Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Aneta Dąbrowska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Wąsikowska Asesor WSA Katarzyna Tomiło-Nawrocka (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 15 lipca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Mazowieckiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Mazowieckiego do rozpatrzenia wniosku z dnia 27 listopada 2025 r. o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca M.T.; II. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku; III. stwierdza, że bezczynność, o której mowa powyżej, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie; V. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz I. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

I. P. sp. [...] z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca"), reprezentowana przez pełnomocnika - radcę prawnego, w dniu 26 stycznia 2026 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność oraz niezałatwienie sprawy w terminie przez Wojewodę [...], zarzucając temu organowi zwłokę w rozpatrywaniu jej wniosku z 27 listopada 2025 r. o udzielenie cudzoziemcowi M. T., obywatelowi N. zezwolenia na pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarżąca Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym i wniosła w związku z tym o: 1) zobowiązanie organu administracji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2) przyznanie jej na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. od organu sumy pieniężnej w wysokości 5 000 zł; 3) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w podwójnej wysokości, opłaty sądowej oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, - ewentualnie, w razie uznania skargi za częściowo zasadną, miarkowanie kosztów.

Wojewoda [...] wskazał, że w dniu 27 listopada 2025 r. za pośrednictwem systemu [...].gov.pl wpłynął wniosek Spółki o wydanie zezwolenia na pracę cudzoziemca M. T., obywatela N.. Wniosek nie zawierał braków formalnych.

W celu ustalenia stanu faktycznego, pismem z dnia 24 lutego 2026 r. organ wezwał Spółkę do przedstawienia dokumentów.

Ostatecznie Wojewoda decyzją z dnia 27 kwietnia 2026 r., nr [...]odmówił wydania zezwolenia na pracę cudzoziemca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.

Zgodnie z art. 10a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2025 r. poz. 214) w związku z art. 102 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzenia pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2025 r. poz. 621), przed wniesieniem niniejszej skargi nie było konieczne wniesienia ponaglenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a.

Przez bezczynność organu rozumieć należy sytuację niezałatwienia przez organ sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.).

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu – jak wynika z akt sprawy – 27 listopada 2025 r., stosownie do art. 61 § 3 k.p.a., zaś zakończyło się wydaniem w dniu 27 kwietnia 2026 r. decyzji odmownej. Z tego też względu Sąd, w pkt I. sentencji wyroku umorzył postępowania w części dotyczącej zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia.

Dalej zwrócić należy uwagę, że załatwienie sprawy dotyczącej udzielenia zezwolenia na pracę cudzoziemca powinno, co do zasady, nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 ab initio k.p.a.), albo w terminie określonym przez organ na podstawie art. 36 § 1 lub 2 k.p.a.

W tej sprawie organ nie rozstrzygnął sprawy w terminie miesiąca od dnia wszczęcia postępowania, a więc do dnia 29 grudnia 2025 r. Dopiero po upływie tego terminu, a zarazem niemal dwa miesiące po wszczęciu postępowania, bowiem pismem z dnia 24 lutego 2026 r., podjął pierwszą czynność w sprawie. W związku z tym stwierdzić należało, że w dacie wniesienia skargi (26 stycznia 2026 r.) organ pozostawał bezczynny, o czym Sąd orzekł jak w punkcie II. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego, o czym Sąd orzekł jak w puncie III. sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., mając na względzie, że stan rażącej bezczynności odnosi się do wadliwości obciążającej postępowanie o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającej miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (zob.: przykładowo: wyroki NSA: z 8 grudnia 2021 r., II OSK 2024/21; z 5 sierpnia 2021 r., Il OSK 151/21; z 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20; z 14 lipca 2020 r., II OSK 879/20; z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19). Orzeczenie o kwalifikowanej (rażącej) formie bezczynności powinno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się w żaden sposób usprawiedliwić (zob. wyrok NSA z 6 sierpnia 2019 r., II OSK 1802/19). Z reguły dopiero co najmniej kilkunastokrotne przekroczenie maksymalnego terminu wyznaczonego przez prawodawcę na załatwienie sprawy jest przekroczeniem na tyle dużym, a przez to też i oczywistym, że nie będzie budziło wątpliwości odnośnie do uznania go za przekroczenie znaczące (zob. ww. wyrok NSA z 5 czerwca 2024 r. sygn. II OSK 2059/22 i powołane tam orzecznictwo NSA). W przedmiotowej sprawie Sąd miał na względzie podnoszoną przez organ w odpowiedzi na skargę okoliczność znacznego obciążenia Wojewody [...]. Nie ma więc jakichkolwiek podstaw by stwierdzić na gruncie rozważanego przypadku, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Sąd stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej Spółki o zasądzenie na jej rzecz od organu sumy pieniężnej i w tym zakresie oddalił skargę na podstawie 151 p.p.s.a. (pkt IV. sentencji wyroku). Orzeczenie o zasądzeniu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny, o czym świadczy posłużenie się w art. 149 § 2 p.p.s.a. czasownikiem "może". Ustawodawca nie wskazał żadnych przesłanek, jakimi powinien kierować się Sąd, przyznając sumę pieniężną. Zastosowanie ww. dodatkowego środka jest szczególnie uzasadnione wówczas, gdy analiza akt wskazuje na celowe przewlekanie postępowania przez organ przed wydaniem decyzji (por. np. wyrok NSA z 17 listopada 2017 r., II OSK 2197/17). W realiach niniejszej sprawy brak jest dowodów na tego rodzaju okoliczności.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt V. sentencji wyroku na podstawie art. 200, art. 205 i art. 206 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118), mając na względzie, że "uzasadnionym przypadkiem", o którym mowa w art. 206 p.p.s.a., jest przypadek sprawy sądowoadministracyjnej, w której wystąpiły między innymi następujące okoliczności: niezwłoczne usunięcie stanu bezczynności przez organ, niewielki wkład pracy pełnomocnika wobec treści skargi i jej seryjności, inicjowanie podobnych postępowań sądowych przez stronę, brak skonkretyzowania umowy między stroną skarżącą, a jej pełnomocnikiem (zob. postanowienia NSA z: 13 września 2016 r., sygn. akt I OZ 930/16; 15 września 2020 r., sygn. akt I GZ 198/20; 25 września 2020 r., sygn. akt I GZ 240/20, a także wyroki NSA z: 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK 2642/16; 9 lutego 2021 r., sygn. akt II GZ 9/21). W orzecznictwie wyrażono ponadto pogląd, zgodnie z którym wielość analogicznych spraw, prowadzonych przez tego samego pełnomocnika daje podstawę do miarkowania wynagrodzenia pełnomocnika na podstawie art. 206 p.p.s.a. i wskazano, że tożsamy przedmiot spraw może być uzasadnionym powodem odstąpienia od zasądzenia pełnego zwrotu kosztów postępowania w części dotyczącej wynagrodzenia pełnomocnika (zob. postanowienia NSA z: 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I GZ 502/18; 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II OZ 10/22; 17 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OZ 418/22; 13 stycznia 2026 r., II OZ 1990/25). Sąd za właściwe uznał w tej sprawie miarkowanie kosztów zastępstwa procesowego strony skarżącej, gdyż kwota ta jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika w tej sprawie, biorąc pod uwagę, że ten sam profesjonalny pełnomocnik reprezentuje skarżącą w analogicznych postępowaniach dotyczących bezczynności organu w sprawach udzielenia zezwolenia na pracę dla cudzoziemca. Wpisuje się to w "uzasadniony przypadek" miarkowania kosztów postępowania, o jakim mowa w art. 206 p.p.s.a. Złożenie przez tego samego pełnomocnika skarg o bardzo zbliżonej treści, tożsamych zarzutach i argumentacji, w sprawach o bliźniaczo podobnym stanie faktycznym i prawnym, różniącym się w aspektach nieznaczących, pozwalało istotnie zmniejszyć nakład pracy tegoż pełnomocnika konieczny dla wywiedzenia skarg opartych o jednobrzmiącą argumentację, a to uzasadniało miarkowanie kosztów postępowania. Biorąc zatem pod uwagę nakład pracy profesjonalnego pełnomocnika przy przygotowaniu przedmiotowej skargi – jako jednej z kilku tożsamych, oraz fakt, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, co wiązało się z brakiem koniczności stawiennictwa pełnomocnika przez sądem, zdaniem Sądu, zachodzą okoliczności uzasadniające zwrot wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 100 zł.