Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz (sprawozdawca), sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Protokolant sekretarz sądowy Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2020 r. sprawy ze skargi B. J. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 212/18 dotyczącego skargi B. J. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego

B.J. (dalej: strona lub skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18.

Powyższym wyrokiem WSA w Warszawie oddalił skargę B.J. na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.

Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku wskazał, że zaskarżone postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. zostało podjęte w postępowaniu nadzwyczajnym, tj. w sprawie z wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] maja 2017 r., utrzymującego w mocy postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z [...] października 2016 r. stwierdzające nieważność postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2016 r. w sprawie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji.

Następnie WSA w Warszawie wyjaśnił, że instytucja stwierdzenia nieważności postanowienia jest instytucją procesową tworzącą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego postanowień dotkniętych jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2018.2096 t.j., dalej: k.p.a.). We wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] maja 2017 r., strona wskazała, że podstawą prawną przedmiotowego żądania jest art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przejawiało się ono, zdaniem skarżącej, w pominięciu przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej oceny zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie art. 10 k.p.a., poprzez brak możliwości uczestnictwa w toczącym się postępowaniu i brak powiadomienia o zebraniu materiału dowodowego oraz podniosła zarzuty dotyczące nieprawidłowości w wystawionych tytułach wykonawczych.

W ocenie WSA w Warszawie powołane przez stronę argumenty nie stanowiły podstawy do przyjęcia, że postanowienie z [...] maja 2017 r. zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, jak również, że dotknięte jest którąkolwiek z pozostałych przewidzianych w art. 156 k.p.a. przesłanek nieważnościowych.

W istocie, zdaniem WSA w Warszawie, skarżąca domagała się stwierdzenia nieważności postanowienia, które uwzględniło jej własny wniosek o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2016 r., stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia przez nią zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z [...] grudnia 2015 r. Minister Rozwoju i Finansów, podzielił przy tym argumentację skarżącej co do zachowania przez nią ustawowego terminu do złożenia przedmiotowego zażalenia (drogą elektroniczną). Tym samym organ otworzył skarżącej drogę do rozpoznania przez Dyrektora Izby Skarbowej w G. zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. To w ramach tego właśnie postępowania ocenie poddane zostaną okoliczności dotyczące zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, podnoszone przez skarżącą we wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] maja 2017 r., a także w skardze na postanowienie tego organu z [...] października 2017 roku w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności ww. postanowienia. Argumentacja dotycząca zasadności prowadzenia postępowania egzekucyjnego, czy też prawidłowości wystawienia tytułów wykonawczych, nie podlegała natomiast rozpoznaniu w ramach postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2016 r. Sprowadzało się ono bowiem jedynie do oceny, czy stwierdzając uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, organ ten naruszył art. 156 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się przy tym w rozstrzygnięciu w sprawie stwierdzenia nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2016 r. jakichkolwiek wad uzasadniających stwierdzenie jego nieważności, czego domagała się skarżąca.

W ocenie WSA w Warszawie, Szef Krajowej Administracji Skarbowej, w zaskarżonym postanowieniu w sposób prawidłowy poddał również ocenie postanowienie z [...] maja 2017 r. pod względem pozostałych przesłanek nieważnościowych. Organ ten słusznie zauważył, że w ramach badania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2016 r., nie był on uprawniony do oceny prawidłowości decyzji stanowiących podstawę prawną wystawienia tytułów wykonawczych. W konsekwencji, również odnośnie do zarzutów skargi, WSA w Warszawie wskazał, że nie mają one żadnego wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem odnoszą się nie do treści zaskarżonego postanowienia a do wad (w ocenie skarżącej) postępowania egzekucyjnego, które jednak nie stanowiło przedmiotu kontroli w niniejszej sprawie. Dlatego WSA w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18 oddalił skargę strony.

W uzasadnieniu wymienionej na wstępie skargi, strona jako podstawę wznowieniową powołała zarzut nieważności, o którym mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019.2325, dalej p.p.s.a.), tj. pozbawienie jej możliwości działania wskutek naruszenia przepisów prawa.

W skardze podniesiono, powołując się na art. 277 p.p.s.a., że zdarzeniem faktycznym, z którym skarżąca wiąże odzyskanie możliwości działania, było doręczenie jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] stycznia 2019 r. sygn. akt [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2014 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] stycznia 2019 r. sygn. akt [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2013 r. - obie doręczono skarżącej 24 stycznia 2019 r. Wcześniej pozostawały bowiem w obrocie prawnym decyzje podatkowe Wójta Gminy S., które czyniły bezskutecznymi wszelkie wysiłki skarżącej.

Powołując się na powyższe okoliczności, w skardze wniesiono o:

1. rozstrzygnięcie na podstawie art. 281 p.p.s.a. o dopuszczalności wznowienia raz połączenie badania dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem skargi;

2. uwzględnienie na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. skargi i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uchylenie postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia oraz o uchylenie poprzedzającego to postanowienie postanowienia Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] sierpnia 2017 r., nr [...];

3. zasądzenie kosztów pomocy prawnej świadczonej z urzędu - według norm przepisanych, jako że koszty takie nie zostały w całości ani w części uiszczone.

W uzasadnieniu skargi przytoczono, co następuje:

Skarżąca 30 lipca 2007 r. nabyła działkę Nr [...] obr. K. gm. S., wpisaną do rejestru zabytków jako zabytkowy zespół pałacowo-parkowy. Nieruchomość ta podlegała zwolnieniom podatkowym z podatku od nieruchomości i podatku rolnego - jako nieruchomość wpisana do rejestru zabytków. Jednak 3 czerwca 2013 r. Wójt Gminy S. decyzją nr [...] ustalił skarżącej zobowiązanie podatkowe (podatek rolny i od nieruchomości) za 2013 r. w wysokości 4891,00 zł, a decyzją z [...] lutego 2014 r., nr [...] - zobowiązanie podatkowe (podatek rolny i od nieruchomości) za 2014 r. w wysokości 4902,00 zł. Organ ten stwierdził, że skarżąca nie utrzymuje nieruchomości w stanie wymaganym przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ani nie poniosła nakładów na nieruchomość, do których się zobowiązała w akcie notarialnym. Stanowisko swe organ podatkowy wywiódł z decyzji znak [...] z [...] stycznia 2012 r. [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, którą nakazano skarżącej podjęcie działań mających na celu zabezpieczenie przed dalszym niszczeniem zespołu dworsko-parkowego w K. Działanie organu podatkowego było jednak wadliwe, ponieważ decyzja [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków została uchylona w całości przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzją [...] kwietnia 2012 r., nr [...], a tym samym nie mogła stanowić podstawy ustaleń w postępowaniu organu podatkowego.

W skardze wskazano dalej, że strona 18 sierpnia 2014 r. i 13 września 2014 r. wniosła o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, wskazując zarzut bezpodstawności stanowiska organu o niewykonywaniu przez nią decyzji konserwatora zabytków, oraz zarzut poczynienia ustaleń w sprawie bez jej udziału. Pierwotnie decyzjami z [...] września 2014 r. sygn. akt [...] i [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. w przedmiocie podatku od nieruchomości i podatku rolnego za 2014 r. oraz za 2013 r. Jednak 13 listopada 2017 r. to samo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1731/16 i wcześniejszych decyzji obu instancji administracyjnych w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej na 2014 r., wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją, sygn. akt [...] SKO - wobec ujawnienia nieudokumentowanego w aktach sprawy sygn. [...] faktu uchylenia przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2012 r. znak [...] nakazującej skarżącej podjęcie działań mających na celu zabezpieczenie przed dalszym niszczeniem zabytkowego zespołu pałacowo-parkowego w K. Równocześnie wstrzymano wykonanie decyzji SKO [...] i decyzji podatkowej Wójta. Również 13 listopada 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., na skutek uchylenia wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1730/16, decyzji obu instancji administracyjnych o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej na 2013 r. wznowiło postępowanie w sprawie zakończonej decyzją sygn. akt nr [...] - z powodów jak w poprzednim postępowaniu. Równocześnie wstrzymano wykonanie decyzji SKO sygn. [...].

Z uzasadnienia skargi wynikało dalej, że 18 stycznia 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją sygn. akt [...] uchyliło ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] września 2014 r. sygn. akt [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji i stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy S. z [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2014 r. - uznało bowiem, że doszło do ujawnienia nowego dowodu, a za jego sprawą nowej okoliczności faktycznej w sprawie w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Rozpoznając wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Wójta, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. nie miało wiedzy o istniejącej w chwili wydawania decyzji przez Kolegium (24 września 2014 r.) decyzji Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2012 r. nr [...], uchylającej w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z [...] stycznia 2012 r. nakazującą skarżącej podjęcie działań mających na celu zabezpieczenie przed dalszym niszczeniem zabytkowego zespołu dworsko-parkowego w K., i umarzającą postępowanie pierwszej instancji oraz wynikających z niej konsekwencji, to jest braku wiążącego orzeczenia właściwego organu, z którego wynikałby fakt, iż nieruchomość objęta wpisem do rejestru zabytków i korzystającej z tej racji ze zwolnienia podatkowego przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 12 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku rolnym nie jest utrzymywana w stanie wymaganym przepisami ustawy o ochronie zabytków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. [...] stycznia 2019 r. wydało "bliźniaczą" decyzję sygn. akt [...] w sprawie sygn. akt [...] o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2013 r.

Obie powyższe decyzje doręczono skarżącej 24 stycznia 2019 r., co stanowiło dla niej otwarcie nowych możliwości procesowych, z czego skarżąca skorzystała składając skargę w niniejszej sprawie, domagając się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 9 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 212/18 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Skarżąca wyraża bowiem przekonanie, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji podatkowych za 2013 r. i za 2014 r. Wójta Gminy S. w trybie stwierdzenia ich nieważności (ze skutkiem ex tunc), oraz nieistnienia w obrocie prawnym jakiejkolwiek decyzji [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, zarzucającej jej jakiekolwiek nieprawidłowości lub nakazującej jej podjęcie prac, również i całe postępowanie egzekucyjne oraz wszystkie rozstrzygnięcia, zarówno co do istoty sprawy, jak i o charakterze incydentalnym, powinny zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Okres sześcioletniej egzekucji administracyjnej z jej emerytury spowodował po jej stronie nie tylko szkodę materialną, ale i duże poczucie krzywdy (skarga i uzupełnienie skargi z 2 marca 2020 r. k.54)

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga o wznowienie postępowania sądowego nie zasługiwała na uwzględnienie.

Uruchomienie trybu wznowienia postępowania uzależnione jest od pozytywnego ustalenia istnienia formalnych przesłanek wszczęcia postępowania, jakimi są: zakończenie postępowania prawomocnym orzeczeniem, złożenie wniosku o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. oraz powołanie we wniosku przyczyny mieszczącej się w kategorii podstaw wznowienia.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca domagała się wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z 9 października 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 212/18, którym oddalono jej skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.

Skoro wyrok z 9 października 2018 r., jaki zapadł w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18 jest prawomocny, a skarżąca złożyła w tej sprawie skargę o wznowienie postępowania (sądowego) zakończonego wydaniem powyższego wyroku, to należało ustalić, czy skarga ta opierała się na ustawowej podstawie wznowienia i czy została wniesiona w terminie określonym w art. 277 p.p.s.a.

Strona w swojej skardze, jako podstawę wznowienia postępowania, wskazała art. 271 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Strona podniosła, że w postępowaniu została pozbawiona możności działania. W stosunku do tej przesłanki wznowienia postępowania trzymiesięczny termin na złożenie skargi o wznowienie postępowania należy liczyć od dnia, w którym strona dowiedziała się o orzeczeniu. Podkreślić należy, że chodzi w tej sytuacji o dzień, w którym strona dowiedziała się o wydanym w powyższej sprawie wyroku tut. sądu, a nie – jak wskazano w skardze – o dniu doręczenia jej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] stycznia 2019 r. Strona bowiem w tej sprawie wniosła skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem WSA w Warszawie z 9 października 2018 r., sygn. akt 212/18, a zatem należało przyjąć, że skarga, a właściwie zarzut pozbawienia możności działania, dotyczył postępowania sądowego zakończonego wydaniem wyroku z 9 października 2018 r.

Z akt sprawy wynikało, że skarżąca dowiedziała się o wydaniu wyroku 9 października 2018 r., w sprawie III SA/Wa 212/18, w dacie doręczenia jej jego odpisu, tj. 17 grudnia 2018 r. (k.71 akt sprawy III SA/Wa 212/18). Skoro zatem skarga o wznowienie postępowania została wniesiona 13 marca 2019 r. to został zachowany ustawowy trzymiesięczny termin przez skarżącą do dokonania tej czynności (data nadania skargi w urzędzie pocztowym, kopia koperty k.16 akt sprawy III SA/Wa 713/19, oryginał koperty w aktach sprawy przekazanej do Wydziału VII tu. Sądu do sprawy VVII SA/Wa 212,213,214,215/18).

Pozytywne ustalenie, że zostały spełnione niezbędne przesłanki skutecznego wniesienia skargi o wznowienie postępowania, spowodowało w dalszej kolejności konieczność zbadania, czy skarga wznowieniowa była dopuszczalna, a więc czy wskazana przez skarżącą podstawa wznowieniowa była merytorycznie uzasadniona. Obowiązek taki wynika z treści art. 281 p.p.s.a. Negatywny wynik wspomnianej oceny powoduje oddalenie skargi. Istnienie natomiast przyczyny wznowienia postępowania uzasadnia uchylenie lub zmianę prawomocnego orzeczenia, o ile treść zapadłego orzeczenia jest niewłaściwa, a jego zmianę lub uchylenie uzasadniają okoliczności będące podstawą wznowienia.

Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w skardze o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem stwierdzić należy, że dotyczy ona przebiegu postępowań administracyjnych, toczących się przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w G. oraz przed Wójtem Gminy S.

Zarzuty strony w żaden sposób nie dotyczą ani nie wskazują nawet na jakiekolwiek nieprawidłowości w sposobie prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wydaniem przez tut. sąd wyroku 9 października 2018 r. A jedynie takie ewentualne nieprawidłowości stanowiące pozbawienie skarżącej możliwości działania w sprawie w postępowaniu sądowoadministracyjnym byłyby istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi.

Postępowanie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18 miało ściśle określony zakres i przedmiot, tj. odmowę stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Postępowanie to nie dotyczyło żadnych innych kwestii. Sprawa zainicjowana skargą strony została rozpoznana zgodnie z przepisami prawa na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym (zarządzenie o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne k.22 akt sprawy III SA/Wa 212/18). Odpis wyroku, jaki zapadł w sprawie, został doręczony skarżącej z prawidłowymi pouczeniami o prawie wniesienia o sporządzenie pisemnego uzasadnienia tego wyroku, z którego to prawa skrząca skorzystała. Strona została także prawidłowo pouczona o prawie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej (k.34-35, k.70 akt sprawy 212/18).

Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdza jakichkolwiek nieprawidłowości w procedowaniu w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem wydanym 9 października 2018 r., w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18, w tym tego, że strona w jakikolwiek sposób została pozbawiona możliwości działania w postępowaniu przed tut. sądem w powyższej sprawie. Strona wniosła skargę w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18 i miała prawo składać pisma procesowe.

Wyjaśnić należy, że niemożność działania, czyli niemożność obrony swych praw, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Należy przy tym podkreślić, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego, a pozbawieniem strony możliwości działania. Zapewnienie możności działania strony rozumieć należy przede wszystkim jako umożliwienie jej dokonywania czynności procesowych poprzez np. składanie pism i wniosków, otrzymanie prawidłowych pouczeń o przysługujących środkach zaskarżenia od wydanego orzeczenia, prawidłowe zawiadamianie o rozprawach i umożliwienie w nich uczestniczenia (jeśli oczywiście sprawa jest kierowana na rozprawę), bądź doręczenie stronie z urzędu odpisu wydanego wyroku, w sprawach w których wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym, jak w analizowanym przypadku. W tych kategoriach mieszczą się też np. kwestie związane z pełnomocnikiem, np. art. 44 p.p.s.a. (tak np. wyrok WSA w Warszawie, z 4 kwietnia 2019 r., sygn. akt VIII SA/Wa 696/18 dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Analiza akt sprawy III SA/Wa 212/18 wykazała, że skarżąca w postępowaniu sądowym zakończonym prawomocnym wyrokiem z 9 października 2018 r. nie była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżąca osobiście sporządziła skargę na postanowienie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności postanowienia stwierdzającego nieważność postanowienia w sprawie uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia.

Z akt sprawy o sygn. akt III SA/Wa 212/18 wynika, że skarżąca brała aktywny udział w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym. Wniosła skargę, kolejne pisma procesowe, w tym odpowiedź na odpowiedź na skargę).

W związku z tym należy stwierdzić, że przesłanki wznowieniowe nienależytego reprezentowania lub pozbawienia możliwości działania określone w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. w kontrolowanej sprawie nie występują.

W istocie w skardze sama strona nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń co do sposobu procedowania przez tut. sąd w powyższej sprawie.

Uzasadnienie skargi, jak zaznaczono już powyżej, dotyczy postępowań toczących się przed organami administracji publicznej.

W konsekwencji, odnośnie do zarzutów skargi w tej sprawie, należy wskazać, że nie mają one żadnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, bowiem odnoszą się nie do treści zaskarżonego wyroku wydanego 9 października 2018 r., a do wad (w ocenie skarżącej) postępowań toczących się przed wyżej wymienionymi organami administracji publicznej, w tym postępowania egzekucyjnego. Te jednak kwestie nie stanowiły przedmiotu kontroli sądu w niniejszej sprawie.

Zauważyć należy, że ostatecznie strona doprowadziła do uzyskania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z [...] stycznia 2019 r. sygn. akt [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z [...] lutego 2014 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2014 r. oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt [...], stwierdzającej nieważność ostatecznej decyzji Wójta Gminy S. z [...] czerwca 2013 r. nr [...] w sprawie wymiaru podatku rolnego oraz podatku od nieruchomości za 2013 r. - obie doręczone Skarżącej 24 stycznia 2019 r. W istocie wcześniej pozostawały w obrocie prawnym decyzje podatkowe Wójta Gminy S., które zostały wydane z naruszeniem prawa.

Powtórzyć należy, że kwestie poruszone w skardze nie podlegały rozpoznaniu w niniejszej sprawie, ta bowiem mogła mieć za przedmiot jedynie badanie, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 212/18 doszło do pozbawienia skarżącej możliwości działania.

Po dokonanej analizie, sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw aby uznać, że skarżąca została w jakikolwiek sposób pozbawiona możliwości działania, a tym bardziej w znaczeniu o jakim mowa w art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Dlatego skarga o wznowienie podlegała oddaleniu, o czym orzeczono jak wyroku na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.