Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach Andrzej Majzner po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 3 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w sprawie skierowania do domu pomocy społecznej na decyzję umieszczającą w trybie pilnym poza kolejnością w kwestii wniosku o przyznanie skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego postanawia: ustanowić dla skarżącego radcę prawnego z urzędu;

Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę w niniejszej sprawie.

Następnie, w dniu 14 lutego 2018 r. S. S. - działająca jako przedstawiciel ustawowy całkowicie ubezwłasnowolnionego skarżącego, nadała do Sądu urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym określiła, iż żąda zwolnienia go od kosztów sądowych oraz ustanowienia dlań radcy prawnego z urzędu. W treści wniosku wskazała, iż sama jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z obłożnie chorym synem – D.S.. Z kolei skarżący, który jest jej drugim synem przebywa w Domu Pomocy Społecznej w N., nie posiada zasobów pieniężnych ani majątku i uzyskuje dochód w ramach renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy, w kwocie 1.244 zł, z czego 808,44 zł przeznacza na opłatę za pobyt we wspomnianej placówce, 100 zł na leki oraz 37 zł na ubezpieczenie.

Rozpoznając wniosek zważono, co następuje.

W pierwszej kolejności należy odnotować, że przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja administracyjna wydana w zakresie skierowania do domu pomocy społecznej. Stwierdzić zatem przyjdzie, że skarżący jest w tej sprawie zwolniony od kosztów sądowych z mocy samego prawa, na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", a co za tym idzie, jego wniosek o zwolnienie z obowiązku uiszczenia tych kosztów jest od samego początku bezprzedmiotowy i jako taki nie podlega rozpoznaniu (stanowisko zbieżne z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 23 lutego 2018 r. - karta nr 65 akt sprawy).

Odnosząc się natomiast do wniosku o ustanowienie dla M. S. profesjonalnego pełnomocnika trzeba wskazać, że po myśli art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie osobie fizycznej, prawa pomocy w zakresie częściowym (zgodnie z art. 245 § 3 p.p.s.a., mogącym obejmować między innymi ustanowienie adwokata lub radcy prawnego) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W tym kontekście uznano, że okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie zgłoszonego żądania.

Z oświadczeń podnoszonych we wniosku wynika, że skarżący nie posiada zasobów finansowych ani łatwego do spieniężenia majątku. Dokumenty dołączone do akt administracyjnych (vide: kwestionariusz rodzinnego wywiadu środowiskowego z dnia 31 maja 2017 r.) potwierdzają przy tym, że przebywa w Domu Pomocy Społecznej, jest osobą przewlekle chorą, niepełnosprawną w stopniu znacznym, wymagającą stałej opieki i uzyskującą dochód z tytułu renty, w kwocie zaledwie nieco ponad 1.200 zł. Jak wskazano we wniosku, większa część tego dochodu przeznaczana jest na pokrycie opłaty za pobyt w przedmiotowej placówce, a w rezultacie nie budzi wątpliwości, że opłacenie radcy prawnego z wyboru przekracza możliwości płatnicze strony.

Mając na względzie powyższe postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 tej ustawy.