Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Anna Kocewiak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2008 r. wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi L. K. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych p o s t a n a w i a: - odmówić przyznania stronie skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF w dniu 22 października 2007 r., L. K. (dalej "skarżący" lub "strona") wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący przytoczył argumentację za zasadnością wniesionej skargi. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i synem. Jego majątek stanowi dom o powierzchni 170 m. kw., nieruchomość rolna o powierzchni 3,70 hektara oraz samochód osobowy Volkswagen Jetta z 1989 roku o wartości rynkowej 2.000 złotych. Ze złożonego oświadczenia wynika także, iż skarżący uzyskuje dochody z działalności gospodarczej w wysokości około 2.000 złotych miesięcznie, a jego żona otrzymuje wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę w wysokości 1.800 złotych miesięcznie. Wykonując wezwanie do przedstawienia dodatkowych dokumentów i informacji dotyczących stanu majątkowego i dochodów skarżący nadesłał kopie zeznań podatkowych PIT-36 za 2006 rok, kopię księgi przychodów i rozchodów za 2007 rok, która stanowi informację o obrotach firmy, wyciągi bankowe, kopie dokumentów potwierdzających opłaty stałe (oprócz wydatków na ogrzewanie domu - 4.000 złotych na zakup węgla). Ponadto skarżący oświadczył, że nie posiada lokat bankowych - podobnie jak członkowie jego najbliższej rodziny, nieruchomość rolna, której jest właścicielem nie przynosi zysków, a przychody z uprawy zbóż i ziemniaków na powierzchni około 2,5 ha są równe ponoszonym kosztom; 1,2 ha nieruchomości stanowią nieużytki. Poinformował również, że jego rodzina nie korzysta z pomocy opieki społecznej. Skarżący nie posiada środków trwałych, narzędzia stanowiące wyposażenie jego firmy przedstawiają wartość około 1.000 złotych.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje.

Na podstawie art. 243 § 1 oraz art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a, Sąd może - na wniosek strony - przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. W myśl art. 245 §2 i § 3 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, a w zakresie częściowym - zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do art. 246 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych, a więc o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym.

Przystępując do rozpoznania wniosku, przypomnieć należy, że celem instytucji prawa pomocy jest zapewnienie prawa do sądu i możliwości obrony swoich racji podmiotom, które znajdują się w sytuacji finansowej uniemożliwiającej poniesienie kosztów z tym związanych. Przyznanie lub odmowa przyznania prawa pomocy winna wynikać z wzajemnej oceny dwóch elementów: kosztów, jakie musi ponieść strona na poczet prowadzonego postępowania i jej aktualnej kondycji finansowej.

Mając na uwadze powołane regulacje prawne i wynikające z nich zasady, jakimi należy kierować się rozpoznając wniosek, wysokość kosztów sądowych, które na obecnym etapie postępowania stanowi wpis od skargi w kwocie 200 zł, jak i stan faktyczny sprawy, nie jest zasadne przyznanie skarżącemu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.

Stwierdzić bowiem należy, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, która przynosi dochody - w 2006 roku dochód do opodatkowania wyniósł 21.272,64 złote, według oświadczenia strony średniomiesięczny dochód w 2007 roku wyniósł 2.000 złotych. Również jego żona posiada stałe źródła dochodów z tytułu umowy o pracę (1.800 złotych), a zgodnie z zeznaniem podatkowym za 2006 rok, uzyskała dochód do opodatkowania w kwocie 7.550 zł.

Ponadto, rodzina skarżącego ma zapewnione potrzeby mieszkaniowe, ponieważ posiada dom (170 m.kw.). Nie jest to jedyny składnik majątku, ponieważ skarżący posiada również samochód (wartość około 2000 złotych) oraz nieruchomość rolną o powierzchni 3,70 hektara. Część tej nieruchomości jest użytkowana (ziemniaki, zboże). Przedstawione przez skarżącego informacje stwierdzające wysokość ponoszonych przez niego wydatków stałych na energię elektryczną - 753,61 złotych, wodę - 87,95 złote, nie wskazują za jakie okresy są one ponoszone. Ponadto wśród przedstawionych kserokopii znajdują się faktury stwierdzające, że skarżący posiada zarówno telefon stacjonarny (rachunek na kwotę 102,47 zł), jak i telefon komórkowy (rachunek na kwotę 52,02 zł), opłaca telewizję kablową Cyfrowy Polsat (49,80 zł) oraz internet. Przedstawione wyciągi z rachunku bankowego wskazują natomiast, że skarżący ponosił wydatki na towarzystwo ubezpieczeniowe [...] w wysokości 582,10 zł oraz 378 złotych. Biorąc więc pod uwagę strukturę stałych wydatków, do których skarżący zaliczył m.in. dwa abonamenty telefoniczne - stacjonarny i komórkowy, internet, telewizję kablową, składki na ubezpieczenie na życie nie można przyjąć, że skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej, która uniemożliwia mu zapłatę wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Wydaje się oczywiste, że w przypadku rzeczywiście trudnej sytuacji finansowej, skarżący spróbowałby skorygować swoje wydatki, być może z niektórych rezygnując.

Zauważyć też należy, że skarżący prowadzi firmę budowlano - usługową, a więc prowadzi działalność, która aktualnie przynosi znaczne zyski (wobec braku na rynku specjalistów z branży budowlanej). Przedstawiona kopia ksiązki przychodów i rozchodów za 2007 rok wskazuje, że na wyposażenie firmy skarżący wydatkował w tym okresie około 3000 złotych (wiertarki, wiertarko-wkrętarka, drabina, stojak, nożyce do gilotyny), zakupił też komputer (3.499 złotych). W tym zakresie nie można więc uznać za wiarygodne oświadczenia skarżącego, że wyposażenie jego firmy stanowią narzędzia o wartości około 1000 złotych, skoro w 2007 roku przeznaczył na zakup narzędzi około 3.000 złotych. Mając na uwadze, że przychody zgodnie z prowadzoną ewidencją wyniosły 25.152 złote, a wydatki 7.398,71 złotych, zasadny wydaje się wniosek, że skarżący prowadzi dochodową działalność gospodarczą.

Wprawdzie przedstawione wyciągi z rachunków bankowych nie wykazują dużych oszczędności; na jednym rachunku w dniu 30 listopada 2007 roku znajdowała się kwota 205,82 złote, a rachunek w drugim banku wykazywał w dniu 28 listopada 2007 roku saldo ujemne w wysokości 1.198 złotych, to równocześnie, zarówno skarżący jak i jego żona często wypłacali z rachunków środki pieniężne, w wysokościach przekraczających koszty utrzymania.

Reasumując, w przedstawionej sprawie nie występują przesłanki uzasadniające przyznanie prawa pomocy, bowiem sytuacja finansowa skarżącego nie jest wyjątkowa. Dowodem na powyższą okoliczność jest zarówno stały dochód, który uzyskuje żona skarżącego, jak i dochody uzyskiwane przez skarżącego z prowadzonej działalności. Ponadto skarżący posiada majątek, którym jest nieruchomość rolna o powierzchni 3,7 hektara, posiadająca - z uwagi na aktualne ceny nieruchomości - niewątpliwie znaczną wartość. Struktura wydatków nie wskazuje też, że skarżący jest zmuszony oszczędnie gospodarować uzyskiwanymi dochodami. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, iż nie zachodzą przesłanki do zastosowania wobec skarżącego prawa pomocy, ponieważ przedstawiona sytuacja majątkowa skarżącego nie wskazuje, że zapłata wpisu w wysokości 200 złotych spowoduje powstanie uszczerbku w utrzymaniu koniecznym jego rodziny.

Zapłata wpisu w kwocie 200 zł, a więc w wysokości stanowiącej znikomy procent uzyskiwanych dochodów oraz posiadanego majątku umożliwi rozpoznanie złożonej skargi przez Sąd, a pozytywne rozstrzygnięcie skargi spowoduje orzeczenie na rzecz skarżącego zwrotu poniesionego kosztu.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 243 § 1 w związku z art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.