Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ł. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1058/18 w sprawie ze skargi Ł. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia [...] lipca 2018 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1058/18 oddalił skargę Ł. W. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z [...] lipca 2018 r. znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z [...] kwietnia 2018 r. nr [...], którą ustalono, w oparciu o art. 36 ust. 4 i art. 37 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, dalej upzp), jednorazową opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości gruntowej oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] w [...], na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie nr XLII/575/2009 z 26 listopada 2009 r. i zobowiązano skarżącego do jej wniesienia.

2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono błędną wykładnię art. 36 ust 4 upzp, poprzez uznanie związku pomiędzy zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a wzrostem ceny nieruchomości, którą zbył skarżący, z pominięciem wpływu działania Prezydenta Miasta Tarnowa poprzez spółkę gminną, prowadzących faktycznie do wzrostu cen nieruchomości.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

3.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw w okolicznościach związanych z obowiązującym stanem epidemii zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

3.3. W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej Ppsa)). NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji.

3.4. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego jest nieusprawiedliwiony. Sąd I instancji dokonał bowiem prawidłowej wykładni i zastosowania art. 36 ust. 4 upzp przyjmując, że w przedmiotowej sprawie istnieje związek przyczynowy pomiędzy uchwaleniem lub zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego a wzrostem wartości rynkowej nieruchomości. W świetle art. 36 ust. 4 upzp wzrost wartości nieruchomości (tzw. ulepszenie planistyczne) musi dotyczyć nieruchomości według jej stanu i cech na dzień wejścia w życie planu. W świetle art. 36 ust. 4 w zw. z art. 37 ust. 1 upzp niedopuszczalne jest uwzględnianie przy określaniu wartości nieruchomości jakichkolwiek czynników, które miały miejsce po dacie uchwalenia lub zmiany planu, jak nakłady na nieruchomości, dokonanie jej podziału lub scalenia (por. wyroki NSA: z 9 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 403/16 oraz z 20 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1540/20). W świetle powyższego okoliczność, że zbycie nastąpiło dopiero 4 lata po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz, że zmiana planu została dokonana w celu zapewnienia terenów inwestycyjnych dla spółki z udziałem Gminy Miasta [...] nie ma jakiegokolwiek wpływu na wykładnię art. 36 ust. 4 upzp. Kluczowe znaczenie w sprawie ma ta okoliczność, że operat szacunkowy sporządzony przez biegłych jednoznacznie wskazuje na wzrost wartości nieruchomości według stanu na dzień na dzień 22 stycznia 2010 r., tj. dzień wejścia w życie ww. planu miejscowego, bez uwzględnienia jakichkolwiek późniejszych zdarzeń czy czynników. W żadnym zatem razie wykup nieruchomości przez T. S.A. nie miał wpływu na określenie wartości nieruchomości. Ponadto zbycie nieruchomości przez skarżącego na rzecz spółki nie miało charakteru przymusowego tj. pod rygorem wywłaszczenia.

3.5. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.