Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 9 lutego 2023 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 304/22 o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia

18 października 2022 r., po rozpoznaniu wniosku M. M., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 listopada 2021 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że M. M. pismem

z 12 stycznia 2022 r. wniosła sprzeciw od ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 25 listopada 2021 r. W tym samym piśmie skarżąca zawarła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu. Pismo zostało nadane w dniu 14 stycznia 2022 r. (datownik urzędu pocztowego).

Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2022 r. wezwano wnoszącą sprzeciw do wskazania, kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu oraz do uprawdopodobnienia okoliczności wskazanych we wniosku, poprzez podanie argumentacji oraz nadesłanie dokumentów wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu.

Uzasadniając wniosek strona wskazała, że w okresie od 29 listopada do 3 grudnia

2021 r. przebywała na urlopie z uwagi na okoliczności rodzinne oraz pogrzeb ojca. Po otrzymaniu zaskarżonej decyzji, skontaktowała się z Urzędem [...] Dzielnicy [...], gdzie została poinformowana, że decyzja jest dla niej pozytywna. Po jakimś czasie uznała, że należało wnieść sprzeciw od zaskarżonej decyzji, gdyż chciała uzyskać zasiłek od listopada 2020 r., a nie od września 2021 r. Wskazała również, że

w okresie od 23 grudnia 2021 r. do 3 stycznia 2022 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym poza [...] z tytułu Świąt Bożego Narodzenia, który następnie przedłużyła od 5 stycznia 2021 r. do 26 stycznia 2022 r. z powodów zdrowotnych.

Od 27 stycznia 2022 r. do 23 lutego 2022 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Podnosiła ponadto, że opóźnienie we wniesieniu sprzeciwu wynikało z braku wiedzy

o przysługujących jej prawach a także z przedłużonego w styczniu 2022 r. urlopu z powodu choroby i następnie zwolnienia lekarskiego.

Dokonując oceny zasadności ww. wniosku, Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie stwierdził, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie wykazano braku winy w uchybieniu terminu do złożenia sprzeciwu.

W pierwszej kolejności Sąd wskazał, że z akt sprawy bezspornie wynika, iż skarżąca otrzymała zaskarżoną decyzję w dniu 22 grudnia 2021 r. Oznacza to, że ustawowy czternastodniowy termin na złożenie sprzeciwu upływał dla skarżącej w dniu 5 stycznia 2022 r. Skarżąca winna zatem wykazać, że w terminie otwartym do złożenia sprzeciwu tj. od 23 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r. nie była w stanie bez swojej winy wykonać tejże czynności procesowej.

Jak podnosił jednak Sąd - podana przez stronę przyczyna uchybienia terminu, czyli brak wiedzy oraz przebywanie na urlopie wypoczynkowym, przedłużonym w powodu problemów zdrowotnych, nie mogły uzasadniać przywrócenia terminu. Skarżąca mając świadomość biegu terminu do wniesienia sprzeciwu, miała - w ocenie Sądu - czas

i możliwości sporządzenia sprzeciwu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła M. M..

W uzasadnieniu zażalenia M. M. powtórzyła argumentację zawartą we wniosku, wskazując dodatkowo, iż w okresie od końca grudnia 2021 r. do lutego 2022 r. nastąpiło u niej zaostrzenie choroby przewlekłej (schizofrenii), co uniemożliwiło jej normalne funkcjonowanie. Pod koniec grudnia zaczęła odczuwać też dolegliwości żołądkowe. W okresie od 5 stycznia do 26 stycznia 2022 r. przebywała na urlopie wypoczynkowym, zaś od 27 stycznia do 23 lutego 2022 na zwolnieniu lekarskim. Ponadto 23 grudnia 2021 r. musiała wyjechać z [...] do [...] nad [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Natomiast zgodnie z art. 87 p.p.s.a. warunkami przywrócenia uchybionego terminu są: złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu, równoczesne ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu dokonanie czynności uchybionej. Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, czyli niespełnienie chociażby jednej z nich powoduje, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony.

Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia należytej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zatem w przypadku, gdy strona, uchybiając terminowi, dopuściła się chociażby lekkiego niedbalstwa, dokonana przez nią czynność pozostanie bezskuteczna, ponieważ przywrócenie terminu nie będzie w tej sytuacji dopuszczalne. O braku winy można więc mówić wyłącznie wtedy, gdy dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody, której strona nie mogła przezwyciężyć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 64c § 1 p.p.s.a, sprzeciw do sądu wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji. Mając zatem na względzie datę odbioru decyzji przez stronę, tj. 22 grudnia 2021 r., badanie przesłanek braku winy strony w uchybieniu terminu winno dotyczyć okresu od 23 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu

I instancji przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, iż w rozpoznawanej sprawie M. M. nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy

w uchybieniu terminu do złożenia sprzeciwu w powyższym terminie. Wskazywane przez nią przyczyny uchybienia, zawiązane ze stanem zdrowia, jak też brak wiedzy

o możliwości wniesienia sprzeciwu nie stanowiły bowiem dostatecznej podstawy przemawiającej za uwzględnieniem wniosku. Przede wszystkim zwrócić należy uwagę, iż w decyzji Kolegium z dnia 25 listopada 2021 r., którą strona odebrała osobiście

22 grudnia 2021 r. zawarto pouczcie o sposobie i trybie jej zaskarżenia. W tej sytuacji strona nie może zatem skutecznie podnosić, iż nie wiedziała o możliwości złożenia sprzeciwu. Ponadto skarżąca nie wykazała, że schorzenia na które powoływała się we wniosku oraz w zażaleniu (dolegliwości żołądkowe, schizofrenia) w okresie od

23 grudnia 2021 r. do 5 stycznia 2022 r. miały na tyle nagły i uciążliwy charakter, iż przy dołożeniu należytej staranności uniemożliwiły jej złożenie sprzeciwu. Z zestawiania przedstawionych przez skarżącą dat nie wynika więc, aby w terminie otwartym do wniesienia sprzeciwu miały miejsce okoliczności stanowiące przeszkodę w terminowym dokonaniu tej czynności procesowej.

Powyższej oceny nie zmieniają argumenty strony zawarte w zażaleniu. Stanowią one bowiem jedynie polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie podlega oddaleniu, o czym orzeczono na podstawie art. art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.