II SAB/Wa 668/24 - Wyrok

Data orzeczenia	2025-04-01	
Data wpływu	2024-11-12	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Arkadiusz Koziarski.
Danuta Kania /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Dostęp do informacji publicznej	
Sygn. powiązane	III OSK 1331/25	
Skarżony organ	Inne	
Treść wyniku	Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia	
Powołane przepisy	Dz.U. 2024 nr 0 poz 935; art. 119 pkt 4, art. 120, art. 3 § 2 pkt 8, art. 149 § 1 -2, art. 151, art. 200, art. 205 § 2,; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 nr 0 poz 902; art. 4 ust. 1, art. 21,; Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi S. W. na bezczynność [...] Szpitala [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje [...] Szpital [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku S. W. z dnia [...] września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 2 wniosku za okres od [...] do [...] stycznia 2024 r. oraz punktów 3 i 4 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność [...] Szpitala [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. w pozostałym zakresie skargę oddala, 4. zasądza od [...] Szpitala [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego S. W. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Dnia [...] września 2024 roku S. W. (dalej Skarżący) zwrócił się na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p.) z wnioskiem

do [...] Szpitala [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwanego dalej "Spółką", "Szpitalem", o udostępnienie informacji publicznej. Domagał się udostępnienia informacji dotyczących:

1) liczby osób zatrudnionych w Spółce na podstawie umowy zlecenie lub umowy o pracę na dzień 1 lipca 2023 roku;

2) liczby osób, które zostały zatrudnione w Spółce na podstawie umowy zlecenie lub umowy o pracę w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia 31 stycznia 2024 roku w podziale na miesiące;

3) liczby osób, które w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia 30 września 2024 roku świadczyły pracę w Spółce, mimo braku wykonania badań wstępnych lub braku ważnych okresowych badań lekarskich, ze wskazaniem kiedy osoby te rozpoczęły pracę (zostały dopuszczone do jej wykonywania), kiedy otrzymały skierowanie na badania lekarskie i kiedy wykonały badanie lekarskie;

4) ogólnej liczby skierowań na wstępne oraz okresowe badania lekarskie, które zostały wystawione przez Spółkę jej pracownikom, w wykonaniu obowiązku wynikającego z Kodeksu pracy, w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia 31 marca 2024 roku w podziale na miesiące.

Wnosił o udzielenie informacji w formie pliku pdf podpisanego przez osobę uprawnioną do reprezentacji Spółki i przesłanie jej na adres e-mail.

Dnia 10 października 2024 roku Skarżący otrzymał odpowiedź Szpitala, w której wyraził on swoje stanowisko co do pytania 1 i 2 oraz wyjaśnił, że dane objęte pytaniami nr 3 i 4 nie stanowią informacji publicznej.

W dniu 25 października 2024 r. Skarżący wywiódł skargę na bezczynność Szpitala w zakresie rozpoznania wniosku z [...] września 2024 r.

Wskutek bezczynności Szpitala zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek,

2. art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., w jakim przepisy te stanowią o obowiązku udostępnienia informacji publicznej, a także o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji.

Podnosząc powyższe zarzuty wnosił o:

I. stwierdzenie, że Szpital dopuścił się bezczynności, a bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

II. zobowiązanie Szpitala do rozpatrzenia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

III. zasądzenie od Szpitala na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że status Szpitala jako podmiotu zobowiązanego do udostępniania informacji publicznej nie budzi wątpliwości wobec udzielenia odpowiedzi na pytania nr 1 i 2 (choć w zakresie pytania nr 2 Skarżący uzyskał jedynie niepełną informację, o czym mowa w dalszej części uzasadnienia skargi). Szpital kwestionuje jedynie status informacji objętych pytaniami nr 3 i 4 przedmiotowego wniosku.

Tymczasem, jak wskazuje się w piśmiennictwie: "Mając na uwadze potrzebę rozstrzygnięcia wątpliwości, czy dana informacja może być udzielona, w nauce prawa (zob. P. Szustakiewicz, Pojęcie informacji publicznej, s. 41-43) zaproponowano przeprowadzenie trzystopniowego testu sprawdzającego, akceptowanego

w orzecznictwie (zob. wyr. NSA z: 19.3.2019 r., I OSK 977/17, Legalis; z 8.6.2016 r.,

I OSK 3110/14, Legalis; z 19.3.2019 r., I OSK 1061/17, Legalis), w którym pozytywna odpowiedź na wszystkie trzy pytania pozwala w sposób niebudzący wątpliwości uznać, że należy udostępnić daną informację. Po pierwsze, należy sprawdzić, czy wniosek

o udzielenie informacji rzeczywiście dotyczy informacji. Informacją jest przy tym pewna wiadomość dotycząca faktów, gdyż dogłębna analiza art. 6 DostlnfPubU wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielania odpowiedzi. Informacją nie jest więc postulat postępowania, skarga czy informacja o planach. Po drugie, należy zbadać, czy wniosek dotyczy informacji istniejącej i będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, gdyż nie ma możliwości udzielenia informacji, która nie istnieje. Po trzecie, należy określić, czy informacja dotyczy spraw publicznych, o których mowa w art. 1 ust. 1 DostlnfPubU. W tym zakresie istotne znaczenie ma jedynie przykładowe wyliczenie informacji stanowiących informację funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa wart. 4 ust. 1 DostlnfPubU, stanowi informację publiczną, natomiast wyjątki od tej zasady są "możliwe tylko w sytuacji zaistnienia racjonalnie uzasadnionego wyjątku, opartego na podstawie ustawowej. Taki wyjątek powinien być formułowany w sposób wyraźny,

a wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu" (zob. wyr. NSA z 2.7.2003 r.,

II SA 837/03, Legalis)." (E. Gudowska- Natanek, G. Kuca, Ustawa o dostępie

do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2024).

Tym samym, skoro po pierwsze - pytania nr 3 i 4 dotyczą wiadomości o faktach, a więc informacji, po drugie - informacje te istnieją i są w posiadaniu Szpitala oraz po trzecie - wiążą się bezpośrednio z funkcjonowaniem Szpitala, to nie sposób uznać,

iż dane objęte pytaniami nr 3 i 4 nie stanowią informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Szpital wniósł o jej oddalenie wskazując, że zgodnie

z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Dodatkowo wskazać należy na art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stosownie do którego, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne.

Zgodnie natomiast z § 6 ust. 1 Aktu Założycielskiego Szpitala, Spółka ta została powołana w celu realizacji przez Miasto [...] zadania własnego

z obszaru użyteczności publicznej obejmującego ochronę i promocję zdrowia polegającego na zaspokojeniu potrzeb, w szczególności mieszkańców [...], poprzez wykonywanie działalności leczniczej w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej.

Szpital zauważa, że w jednolitym orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że informacją o sprawie publicznej jest informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej

w zakresie dotyczącym publicznej działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 26 września 2024 r., IV SAB/Wr 393/24 oraz wyroki NSA: z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, z dnia 27 października 2013 r. sygn. akt III OSK 2285/22).

W dalszej kolejności Spółka zwraca uwagę, że pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 sierpnia 2024 r., III SAB/Gd 100/24).

Szpital zwraca również uwagę, że kryterium decydującym o udostępnieniu poszczególnych dokumentów, w tym informacji o tych dokumentach, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest ich autorstwo, tylko przesądzenie, że służą one realizowaniu zadań publicznych (podobnie: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września 2024 r., III SAB/G1491/24).

W ocenie Szpitala informacje objęte punktami 3 i 4 wniosku Skarżącego nie są informacją o sprawie publicznej oraz nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a zatem Szpital nie był zobowiązany do ich udostępnienia na żądanie Skarżącego przedstawione w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szpital nie pozostaje w związku z tym w bezczynności.

Po pierwsze, dane, o ujawnienie których Skarżący zwrócił się do Szpitala

we wniosku z 30 września 2024 roku w punkcie 3 i 4, nie są informacją o zasadach funkcjonowania Szpitala jako podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej oraz nie mieszczą się w zakresie dotyczącym publicznej działalności Szpitala. Informacje objęte punktem nr 3 i 4 wniosku Skarżącego nie dotyczą danych realizowania przez Szpital zadania własnego o charakterze publicznym, polegającego na wykonywaniu działalności leczniczej. Informacje wnioskowane przez Skarżącego w punkcie 3 i 4 wniosku dotyczą wewnętrznych spraw pracowniczych Szpitala regulowanych ustawą Kodeks pracy i nie mieszczą się w sferze publicznej działalności leczniczej Spółki, polegającej na zaspokajaniu potrzeb mieszkańców w zakresie ochrony i promocji zdrowia poprzez wykonywanie działalności leczniczej. Szpital stoi na stanowisku, że o ile ogólna liczba osób pracujących i współpracujących ze Szpitalem, w celu wykonywania przez Szpital działalności leczniczej jako zadania

z obszaru użyteczności publicznej, może stanowić informację publiczną udostępnianą w trybie i na zasadach ustawy o dostępie do informacji publicznej (i dlatego dane te na wniosek Skarżącego Szpital udostępnił w piśmie z dnia 10 października, jako odpowiedź na punkty 1 i 2 wniosku Skarżącego), o tyle dane pracownicze, a tej kwestii dotyczą punkty 3 i 4 wniosku z 30 września 2024 roku, nie są związane bezpośrednio z działalnością publiczną Szpitala polegającą na ochronie i promocji zdrowia publicznego poprzez prowadzenie działalności leczniczej. Z tej przyczyny dane objęte puntem 3 i 4 wniosku Skarżącego z [...] września 2024 roku nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. ani nie są informacją o sprawie publicznej.

Po drugie, Szpital zauważa, że dane objęte punktem 3 i 4 wniosku Skarżącego, dotyczą informacji o wewnętrznych dokumentach wytworzonych przez Szpital niejako podmiot realizujący działania publiczne z zakresu ochrony i promocji zdrowia poprzez wykonywanie działalności leczniczej, ale jako pracodawcę zobowiązującego, w trybie i na zasadach ustawy Kodeks pracy, pracowników Szpitala, do wykonania podstawowego obowiązku pracowniczego, jakim jest poddanie się obowiązkowym badaniom lekarskim na polecenie pracodawcy. Skierowania takie, jako dokumenty wewnętrzne, o których mowa w puntach 3 i 4 wniosku, nie zawierają danych publicznych (bo nie dotyczą informacji o wykonywaniu przez Szpital działalności leczniczej), a zatem informacja o tych dokumentach nie może, zdaniem Szpitala, stanowić informacji publicznej udostępnianej w trybie i na zasadach wynikających

z u.d.i.p. Dane wynikające z dokumentów, o których mowa w punkcie 3 i 4 wniosku Skarżącego, nie odnoszą się do publicznej sfery działalności Szpitala. Nie cechuje ich też ani powszechność ani użyteczność ogółu.

Po trzecie, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że w drodze ustawy o dostępie do informacji publicznej niedopuszczalne jest pozyskiwanie informacji, co do prawnych argumentów uzasadniających stanowisko w danej sprawie (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 września

2024 r., III SAB/Gl 491/24). Szpital zauważa, że Skarżący jest byłym pracownikiem Szpitala oraz pozostaje ze Szpitalem w sporze sądowym, w sprawie pracowniczej, jako strona powodowa, w postępowaniu przed Sądem Rejonowym [...] w [...], w sprawie o sygnaturze akt:[...]. W ocenie Szpitala zatem, Skarżący poprzez złożenie wniosku z [...] września 2024 roku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści punktu 3 i 4 wniosku, próbuje w sposób instrumentalny, niezgodny z celem ustawy o dostępie do informacji publicznej, pozyskać w trybie tej ustawy, informacje co do argumentów czy okoliczności, które ewentualnie mógłby wykorzystać w toku postępowania prowadzonego przed sądem pracy, w którym Skarżący jest stroną powodową, a Szpital pozwaną. Tymczasem celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest zapewnienie transparentności życia publicznego przez wprowadzenie elementu kontroli społecznej, jakim jest m.in. wgląd w dokumenty urzędowe (wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2024 roku, III OSK 2292/22). Treść punktów 3 i 4 wniosku Skarżącego z [...] września 2024 roku prowadzi do przekonania, że udostępnienie informacji objętych tymi punktami nie może zmierzać do realizacji wyżej wymienionego celu ustawy, a w istocie świadczy

o instrumentalnym, niezgodnym z jej przeznaczeniem, posługiwaniu się przez Skarżącego wynikającymi z niej uprawnieniami.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym,

na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.

Na podstawie art. 120 p.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym

w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ustawy

z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2110 ze zm.; dalej

"Pr.lot.").

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność

w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p..

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych

w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny

w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy, Sąd na wstępie rozważań wskazuje, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności.

W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 109).

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu administracyjnego jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

W niniejszej sprawie poza sporem jest, że Szpital do którego z wnioskiem

o udzielenie informacji zwrócił się Skarżący, jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Z informacji zawartych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jedynym wspólnikiem Szpitala jest Miasto [...], posiadające wszystkie 24 520 udziały w Spółce o łącznej wartości 24 520 000,00 PLN. Tak więc w ocenie Sądu Szpital był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej.

Między stronami nie było sporu, że pytanie nr 2 zawarte we wniosku Skarżącego stanowi informację publiczną. Skarżący zwrócił się do organu o wskazanie liczby osób, które zostały zatrudnione w Spółce na podstawie umowy zlecenia lub umowy o pracę w okresie od dnia 1 lipca 2023 roku do dnia 31 stycznia 2024 roku

w podziale na miesiące. Szpital z niewiadomych przyczyn udzielił w tym zakresie odpowiedzi jedynie częściowo, wskazując ilość zatrudnionych osób w okresie

od 1 lipca 2023 roku do dnia 1 stycznia 2024 roku, dlatego też koniecznym okazało zobowiązanie Szpitala do udzielenia odpowiedzi w pozostałym zakresie tj. od 2 stycznia do 31 stycznia 2024 r., tj. za pełny miesiąc styczeń 2024 roku.

W ocenie Sądu również pozostałe pytania zawarte we wniosku, tj. pytanie nr 3 i 4 stanowi informację publiczną.

Skoro Szpital jest jednostką realizującą określone interesy i cele publiczne, a co najmniej dysponującą majątkiem publicznym oraz w związku z realizacją celu publicznego zatrudnia pracowników, to ten przejaw działalności, ściśle powiązany

z organizacją pracy wewnątrz struktur Szpitala ma bezpośredni wpływ na realizację zadań publicznych, a prawidłowość działań podejmowanych w tym zakresie determinuje efektywność ich realizacji. Tak więc zatrudnianie w jednostce publicznej osób bez badań wstępnych lub braku badań okresowych stanowi niewątpliwie informacje publiczną, gdyż osoby te opłacane są z pieniędzy publicznych. Zgodnie

z art. 229 Kodeksu pracy, pracownik podlega wstępnym i okresowym badaniom lekarskim, które, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 30 maja 1996 r. w sprawie przeprowadzania badań lekarskich pracowników, zakresu profilaktycznej opieki zdrowotnej nad pracownikami oraz orzeczeń lekarskich wydawanych do celów przewidzianych w kodeksie pracy (Dz.U. z 2023 r. poz. 607) – kończą się orzeczeniem lekarskim stwierdzającym brak przeciwskazań do pracy na określonym stanowisku lub istnienie takich przeciwskazań. Tak więc orzeczenie to przesądza o możliwości wykonywania powierzonych przez pracodawcę zadań.

Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał Szpital do udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 3.

Również pytanie nr 4 o liczbę skierowań na wstępne oraz okresowe badania lekarskie stanowi, w ocenie Sądu, informację publiczną. Po pierwsze, nie ulega wątpliwości, że jest to pytanie o fakt, po drugie informacja ta istnieje i jest w posiadaniu Szpitala, a po trzecie wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem Szpitala. Mając powyższe na względzie Sąd zobowiązał Szpital do udzielenia odpowiedzi na pytanie nr 4.

Zobowiązując do rozpatrzenia wniosku w określonym w pkt. 1 wyroku zakresie Sąd działał na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a..

Zdaniem Sądu stwierdzona bezczynność nie jest jednak rażąca. Dla stwierdzenia rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo niedopełnienie przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ustawowych obowiązków, czyli także przekroczenie terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku woli załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa.

Z okoliczności sprawy nie wynika, aby zaistniała zwłoka wynikała z celowego zaniechania czy też z lekceważącego traktowania przez Szpital obowiązków informacyjnych. W ocenie Sądu bezczynność w załatwieniu niniejszej sprawy nie jest efektem zlej woli tylko odmiennego zakwalifikowania pytania nr 3 i 4 jako wniosku nie stanowiącego informacji publicznej oraz omyłki w zakresie pytania 2.

W pozostałym zakresie Sąd skargę oddalił, ponieważ w skardze wskazano na bezczynność Szpitala w zakresie całego wniosku Skarżącego z 30 września 2024 r.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekł, jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W myśl art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 3 sentencji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., Sąd zasądził na rzecz Skarżącego od organu zwrot kosztów postępowania sądowego, które objęły uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 złotych oraz kwotę 480 złotych tytułem wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej.