Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 21 sierpnia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 356/19 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z dnia 21 lutego 2019 r. nr WOA.7721.305.2018.JMA w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 21 sierpnia 2019 r., IV SA/Po 356/19 oddalił skargę A.S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB) z 21 lutego 2019 r. nr WOA.7721.305.2018.JMA w przedmiocie nakazu rozbiórki.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (dalej: PINB) decyzją z 30 sierpnia 2018 r. nr 411/2018, działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.), dalej: p.b., nakazał A.S. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku garażowego znajdującego się na działce nr ew. [...], arkusz nr [...], obręb [...], przy ul. R. [...] w P.. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ wyjaśnił, że w następstwie zawiadomienia Prezydenta Miasta [...] o objęciu przez inwestora zgłoszeniem zamiaru wykonania robót budowlanych zrealizowanego obiektu budowlanego przeprowadził 4 kwietnia 2017 r. kontrolę zabudowy znajdującej się na działce nr ew. [...], stwierdzając, że znajduje się na niej samowolnie wybudowany w granicy działki budynek garażowy o wymiarach 4,48 m x 6,28 m i wysokości ok. 3,30 m. Organ ustalił, że wskazana podczas kontroli data budowy ww. obiektu (2014 r.) nie odpowiada wnioskom wynikającym z włączonych do akt zdjęć lotniczych potwierdzających, iż budynek garażowy powstał w latach 2001-2008. Postanowieniem z 7 kwietnia 2017 r. nr 72/2017 PINB na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 p.b. wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na A.S. jako inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów umożliwiających zalegalizowanie samowolnie wybudowanego budynku garażowego, a następnie uznając, że wymieniona w sposób wadliwy zastosowała się do ww. wezwania, postanowieniem z 27 marca 2018 r. nr 70/2018 na podstawie art. 49 ust. 3 p.b. nałożył na A.S. obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym poprzez dostosowanie go do zgodności z przepisami prawa. Stwierdzając, że inwestor nie uzupełnił dokumentacji projektowej we wskazanym w postanowieniu terminie (45 dni), a także w wyznaczonym na prośbę strony nowym, określonym jako ostateczny, terminie (do 30 czerwca 2018 r.) PINB, powołując się na dyspozycję art. 49 ust. 3 p.b., orzekł o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego w warunkach samowoli budowlanej.

W toku postępowania odwoławczego WWINB decyzją z 21 lutego 2019 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości ustalenia przyjęte przez PINB. Organ odwoławczy potwierdził prawidłowość przeprowadzonej przez PINB procedury legalizacyjnej w trybie art. 48-49 p.b., stwierdzając, że do dnia wydania decyzji odwołująca nie podjęła działań w celu przedłożenia dokumentów niezbędnych do zalegalizowania wybudowanego budynku.

A.S. złożyła skargę na powyższą decyzję WWINB, zarzucając jej naruszenie: 1) art. 8 i art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej: k.p.a., poprzez działanie wbrew interesowi strony, a także przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej, bez wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy i bez uwzględnienia wniosku o wydłużenie terminu, pomimo złożenia przez skarżącą ponownego wniosku o ustalenie warunków zabudowy i przyjęcie, że rozbiórka budynku garażowego jest konieczna, podczas gdy nie istnieją realne przesłanki uzasadniające wydaną decyzję; 2) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, brak podjęcia kroków niezbędnych do wyjaśnienia wszystkich okoliczności oraz brak dokładnego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co przyczyniło się do niewłaściwego ustalenia stanu faktycznego przez przyjęcie, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych podania o ponowne ustalenie warunków zabudowy, czym naraziła się na bezczynność organu polegającą na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania; 3) ww. przepisów k.p.a. przez przyjęcie, że rozbiórka jest jedynym rozwiązaniem, podczas gdy przebudowa garażu i zaadaptowanie do wskazanych w decyzji z 28 lipca 2017 r. warunków zabudowy pozwoli właścicielowi uniknąć bardzo dużych kosztów związanych z demontażem całego garażu i wybudowaniem nowego w to miejsce; 4) art. 9 ust. 1 i 2 p.b. przez jego niezastosowanie, pomimo przesłanek do tego.

W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie.

Oddalając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Sąd I instancji stwierdził, że w jego ocenie organy nadzoru budowlanego prawidłowo przyjęły, iż ziściły się w sprawie przesłanki z art. 49 ust. 3 p.b. obligujące je do nakazania rozbiórki spornego obiektu. Sąd I instancji wyjaśnił zasady badania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności projektu budowlanego z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, podkreślając, że o ile w decyzji o warunkach zabudowy organ orzekający ustala warunki inwestowania, o tyle ich konkretyzacja następuje dopiero w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w którym rozstrzygane są szczegółowe kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości sąsiedniej oraz jej zgodności z warunkami wynikającymi z odpowiednich przepisów prawa budowlanego oraz przepisów szczególnych, w szczególności kwestie związane z odległością wznoszonych obiektów od granicy działki i istniejących już obiektów budowlanych. Sąd I instancji zauważył w tym kontekście, że kluczowym zagadnieniem w sprawie był tym niemniej bezskuteczny upływ terminu usunięcia przez skarżącą wskazanych przez organy nadzoru budowlanego nieprawidłowości w przedstawionym projekcie budowlanym. Zdaniem Sądu, nie można zgodzić się z zarzutem wydania decyzji w sposób pochopny, albowiem istotnie PINB nie przychylił się do wniosku skarżącej z 28 czerwca 2018 r. o ponowne przedłużenie terminu, jednakże wniosek ten dotyczył wyłącznie decyzji o warunkach zabudowy (pełnomocnik skarżącej nie wskazał na zamiar usunięcia innych nieprawidłowości opisanych w postanowieniu z 27 marca 2018 r.), a ponadto miało to miejsce półtora roku po wszczęciu postępowania w sprawie legalności robót budowlanych i po roku i dwóch miesiącach od doręczenia stronie postanowienia z 7 kwietnia 2017 r. o nałożeniu obowiązku dostarczenia wymaganych dokumentów. Sąd I instancji nie podzielił zarzutu skargi, że organy nadzoru budowlanego niezasadnie nałożyły na skarżącą obowiązek w postaci nakazu rozbiórki podczas, gdy możliwa była przebudowa spornego obiektu, ponieważ nieusunięte wady projektu budowlanego oraz niezgodność obiektu z przepisami techniczno-budowlanymi stały na przeszkodzie zatwierdzeniu projektu budowlanego. Sąd zwrócił również uwagą na to, że pomijając kwestie długotrwałości postępowania i niewykonanie wcześniejszych wezwań, skarżąca nie zadeklarowała woli usunięcia wskazywanych przez PINB nieprawidłowości w wypadku kolejnego przedłużenia terminu. Sąd I instancji stwierdził, że nie podziela także zasadności zarzutu naruszenia przez organu nadzoru budowlanego przepisu art. 9 p.b. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie może skutecznie podnosić w postępowaniu sądowym zarzutu nieskorzystania przez organ z procedury określonej w ww. przepisie, skoro sama wcześniej w toku postępowania administracyjnego takiego postulatu nie zgłaszała, nie powoływała też okoliczności, które wskazywałyby, że rozpatrywana sprawa to przypadek tak szczególnie uzasadniony, iż rozważyć należałoby kwestię odstąpienia od wymogów przewidywanych przez powszechnie obowiązujące przepisy techniczno-budowlane.

A.S. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1. przepisu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 48 ust. 1-4 p.b. ze względów wyrażonych w uzasadnieniu, w tym podtrzymanie wydanego nakazu rozbiórki bez umożliwienia przeprowadzenia procedury uzupełniającej, o której mowa w art. 48 ust. 2 i 3 p.b., co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż umożliwienie przedłożenia przez stronę dokumentów pozwalających pozytywnie zakończyć proces legalizacji poprzez dopuszczenie pomieszczenia garażowego do użytku lub nakazanie jego zaadoptowania do obowiązujących norm prawa budowlanego, a w konsekwencji dopuszczenie do użytkowania nie naraziłoby strony na konieczność poniesienia olbrzymich kosztów oraz niedogodności związanych z rozbiórką garażu;

2. przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez utrzymanie w mocy przez Sąd I instancji zaskarżonej decyzji ŚWINB, mimo iż w wyniku jej wydania doszło do naruszenia przepisów materialnych mających podstawowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, tj. art. 48 ust. 1-4 p.b.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca jednocześnie oświadczyła, że wnosi o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 24 października 2022 r. sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta na uzasadnionej podstawie.

Charakter niesporny ma okoliczność, że z uwagi na kwalifikację nadaną zrealizowanym przez skarżącą robotom budowlanym związanym z samowolną budową budynku garażowego na działce nr ew. [...] prowadzone przez organy nadzoru budowlanego postępowanie legalizacyjne było kształtowane przepisami art. 48-49a p.b. Niezaistnienie warunków nakazujących nałożenie nakazu rozbiórki stwarza podstawę do wydania postanowienia określonego w art. 48 ust. 2 i 3 p.b., w którym organ powinien wstrzymać prowadzenie robót budowlanych, nakładając równocześnie obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3 p.b. W myśl art. 48 ust. 5 p.b., przedłożenie w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 48 ust. 3 p.b., traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. W takim przypadku organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, zobowiązany jest poddać kontroli zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, a także wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane (art. 49 ust. 1 p.b.). W razie spełnienia wymagań w opisanym zakresie i dopełnienia przez inwestora obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego (i pozwoleniu na wznowienie robót), w razie natomiast stwierdzenia określonych naruszeń organ zobowiązany jest nałożyć postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości, w określonym terminie. Niezastosowanie się przez inwestora do tego obowiązku, znajdujące swoje potwierdzenie w bezskutecznym upływie wyznaczonego inwestorowi terminu, jest sankcjonowane decyzją nakazującą rozbiórkę (art. 48 ust. 1 w zw. z art. 49 ust. 3 p.b.).

Zaskarżone rozstrzygnięcie WWINB nakazujące skarżącej rozbiórkę samowolnie zrealizowanego budynku garażowego stanowiło wynik przyjęcia, że skarżąca nie dopełniła nałożonego na nią w toku postępowania legalizacyjnego postanowieniem z 27 marca 2018 r. nr 70/2018 na podstawie art. 49 ust. 3 p.b. obowiązku usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Sąd I instancji oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę na decyzję z 21 lutego 2019 r. za prawidłowe uznał tak wydanie powyższego aktu przez organ nadzoru budowlanego z uwagi na oczywiste braki obarczające dokumentację projektową, jak i trafne stwierdzenie przez PINB i WWINB niezastosowania się przez skarżącą do skierowanego do niej wezwania zobowiązującego do wykonania postanowienia z 27 marca 2018 r. w terminie ostatecznym do 30 czerwca 2018 r. (pismo z 7 czerwca 2018 r., k. 131 akt adm.). Uwzględniając, że na etapie postępowania legalizacyjnego, na którym zostało przypisane skarżącej sankcjonowane zaniechanie, zastosowaniu podlegały przepisy art. 49 ust. 1 i 3 p.b. i obowiązkiem organu było określenie sytuacji prawnej skarżącej z punktu widzenia dyspozycji ww. przepisów, błędne pozostaje sprowadzenie podstawy kasacyjnej przez jej autora do naruszenia w sprawie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 48 ust. 1-4 p.b., tym bardziej, gdy towarzyszy temu wniosek, że Sąd miał popełnić błąd wynikający z uniemożliwienia skarżącej "przeprowadzenia procedury uzupełniającej, o której mowa w art. 48 ust. 2 i 3 pb".

Nie uchybia powołanym w skardze kasacyjnej przepisom przyjęta przez Sąd I instancji ocena, zgodnie z którą skarżąca, pomimo doręczenia jej ww. postanowienia nr 70/2018, nie zastosowała się do zamieszczonego w nim obowiązku, będąc świadoma konsekwencji prawnych, jakie się z tego rodzaju sytuacją wiążą. W ww. postanowieniu znajdowało się jednoznaczne wyjaśnienie, z czym należy m.in. wiązać niezgodność projektu z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.), z czego wynika niezgodność inwestycji z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm.), a także nieaktualność złożonego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Należy przypomnieć, że ustawodawca nie zdecydował się na wyznaczenie sprawcy samowoli budowlanej jednego sztywnego terminu, w którym nieprawidłowości w zakresie określonym w art. 49 ust. 1 p.b. powinny zostać usunięte. Decyzja, jak długi powinien być ten termin, została pozostawiona do uznania organu, który powinien kierować się w tym zakresie uwarunkowaniami faktycznymi rozpatrywanej przez siebie sprawy, w szczególności naturą stwierdzonych naruszeń. Nie może budzić wątpliwości, że organ zobowiązany jest wyznaczyć termin, który umożliwia skuteczne zrealizowanie obowiązku nałożonego na inwestora, upoważniony jest on również do jego przedłużenia, jeżeli przemawiają za tym szczególne okoliczności, w szczególności niemożność dochowania terminu jest spowodowana zdarzeniami, za które inwestor nie ponosi winy.

W tym kontekście, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy przyznać w całości rację Sądowi I instancji w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, że nie może być mowy w sprawie o "pochopnym" wydaniu decyzji o nakazie rozbiórki. Uwzględnić należało, że w następstwie wydania postanowienia PINB z 7 kwietnia 2017 r. skarżąca przedłożyła projekt budowalny przedstawiający inny obiekt niż budynek garażowy stanowiący przedmiot toczącego się postępowania legalizacyjnego, co potwierdziły jego ponowne oględziny przeprowadzone 11 października 2017 r. Zmieniony projekt budowlany złożony przy piśmie z 13 listopada 2017 r. (k. 89-118 akt adm.) nie posiadał już tego mankamentu, niemniej obarczały go inne poważne wadliwości, w tym pominięcie przez inwestora obowiązku sporządzenia projektu zagospodarowania działki (terenu). Z akt sprawy wynika, że pierwotny termin wyznaczony w postanowieniu z 27 marca 2018 r. został przedłużony na wniosek skarżącej do 30 czerwca 2018 r. zgodnie ze zgłoszonym przez nią żądaniem w piśmie z 10 maja 2018 r. Mając na uwadze podejmowane czynności w sprawie i fakt, że PINB wydał decyzję kończącą postępowanie 30 sierpnia 2018 r., poprzedzając ją skierowaniem do skarżącej zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego pismem z 5 lipca 2018 r., termin usunięcia nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego faktycznie został przedłużony przez PINB o dodatkowe dwa miesiące, w trakcie których skarżąca miała możność zadośćuczynić ciążącemu na niej zobowiązaniu.

Sąd I instancji prawidłowość wydania decyzji nakazującej rozbiórkę mógł w sprawie odnieść do całkowitego braku przejawiania przez skarżącą w kontrolowanym postępowaniu aktywności w celu doprowadzenia, by nie doszło do "bezskutecznego" upływu terminu, o którym mowa w art. 49 ust. 3 p.b., jeżeli uwzględnić, że odwołanie skarżącej od decyzji PINB (pismo z 16 września 2018 r., k. 12 akt adm.) było pozbawione jakichkolwiek rzeczowych argumentów wyjaśniających powody niedoprowadzenia dokumentacji projektowej do zgodności z przepisami, czemu towarzyszyłoby określenie, w jakim czasie może to nastąpić. Należy przypomnieć, że w piśmie z 28 czerwca 2018 r. skarżąca podnosząc, iż wystąpiła o zmianę decyzji o warunkach zabudowy, zwróciła się o "przedłużenie terminu zakończenia [postępowania] do momentu otrzymania odpowiedzi [organu]". Kierując się potrzebą podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes skarżącej (art. 7 k.p.a.), a także wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie skarżącej do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) WWINB w toku postępowania odwoławczego z uwagi na treść ww. wystąpienia zdecydował się zwrócić do Urzędu Miasta P. o wskazanie, czy decyzja Prezydenta Miasta [...] z 28 lipca 2017 r. nr 500/2017 ustalającą warunki zabudowy została zmieniona lub czy na wniosek skarżącej została ewentualnie w tym przedmiocie wydana nowa decyzja, co miałoby wpływ na przyjmowane w postępowaniu legalizacyjnym ustalenia odnośnie do zgodności projektu zagospodarowania działki (terenu) z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Negatywna odpowiedź dotycząca obu tych kwestii udzielona w piśmie z 11 stycznia 2019 r. nr IA-III.670.1.2019 musiała zostać przez organ wzięta pod uwagę, niemniej nie można przyjąć, by rzutowała ona w bezpośredni sposób na kierunek podejmowanego rozstrzygnięcia. Wydając decyzję nakazującą rozbiórkę, WWINB oparł się na uznaniu, że doszło w sprawie do bezskutecznego upływu wyznaczonego skarżącej terminu do usunięcia wskazanych w postanowieniu nr 70/2018 nieprawidłowości. Nie sprowadzały się one jednakże do nieprzedłożenia przez stronę decyzji ustalającej warunki zabudowy, która umożliwiałaby legalizację samowolnie wykonanego budynku garażowego, ponieważ w wyniku zaprotokołowanych czynności podjętych przez pełnomocnika strony (k. 129 akt adm.) PINB 18 kwietnia 2018 r. zwrócił na wniosek skarżącej uprzednio złożone przez nią egzemplarze projektu budowlanego i w dacie orzekania stan ten nie zmienił się, jak też nie uległ on przeobrażeniu w toku postępowania odwoławczego. Wzgląd na powyższe uniemożliwia twierdzenie, że to wadliwości przypisane działaniu organów nadzoru budowlanego stały w kontrolowanym postępowaniu na przeszkodzie "pozytywnemu zakończeniu procesu legalizacji", co jak wskazała skarżąca w złożonej skardze kasacyjnej, wiązać miałoby się z dopuszczeniem pomieszczenia garażowego do użytku lub nakazaniem jego zaadoptowania do przepisów p.b. Z tego powodu przyjęta przez Sąd I instancji ocena, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zasługuje na akceptację i nie mogły skutecznie jej podważyć sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.