Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Sp. j. M. O., S. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia 1) odrzucić skargę, 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.

A Spółka jawna M. O., S. K. (dalej: "Spółka"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 lipca 2015 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, w wysokości 8000 zł. Skarga została podpisana przez M. O. - właściciela Spółki. Do skargi dołączono dowód wpłaty kwoty 100 zł tytułem opłaty sądowej.

W wykonaniu zarządzeń Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 12 października 2015 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w kwocie 220 złotych oraz do przedłożenia dokumentu określającego umocowanie osoby, która podpisała skargę do reprezentowania strony skarżącej.

Powyższe wezwania, zawierające pouczenie o siedmiodniowym terminie ich wykonania pod rygorem odrzucenia skargi, zostały przesłane na adres Spółki podany w skardze i pod tym adresem doręczone w dniu 19 października 2015 r. D. W., posługującej się pieczątką firmową Spółki, za pisemnym pokwitowaniem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki (k. 26 akt sądowych).

Do dnia wydania niniejszego postanowienia nie uiszczono wpisu od skargi, co wynika z zapisku urzędowego (k. 28 a. sąd.). Nie został też złożony dokument określający upoważnienie osoby, która podpisała skargę, do reprezentowania strony skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie wskazania wymaga, że postępowanie sądowoadministracyjne może zostać zainicjowane i toczyć się wyłącznie na podstawie skutecznie wniesionej skargi. Skarga wniesiona jest skutecznie, gdy spełnione zostaną wszystkie przesłanki procesowe wskazane w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W świetle przepisów tej ustawy bezwzględnymi przesłankami procesowymi warunkującymi skuteczność wniesienia skargi są przede wszystkim wymogi formalne, jakim powinna odpowiadać skarga.

Stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, a na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., gdy nie uiszczono wymaganego wpisu od skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy, w której skargę wniosła Spółka reprezentowana przez jednego ze wspólników, od razu zauważenia wymaga, że stosownie do treści art. 28 § 1 P.p.s.a., osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Z treści powyższego przepisu wynika obowiązek tych podmiotów do wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności. Natomiast na zasadzie art. 29 P.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28 P.p.s.a., mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Na tle ostatnio powołanego przepisu w literaturze przedmiotu wskazuje się, że organy lub osoby uprawnione do działania w imieniu jednostek organizacyjnych, muszą udowodnić, że mają prawo do działania za stronę. Przepis nakazuje, aby udowodnienie umocowania miało formę dokumentu złożonego lub okazanego sądowi przy pierwszej czynności w postępowaniu (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Wolter Kluwer business, Warszawa 2011, s. 112). Dokumentem wykazującym umocowanie do działania w imieniu strony skarżącej, o przedstawienie którego został wezwany pełnomocnik skarżącej Spółki, jest niewątpliwie odpis z rejestru przedsiębiorców KRS. Nieprzedstawienie wraz ze skargą omawianego dokumentu stanowi brak formalny skargi podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a., tj. na wezwanie przewodniczącego wydziału, w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi.

W sytuacji zatem, gdy w ustawowym terminie nie dojdzie do uzupełnienia braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Zgodzić należy się z poglądem, że ogłoszenie dokonanego wpisu do KRS w trybie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1203, z późn. zm.) nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego (na etapie kontroli warunków formalnych skargi) bądź na sąd - na etapie oceny czy zachodzą podstawy do odrzucenia skargi wobec niewykonania zarządzenia przewodniczącego (por. postanowienia NSA z 26 września 2013 r., I GSK 1346/13 oraz z 28 maja 2015 r., I FSK 823/15, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on skracany ani przedłużany. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych jest terminem ustawowym, co oznacza, że nie może być on skracany ani przedłużany. W sytuacji, gdy strona nie uzupełni w tym terminie braków formalnych skargi, Sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi oraz do uiszczenia brakującego wpisu sądowego od skargi zostały doręczone skutecznie w dniu 19 października 2015 r. W ocenie Sądu, odebranie pisma przez pracownika Spółki w jej siedzibie rodzi bowiem domniemanie w zakresie umocowania do odbioru pism adresowanych do zatrudniającej go jednostki zwłaszcza, gdy posługuje się on pieczęcią firmową, co wynika z art. 67 § 2 P.p.s.a., zezwalającego na doręczenie pism w postępowaniu sądowym dla jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej do rąk pracownika upoważnionego od odbioru pism (por. postanowienie NSA z 27 czerwca 2007 r., I OSK 911/07, powołana strona internetowa).

W doręczonych Spółce wezwaniach zawarto pouczenie, że nieusunięcie braków formalnych skargi i nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi w terminie siedmiu dni, spowoduje jej odrzucenie. W związku z tym zakreślony w wezwaniu siedmiodniowy termin rozpoczął bieg w dniu 20 października 2015 r. i upłynął z dniem 26 października 2015 r. (czwartek). W wyznaczonym terminie nie został przesłany dokument określający umocowanie M. O. do samodzielnej reprezentacji Spółki.

W tym miejscu dostrzec należy, że w aktach administracyjnych sprawy znajduje się odpis KRS według stanu na dzień 22 kwietnia 2015 r., z którego wynika, że prawo do reprezentowania Spółki w zakresie zwykłego zarządu przysługuje każdemu ze wspólników, a w sprawach przekraczających ten zakres dotyczących nabycia praw i zaciągania zobowiązań przekraczających kwotę 50.000 zł oświadczenie winno być złożone przez M. O. lub przez dwóch wspólników, tj. M. O. i S. K. Nawet gdyby przyjąć, że nie nastąpiły zmiany w zakresie reprezentacji i skarga została podpisana przez umocowanego wspólnika, to niezależnie od tego wskazać należy, że nie została także uiszczona wymagana kwota 220 zł, tytułem uzupełnienia wpisu od skargi.

Zgodnie z art. 230 § 1 i 2 P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, a do takich pism należy skarga, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Podstawę określającą wysokość należnego w niniejszej sprawie wpisu od skargi stanowi § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193, z późn. zm.). Stosownie do przywołanego przepisu, wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi do 10.000 zł - 4% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 100 zł. Ustalony na tej podstawie wpis od skargi w niniejszej sprawie, której przedmiotem jest decyzja nakładająca karę w wysokości 8.000 zł, wynosi zatem 320 zł.

Kwotę 220 zł, stanowiącą różnicę pomiędzy wpisem wymaganym, a kwotą 100 zł uiszczoną w dacie wniesienia skargi, skarżąca Spółka obowiązana była wpłacić w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania w tym przedmiocie, pod rygorem odrzucenia skargi, o czym została prawidłowo pouczona w treści wezwania. Jak wykazano już wyżej, wobec skutecznego doręczenia wezwania w dniu 19 października 2015 r., w trybie art. 67 § 2 P.p.s.a., bieg siedmiodniowego terminu do uiszczenia brakującej części wpisu zakończył się w dniu 26 października 2015 r.

Po myśli art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skoro skarżąca Spółka nie opłaciła skargi, to należało ją odrzucić.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Orzeczenie w punkcie 2, o zwrocie kwoty uiszczonej tytułem wpisu, oparto o przepis art. 232 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.