Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r.

Komendant [...] Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zwolnił E.S. ze służby w Policji z dniem [...] listopada 2016 r., ze względu na ważny interes służby. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu nadany został rygor natychmiastowej wykonalności.

Wobec wniesionego przez pełnomocnika E.S. adwokata K.G. odwołania z dnia [..] grudnia 2016 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016r.

Następnie w wyniku złożonej przez pełnomocnika strony skargi w dniu 29 sierpnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok (sygn. akt II SA/Wa 646/17), którym oddalił skargę E.S. na rozkaz personalny nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Orzeczenie to stało się prawomocne od dnia 29 września 2017 r.

Niezależnie od powyższego w dniu [...] lipca 2019 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział [...] (sygn. akt [...]) wydał wyrok, którym uniewinnił E.S. od trzech zarzucanych jej czynów z art. 231 § 1 Kk w zb. z art. 270 § 1 Kk w zw. z art. 11 § 2 Kk, natomiast w dniu [...] listopada 2019 r. Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział [...] Odwoławczy (sygn. akt [...]), po rozpatrzeniu apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego, wydał wyrok utrzymujący w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego [...] [..] Wydział [...]. Wyrok stał się prawomocny z chwilą jego wydania.

Pismem z dnia 3 grudnia 2019 r. zatytułowanym "Wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby w Policji" E.S. wniosła o przywrócenie do służby w Policji, a także o wznowienie postępowania administracyjnego w trybie art. 145 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (ówcześnie obowiązujący Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm.) - zwanej dalej Kpa. W ocenie E.S. w wydanych w jej sprawie decyzjach o zwolnieniu ze służby w Policji wskazano szereg przewinień, które miały doprowadzić ją do skazania w toku postępowania [...].

W ocenie wnioskodawczyni wydany prawomocny wyrok sądu [...] uniewinniający

skarżącą od wszystkich zarzucanych jej czynów, świadczy o tym, iż była posądzona o czyny, które nie miały miejsca. Tym samym uniewinnienie od zarzucanych czynów, które stanowiło, zdaniem strony, podstawę do zwolnienia jej ze służby w Policji, stanowi obecnie podstawę do przywrócenia w szeregi formacji.

Rozpatrując powyższe, Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zwolnienia Pani E.S. ze służby w Policji.

W dniu 11 marca 2020 r. (data stempla pocztowego), z zachowaniem ustawowego terminu, E.S. złożyła zażalenie z dnia 10 marca 2020 r. na postanowienie nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r., w którym przedstawiła argumentację tożsamą z tą, która została zawarta w uzasadnieniu wniosku ww. z dnia 3 grudnia 2019 r.

Minister Spraw Wewnętrzny i Administracji postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § I pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w zw. z art. 149 § 3 k.p.a. utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji nr [...].

Minister wskazał, że iż podstawą - w ocenie skarżącej - do wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji zakończonego wydaniem przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r., stanowi art. 145 § 1 pkt 7 Kpa, zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2).

Dalej wywiedziono, że na gruncie przedmiotowej sprawy okolicznością o fundamentalnym znaczeniu jest fakt, że podstawą materialnoprawną zwolnienia E.S. ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. W uzasadnieniu rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zwolnienia E.S. ze służby w Policji wskazano m.in. na fakt prowadzonego wówczas przez Prokuraturę Rejonową [...] śledztwa o sygn. akt [...] w sprawie niedopełnienia obowiązków oraz ukrycia dokumentów w postaci akt postępowań administracyjnych dotyczących wydania pozwoleń na broń przez E.S. – wówczas policjanta Wydziału [...] Komendy [...] Policji - od nieustalonego czasu do dnia 6 września 2016 r. w Warszawie, tj. o czyn z art. 231 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. Kodeks kamy (Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, z późn. zm) - zwanej dalej Kk. Niemniej jednak w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wykazano również na szereg okoliczności uzasadniających podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia związanych z dokonaniem negatywnej oceny prowadzonych przez skarżącą postępowań administracyjnych w których ww. m.in. zagubiła lub ukryła akta spraw, nie rejestrowała decyzji kończących postępowanie w rejestrze "[...], przekazywała stronom samowolnie wytworzone dokumenty, wprowadzała w błąd co do faktu przyznania im uprawnień w zakresie posiadania broni oraz doprowadziła do wejścia w posiadanie jednostek broni, na które faktycznie strony nie posiadały jeszcze pozwolenia. Ocena powyższych zdarzeń skutkowała postawieniem wniosku, iż zachowanie skarżącej stało w sprzeczności z ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, bowiem prawo do posiadania broni ściśle wiąże się ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego stąd też dostęp do niej podlega ściśle określonej reglamentacji. Z tego też względu organ uznał, że policjant utracił przymiot nieposzlakowanej opinii, który jest niezbędnym wymogiem do pełnienia służby w Policji. Wskazać przy tym należy, iż przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie można utożsamiać tylko i wyłącznie z karalnością danej osoby.

Ponadto Minister podał, że w przedmiotowym rozstrzygnięciu Komendant Główny Policji wskazał, że zwolnienie ze służy policjanta w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji pozostaje bez związku z ostatecznym wynikiem prowadzonego postępowania karnego. Powyższe oznaczało, iż możliwym było zwolnienie ze służy w Policji przed zakończeniem postępowania karnego, a rozstrzygnięcie w sprawie karnej nawet w przypadku jej umorzenia, pozostaje bez wpływu na decyzję w przedmiocie zwolnienia. Organ administracyjny nie badał w postępowaniu w sprawie zwolnienia E.S. ze służby w Policji tego, czy popełniła ona zarzucane jej czyny o znamionach przestępstwa.

Dodatkowo prawomocne orzeczenie wydane w postępowaniu karnym nie stanowi rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w sprawie zwolnienia ze służby. Sąd [...] orzekł w sprawie [...] - dotyczącej odpowiedzialności karnej za zarzucane oskarżonej czyny, która to okoliczność nie była w przedmiotowej sytuacji objęta zakresem sprawy administracyjnej.

Mając na uwadze powyższe, Minister stwierdził, że już wstępna analiza pisma z dnia 3 grudnia 2019 r. E.S. doprowadziła Komendanta Głównego Policji do uzasadnionego wniosku, że ww. powołała się na okoliczność, która w ogóle nie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu, w sprawie zakończonej ostatecznym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2017 r., utrzymującym w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2016 r. Tym samym brak jest ustawowych przesłanek wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 Kpa.

W konsekwencji organ odwoławczy wskazał, że w toku czynności wstępnych Komendant Główny Policji zasadnie uznał, że w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zainicjowanej wnioskiem E.S. z dnia 3 grudnia 2019 r. zachodzi przeszkoda formalna wznowienia, co oznacza, iż organ I instancji zobligowany był do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 Kpa.

Tym samym brak jest ustawowych przesłanek wznowienia postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt 7 Kpa - bowiem wymieniona powołuje się na okoliczność, która w ogóle nie była przedmiotem rozstrzygnięcia organu administracji.

Niezależnie od powyższego, uwzględniając, że E.S. wniosek o wznowienie postępowania połączyła - na podstawie art. 42 ust. 1 ustawy o Policji - z żądaniem przywrócenia do służby, Minister podał, że zapadłe w sprawie E.S. prawomocne orzeczenie sądu [...] uniewinniające ww. od popełnienia zarzucanych jej czynów karnych, nie może powodować automatycznego - z mocy prawa, przywrócenia do służby w Policji z dniem, z którym wymienione orzeczenie stało się prawomocne. Powyższe determinuje podstawa prawna zwolnienia policjanta ze służby w Policji przyjęta w rozkazie personalnym Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. utrzymanym w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r., która nie była objęta normą wynikającą z art. 42 ust. 7 pkt 1 albo 2 ustawy o Policji.

W tym stanie rzeczy Minister uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione, gdyż jak wynika z akt sprawy, strona nie dowiodła, wadliwości skarżonego postanowienia nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r., stąd też Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uznał, iż Komendant Główny Policji zasadnie odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia Pani E.S. ze służby w Policji zakończonego wydaniem przez Komendanta Głównego Policji rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lutego 2017 r. utrzymującego w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.

Postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] stało się przedmiotem skargi E.S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Na zasadzie art. 57 § 1 pkt 31 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła:

Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1. art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, poprzez niepowołanie przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego komisji do zbadania przewinienia dyscyplinarnego, podczas gdy powołanie komisji, o której mowa w art. 135m ustawy o Policji, jest obligatoryjne w wypadku wymierzenia kar: wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia lub wydalenie ze służby, a zadaniem komisji jest ocena zasadności odwołania i przedstawienia w tym zakresie wniosków wyższemu przełożonemu dyscyplinarnemu, natomiast sama komisja powinna być powołana w trybie określonym w przepisie, co w konsekwencji doprowadziło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2) k.p.a.: Postępowanie dyscyplinarne nie było przeprowadzone, a tym samym nie zostały sprawdzone zarzucane uchybienia.

2. art.41 ust. 2 pkt 5 Ustawy, poprzez jego zastosowanie i zwolnienie E.S. ze służby, podczas gdy "interes społeczny", na który się powołuje Organ nie został w niniejszej sprawie skonkretyzowany, natomiast w pisemnych motywach zaskarżonego postanowienia są lakoniczne. Zwolnienie ze służby odbyło się na domniemaniach, a nie na dokumentach podpierających przewinienie. Powodem zwolnienia ze służby podawanym przez Komendanta [...] Policji było sfałszowanie oraz ukrycie dokumentów, zarzuty postawione przez w/w organ zostały w całości obalone, a skarżąca uniewinniona przez Sąd Rejonowy [...] [...] Wydział [...] sygn. akt[...]. Wyrok po apelacji wniesionej przez oskarżyciela publicznego, został utrzymany przez Sąd Okręgowy w [...] [...] Wydział [...]- z dniem ogłoszenia jest prawomocny. Podstawa zwolnienia art. 41 ust. 2 pkt. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji daje możliwość zwolnienia funkcjonariusza bez jakiejkolwiek podstawy, gdyż policjanta można zwolnić gdy wymaga tego ważny interes służby, przepis nie jest skonkretyzowany i zwolnienie może się odbywać na pomówieniach lub domniemaniach. Sprawy nie są badane, a wnioski dowodowe nie są brane pod uwagę.

Naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy wydania pierwotnej decyzji administracyjnej, a mianowicie:

1. art. 7, 10, 77. 78 § 1 i 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przy wydawaniu decyzji administracyjnej o zwolnieniu ze służby, a praktycznie zaniechanie zebrania i oceny materiału dowodowego przez Organ II instancji, co doprowadziło do nie wyjaśnienia oczywistości popełnionego czynu czy ważnego interesu.

2. zaniechanie dopuszczenia i uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego zwolnieniu ze służby zarówno przez Organ I, II i III Instancji i powołanie się przez Organ II instancji na to, iż "żaden bowiem z wniosków dowodowych (złożonych przez Skarżącą - przypis autorki skargi) nie zmierzał do zakwestionowania okoliczności, iż wymieniona ukryła lub zniszczyła dokumenty (...f, podczas gdy tak daleko posunięta zdolność antycypacji Organu nie jest nic2ym uzasadniona, w szczególności w sytuacji popełnienia przez niego tak krytycznego błędu, jak zaniechanie ustalenia pełnych, prawdziwych okoliczności sprawy.

3. art. 7 k.p.a. poprzez całkowite zdeprecjonowanie w niniejszym postępowaniu słusznego interesu strony, w szczególności zaniechanie przeprowadzenia wniosków dowodowych przez nią powołanych, rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy i bezzasadne powoływanie się na nadanie prymatu interesowi społecznemu, podczas gdy ww. zasada "prymatu interesu społecznego nad słusznym interesem strony" nie funkcjonuje na kanwie prawa i postępowania administracyjnego, a wręcz przeciwnie, uwzględniając znowelizowaną treść art. 7 k.p.a. nie można uwolnić Organu od obowiązku podejmowania także z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tym bardziej uzasadniać zaniechania zweryfikowania wszelkich istotnych okoliczności sprawy ww. bezzasadnym twierdzeniem.

Wobec powyższego, z uwagi na powyższe naruszenia prawa, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1) p.p.s.a. skarżąca wniosła o uchylenie skarżonego postanowienia i wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia ze służby E.S. Ponadto na zasadzie art. 135m ust. 1 ustawy o Policji, wniosła o powołanie Komisji do zbadania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji administracyjnej i przeprowadzonego postępowania administracyjnego zwalniającego ze służby w policji (dalej jako: "Komisja"), w szczególności co do jego zasadności, celowości i przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności sprawy, z uwzględnieniem właściwości i warunków osobistych skarżącej.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonego rozstrzygnięcia organu administracji. Jest to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinno zostać wyeliminowane z obrotu prawnego jako wadliwe.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy organ nie naruszył przepisów proceduralnych regulujących materię wznowienia postępowania.

Zajmując się w/w problematyką wyjaśnić należało, iż stosownie zaś do treści art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia co do istoty sprawy (§ 2 art. 149 k.p.a.). Z kolei odmowa wznowienia postępiania następuje w drodze decyzji (§3).

W orzecznictwie sądowym i w doktrynie nie jest kwestionowane, że we wstępnej fazie postępowania regulującej stwierdzenie dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną organ bada wyłącznie to, czy wniosek o wznowienie opiera się na którejś z ustawowych przesłanek z art. 145 lub 145a k.p.a., czy w świetle twierdzeń w nim zawartych został on złożony przez podmiot uznający się za stronę postępowania i czy został zachowany termin z art. 148 k.p.a. Tylko gdy w świetle twierdzeń wynikających już z samego wniosku o wznowienie wynika, że brakuje w nim ustawowych podstaw do wznowienia, wniosek składa podmiot niebędący stroną albo termin do jego złożenia nie został zachowany organ rozstrzyga o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 k.p.a.). W przeciwnym wypadku musi wznowić postępowanie (art. 149 § 1 k.p.a.) i przeprowadzić je zarówno co do rzeczywistego istnienia wskazanych we wniosku ustawowych przyczyn wznowienia, jak i pozostałych kwestii dotyczących dopuszczalności wznowienia, a także co do istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.).

Merytoryczna ocena samej przesłanki wznowienia powinna więc nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, w decyzji wydanej w oparciu o art. 151 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., II OSK 1747/07). Tak więc ustalenie, czy występują podstawy wznowienia postępowania wyliczone w art. 145 § 1 i 145a § 1 k.p.a., może nastąpić wyłącznie w fazie postępowania rozpoznawczego, o czym expresis verbis stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Rozstrzygnięcie o wystąpieniu podstaw wznowienia postępowania jest naruszeniem art. 149 § 2 i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., w myśl których dopiero po przeprowadzeniu postępowania rozpoznawczego, w razie gdy organ nie ustali wystąpienia podstaw wyliczonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a., wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, B Adamiak, J. Borkowski, 2009, C.H. Beck, wydanie 10). Tak

Odmowa wznowienia może nastąpić zatem wyłącznie z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Innymi słowy, decyzja taka może być wydana wtedy, gdy w podaniu o wznowienie postępowania w żaden sposób nie wskazuje się którejkolwiek podstawy wznowienia przewidzianej przepisem art. 145 § 1 bądź art. 145a § 1 k.p.a. Jeżeli natomiast są jakiekolwiek wątpliwości dotyczące istnienia podstawy wznowienia wskazanej przez stronę i potrzeba zbadania w tym zakresie sprawy, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy wskazana przez stronę podstawa wznowienia występuje (por. też Z. Czarnik i Z. Sawuła, glosa do wyroku NSA z dnia 8 lipca 1997 r., SA/Rz 606/96, ST 1997, nr 11, s. 62).

Tak więc do wydania decyzji o odmowie wznowienia postępowania konieczna jest analiza treści wniosku o wznowienie i dokonanie oceny, czy z jego treści wynika oczywistość braku podstaw do wznowienia postępowania. Oczywistość braku przyczyn wznowienia postępowania może wystąpić przy tym w następujących przypadkach: gdy wniosek o wznowienie postępowania złożony został po terminie, gdy wniosek taki nie pochodzi od strony, gdy wnoszący podanie nie powołuje się na żadną podstawę wznowienia albo podstawa taka nie istnieje, bądź wskazaną we wniosku podstawą wznowienia postępowania jest wydanie decyzji w wyniku przestępstwa, a organ dysponuje prawomocnym wyrokiem uniewinniającym. Przy czym chodzi tu o sytuację, gdy powołanej we wniosku wznowieniowym podstawy nie przewidują przepisy prawa, a nie o sytuację, gdy organ po merytorycznej ocenie podstawy wznowienia uzna, że ta merytoryczna przesłanka nie uzasadnia uchylenia spornego rozstrzygnięcia.

Jeśli zaś tak rozumiana oczywistość braku podstaw wznowienia nie występuje, a mimo to organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia postępowania, to de facto dokonuje merytorycznej oceny przyczyn wznowienia, co jest niedopuszczalne przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania.

Sytuacja taka miała właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Wniosek o wznowienie postępowania złożyła bowiem niewątpliwie strona, powołując się na podstawę wznowienie określoną w art. 145 § 1 pt.7 K.p.a.

To zaś w sposób oczywisty przesądza o tym, że brak było podstaw do wydania skarżonego postanowienia. Organ winien natomiast wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i dopiero w ramach tego wznowieniowego postępowania dokonać merytorycznej oceny samego wniosku i uwidocznionej w nim ustawowej podstawy wznowienia.

W świetle powyższych argumentów tut. Sąd nie odnosił się do zarzutów skargi skierowanych wobec merytorycznej oceny istnienia przesłanek do uchylenia w trybie wznowieniowym kwestionowanej decyzji. W realiach przedmiotowej sprawy byłoby to bowiem działanie przedwczesne.

W związku z powyższym, uznając że skarżone postanowienie narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt. 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do zastosowania się do sposobu rozumienia przepisów prawa zaprezentowanego w niniejszym uzasadnieniu.