G. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu (Kolegium) z dnia 24 listopada 2023 r., znak: SKO.ZP.4110.201.3176.2023, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Radomia (Prezydent) z dnia 5 października 2023 r., nr 312/2023, którą, w oparciu o art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 997 ze zm., zwana dalej: "u.p.z.p."), ustalono na rzecz P. Z. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku usługowo-handlowego z garażem podziemnym oraz miejsc postojowych na działkach nr ewid. [...] (obręb [...] – [...], arkusz [...]) w R.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział Zamiejscowy w Radomiu wyrokiem z dnia 27 marca 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 124/24, oddalił skargę G. R[...] na decyzję Kolegium z dnia 24 listopada 2023 r., znak: SKO.ZP.4110.201.3176.2023.
G. R. pismem z dnia 15 maja 2024 r. złożył skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o "wstrzymanie wykonania decyzji do czasu jej prawomocnego rozstrzygnięcia albowiem zaistniała sprawa może uruchomić proces budowy obiektów i spowodować trwałe nieodwracalne negatywne skutki dla interesów Skarżącego".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, zwana dalej: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z wnioskiem takim można wystąpić także na etapie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wywołanym wniesieniem skargi kasacyjnej (zob. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07).
Zauważyć trzeba, że przewidziana w art. 61 § 3 p.p.s.a. ochrona tymczasowa nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami wykonania zaskarżonej decyzji, lecz jedynie przed skutkami bezpośrednio związanymi z jej wykonaniem, których ponadto nie można byłoby naprawić w razie ewentualnego uwzględnienia skargi. Chodzi więc o szkodę wyrządzoną wykonaniem konkretnej decyzji, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
W niniejszej sprawie nie można mówić o ewentualnym niebezpieczeństwie spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w odniesieniu do decyzji wydanej w przedmiocie warunków zabudowy. Nie każda bowiem decyzja może podlegać wstrzymaniu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Do decyzji podlegających wstrzymaniu wykonania nie zalicza się decyzji o warunkach zabudowy. Należy w szczególności uwzględnić treść przepisów art. 4 ust. 2 i art. 63 ust. 2 u.p.z.p. i wskazać, że z samej istoty tego typu decyzji wynika, że ich wydanie nie wiąże się dla stron z obowiązkiem działania, zaniechania, czy też z nakazem znoszenia zachowania innych podmiotów. Organy zaś nie mają możliwości użycia środka przymusu do doprowadzenia do stanu zgodnego z treścią zaskarżonej decyzji. Wprawdzie decyzja o warunkach zabudowy daje inwestorowi prawo do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego ze stosownymi wnioskami, sama jednak nie daje podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji zamierzonej inwestycji. Tym samym nie może ona wiązać się ze znaczną szkodą lub powodować nieodwracalne skutki. Ewentualnych niebezpieczeństw należy upatrywać na dalszym etapie postępowania, w którym dochodzi do konkretyzacji rozwiązań projektowych i udzielane jest pozwolenie na budowę. Na marginesie, inwestor może nie uzyskać pozytywnej dla niego decyzji w tym przedmiocie lub w ogóle zrezygnować z ubiegania się o udzielenie takiej zgody. Ten etap procesu inwestycyjno-budowlanego, w którym następuje uzyskanie warunków zabudowy, nie powoduje żadnych skutków, w tym uciążliwości dla terenów sąsiednich. Jeszcze raz należy podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi aktu, który dawałby podstawę do rozpoczęcia robót budowlanych i realizacji planowanej inwestycji, a tym samym nie narusza na tym etapie inwestycyjnym praw strony w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania nieodwracalnych skutków (zob. postanowienia NSA: z dnia 29 września 2022 r., sygn. akt II OSK 1945/22; z dnia 19 września 2017 r., sygn. akt II OZ 901/17, z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 3303/17). Nadto skarżący kasacyjnie odwołuje się do bliżej nieskonkretyzowanych okoliczności na poparcie twierdzenia odnośnie możliwości spowodowania trwałych, nieodwracalnych, negatywnych skutków dla jego interesów, co wyklucza przyjęcie zaistnienia zasadności ubiegania się o udzielenie stronie ochrony tymczasowej.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
