II SA/Bk 820/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-02-04	
Data wpływu	2020-12-08	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku	
Sędziowie	Elżbieta Lemańska
Grażyna Gryglaszewska /sprawozdawca/
Marek Leszczyński /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6209 Inne o symbolu podstawowym 620	
Hasła tematyczne	Inspekcja sanitarna	
Sygn. powiązane	II GSK 793/21	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Uchylono decyzję I i II instancji	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 256; art. 7, 77, 80 i 10 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1239; art. 34; Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska (spr.),, asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie poddania się obowiązkowej kwarantannie 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. z dnia [...] lipca 2020 roku o nr [...]; 2. zasądza P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na rzecz skarżącej E. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.	
Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.

W dniu 9 lipca 2020 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M., w toku dochodzenia epidemiologicznego związanego z zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 I. M. (zgon dnia 8 lipca 2020 r.) otrzymał informację, że E. K. "nie uczestniczyła w pogrzebie, jednak wcześniej często odwiedzała p. I. M". Wobec powziętej informacji oraz zważywszy na fakt, że choroba COVID-19 wywoływana wirusem SARS-CoV-2 jest chorobą wysoce zakaźną, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. zdecydował o objęciu kwarantanną E. K.

W dniu [...] lipca 2020 r. PPIS w M. decyzją nr [...] nakazał E. K. poddanie się obowiązkowej kwarantannie od 10 lipca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. w miejscu zamieszkania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z akt sprawy wynika, że skarżąca o decyzji została poinformowana telefonicznie (notatka służbowa pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w M. z 10 lipca 2020 r.), następnie decyzję w formie pisemnej wysłano za pośrednictwem operatora pocztowego. Korespondencję odebrano 15 lipca 2020 r.

W dniu 13 lipca 2020 r. od skarżącej pobrano wymaz w kierunku SARS-CoV-2 i w tym samym dniu otrzymano wynik ujemny badania (sprawozdanie nr [...] z badań molekularnych Medycznego Laboratorium Diagnostycznego Wojewódzkiej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w B.). Dlatego też niezwłocznie poinformowano stronę, że od 15 lipca 2020 r. zwolniona jest z dalszego odbywania kwarantanny. Następnie PPIS w M. decyzją nr [...] z [...] lipca 2020 r. stwierdził wygaśnięcie z dniem 15 lipca 2020 r. decyzji o obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie.

E. K. złożyła odwołanie od decyzji o obowiązku poddania się obowiązkowej kwarantannie do Głównego Inspektora Sanitarnego. Strona wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji podnosząc, że:

- zdarzenie wskazane w uzasadnieniu nie miało miejsca, było podane telefonicznie bez prawa ustosunkowania się do uzasadnienia;

- powyższe skutkowało odwołaniem skarżącej ze stanowiska P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. na wniosek Wojewody P. oraz konsekwencjami w miejscu zamieszkania;

- decyzja jest stronnicza, wynikająca z chęci obniżenia godności zawodowej i osobistej skarżącej.

P. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. decyzją z [...] października 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że kwestionowana decyzja została wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, że zdarzenie ("wysoce prawdopodobny kontakt z osobą chorą na COVID-19 miał miejsce w dniu 03.07.2020 r.") nie miało miejsca, było podane telefonicznie, bez prawa ustosunkowania się do uzasadnienia, stwierdzono że organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż decyzja została wydana na podstawie informacji powziętej w ramach przeprowadzanego dochodzenia epidemiologicznego. Organ został poinformowany, że strona często odwiedzała I. M. - osobę chorą na COVID-19 zanim chora poddana została hospitalizacji, po czym zmarła. Przyjęcie pacjentki M. na Izbie Przyjęć SP ZOZ w M. miało miejsce w dniu 4 lipca 2020 r., zatem za ostatni dzień narażenia przyjęto dzień wcześniejszy, tj. 3 lipca 2020 r. Nałożona kwarantanna powinna obowiązywać 14 dni od 4 lipca 2020 r. do 17 lipca 2020 r. Z powodu powzięcia w dniu 9 lipca 2020 r. przez PPIS w M. informacji o kontakcie, kwarantanna została nałożona na pozostałe 8 dni: 10-17.07.2020 r. Organ odwoławczy uznał złożone wyjaśnienia za wystarczające i podzielił stanowisko PPIS w M.

Podniesiono przy tym, że decyzja wydana została w trosce o zdrowie i życie adresata, jak również bliżej nieokreślonej liczby osób postronnych. Wskazano przy tym, że organ pierwszej instancji skorzystał z możliwości skrócenia obowiązku odosobnienia osoby zdrowej poprzez skierowanie skarżącej na wykonanie testu molekularnego. Na podstawie wyniku niestwierdzającego obecności RNA wirusa SARS-CoV-2 w badanej próbie - wykluczenia zagrożenia – stronę zwolniono z dalszego obowiązku odbywania kwarantanny.

Organ odwoławczy stwierdził, że działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. oparte były na ustawowych przesłankach i kompetencjach i zmierzały do zapobieżenia dalszemu rozprzestrzenianiu się wirusa SARS-CoV-2 na terenie powiatu monieckiego. Organ pierwszej instancji nakładając obowiązek kwarantanny uznał prymat ochrony interesu publicznego, tj. zdrowia publicznego. Ponadto podniesiono, że z art. 33 ust. 3 a pkt 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi decyzja o nałożeniu kwarantanny nie wymaga uzasadnienia. PPIS w M. nie miał obowiązku uzyskania od strony jej stanowiska na temat nałożonego obowiązku. Decyzję nakładającą obowiązek kwarantanny przekazano skarżącej telefonicznie, co zaznaczono we wniesionym podaniu. Zdaniem organu było to postępowanie zgodne z przepisami prawa. Jak wynika bowiem z art. 33 ust. 3a pkt 1 i 3 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, decyzja o nałożeniu obowiązku kwarantanny wydawana w przypadku podejrzenia zakażenia lub choroby szczególnie niebezpiecznej i wysoce zakaźnej, stanowiącej bezpośrednie zagrożenie dla zdrowia lub życia innych osób może być przekazywana w każdy możliwy sposób zapewniający dotarcie decyzji do adresata, w tym ustnie. Decyzja przekazana w sposób inny niż na piśmie jest następnie doręczana na piśmie po ustaniu przyczyn uniemożliwiających doręczenie w ten sposób. Tryb ten został zastosowany przez organ pierwszej instancji w sprawie niniejszej. Strona została poinformowana o nałożonym na nią obowiązku ustnie (telefonicznie), a następnie stosowna decyzja administracyjna była przekazana przez operatora pocztowego (potwierdzenie odbioru w aktach sprawy) Decyzja została doręczona skutecznie, organ nie naruszył przepisów prawa. Odnośnie pozostałych zarzutów organ stwierdził, że stanowią one jedynie polemikę w sprawie. Podniesiono, że organ nie jest władny do oceny, czy nałożenie obowiązku kwarantanny przyczyniło się do odwołania strony ze stanowiska P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B.

Skargę na tę decyzję do sądu administracyjnego wniosła E. K. i zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 K.p.a., przez wydanie decyzji bez dokładnej analizy sprawy, w tym podnoszonych przez stronę okoliczności, tj. braku faktycznego kontaktu skarżącej ze zmarłą I. M. w dacie wskazanej przez organ ani wcześniej, bezpodstawnego nałożenia kwarantanny w oparciu o przesłanki nie mające pokrycia w faktach ("często odwiedzała I. M."), brak wyjaśnienia na jakiej podstawie organ powziął wiadomość, że skarżąca "często odwiedzała p. I. M.", na jakiej podstawie organ ustalił, że ostatni kontakt p. I. M. i skarżącej miał miejsce 3 lipca 2020 r., brak przywołania w treści obu decyzji opisu przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego, brak wyjaśnienia sprawy bezpośrednio z osobami poddanymi kwarantannie, brak wyważenia interesu publicznego i interesu prywatnego, brak poszanowania interesu prywatnego skarżącej i jego konstytucyjnego prawa do skorzystania z czynnego prawa wyborczego;

b) art. 10 § 1 K.p.a., przez brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, brak możliwości zaznajomienia się z aktami sprawy, brak przywołania w treści obu decyzji opisu przeprowadzonego postępowania epidemiologicznego skutkujące brakiem możliwości odniesienia się do zebranych w ten sposób dowodów a jednocześnie brak możliwości obrony swoich praw;

c) art. 11 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a., przez brak uzasadnienia decyzji zarówno przez organ I jak i II instancji, brak należytego uzasadnienia użytego środka kwarantanny a nie lżejszego środka w postaci nadzoru epidemiologicznego, brak wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ wyznaczając kwarantannę a nie nadzór epidemiologiczny.

2. przepisów postępowania dające podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 34 ust. 2 ustawy, przez wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, tj. nakazanie osobie zdrowej, bez objawów choroby zakaźnej, która nie miała styczności z osobą chorą ani ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, co skutkowało wydaniem decyzji wadliwej, z naruszeniem prawa, która nie może się ostać w obrocie prawnym.

3. prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 ust. 1 i 3 K.p.a.):

a) art. 25 § 1 ust. 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przez wydanie decyzji o objęciu kwarantanną przez organ i przez pracownika, który powinien wyłączyć się od prowadzenia sprawy z uwagi na bezpośredni konflikt interesów między organem a adresatami decyzji – E. K. i J. K., wyłącznie na podstawie "dowodów" nie mających odzwierciedlenia w faktach, w oparciu o "otrzymane informacje" ale nie wiadomo od kogo ani w jakich okolicznościach, bez potwierdzenia tego faktu bezpośrednio u adresatów decyzji, w piątek po godz. 15.00, w dwa dni przed wyborami prezydenckimi w Polsce; ponadto z uwagi na fakt, że adresaci decyzji w toku całego postępowania nie mieli żadnej możliwości aby zbadać prawdziwość i źródło informacji o ich rzekomym kontakcie z osobą zarażoną;

b) art. 24 § 1 ust. 1 i 7 K.p.a. w zw. z art. 11. ust. 1, art. 11 ust. 3 i art. 12 ust. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, przez wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez pracownika organu z mocy prawa wyłączonego od załatwienia sprawy, gdyż pozostaje z jedną ze stron w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć wpływ na jego prawa lub obowiązki, co ma istotny wpływ na wynik tej sprawy, gdyż wskutek poddania skarżącej kwarantannie nie mogła ona pełnić obowiązków służbowych jako Wojewódzki P. Inspektor Sanitarny w B., co w konsekwencji doprowadziło do jej odwołania ze stanowiska i uniemożliwiło podjęcie działań w celu zapobieżeniu odwołania jej ze stanowiska, a także nie pozwalało na obiektywną ocenę faktów biorąc pod uwagę, że w konsekwencji kwarantanny odwołano skarżącą z funkcji kierowniczej w organie nadrzędnym.

4. przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy:

a) art. 34 ust. 2 ustawy w zw. z § 5 ust. 1 pkt 4, ust. 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 6 kwietnia 2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, przez bezpodstawne nakazanie pozostawania w kwarantannie osobie, która nie była narażona na chorobę zakaźną ani nie pozostawała w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, co ma istotny wpływ na wynik tej sprawy, gdyż wskutek nieprawidłowego zastosowania tego przepisu kwarantannie została poddana osoba zdrowa, nie wykazująca objawów, która nie miała styczności z osobą chorą, ani z czynnikami biologicznymi, wobec której wystarczającym środkiem byłby nadzór epidemiologiczny, który pozwoliłby na wyważenie interesu społecznego i interesu jednostki (m.in. zrealizowanie czynnego prawa wyborczego);

b) art. 41 ust. 1 i art. 62 ust. 1 Konstytucji RP, przez pozbawienie skarżącej wolności bez podstawy prawnej i faktycznej, nakazując jej izolowanie się od społeczeństwa w okresie, w którym miała prawo skorzystać z czynnego prawa wyborczego i wykonywać ważne funkcje publiczne i zawodowe, a czego została bezprawnie pozbawiona.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji ewentualnie stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację dotyczącą podniesionych zarzutów w petitum skargi.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i generalnie podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zaważył co następuje.

Na wstępie sąd wyjaśnia podstawę prawną skierowania sprawy do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 stycznia 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wynika, że podstawą odwołania rozprawy i skierowania sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym był art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.) oraz §1 pkt 1 i 2 oraz § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Naczelnym Sądzie Administracyjnym działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym. Z § 3 zarządzenia Prezesa NSA nr 39 wynika, że wynikające z § 1 pkt 2 skierowanie do załatwienia na posiedzeniu niejawnym spraw wyznaczonych do rozpatrzenia na rozprawie, znajduje odpowiednie zastosowanie do wojewódzkich sądów administracyjnych, których siedziby znajdują się na terenie objętym obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 1758 ze zmianą wynikającą z Rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020 r. – Dz. U. z 2020 r. poz. 1829). Powołanym wyżej rozporządzeniem zmieniającym Rada Ministrów objęła obszarem czerwonym z dniem 17 października 2020 r. również miasto na prawach powiatu Białystok, będące siedzibą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. W konsekwencji sprawy wyznaczone na rozprawę zostały skierowane do rozpatrzenia na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów stosownie do treści art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVI-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych.

W następnej kolejności Sąd rozważył kwestię właściwości organów, które wydały decyzje w I i II instancji pod kątem ewentualnej konieczności ich wyłączenia się od rozpoznania sprawy z tego powodu, że skarżąca E. K. piastowała funkcję P. Państwowego Inspektora Sanitarnego w B. W ocenie Sądu, a wbrew zarzutom skargi, nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 ust. 1 oraz art. 25 § 1 ust. 1 – 2 k.p.a. Nie było podstaw prawnych do wyłączenia się od rozpoznania sprawy przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. jak też przez P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B.

Przyczyną wyłączenia mógłby być przepis art. 25 § 1 k.p.a. w odniesieniu do organu I instancji, ale tylko wówczas, gdyby przedmiotem sprawy były interesy majątkowe skarżącej, co jednak nie miało miejsca. Natomiast w dacie wydawania decyzji przez organ II instancji ([...].10.2020 r.) skarżąca nie zajmowała już kierowniczego stanowiska w organach inspekcji sanitarnej, a więc nie miały w stosunku do niej zastosowania przepisy o wyłączeniu tj. art. 25 i 24 k.p.a. Nie sposób zatem przyjąć, że decyzje zostały wydane przez organy niewłaściwie (art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a.). Nawet gdyby strona miała wątpliwości co do bezstronności organów wydających decyzję, to jednak nie zachodziły przesłanki prawne do ich wyłączenia. W tej części zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie.

Sąd nie miał natomiast wątpliwości, że organy obu instancji wydały wadliwe decyzje, kierując E. K. na kwarantannę. Organy dopuściły się rażącego naruszenia zarówno przepisów proceduralnych, jaki i przepisów prawa materialnego.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 5.12.2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r., poz. 1239 ze zm.) zwanej dalej: ustawą, to osoby chore na chorobę zakaźną albo osoby podejrzane o zachorowanie na chorobę zakaźną mogą podlegać obowiązkowej hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych. Osoby, które były narażone na chorobę zakaźną i pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu,

Obowiązek kwarantanny powstaje m.in. w przypadku narażenia na zachorowanie na COVID – 19 i wówczas wynosi 14 dni (tak stanowił na datę wydania decyzji I instancji § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.04.2020 r. w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego).

Powyższe przepisy, w ocenie Sądu, nie budzą wątpliwości i powinny być powszechnie stosowane w celu ochrony życia i zdrowia społeczności, w stanie panującej epidemii koronowirusa. Natomiast nie oznacza to, że organy mogą dowolnie nałożyć kwarantannę w każdej sytuacji, w oderwaniu od stanu faktycznego lub nieustalonego stanu faktycznego w określonym przypadku, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Organy sanitarne nie zostały zwolnione z przestrzegania podstawowych zasad, wynikających z przepisów art. 7, 77 i 80 k.p.a., które bezwzględnie miały w sprawie zastosowanie. Organ I instancji wydał decyzję na podstawie dochodzenia epidemiologicznego, którym była informacja telefoniczna anonimowej osoby o tym, że skarżąca "często odwiedzała p. I. M.", która zmarła na COVID – 19 w dniu 08.07.2020 r. Organ ustalił, na zasadzie domniemania, że kontakt ten miał miejsce dnia 03.07.2020 r., ponieważ I. M. w dniu 04.07.2020 r. znalazła się już w szpitalu. Nie wysłuchano skarżącej (chociażby telefonicznie), nie sporządzono żadnej notatki z treści jej wyjaśnień czym niewątpliwie naruszono jej prawo do czynnego udziału w postępowaniu, wynikające z art. 10 § 1 k.p.a.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. nie ustalił żadnego stanu faktycznego, chociażby w formie uproszczonej, opierając decyzję na domniemaniu własnym oraz gołosłownej informacji anonimowego nadawcy. Nie sposób uznać, że są to jakiekolwiek dowody na okoliczność istnienia kontaktu skarżącej z osobą chorą na COVID – 19. Wiarygodność twierdzeń skarżącej nie została poddana żadnej ocenie, chociaż jej status zawodowy i zapewne osobista odpowiedzialność(w owym czasie jako lekarz była zatrudniona na stanowisku P. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B.) mówią same za siebie.

Dodatkowym argumentem na nieprawidłowość działania organu było przedstawienie wyniku ujemnego badania w kierunku SARS-COV-2 po 3 dniach od skierowania skarżącej na kwarantannę.

Wadliwości decyzji organu I instancji nie dostrzegł organ odwoławczy naruszając przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja organu II instancji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Nie jest przekonująca co do prawidłowości rozstrzygnięcia, ponieważ powiela błędy decyzji pierwszoinstancyjnej.

Wobec braku podstaw faktycznych, niezasadnie zastosowano przepis art. 34 ust. 2 ustawy w związku z § 5 ust 1 pkt 4 i ust 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 06.04.2020 r. bowiem "wysoce prawdopodobny kontakt skarżącej z osobą chorą na COVID-1 w dniu 3.07.2020 r. (jak stwierdzono w decyzji) nie znalazł potwierdzenia w materialne dowodowym.

Po uprawomocnieniu się niniejszego orzeczenia i zwrocie akt administracyjnych Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w M. umorzy postępowanie, jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) zwanej: p.p.s.a. Jak wskazano powyżej, organy naruszyły, w sposób istotny, przepisy postępowania a w następstwie również przepisy prawa materialnego, co przemawiało za uchyleniem wadliwych decyzji. W tym kontekście Sąd nie podzielił wniosków pełnomocnika skarżącej, który w punkcie II skargi żądał, alternatywnie, stwierdzenia nieważności ewentualnie zobowiązania organu do wznowienia postepowania. Pełnomocnik winien mieć na względzie nadzwyczajny charakter postępowań, o które wnosił oraz zupełnie inne przesłanki, które muszą być spełnione w postępowaniach nadzwyczajnych w porównaniu z rozpoznaniem sprawy w zwykłym trybie. Alternatywne postulaty pełnomocnika są oczywiście chybione.

Końcowo należy zaznaczyć, że sąd administracyjny zajmuje się badaniem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (tu decyzji), natomiast rozstrzyganie o skutkach czy następstwach błędnej decyzji pozostaje poza kognicją sądu. Dlatego skład orzekający nie zajmował się kwestią ewentualnego wpływu zaskarżonej decyzji na utratę stanowiska przez skarżącą, czy też pozbawienie jej czynnego prawa wyborczego bądź narażenia na ostracyzm społeczny. Są to zagadnienia z zakresu innej dziedziny prawa niż administracyjne.

Sąd nie zgadza się z poglądem organu (wyrażonym w odpowiedzi na skargę), ze bezprzedmiotowe jest procedowanie w odniesieniu do decyzji, której wygaśnięcie stwierdzono inną decyzją PPIS w M. z dnia [...].07.2020 r., nr [...]. Przedmiotem oceny Sądu była zgodność z prawem decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek odbycia kwarantanny. Badanie legalności decyzji, która weszła do obrotu prawnego, nie niweczy późniejszego jej wygaszenia.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zwrot kosztów obejmuje: kwotę 200 zł. wpisu sądowego oraz kwotę 497 zł. wynagrodzenia pełnomocnika (w tym 17 zł. opłaty skarbowej za pełnomocnictwo).