Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Ireneusz Dukiel, Sędziowie Sędzia WSA - Olga Białek (spr.), Sędzia WSA - Władysław Kulon, , Protokolant asystent sędziego - Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skargi B. S. i M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 18 lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. na rzecz skarżących kwotę 757 (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia 30 września 2014 r., nr [...] Prezydent Miasta L., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r. poz. 647 zwanej dalej jako "u.p.z.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 zwanej dalej jako: "k.p.a.") ustalił na wniosek S. G. warunki zabudowy terenu położonego w L. przy ul. S. 10 (dz. nr [...] obręb P.) dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny.

W uzasadnieniu decyzji Prezydent wyjaśnił, że teren objęty wnioskiem nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazano, że wydanie decyzji poprzedzono wizją w terenie, analizą charakteru istniejącej zabudowy i sposobu zagospodarowania terenów w sąsiedztwie, ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego L., uchwalonego przez Radę Miasta L. w dniu 28 stycznia 2002 r. uchwałą nr [...]. Ponadto wskazano, że uwzględniono ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc obowiązującą 31 grudnia 2002r. oraz ustalenia zawarte w poprzednio obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta L.. Ustalono, że w obrębie analizowanego terenu występuje zabudowa usługowa, mieszkaniowa jednorodzinna i gospodarcza oraz tereny zieleni publicznej. Dlatego też, wobec spełnienia wszystkich warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., organ ustalił warunki zabudowy. W zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu przyjęto, że zamierzenie inwestora obejmuje produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i ich dystrybucję. Produkcja polega na formowaniu z granulatu kształtek przez wtryskiwanie pod ciśnieniem podgrzanego granulatu do formy, gdzie po zestaleniu na ściankach formy otrzymuje się gotowy produkt. Podano, że proces produkcji ma charakter fizyczny i nie jest związany z chemicznym przetwarzaniem surowców. Proces przeprowadza się w urządzeniach zwanych wtryskiwarkami. Urządzenia są małogabarytowe i będą lokowane w pomieszczeniu zamkniętym. Przyjęto, że emisje oddziaływań z ich pracy nie wykraczają poza te pomieszczenie. Pozostałe elementy zagospodarowania inwestora lokowane są na działce o powierzchni 1000m². Ponadto wskazano, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010r., nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) – dalej: rozporządzenie lub w skrócie: "r.R.M." zamiar inwestora, nie jest wymieniony w § 2 ust. 1 i w § 3 ust. 1 tego aktu prawnego, zatem nie oddziałuje znacząco na środowisko. Odnosząc się do licznie zgłaszanych w toku postępowania przez właścicieli sąsiednich nieruchomości zastrzeżeń wobec planowanej inwestycji (m.in. pisma: B. S. z dnia 28 lipca 2014 r., z dnia 4 września 2014 r. oraz z dnia 22 września 2014 r.; K. S. z dnia 4 sierpnia 2014 r. i z dnia 8 września 2014 r.; J. S. z dnia 9 sierpnia 2014 r.) organ I instancji wskazał, że klasyfikacja zamierzenia inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko odbywa się zgodnie z rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z tym rozporządzeniem zamiar inwestora nie oddziałuje znacząco na środowisko. Tym samym nie jest wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. Wyjaśniono, że raport taki zawsze sporządza inwestor zamierzenia i tylko w przypadku gdy zamierzenie inwestora oddziałuje znacząco lub może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto podkreślono, że ze względu na fakt, iż sprawa oddziaływania na środowisko danego zamierzenia jest istotna i nie może budzić wątpliwości stron, w sprawie uzyskano opinię Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miasta L., która potwierdziła brak oddziaływania na środowisko zamierzenia inwestora. Dalej podniesiono, że zamiar inwestora nie obejmuje drogi dojazdowej po stronie zachodniej jego terenu. Aktualne ogrodzenie inwestora sięga do tej drogi ale jej nie obejmuje. Inwestor nie zamierza aktualnie zmieniać tego stanu. Zgodnie z uzyskaną opinią Wydziału Gospodarki Nieruchomościami droga dojazdowa do nieruchomości B. i M. S. może odbywać się po gruntach gminy położonych na działkach nr [...] i [...] tj. z pominięciem działki nr [...].

Ustosunkowując się do zastrzeżeń podnoszonych w kwestii kanalizacji organ I instancji zauważył, że kanalizacja na terenie B. S. jest częścią sieci wybudowanej w przeszłości. Sieć została poprowadzona zgodnie ówczesnymi możliwościami odprowadzenia ścieków z terenu położonego między ulicami S. i P. dla funkcjonujących wtedy przedsiębiorstw a z czasem dla dodatkowej zabudowy w tym B. S. i inwestora. Kanalizacja z tego terenu podłączona jest do sieci miejskiej. Wprowadzenie ścieków z terenu, na którym prowadzona jest działalność gospodarcza wymaga pozwolenia wodno-prawnego. Wobec tego odpowiednia klauzula została umieszczona w decyzji.

W przypadku odległości zamierzenia inwestora od granic działek B. S. i K. S., według organ I instancji istotne jest to, że ustalanie warunków zabudowy decyzją nie sięga do szczegółów związanych z ukształtowaniem zabudowy. Decyzja dopuszcza nadbudowę ale jednocześnie nie zwalnia to inwestora od zachowania przepisów prawa budowlanego na etapie sporządzania projektu budowlanego oraz ochrony interesu stron trzecich także w dostępie do światła słonecznego. Stronie należy zapewnić udział w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, które będzie kolejnym postępowaniem administracyjny w sprawie zamierzenia inwestora. Lokalizacja budynku względem granicy z nieruchomościami B. S. i K. S. (3m), kwalifikuje ścianę budynku inwestora jako ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych. Przyjęto, że takie planowane zagospodarowanie będzie zabezpieczać interes strony trzeciej, ponieważ dla takiej odległości budynku od granicy przepisy przewidują wyłącznie ścianę bez otworów.

Organ I instancji przyjął również, że kwestia wyciszenia ścian budynku inwestora będzie przedmiotem rozwiązań zawartych w projekcie budowlanym. W sprawie lokalizacji urządzeń na ścianie zewnętrznej od strony północnej, organ ustalił, że z uwagi na charakter tej ściany stanowiącej niejako ekran przed emisjami z terenu zakładu nie może ona posiadać jakichkolwiek otworów ani nie może być ona miejscem lokowania jakichkolwiek uciążliwych urządzeń. Wskazano, że stosowana regulacja znalazła się w decyzji. Również dopiero na etapie przygotowywania projektu budowlanego będzie istniała możliwość wyjaśnienia wątpliwości związanych z posadowieniem budynku. W ocenie organu I instancji brak jest również podstaw aby ograniczać prowadzoną przez inwestora działalność gospodarczą w zakresie której są nie tylko usługi. Przyjęto, że taką działalnością jest także drobna produkcja. Dlatego też trudno ograniczać działalność gospodarczą do usług, gdyż takimi może być skupowanie np. odpadów, które niewątpliwie mogą potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że działalność gospodarcza w zakresie usług także może podlegać ograniczeniom.

Powyższa decyzja została zakwestionowana przez właścicieli nieruchomości sąsiednich przez złożenie odwołań i protestów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L., po przeprowadzeniu formalnych czynności wyjaśniających, stwierdziło, że odwołania wniesione zostały przez B. S., M. S., K. S. oraz R. O..

B. i M. S. (dalej również jako "skarżący") – właściciele działki nr [...] - zarzucili, że organ I instancji naruszył: Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta L., uchwałę nr [...] Rady Miejskiej z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - Kolonii P., rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W motywach odwołania wskazano, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na brak aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dla obrębu P.. W przekonaniu autorów odwołania, skoro dotychczas obowiązujący plan utracił moc, należało uchwalić nowy, aby uwzględniał interesy mieszkańców. Dalej skarżący argumentowali, że wybudowali się w strefie III - rzemiosło i inne działalności gospodarcze z możliwą funkcją mieszkalną. Tylko w tej strefie można było mieć pozwolenie na budowę mieszkania. Do strefy tej należy też budynek przy ul. S. 10. W ich przekonaniu, w sprawie próbuje się zmienić dotychczasowe przeznaczenie budynku z usługowego na usługowo-produkcyjny i zmienić klasyfikację tego terenu ze strefy III na II. Takie działania są podejmowane pod potrzeby nowego właściciela terenu. Z powodu braku aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego dochodzi do takich sytuacji, że przy budynku mieszkalnym w odległości 3 m od granicy próbuje się usytuować zakład produkujący wyroby plastikowe, a po drugiej stronie ulicy buduje się osiedle mieszkaniowe, naruszając interesy dewelopera. Odwołujący zarzucili także brak liczenia się z protestami ludzi mieszkających na tym terenie oraz dbania o ich zdrowie. Ponadto, lokowanie planowanej inwestycji na terenie zalewowym może w znacznym stopniu oddziaływać na środowisko. Może dojść do skażenia wód gruntowych oraz rzek C. i K.. Wskazali, że sporny obiekt nie ma sprawnej i niezależnej kanalizacji. Zauważyli również, że organ I instancji twierdzi, że produkcja planowana przez inwestora nie będzie miała wpływu na środowisko, jednak nie ma do tego żadnych udokumentowanych podstaw, gdyż nie zostały przeprowadzone odpowiednie procedury.

Odwołujące się strony do odwołania dołączyły m.in. fragment raport oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia pn. "Zmiana sposobu użytkowania hali magazynowej na wytwórnię kratki trawnikowej z granulatu PP i PE na działce nr ewid. [...] w N., gmina C.".

Pozostali odwołujący się również podnieśli kwestie związane z oddziaływaniem inwestycji na środowisko i jej wpływu na działki graniczące bezpośrednio z terenem inwestora, w szczególności związane z uciążliwościami pochodzącymi z tego terenu jak hałas, czy też emisja na zewnątrz budynku pyłów i gazów związanych z pracą wtryskarek.

W postępowaniu odwoławczym stanowisko zajął także inwestor, który przedłożył do akt protokół z kontroli przeprowadzonej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w L. w dniach 28 października 2014 r. i 5 listopada 2014 r. na terenie planowanej inwestycji przy ul. S. 10 w L..

Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzją z dnia 18 lutego 2015 r., nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium wyjaśniło, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i wydał właściwe rozstrzygnięcie. Kolegium zaznaczyło, że z przeprowadzonej na potrzeby niniejszego postępowania administracyjnego analizy urbanistycznej sporządzonej przez uprawnionego urbanistę, stanowiącej załącznik do kwestionowanej decyzji wynika, że dla terenu objętego wnioskiem nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Autorka opracowania wskazała, że dla przedmiotowego terenu w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta L. nie ustalono obowiązku opracowania planu miejscowego, co więcej obowiązek taki nie wynika również z przepisów szczególnych. Według Studium - teren, na którym przewiduje się realizację inwestycji leży w obrębie strefy GIl, III, IV - w której dopuszczalna jest nieuciążliwa produkcja, handel hurtowy, transport, składy, rzemiosło i inne działalności gospodarcze z możliwą funkcją mieszkaniową oraz biura, handel detaliczny i usługi komercyjne.

W dotychczas obowiązującym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta L., teren przeznaczony pod planowaną inwestycję był w jednostce oznaczonej symbolem C22P - teren przemysłowy. Kolegium podniosło przy tym, że urbanista przeprowadzając analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wskazała, iż granice obszaru analizowanego wyznaczono na kopii mapy w skali 1:500. Analizowany teren obejmuje trzykrotną szerokość frontu działki, tj. 3 x 40 m = 120 m od granic działki inwestora. Za front działki przyjęto bok działki przylegający do ulicy S. o długości 40 m. Na tej podstawie stwierdzono, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa mieszkaniowa, usługowa i produkcyjna. Budynki mieszkalne są jedno i wielorodzinne w zabudowie wolnostojącej - ulica S., i szeregowej - ulica S. i M.. Zabudowa usługowa zależnie od pełnionej funkcji rozlokowana jest wzdłuż ulicy S. i ulicy P.. W ciągu ulicy S., po stronie inwestora, ma miejsce przemieszanie obu typów zabudowy. Dominują tereny zakładu inżynieryjno- drogowego położone przy ul. P. oraz składy budowlane położone między ulicami S. i Ś.. Zabudowę produkcyjną stanowią zakłady obuwnicze przy ul. S.. Wobec powyższego przyjęto, że zabudowa jest niejednolita w formie i okresie powstania. Obok zabudowań przedwojennych (dawne kamienice czynszowe dla pracowników przemysłowych i budynki produkcyjne), występują zabudowania powojenne (budynki jednorodzinne i przeznaczone do prowadzenia działalności gospodarczej). W ulicy S. ulokowany jest skanalizowany odcinek kanału M..

Analizując parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu w analizowanym obszarze Kolegium, odwołując się do ustaleń urbanisty, wskazało, że przebieg linii zabudowy wynosi - ok. 25 m od krawędzi jezdni ulicy S. po stronie inwestora i ok. 15 m dla pojedynczej zabudowy po stronie składów budowlanych. Natomiast szerokość elewacji frontowej w sąsiedztwie inwestora kształtuje się od 15 m do 50 m (szereg z budynkiem inwestora). Odnosząc się do ilości kondygnacji stwierdzono natomiast, że w ciągu ulicy S. występujące budynki mieszkalne mają od 3 do 4 kondygnacji, natomiast zabudowa szeregowa, w tym inwestora ulokowana między tymi budynkami oraz sąsiednia (położona z tyłu), mają do dwu kondygnacji. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej wynosi do 12 m. Geometria dachu - płaskie i strome. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy do powierzchni działek jest zróżnicowany i wynosi do 0,5.

Również analizując charakter planowanej przez G. G. inwestycji Kolegium, ponownie przytaczając stosowny fragment decyzji organu I instancji, wskazało, że zamiar inwestora polega na nowym zagospodarowaniu działki nr [...]. Inwestor zamierza rozbudować i nadbudować istniejący obiekt i zmienić jego sposób użytkowania na produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych oraz na usługi (dopuszczalne nieuciążliwe dla środowiska np. sprzedaż detaliczna lub hurtowa materiałów instalacyjnych). Ustalając parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu Kolegium wskazało, że urbanista przyjął, że przebieg linii zabudowy dla planowanej rozbudowy od strony ulicy S., to nieprzekraczalna linia wynosząca 6 m od ściany zewnętrznej zarurowanego kanału M. położonego w ulicy S.. Natomiast przebieg nieprzekraczalnej linii zabudowy od strony granicy z działką nr [...], ustalano jako przedłużenie linii zabudowy budynku położonego na działce nr [...]. Określając parametry dla wnioskowanej inwestycji autorka analizy wskazała, iż wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku po rozbudowie ma wynosić do 10 m. Ilość kondygnacji ustalono do 2 oraz podpiwniczenie. Szerokość elewacji frontowej winna wynosić do 35 m. Natomiast dach powinien być płaski. Powierzchnię przeznaczoną do sprzedaży ustalono do 200 m². Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy na działce inwestora w stosunku do powierzchni działki w wyniku inwestycji ustalono do 0,5.

Mając na względzie powyższe organ II instancji stwierdził, że tak wyznaczone parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego odpowiadają charakterystyce urbanistycznej pod względem kontynuacji funkcji. Natomiast sporządzona na potrzeby niniejszego postępowania analiza urbanistyczna, zdaniem Kolegium, pozwala na przyjęcie, że planowana inwestycja spełnia wymogi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Tym samym organ był zobowiązany do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji.

Przedstawiając ustalenia dla pozostałego zagospodarowania terenu organ II instancji podniósł, że uwagach architekt wskazał, iż ściany zewnętrzne od strony północno- zachodniej i północno-wschodniej, stanowiące ochronę przed emisjami z terenu zakładu, nie mogą posiadać jakichkolwiek otworów, ani nie mogą być miejscem lokowania jakichkolwiek urządzeń generujących emisje uciążliwe dla środowiska. Ponadto planowane obiekty powinny spełniać warunki określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r., nr 75, poz. 690 z późn. zm.) oraz w przepisach odrębnych. Zaopatrzenie w media i odprowadzenie ścieków ma się odbywać z istniejących przyłączy do infrastruktury technicznej miasta w uzgodnieniu z administratorami sieci. Wody opadowe z terenu i obiektu, należy odprowadzić do istniejącej kanalizacji w uzgodnieniu z administratorem sieci. Zauważono również, że urbanista przyjął, że zgodnie z ustawą Prawo wodne wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, będących własnością innych podmiotów, ścieków przemysłowych, w tym powstałych w związku z prowadzoną działalnością usługową zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, wymaga pozwolenia wodno-prawnego. Podkreślono przy tym, że sposób usunięcia ewentualnych kolizji pomiędzy zamiarami inwestycyjnymi, a istniejącymi sieciami i urządzeniami infrastruktury technicznej, w razie potrzeby, należy uzgodnić z odpowiednimi administratorami tych systemów. W szczególności, mając na względzie uwagi określone w piśmie Zarządu Dróg Miejskich w L. z dnia 29 sierpnia 2014 r.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium, ponownie powtarzając ustalenia urbanisty, wskazało, że zamierzenie inwestora obejmuje produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i ich dystrybucję. Produkcja polega na formowaniu z granulatu kształtek przez wtryskiwanie pod ciśnieniem podgrzanego granulatu do formy, gdzie po zestaleniu na ściankach formy otrzymuje się gotowy produkt. Proces produkcji ma charakter fizyczny i nie jest związany z chemicznym przetwarzaniem surowców. Proces przeprowadza się w urządzeniach zwanych wtryskiwarkami. Urządzenia są małogabarytowe i będą lokowane w pomieszczeniu zamkniętym. Emisje oddziaływań z ich pracy nie wykraczają poza te pomieszczenie. Pozostałe elementy zagospodarowania inwestora lokowane są na działce o powierzchni 1000 m². Zgodnie z r.R.M. zamiar inwestora, nie jest wymieniony § 2 ust. 1 i w § 3 ust. 1 tego aktu, zatem nie oddziałuje znacząco na środowisko.

Dalej wskazano, że autorka analizy urbanistycznej odnosząc się do ustaleń dotyczących ochrony interesów osób trzecich przyjęła konieczność poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Usytuowanie planowanych obiektów na działce inwestora, powoduje objęcie działek budowlanych nr [...] i nr 229/2 obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane.

Kolegium zreferowało także stanowisko organu I instancji dotyczące zastrzeżeń stron niniejszego postępowania oraz mieszkańców, jakie wpłynęły do organu w trakcie prowadzonego postępowania. Kolegium podało, że odnosząc się do złożonych wniosków organ lokalizacyjny ustalił, iż klasyfikacja zamierzenia inwestora w zakresie oddziaływania na środowisko odbyła się w myśl przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Zgodnie z tym rozporządzeniem zamiar inwestora nie oddziałuje znacząco na środowisko, co potwierdził Wydział Ochrony Środowiska i Rolnictwa Urzędu Miejskiego w L.. Tym samym nie jest wymagany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Raport taki zawsze sporządza inwestor zamierzenia i tylko w przypadku, gdy planowana inwestycja oddziałuje znacząco lub może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Nadto odwołując się do dokumentów przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego przez S.G. organ II instancji wskazał, że D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska Delegatura w L. prowadzący kontrolę w dniach 28 października 2014r. i 5 listopada 2014r. na terenie planowanej inwestycji w L. przy ul. S. [...], także stwierdził, że planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z tym kontrolowany obiekt nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powołując się na zatem na treść rozporządzenia oraz stanowisko organu specjalistycznego z zakresu ochrony środowiska jakim niewątpliwie jest D. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, w ocenie Kolegium, brak jest podstaw prawnych do żądania od wnioskodawcy uzyskania, dla planowanej inwestycji decyzji środowiskowej i opracowania raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Tym samym wnioski odwołujących o potrzebie przeprowadzenia dodatkowych ustaleń z zakresu wpływu planowanej inwestycji na środowisko, organ odwoławczy uznał za niezasadne. Ponadto, w przekonaniu organ odwoławczego, stwierdzenia skarżących o szkodliwym wpływie planowanej inwestycji, nie zostały poparte żadnymi fachowymi dowodami. Skarżący powołują się jedynie dość ogólnikowo na obawy przed szkodliwym wpływem wnioskowanej inwestycji na środowisko przyrodnicze, bez wskazania konkretnych dowodów, iż tego typu inwestycja ma negatywny wpływ na środowisko.

Odwołując się do ustaleń organu I instancji, z których wynika, iż zamiar inwestora nie obejmuje drogi dojazdowej po stronie zachodniej jego terenu, Kolegium przyjęło, że aktualne ogrodzenie inwestora sięga do tej drogi, ale jej nie obejmuje. Wnioskodawca nie zamierza aktualnie zmieniać tego stanu. Zgodnie z informacjami będącymi w posiadaniu organu I instancji droga dojazdowa do nieruchomości B. S. i M. S., może odbywać się po gruntach gminy położonych na działkach nr [...] i [...], tj. z pominięciem działki nr [...].

Według Kolegium, kanalizacja zlokalizowana na terenie nieruchomości należącej do B. S. jest częścią istniejącej od dawna sieci. Została ona poprowadzona zgodnie ówczesnymi możliwościami odprowadzenia ścieków z terenu położonego między ulicami S. i P. dla funkcjonujących wtedy przedsiębiorstw, a z czasem dla dodatkowej zabudowy, w tym B. S. i inwestora. Kanalizacja z tego terenu podłączona jest do sieci miejskiej.

Kolegium wskazało, że organ I instancji odnosząc się do kwestii odległości zamierzenia inwestora od granic działek B. S. i K. S. wyjaśnił, iż ustalanie warunków zabudowy decyzją nie rozstrzyga szczegółów związanych z ukształtowaniem zabudowy. Decyzja dopuszcza nadbudowę ale jednocześnie nie zwalnia to inwestora od zachowania przepisów prawa budowlanego na etapie sporządzania projektu budowlanego oraz ochrony interesu stron trzecich, także w dostępie do światła słonecznego. Stronom należy zapewnić udział w postępowaniu o uzyskanie pozwolenia na budowę, które będzie kolejnym postępowaniem administracyjnym w sprawie zamierzenia inwestora. W tym celu w decyzji zamieszczono stosowny zapis. Tym samym lokalizacja budynku względem granicy z nieruchomościami B. S. i K. S. (3 m), kwalifikuje ścianę budynku inwestora jako ścianę bez otworów okiennych i drzwiowych. Zapis w decyzji, że planowane zagospodarowanie inwestora ma być zgodne z przepisami prawa budowlanego zabezpiecza interes strony trzeciej, bowiem dla takiej odległości budynku od granicy przepisy przewidują wyłącznie ścianę bez otworów.

Odnosząc się do kwestii wyciszenia ścian budynku inwestora organ I instancji stwierdził, że ustalenia z tego zakresu będą rozstrzygnięte na etapie projektu budowlanego, który jest opracowywany w odrębnym postępowaniu administracyjnym dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę.

W sprawie lokalizacji urządzeń na ścianie zewnętrznej od strony północnej, organ ustalił, że z uwagi na charakter tej ściany stanowiącej niejako ekran przed emisjami z terenu zakładu, nie może ona posiadać jakichkolwiek otworów, ani nie może być ona miejscem lokowania jakichkolwiek uciążliwych urządzeń. Odpowiedni zapis dotyczący tej kwestii został zawarty w decyzji. Wyjaśniono w tym miejscu, że na obecnym etapie postępowania nie przeprowadza się szczegółowych ustaleń z zakresu dostępu światła dziennego do pomieszczeń budynku, oraz stawiania ścian budynku w odpowiedniej odległości od granicy działki sąsiedniej. Powyższe ustalenia będą przedmiotem rozważań organu architektonicznego, udzielającego pozwolenia na budowę. To na tym etapie właściwy organ będzie badał, czy projektowana inwestycja nie naruszy dopuszczalnych norm technicznych. Natomiast w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ nie odnosi się do warunków technicznych inwestycji, a jedynie, zastępując plan miejscowy, określa w kontekście ładu przestrzennego czy dana inwestycja i jej funkcja jest dopuszczalna na danym terenie. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności będące przedmiotem badania organów administracji architektoniczno- budowlanej (vide: wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2075/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 325/10, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Wr 822/12).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. złożyli B. i M. S. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu I instancji.

Zarzucili organowi II instancji naruszenie art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., które to normy prawa obligują organ administracji do zebrania i oceny całokształtu materiały dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy.

Według skarżących, decyzje w sprawie inwestycji zapadały na zasadzie faktów dokonanych. Nie brano bowiem pod uwagę wniosków mieszkańców okolicznych posesji. Nie wykonano oceny oddziaływania na środowisko, a inwestor bez żadnych planów, projektów czy ustaleń z urzędem, w budynku usługowym wybudował instalacje (mimo, iż zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, co do zasady roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę). Podniesiono, że samowolą budowlaną nadzór budowlany zainteresował się dopiero po interwencji skarżących. Wówczas nakazano inwestorowi wstrzymanie robót budowlanych oraz wykonanie inwentaryzacji wykonanych prac. Opisane instalacje zostały zdemontowane przez inwestora.

W ocenie skarżących, wykonanie utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzji Prezydenta Miasta L. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego spowoduje, że inwestor bez żadnych ograniczeń będzie mógł przystąpić do realizacji produkcji, co będzie miało negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców okolicznych posesji. Brak decyzji środowiskowej spowoduje, że inwestor nie będzie zobligowany do takiego ukształtowania planowanego przedsięwzięcia, aby w możliwie najmniejszym stopniu pogorszyło stan otoczenia.

Rozwijając przedstawione zarzuty autorzy skargi podnieśli, że podstawowym błędem przy wydawaniu przez organ I instancji decyzji ustalającej warunki zabudowy był brak przeprowadzenia procedury oceny oddziaływania na środowisko. Postępowanie to wszczyna się dla przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, a jego efektem jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Listę przedsięwzięć z obu tych grup zawiera rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W opinii skarżących nie można określić na jakiej podstawie organ I instancji stwierdził, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazali, że we wspomnianym rozporządzeniu nie ma bezpośredniego odniesienia do produkcji drobnowymiarowych elementów plastikowych przy pomocy wtryskarek, ale znajdują się odniesienia do podobnych rodzajów produkcji. Dla przykładu z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia wynika, że sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać instalacje do wytwarzania lub przetwarzania produktów na bazie elastomerów. Wobec tego skarżący zaznaczyli, że technologia produkcji polegająca zarówno na przetwarzaniu produktów na bazie elastomerów jak i produkcja drobnowymiarowych elementów plastikowych odbywa się na takich samych zasadach. Według nich, prawidłowe funkcjonowanie wtryskarek wymaga również stosowania substancji pomocniczych: środków antyadhezyjnych, środków antykorozyjnych, substancji smarujących. Powyższe preparaty zawierają m.in. rozpuszczalniki organiczne, będące źródłem zanieczyszczenia powietrza.

Tymczasem organ orzekający przyjął, że działalność zakładu nie wpłynie negatywnie na sąsiednie działki. Swoją wiedzę oparł nie na specjalistycznych badaniach, w których zostałyby uwzględnione wszystkie aspekty dotyczące produkcji oraz jej wpływu na okolicznych mieszkańców, ale na bardzo lakonicznej notatce wnioskującego, w której stwierdził, że produkcja będzie polegała na wtryskiwaniu podgrzanego granulatu do formy i że jego przedsięwzięcie nie oddziałuje znacząco na środowisko. Skarżący zauważyli, że w tej notatce inwestor nie wskazuje, skąd będzie pozyskiwał granulat do produkcji, co jest o tyle istotne, że w przypadku wytwarzania granulatu we własnym zakresie z odpadów z tworzyw sztucznych taka inwestycja jest wymieniona w § 3 ust. 1 pkt 80 r.R.M.

W ocenie autorów skargi, przedstawiona przez inwestora dokumentacja, nie uwzględnia istotnych elementów mogących mieć wpływ na środowisko. Projektowany obiekt oddziaływać będzie na środowisko poprzez: zwiększenie natężenia hałasu, powstawanie wibracji, powstawanie ścieków, wytwarzanie odpadów, oraz emisję do powietrza substancji z procesów technologicznych. Ponadto przedstawiona przez inwestora dokumentacja nie zawierała: części technologicznej; żadnych danych technicznych dotyczących przewidywanych do zainstalowania wtryskarek, informacji o atestach, stopniu zużycia, mocy przerobowych; przewidywanych rozwiązań w zakresie ochrony środowiska ze szczególnym uwzględnieniem: gospodarki odpadami, gospodarki wodno-ściekowej, zabezpieczeń przed nadmiernym hałasem, wibracjami i emisjami do powietrza substancji z procesów technologicznych; bilansu zużycia wody i produkcji ścieków; sposób zabezpieczenia potoku M., która przepływa przez teren zakładu przed ewentualnym zanieczyszczeniem; propozycji zastosowania urządzeń oczyszczających wody opadowe z dachów i terenów utwardzonych, w celu ochrony potoku M. przed zanieczyszczeniem. W przekonaniu skarżących, brak procedury oceny oddziaływania na środowisko, co za tym idzie brak decyzji środowiskowej spowodował, że właściciele działek graniczących bezpośrednio z działką inwestora oraz okoliczni mieszkańcy nie mają wiedzy o danych dotyczących maksymalnego dopuszczenia poziomu hałasu podczas procesu technologicznego. Praca wtryskarek jest bardzo głośna, powoduje silne wibracje, a zakład znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie z należącą do nich posesją. Brak jest również danych dotyczących ilości zainstalowanych wtryskarek, określenia maksymalnych dziennych oraz rocznych ilości przerabianych tworzyw sztucznych; danych dotyczących dopuszczalnych norm emisji szkodliwych pyłów i gazów (np- styren); danych dotyczących czasu pracy, przez co działalność zakładu może być prowadzona od rana do późnych godzin nocnych włącznie z dniami świątecznymi. Zauważono również, że sam zakład oprócz tego, że znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie innych zabudowań to znajduje się na terenie zalewowym - w widłach dwóch rzek K. (ok. 250 m) i będącej jej dopływem C.(ok. 125 m). Dodatkowo przez teren zakładu przepływa wpuszczony w betonowe kręgi potok M., który jest dopływem C.. Może to spowodować sytuację, w której zanieczyszczenia z terenu zakładu błyskawicznie znajdą się we wspomnianych rzekach.

Skarżący wskazali, że zakład, w którym ma być prowadzona produkcja nie posiada samodzielnej kanalizacji. Projektowane jest podłączenie go do ogólnej kanalizacji, która już w chwili obecnej jest bardzo niewydolna i istnieje niebezpieczeństwo wybijania ścieków do mieszkań, co zdarzało się już w przeszłości w 1997 r. i 2010 r. W przypadku wybijania do mieszkań ścieków przemysłowych istnieje realne zagrożenie dla zdrowia mieszkańców.

W dalszej części skargi odwołując się do Studium uwarunkowań kierunków i zagospodarowania przestrzennego miasta L., skarżący wskazali, że teren, na którym przewiduje się realizację inwestycji położony jest w obrębie strefy GII,III,IV- w której dopuszczalna jest nieuciążliwa produkcja, handel hurtowy, transport, składy, rzemiosło i inne działalności gospodarcze z możliwą funkcją mieszkaniową oraz biura, handel detaliczny i usługi komercyjne. W opinii skarżących, nie można produkcji opartej o technologię wytopu granulatu plastikowego, podczas której powstają szkodliwe dla zdrowia gazy, opary oraz pyły - w tym PM 10, uznać za produkcję nieuciążliwą. Nieprawdziwą jest wyrażona w decyzji opinia jakoby emisja oddziaływań prac wtryskarek nie wykraczały poza pomieszczenia, w których urządzenia będą instalowane. W przekonaniu skarżących, w przypadku instalacji wtryskarek istnieje obowiązek instalacji w pomieszczeniach systemu wentylacji, który wszystkie pyły, gazy i opary powstające podczas procesu produkcji wyemituje na zewnątrz zakładu. Ponadto w ich przekonaniu, planowany pas zieleni na terenie zakładu nie zabezpieczy znajdujących się w sąsiedztwie posesji przed uciążliwościami tego zakładu, tj. hałasem i zanieczyszczeniem powietrza. Akceptacja takiej sytuacji będzie skutkować brakiem możliwości samooczyszczenia. Istotnym jest również fakt, że sporna inwestycja, znajduje się 6 m 30 cm od okien zamieszkiwanego przez skarżących budynku. Przepis § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki określa minimalną odległość budynku mieszkalnego od uciążliwych obiektów i urządzeń - dla kategorii Ul (obiekty i urządzenia mało uciążliwe) na poziomie 15 m. Z kolei definicję obiektu uciążliwego podaje § 4 ust. 1 pkt 6 w/w rozporządzenia.

W świetle powyższego, w ocenie skarżących, wszczęcie oceny oddziaływania na środowisko i wydanie decyzji środowiskowej pozwoliłoby na określenie maksymalnych dozwolonych parametrów planowanej produkcji i inwestycji i ochroniłoby interesy okolicznych mieszkańców, zwłaszcza, że w pobliżu zakładu powstaje duże osiedle mieszkaniowe.

W przypadku tej inwestycji brak planu zagospodarowania przestrzennego nie powinien być interpretowany na korzyść jednostki. Organ powinien brać pod uwagę dobro osób, które w dobrej wierze zakupiły tam mieszkanie, wybudowały dom, oraz inwestora, który zakupił teren po drugiej stronie jezdni, w pobliżu zakładu i realizuje budowę dużego osiedla mieszkaniowego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W uzupełnieniu skargi M. S. w piśmie złożonym w dniu 26 maja 2015 r. wniósł o przeanalizowanie przez Sąd przepisów przeciwpożarowych, których w związku z istniejącymi odległościami nie spełnia budynek inwestora.

W dniu 5 czerwca 2015 r. pismo przygotowawcze złożył również uczestnik postępowania K. S., który poparł stanowisko zawarte w skardze. Podkreślił m.in. fakt złożenia przez inwestora bardzo lakonicznego wniosku, w którym jest mowa, że żadne emisje z zakładu nie będą wychodziły na zewnątrz. W ocenie uczestnika postępowania, nie została uwzględniona we wniosku informacja o tym, że aby wtryskarki mogły pracować musi być wykonana instalacja chłodząca dużych rozmiarów. Inwestor w tym zakresie nie został wezwany do uzupełnienia wniosku, mimo wielokrotnych monitów. Również Kolegium nie wyjaśniło tej kwestii. W przekonaniu uczestnika, decyzja została wydana nierzetelnie, niestarannie bez brania pod uwagę, zgłaszanych problemów przez strony, będące w bezpośrednim oddziaływaniu inwestycji. Ze względu na niejednolite stanowisko dotyczące szkodliwości omawianej inwestycji orzekające w sprawie organy powinny rozpatrzeć decyzję w szerszym zakresie. Na dowód zastosowania takiego podejścia uczestnik postępowania przedłożył postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy S. nr [...] z dnia 25 czerwca 2014 r. dotyczące bardzo zbliżonego wniosku inwestora dotyczącego pracy wtryskarek. W przekonaniu uczestnika, ponieważ ocena oddziaływania wtryskarek na środowisko przez organa ochrony środowiska nie jest jednolita, więc tym uważniej organy powinny rozpatrzyć ten przypadek indywidualnie ze względu na bardzo bliską odległość od sąsiednich działek. Uczestnik nie zgodził się również ze stwierdzeniem inwestora we wniosku, że "emisje z zakładu nie będą wykraczały na zewnątrz". Biorąc pod uwagę fakt dotyczący zagrożeń dla zdrowia operatora wtryskarki typu: hałas, drgania, zapylenie ,zapach tworzyw sztucznych, wysoka temperatura (dowód - Krajowy standard kompetencji zawodowych, str. 6 pkt 2.3), w przekonaniu uczestnika Kolegium nie odniosło się do tych zagrożeń.

Przy piśmie przygotowawczym z dnia 30 lipca 2015 r. S. G. przesłał kopie wyroku nakazowego z dnia 7 lipca 2015 r. wydanego przez Sąd Rejonowy w L. w sprawie o sygn. akt [...].

W piśmie złożonym na rozprawie w dniu 8 października 2015 r., stanowiącym załącznik do protokołu, pełnomocnik skarżącej rozszerzając zarzuty i argumentację skargi, sformułował zarzut naruszenia przez organ I i II instancji przepisów prawa procesowego w postaci: art. 106 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i b u.p.z.p. w zw. z art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne, wyrażające się w wydaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy bez uprzedniego zwrócenia się przez organ do dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej celem zajęcia stanowiska w sprawie, w sytuacji kiedy: przedsięwzięcie objęte wnioskiem uczestnika postępowania wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest marszałek województwa lub dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, co znajduje wyraz w ustaleniach organów zawartych w uzasadnieniu przedmiotowych decyzji; przedsięwzięcie znajduje się na obszarze, o którym mowa w art. 88d ust. 2 ustawy Prawo wodne, tj. na obszarze zagrożonym powodzią w rozumieniu tego przepisu, co znajduje wyraz w ustaleniach organów zawartych w uzasadnieniu przedmiotowych decyzji, co obligowało organy do uprzedniego uzgodnienia treści decyzji z dyrektorem regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Ponadto formułowano zarzut naruszenia przez organ I i II instancji przepisów prawa procesowego w postaci: art. 61 ust. 1 u. p. z. p. w zw. z art. 64 ust. 1 u. p. z. p. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt b u. p. z. p. wyrażające się w uwzględnieniu wniosku uczestnika postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu położonego w L. przy ul. S. [...] w sytuacji, w której przedmiotowy wniosek nie spełniał wymagań stawianych w u.p.z.p. przez ustawodawcę, albowiem we wniosku nie zostały wskazane gabaryty projektowanych obiektów budowlanych; art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k. p. a. w zw. z § 5 ust. 1, § 6 ust. 1 i § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r., wyrażające się w dowolnym ustaleniu wartości wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich, albowiem zarówno uzasadnienie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy jak i analiza urbanistyczna stanowiąca załącznik do decyzji nie wskazuje podstaw do wyliczenia przedmiotowych wartości, a co za tym idzie nie poddaje się merytorycznej ocenie. Nadto pełnomocnik podniósł zarzut naruszenia przez organ I i II instancji przepisów prawa materialnego w postaci § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyrażające się w niewyznaczeniu na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., granic obszaru analizowanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), kontrola dokonywana przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd od uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 ust. 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi.

Przy tak zakreślonej kognicji sądu administracyjnego przyjdzie zauważyć, że S. G., wnioskiem z dnia 18 lipca 2014 r., zwrócił się do Prezydenta L. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie, przebudowie, nadbudowie i zmianie sposobu użytkowania budynku usługowego z przeznaczeniem na usługowo-produkcyjny, planowanego do realizacji na działce nr [...] w L. przy ul. S. [...]. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm., dalej: "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p., ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika przy tym z art. 4 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposób zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy.

Powyższe znajduje potwierdzenie w treści art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86 u.p.z.p., wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy.

Uszczegółowieniem tej regulacji jest z kolei art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przewidujący, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; (2) teren ma dostęp do drogi publicznej; (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskana przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych; (5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Kluczowe wątpliwości, jakie wyłoniły się na tle rozpatrywanej sprawy, dotyczą art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i pytania, czy niezbędne było w niniejszej sprawie przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. W tej mierze organy administracji publicznej konsekwentnie udzielały odpowiedzi negatywnej w odróżnieniu od skarżących.

Nieprzesądzając prawidłowości żadnego z tych stanowisk, co zostało podyktowane niedostatecznym wyjaśnieniem istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych – do tego zagadnienia odnosi się druga część skargi, ze względu na istotę sporu należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm., dalej: "u.o.o.ś."). Zgodnie bowiem z art. 72 ust. 1 u.o.o.ś., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wynika przy tym z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś., uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: (1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i (2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., że dla tego typu inwestycji co do zasady przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

Szczegółowy wykaz wspomnianych przedsięwzięć został określony w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213 r. poz. 1397 ze zm.). W realiach niniejszej sprawy pod uwagę należy wziąć zwłaszcza powołany przez skarżących § 3 ust. 1 pkt 31 powołanego rozporządzenia, który do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza instalacje do wytwarzania lub przetwarzania produktów na bazie elastomerów. Jeżeli chodzi o cechy umożliwiające kwalifikację przedsięwzięcia na podstawie tego przepisu należy wskazać, że elastomery to produkty chemii organicznej – polimery syntetyczne o zdolności do nietrwałych zmian kształtu. Przedsięwzięcia mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko to wszelkie instalacje do wytwarzania lub przetwarzania produktów na bazie elastomerów, bez względu na ich zdolność produkcyjną czy asortyment wyrobów. Przepis ten dotyczy produktów w całości lub częściowo złożonych z elastomerów (T. Wilżak, Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – przewodnik po rozporządzeniu Rady Ministrów, Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska, Warszawa 2011, s. 100).

Jednocześnie prawodawca wskazuje w § 3 ust. 2 pkt 2 cytowanego rozporządzenia, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia polegające na rozbudowie, przebudowie lub montażu realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia wymienionego w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, z wyłączeniem przypadków, w których ulegająca zmianie lub powstająca w wyniku rozbudowy, przebudowy lub montażu część realizowanego lub zbierane przedsięwzięcia nie osiąga progów określonych w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, o ile progi te zostały określone.

Odnosząc te uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, należy przyjąć, że kluczowym zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia przez organy administracji publicznej była kwestia ustalenia rodzaju produktu chemicznego, który będzie, jak określił to S.G. w piśmie z dnia 22 lipca 2014 r. "przetwarzany poprzez termiczne oddziaływanie we wtryskarkach na granulat tworzywa sztucznego w celu formowania detali". W tej mierze zarówno organ I instancji, jak i organ II instancji przyjęły, brak podstaw prawnych do żądania od wnioskodawcy uzyskania dla planowanej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Takie stanowisko należy jednak uznać za co najmniej przedwczesne z podanych niżej powodów.

Przede wszystkim należy bowiem zauważyć, że podstawą kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia nie były podstawowe informacje na temat rodzaju i składu produktu chemicznego (granulatu), który będzie wykorzystywany przez inwestora w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej.

W tym zakresie orzekające organy oparły się na lakonicznym oświadczeniu inwestora zawartym w powołanym wyżej piśmie z dnia 22 lipca 2014. Ponadto wykorzystano ocenę urbanisty zawartą w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że arch. J. Ł., w zakresie ustaleń dotyczących ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wskazała, że sporne zamierzenie inwestycyjne obejmuje produkcję drobnowymiarowych elementów plastikowych i ich dystrybucję. Produkcja ta polega na formowaniu z granulatu kształtek przez wtryskiwanie pod ciśnieniem podgrzanego granulatu do formy, gdzie po zestaleniu na ściankach formy otrzymuje się gotowy produkt. Proces produkcji ma charakter fizyczny i nie jest związany z chemicznym przetwarzaniem surowców. Proces ten przeprowadza się w urządzeniach zwanych wtryskarkami. Urządzenia są małogabarytowe i będą lokowane w pomieszczeniu zamkniętym. Urbanista wskazał przy tym, że emisje oddziaływań z ich pracy nie wykraczają poza te pomieszczenie. Pozostałe elementy zagospodarowania inwestora lokowane są na działce o powierzchni 1000 m². Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zamiar inwestora, nie jest wymieniony § 2 ust. 1 i w § 3 ust. 1 rozporządzenia, zatem nie oddziałuje znacząco na środowisko.

Innym źródłem informacji, w oparciu o które wydano w sprawie decyzje, była odpowiedzi z dnia 10 września 2014 r. udzielona, na zapytanie organu I instancji, przez J. K. - dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa. W piśmie tym stwierdzono, powołując się na przedłożone we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, że w świetle rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z u.o.o.ś.

Ponadto w trakcie postępowania odwoławczego S. G. dołączył do akt protokół kontroli przeprowadzonej przez D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska Delegatura w L. w dniach 28 października 2014 r. i 5 listopada 2014 r. na terenie posesji przy ul. S. [...]. Stwierdza się w nim, że planowane przedsięwzięcie nie zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z tym kontrolowany obiekt nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Powołane dokumenty, w tym stanowisko D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, stanowiły podstawę do kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia (produkcji drobnowymiarowych elementów plastikowych) jako nie wymagającego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powstaje jednak pytanie, czy powyższe dowody były wystarczające do przyjęcia takiej kwalifikacji. Nie uprzedzając przedstawionych poniżej wątpliwości dotyczących stanowiska organu specjalistycznego z zakresu ochrony środowiska jakim jest DWIOŚ, w zgromadzonym materiale dowodowym nadal brak jest podstawowych a zarazem kluczowych dla kwalifikacji przedsięwzięcia informacji o rodzaju produktu chemii organicznej, który będzie przetwarzany przez inwestora. Bez odpowiedzi pozostaje zatem pytanie, czy mamy do czynienia z elastomerem z § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia. Nie można przy tym nie zauważyć, że przedmiotem kontroli przeprowadzonej przez DWIOŚ nie była już prowadzona przez inwestora działalności produkcyjna – polegająca na produkcji komponentów wykorzystywanych w instalacjach ogrzewania podłogowego. Z protokołu kontroli wynika bowiem, że na terenie posesji przy ul. S. [...] na dzień kontroli nie była prowadzona działalność. Ustalono, że w pomieszczeniu znajdują się trzy tzw. wtryskarki, które nie były jeszcze podłączone do prądu. Nie stwierdzona także innych śladów świadczących o pracy tych wtryskarek. Stwierdzono natomiast zmagazynowanie podzespołów metalowych i z tworzyw sztucznych, które zostały przywiezione z miejsca ich wytworzenia, celem dalszej dystrybucji. Z protokołu nie wynika zatem aby kontrolerzy mieli dostęp do produktu chemii organicznej, który będzie przetwarzany przez inwestora. Co więcej, kolejne w sprawie wątpliwości wzmacniają dokumenty przedłożone przez skarżących, w tym kopia przedłożonego na etapie postępowania sądowego postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 25 czerwca 2014 r., nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, polegającego na zmianie sposobu użytkowania części hali magazynowej na produkcyjną z instalacją do produkcji detali z tworzyw sztucznych metodą wtrysku. Powyższe przedsięwzięcie, polegające na wykorzystaniu 18 wtryskarek hybrydowych do przerobu termoplastów i 4 wtryskarek do obróbki elastomerów, zostało zakwalifikowane za przedsięwzięcie wymienione w § 3 ust. 1 pkt 31 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r.

Przyjdzie również zauważyć, że w realiach sprawy organ II instancji nie odniósł się do dołączonego do odwołania skarżących fragmentu raportu oddziaływania na środowisko, sporządzonego, jak można domniemywać, dla podobnego przedsięwzięcia, jakim jest zmiana sposobu użytkowania hali magazynowej na wytwórnie kratki trawnikowej z granulatu PP i PE. W tym dokumencie planowane przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane na podstawie § 3 pkt 80 - jako instalacja związana z odzyskiem lub unieszkodliwianiem odpadów - za mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wskazuje się, że planowane przedsięwzięcie polega na zmianie sposobu użytkowania magazynu na wytwórnie kratki trawnikowej z tworzyw sztucznych. Projekt zakłada umieszczenie wewnątrz istniejącego budynku 6 sztuk wtryskarek. W tym kontekście wymagane jest poczynienie dodatkowych wyjaśnień. Mianowicie, całkowicie pominięty został w sprawie aspekt związany z procesem technologicznym, który będzie wykorzystany przez inwestora. Powyższa okoliczność jest o tyle istotna jeśli się zestawi informacje znajdujące się w przywołanym wyżej raporcie DWIOŚ. Wskazuje się tam, że na terenie posesji przy ul. S. [...] stwierdzono zmagazynowanie trzech worków big-bag, w których znajdowała się folia odpadowa.

Zgodnie z 7 k.p.a. na orzekające w postępowaniu administracyjnym organy administracji publicznej nałożono obowiązek stania na straży praworządności i podejmowania z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Uchybienie w tym zakresie prowadzi do naruszenia art. 77 § 1 k.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 k.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W tym kontekście słusznie zwrócili uwagę skarżący na niemożność oceny złożonego przez inwestora wniosku, nie wiedząc na czym ma polegać ogólnikowe określenie zamierzenia inwestycyjnego. W pełni zgadzając się z takim stanowiskiem, z całą stanowczością należy stwierdzić, że nie da się ocenić wpływu zamierzenia inwestycyjnego na środowisko, jeżeli nie są znane charakterystyczne parametry inwestycji. Przyjdzie wobec tego zauważyć, że w realiach niniejszej sprawy wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie zwiera wyczerpujących informacji wymaganych w art. 52 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p. Przepis ten, jak stanowi art. 64 u.p.z.p. stosuje się odpowiednio do wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z treścią tego przepisu wniosek taki powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. Dane te powinny być zawarte we wniosku względnie w dokumencie stanowiącym załącznik do wniosku (tak też WSA w wyroku z dnia 27 czerwca 2011r., sygn. akt II SA/Gl 1019/10). Powinny być przy tym na tyle szczegółowe, by możliwym była ocena wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie (zob. wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2009 r., sygn. akt II SA/Rz 728/07). Wymieniony w art. 52 ust. 2 pkt 2c u.p.z.p. zespół danych charakteryzujący wpływ na środowisko planowanej inwestycji jest elementem fakultatywnym. Staje się on obowiązkowy w przypadku, gdy zamierzenie nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Tak więc wniosek musi zawierać określenie oddziaływań na środowisko, w szczególności negatywnych a organ jest zobowiązany do badania wskazanego oddziaływania. Pojęcie oddziaływania musi być rozumiane szeroko zarówno jako wpływ na środowisko przyrodnicze jak i nieruchomości sąsiednie przy czym granice obszaru oddziaływania wyznacza oddziaływanie faktyczne. Należy wskazać, że organ administracji publicznej jest związany wnioskiem i merytoryczne rozpoznanie sprawy możliwe jest wyłącznie w oparciu o wniosek spełniający wymogi formalne. Art. 64 k.p.a. przewiduje dwa rodzaje braków formalnych, przy czym drugi obejmuje te braki w treści wniosku, które są wymagane przez przepisy prawa powszechnie obowiązującego. W takim przypadku organ winien wezwać wnioskodawcę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni z pouczeniem, że nieusunięcie ich w terminie skutkuje pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Czynności wstępne w tym zakresie należą do obowiązków organu I instancji. Ich uzupełnienie w toku postępowania odwoławczego prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności a nadto wykraczałoby poza zakres kompetencji organu odwoławczego określonych w art. 136 k.p.a.

O treści decyzji o warunkach zabudowy stanowi art. 54 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzja określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1.

Tak więc należy stwierdzić, że podstawę rozstrzygnięcia stanowi opis inwestycji zawarty we wniosku, przy czym treść decyzji winna nawiązywać także do merytorycznego rozpoznania sprawy.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, rację mają skarżący, że wniosek S. G. nie zawiera opisu zamierzenia inwestycyjnego w sposób pozwalający na jednoznaczną ocenę parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko. W samym wniosku ograniczono się bowiem do wskazania, że budynek będzie przeznaczony do produkcji drobnowymiarowych elementów plastikowych. Natomiast w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji i danych charakteryzujących wpływ na środowisko wnioskodawca w sposób lakoniczny podał, że inwestycja nie oddziałuje na środowisko. Danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko nie zawiera również analizowany już wcześniej załącznik do wniosku dotyczący oddziaływania na środowisko. Zestawienie treści wskazanych dokumentów nie tylko nasuwa wątpliwości z punktu widzenia spełnienia przez wniosek wymogów z art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c u.p.z.p., ale także nie wynikając z nich ustalenia poczynione przez urbanistę, który sporządził projekt decyzji o warunkach zabudowy. Pomijając już nawet kwestię dotyczącą prawidłowości sformułowanego w projekcie decyzji stwierdzenia o braku znaczącego oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia z tej racji, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zamiar inwestora, nie jest wymieniony w § 2 ust. 1 i w § 3 ust. 1 tego rozporządzenia, przyjdzie zauważyć, że z żadnego z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy nie wynika podany przez urbanistę opis planowanej produkcji, która miałaby polegać na formowaniu z granulatu kształtek przez wtryskiwanie pod ciśnieniem podgrzanego granulatu do formy, gdzie po zestaleniu na ściankach formy otrzymuje się gotowy produkt. Trudno również doszukać się podstaw do wskazania, że proces produkcji będzie miał charakter fizyczny i nie będzie związany z chemicznym przetwarzaniem surowców. Najwięcej jednak wątpliwości budzi natomiast kolejne sformułowanie, że emisje oddziaływań z pracy wtryskarek nie będą wykraczać poza pomieszczenia, w których się znajdują. Wyrażając zatem wątpliwość dotyczącą podstaw faktycznych dla wyrażenia przez autora projektu decyzji takich sformułowań, przyjdzie z całą stanowczością wyrazić stanowisko o braku podania przez inwestora danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko. W realiach rozpatrywanej sprawy, takimi danym będą niewątpliwie informacje dotyczące składu chemicznego granulatu przetwarzanego w należącej do inwestora instalacji oraz danych dotyczących technologii produkcji komponentów do ogrzewania podłogowego. W tej sytuacji organ I instancji nie mógł prawidłowo rozważyć, czy przedmiotowa inwestycja może oddziaływać na środowisko a brak takich rozważań nie pozwala podjąć rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji. Tym bardziej, że skarżący podnieśli zarzut negatywnego oddziaływania inwestycji na ich nieruchomość.

W konsekwencji rozpoznania przez organ niekompletnego wniosku decyzja organu I instancji nie spełnia wymogów wynikających z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Sądu, taka istotna wadliwość postępowania niewątpliwie przemawia za wyeliminowaniem zaskarżonych rozstrzygnięć z obrotu prawnego. W stwierdzonych realiach procesowych, orzekające organy administracji dokonały niewystarczającej i co za tym idzie wadliwej interpretacji przepisów rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. Uchybienie to miało istotny charakter, gdyż w jego wyniku nie można z całą stanowczością stwierdzić, że rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko.

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta L. z dnia 30 września 2014 r., z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c, art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., co miało wpływ na wynik postępowania oraz z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawę, organy administracji publicznej powinny ustalić rodzaj wtryskarek, które zostaną zainstalowane przez inwestora, w tym ustalić, czy będą to wtryskarki do obróbki elastomerów. Ponadto wymaga zbadania kwestia czy planowana instalacja będzie związana z odzyskiem odpadów. Dopiero po dokonaniu w tym zakresie stosownych ustaleń, przy jednoczesnym odniesieniu się do przedłożonych w sprawie dokumentów dotyczących zbliżonych zamierzeń inwestycyjnych, organy administracji publicznej zobowiązane będą rozważyć, czy zasadne jest wdrożenie postępowania zmierzającego do oceny oddziaływania omawianego przedsięwzięcia na środowisko przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy.