomiędzy Z. a jego członkami.

Z. na marginesie wskazał, że praktyka uchwalania cen przyjęcia odpadów przez Z. jest praktykowana w Z. od samego początku jego istnienia. Przed podjęciem uchwały Z. przedstawia Zgromadzeniu Z. szczegółową kalkulację kosztów zagospodarowania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz pozostałości z sortowania odpadów komunalnych przeznaczonych do składowania, z uwzględnieniem składowych tych kosztów, przedstawione zostają również wydatki inwestycyjne, prognozy rozwoju inwestycji, możliwości pozyskania dotacji z zewnątrz i konieczność zabezpieczenia na ten cel wkładu własnego itp. Kwestia ta jest dyskutowana i konsultowana zanim zostanie poddana pracom Z. i uchwalona. Ta sama praktyka miała miejsce w przypadku zaskarżonej uchwały Z.u, ceny w Z. nie były podnoszone od 3 lat, na Zgromadzeniu Z., Z. w formie prezentacji przedstawił wzrost kosztów samych wynagrodzeń o 800.000,00 zł, wzrost opłaty marszałkowskiej o 1.290.000,00 zł, wzrost podatku od nieruchomości o 170.000,00 zł, wzrost kosztów zagospodarowania odpadów o kodzie 19 12 12 o 3.950.00,00 zł, konsekwencje wprowadzenia systemu kaucyjnego, który spowoduje spadek dochodów Z., jak również wydatki inwestycyjne niezbędne do realizacji zadań ustawowych takich jak; osiągniecie poziomów recyclingu czy spełnianie przez instalację prowadzoną przez Z. wymogów ochrony środowiska. Dalej Z. wskazał, że cennik uchwalany przez Z. znajduje swoje oparcie w budżecie Z. oraz w wieloletniej prognozie finansowej, które są uchwalane przez Zgromadzenie Z.. Zarówno uchwała budżetowa jak i wieloletnia prognoza finansowa zawierające zaskarżony cennik za przyjęcie odpadów zostały przyjęte przez Zgromadzenie Z., a Z. uzyskał absolutorium za wykonanie budżetu w upływającym roku budżetowym.

Oceny Sądu nie zmienia argumentacja Skarżącej, że zaskarżona uchwała wpływa na wysokość kosztów ponoszonych przez Gminę oraz jej sytuację finansową. Okoliczność ta stanowi jedynie następstwo przyjętego w Statucie sposobu rozliczeń pomiędzy Z. a jego uczestnikami.

Podsumowując zaskarżona uchwała ma charakter cywilnoprawny, ponieważ dotyczy sposobu rozliczenia się Z. z jego członkami, a nie jak ocenia to Skarżąca jest aktem który władczo nakłada na Gminę opłatę.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a skargę odrzucił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.