Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (sprawozdawca) Sędziowie WSA Małgorzata Bejgerowska WSA Marek Sachajko Protokolant: sekretarz sądowy Aleksandra Andrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi W. S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 30 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego na rok 2024 I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w P. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm. – dalej: "k.p.a.") w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 1363 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez W. S. (dalej: skarżący, strona, odwołujący) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. (dalej: organ I instancji) w sprawie przyznania płatności bezpośrednich i przejściowego wsparcia krajowego w ramach Planu Strategicznego dla Wspólnej P. rolnej na lata 2023-2027 z dnia 10 października 2025 r., decyzją z dnia 30 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu 8 maja 2024 r. W. S. złożył za pośrednictwem platformy aplikacyjnej [...] wniosek o przyznanie płatności na rok 2024. Do wniosku dołączono załączniki graficzne. Na podstawie złożonego wniosku ustalono, że strona wystąpiła o przyznanie płatności w ramach podstawowego wsparcia dochodów i płatności redystrybucyjnej, uzupełniającej płatności podstawowej oraz o przyznanie płatności ONW. W przedmiotowym formularzu wskazano działki ewidencyjne o numerach [...] położone w województwie [...], powiecie [...], gminie M., obrębie P. T..

Podczas weryfikacji wniosku pod kątem kompletności, zgodności z komputerową bazą danych działek ewidencyjnych okazało się, że działka referencyjna [...] została zadeklarowana na innych wnioskach pomocowych w kampanii składania wniosku. W związku z powyższym Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. w dniu 11 lutego 2025 r., zgodnie z art. 50 k.p.a., wystosował do strony wezwanie do złożenia wyjaśnień lub dokumentów.

W dniu 17 lutego 2025 r. złożono w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w G.: Postanowienie Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I Ns 1185/18; Opinię w sprawie z wniosku S. K. R. w M. przy udziale E. W. i innych o zasiedzenie z dnia 31 sierpnia 2022 r.; Postanowienie Sądu Okręgowego w P. Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt II Ca 2187/23 oraz Odpis zwykły księgi wieczystej - stan na dzień 19 kwietnia 2024 r. Natomiast w dniu 21 lutego 2025 r. przedłożono: wezwanie do wydania nieruchomości z dnia 8 maja 2024 r.; Informację do KRUS, pełnomocnictwa udzielone W. S. przez L. W. (z dnia 15 marca 2024 r.), R. S. (z dnia 15 marca 2024 r.); A. B. (z dnia 15 marca 2024 r.); oraz przez E. W. (z dnia 15 marca 2024 r.).

Następnie w dniu 7 marca 2025 r., zgodnie z art. 10 k.p.a., Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. wystosował do W. S. informację o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wskazane pismo zostało odebrane przez stronę osobiście w dniu 10 marca 2025 r. Tego samego dnia odwołujący zapoznał się z materiałem zgromadzonym w sprawie jak również złożył oświadczenia dotyczące spornego obszaru. Wskazał, że 11 kwietnia 2024 na jego zlecenie W. D. dokonał talerzowania całej działki [...]. Następnego dnia na jego polecenie Ł. C. rozpoczął zasiewy owsa, jednak został zablokowany przez synów G. P. (były dzierżawca gruntu). G. P. zniszczył częściowo uprawę, a kolejnego dnia obsiał całą działkę słonecznikiem, który następnie zebrał. Strona wyjaśniła ponadto, że działka nr [...] należy do jego [...], a postępowanie spadkowe toczy się od lipca 2023 r. Strona złożyła wezwanie do wydania nieruchomości 8 maja 2024 - ale odpowiedź nie została udzielona.

Powołaną na wstępie decyzją z 10 października 2025 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. odmówił przyznania skarżącemu podstawowego wsparcia dochodów – 2024 oraz uzupełniającej płatności podstawowej. Organ wyjaśnił, że warunek posiadania prawa do użytkowania gruntów może zostać spełniony poprzez wszystkie dopuszczone prawem formy takie jak np. tytuł własności czy umowa dzierżawy, w tym umowa ustna. Zatem uzyskanie płatności dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatność na rok 2024, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jak również stanowiących własność prywatną, musi być połączone z potwierdzeniem posiadania tytułu prawnego, na dzień 31 maja 2024 r. Zdaniem organu z treści dowodów przedstawionych przez stronę wynika, że właścicielem ujętym w księdze wieczystej jest nieżyjący już J. W., a jego następcami prawnymi są: W. S., L. W., R. S., A. B., E. W., I. S., K. M., M. K., R. K.. Po śmierci właściciela, tytuł prawny do gruntu przechodzi automatycznie na jego spadkobierców w momencie otwarcia spadku (w chwili śmierci), zgodnie z zasadami dziedziczenia ustawowego lub testamentowego. Formalne potwierdzenie i ujawnienie nowego właściciela następuje dopiero po zakończeniu postępowania spadkowego. Z oświadczenia strony z dnia 10 marca 2025 r. wynika, że został złożony wniosek o stwierdzenie nabycia spadku po zmarłym J. W., [...] strony i postępowanie spadkowe toczy się od lipca 2023 r. Zgodnie ze złożonym w dniu 17 lutego 2025 r. Postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I Ns 1185/18, Opinią w sprawie z wniosku S. K. R. w M. przy udziale E. W. i innych o zasiedzenie z dnia 31 sierpnia 2022 r., Postanowieniem Sądu Okręgowego w P. Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 16 lutego 2024 r. [sygnatura akt II Ca 2187/23], Odpis zwykły księgi wieczystej - stan na dzień 19 kwietnia 2024 r., udział w postępowaniu po zmarłym toczy się przy udziale W. S. i pozostałych następców prawnych. Pełnomocnictwa bezterminowe upoważniające stronę do reprezentowania w ARiMR w G. oraz do uprawy działki referencyjnej [...] z dnia 15 marca 2024 r. zostały złożone w imieniu L. J. W. , R. S., A. B. oraz E. S. W.. Organ uznał, że przedłożone dokumenty uprawdopodobniają posiadanie tytułu prawnego do wnioskowanej działki przez stronę. W przypadku, gdy rolnik złoży oświadczenie o złożeniu wniosku o nabycie spadku nie zawiesza się postępowania i uznaje się, że rolnik okazał tytuł prawny. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w G. stwierdził jednak, że pomimo wykonywania zabiegów agrotechnicznych polegających m.in. na talerzowaniu, które zostało przeprowadzone 11 kwietnia 2024 r. strona nie spełniła kryteriów art. 22 ustawy z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U. z 2024 r. poz. 1741 ze zm. – dalej: "ustawa o Planie Strategicznym"), ponieważ jednym z warunków niezbędnych do przyznania płatności obszarowych jest wymóg, aby grunty pozostawały w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja 2024 r.

W dniu 17 listopada 2025 r. W. S. złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji do Biura Powiatowego ARiMR w G., nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w niej zawartym. W piśmie tym podkreślono między innymi, że uzasadnienie wydanej decyzji w żaden sposób nie wyjaśnia przedmiotu sporu, nie przedstawia dowodów materialnych na poparcie stawianej tezy a nadto nie uwzględnia wskazań doświadczenia życiowego i reguł logicznego rozumowania, a przytoczone w tym zakresie przepisy stanowią rażące naruszenie prawa w rozumieniu materialnego prawa administracyjnego i procedury z tym związany. Natomiast argumenty zawarte w decyzji wykraczają poza ramy swobodnej oceny dowodów i nie odnoszą się bezpośrednio do przedmiotu sporu, nie są dokładne i zawierają błędy logiczne.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa , decyzją z 30 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem postępowanie organu I instancji było oparte na całości zgromadzonej dokumentacji oraz zastosowaniu w sposób właściwy przepisów prawa.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności bezpośrednie i przejściowe wsparcie krajowe jest ustawa o Planie Strategicznym oraz przepisy wydane na jej podstawie. Jak wynika z art. 22 ww. ustawy, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 23 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu lub zwierzęcia, a ten grunt lub to zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu. Posiadanie jest zdefiniowane w art. 336 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061, ze zm. – dalej: "K.c."), jako stan faktyczny, związany z wykonywaniem władztwa nad rzeczą wraz z wolą wykonywania uprawnienia dla siebie. Za posiadacza rzeczy uważa się tego, kto nią faktycznie włada jako właściciel (posiadacz samoistny), jak i tego, kto nią włada jako użytkownik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Prawo własności, któremu nie towarzyszy posiadanie w rozumieniu przepisów ustawy o Planie Strategicznym, nie jest wystarczające do skutecznego ubiegania się o przyznanie płatności bezpośrednich. Wobec powyższego płatności przysługują temu rolnikowi, który użytkuje działkę oraz posiada prawo do jej użytkowania, tj. posiada do niej tytuł prawny. Jednocześnie wskazać należy, iż osoba wydzierżawiająca dane grunty musi posiadać tytuł prawny do wydzierżawienia gruntów. Natomiast beneficjenci dysponujący jedynie umowami ustnymi, wnioskując o płatności muszą posiadać oświadczenie podpisane także przez wydzierżawiającego, posiadającego tytuł prawny. Określenie "tytuł prawny" obejmuje nie tylko prawo własności, ale również prawa rzeczowe ograniczone, czyli użytkowanie i służebność oraz prawa wynikające z umów np., dzierżawy lub najmu, które określają warunki korzystania z nieruchomości przez posiadacza zależnego. Zatem uzyskanie płatności dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatność na rok 2024, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jak i też tych stanowiących własność prywatną, musi być połączone z potwierdzeniem posiadania tytułu prawnego na dzień 31 maja 2024 r.

Organ odwoławczy wskazał, że kontrola administracyjna przeprowadzona przez organ I instancji ujawniła, że w odniesieniu do gruntów położonych na działce ewidencyjnej [...] wystąpił konflikt krzyżowy i o płatności do opisywanego obszaru na rok 2024 wystąpił także inny beneficjent, który jak wynikało z dokumentów zgromadzonych w sprawie władał spornym gruntem w 2024 r. Zatem w konflikcie krzyżowym znalazł się spadkobierca oraz beneficjent, który rościł sobie prawo do spornej działki na podstawie umowy dzierżawy. Organ odwoławczy zaznaczył jednocześnie, że nie rozstrzyga prawa drugiej strony sporu, do przyznania płatności na 2024 r., ale ocenia czy skarżący takie warunki spełnia.

W ocenie organu istotnym aspektem było ustalenie czy skarżący posiadał grunty rolne zadeklarowane przez niego we wniosku o przyznanie płatności na 2024 r. - nie tylko na dzień 31 maja, ale i w całym okresie wegetacyjnym rzeczywiście rolniczo gospodarował na tych działkach. Organ analizował również czy użytkowanie to miało charakter trwały i swobodny, a także czy strona posiadała do deklarowanych obszarów tytuł prawny. Zdaniem organu odwoławczego wyjaśnienia złożone przez stronę przyczyniły się do wykluczenia spornego gruntu z płatności. W ocenie organu odwoławczego W. S. nie był faktycznym posiadaczem spornych gruntów w 2024 r. czego potwierdzeniem są jego oświadczenia z dnia 10 marca 2025 r., gdzie wskazano, że na zlecenie strony W. D. dokonał talerzowania całej działki [...], natomiast następnego dnia na polecenie strony Ł. C. rozpoczął zasiewy owsa. Został on jednak zablokowany, a uprawę częściowo zniszczono. Kolejnego dnia sąsiad G. P. obsiał całą działkę słonecznikiem, który następnie zebrał. W związku z powyższym strona 8 maja 2024 r. wystosowała wezwanie do wydania nieruchomości, pozostało ono jednak bez odpowiedzi. Zdaniem organu odwoławczego z ww. materiału dowodowego wynika, że skarżący nie mógł w sposób samodzielny i nieskrępowany decydować o rodzaju uprawy oraz zakresie prowadzonej na spornej działce działalności rolniczej. Organ przyznał, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi stosownych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście. Władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to by rolnik posiadał decyzyjność i swobodę w podejmowaniu decyzji. Co więcej, tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego. Organ odwoławczy podkreślił, że określone czynności agrotechniczne były wykonywane w imieniu strony, jednak były one wykonywane na innej działce ewidencyjnej. Na spornej działce strona wskazała rodzaj uprawy "ugór", natomiast "owies" jak wynika z deklaracji strony był na działce ewidencyjnej o numerze 7. Natomiast wskazane czynności agrotechniczne zostały wykonane częściowo i do dnia 12 kwietnia 2024 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że aby uzyskać płatności w ramach schematów realizowanych przez ARiMR do deklarowanych gruntów, należy nie tylko mieć do nich tytuł prawny, ale i również je użytkować. Tymczasem W. S. w 2024 r. nie spełniał powyższych warunków. Strona nie była swobodnym i trwałym posiadaczem spornego gruntu w 2024 r., ponadto decyzyjność w omawianym zakresie czasowym, odnośnie spornego obszaru, nie należała do niego. Warunkiem uzyskania płatności jest trwałe posiadanie gruntów polegające nie tylko na wysianiu określonej uprawy, ale obejmujące także wykonywanie zabiegów pielęgnacyjnych, utrzymywania gruntów w dobrej kulturze rolnej, w tym także nawożenia, zbierania plonów, czy decydowanie o innym ich przeznaczeniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności jak i przez cały "rok gospodarczy". Tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego. W. S. podczas prowadzonego postępowania starał się wykazać, że nieuprawniona osoba złożyła wniosek, natomiast istotnym faktem w przedmiotowym postępowaniu jest to czy odwołujący w 2024 r. na dzień 31 maja, jak i w całym "roku gospodarczym" posiadał tytuł prawy do spornego gruntu oraz czy faktycznie i trwale użytkował opisaną działkę. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dostępny organowi z urzędu wskazuje, że strona nie była trwałym i swobodnym posiadaczem działki [...] w 2024 r. Natomiast w licznej linii orzeczniczej podkreślano, iż nie może być uznany za posiadacza gospodarstwa rolnego podmiot, który utracił faktyczne władztwo nad gospodarstwem rolnym, przestał je użytkować chociażby został bezprawnie tego pozbawiony, a nowy posiadacz gruntów został uznany za posiadacza w złej wierze. Reasumując, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie stwierdził, by organ I instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji.

Pismem z 4 marca 2026 r. skarżący złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji ewentualnie o jej uchylenie i uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów ewentualnego zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

I. Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj.:

1) art. 25 ustawy o Planie Strategicznym tj., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów regulujących przyznanie płatności bezpośrednich poprzez przyjęcie, że skarżący utracił status posiadacza gospodarstwa rolnego wyłącznie z tego powodu, że osoba trzecia bez tytułu prawnego dokonała samowolnego zajęcia nieruchomości i obsiewu gruntu,

2) art. 336 K.c. - poprzez błędne stwierdzenie że właściciel działki [...] na dzień 31 maja 2024 r. nie był trwałym i swobodnym posiadaczem działki i utracił władztwo nad gospodarstwem,

II. Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia:

3) art. 7 k.p.a. - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

4) art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego,

5) art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji bez odniesienia się do kluczowych okoliczności sprawy, a w szczególności bez analizy zgodności z prawem złożonych dokumentów przy ubieganiu się o płatność z funduszy unijnych przez byłego dzierżawcę gruntu ornego (G. P.) i jego bezprawnych działań, a nadto na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji na mocy art. 77 § 1 k.p.a., obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a,

6) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 10 października 2025 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas przedstawione argumenty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

W wyniku przeprowadzenia tak rozumianej kontroli Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności jest ustawa z dnia 8 lutego 2023 r. o Planie Strategicznym dla Wspólnej P. Rolnej na lata 2023-2027 (Dz. U, 7 2024 r., poz. 1741 ze zm.); zwana dalej ustawą o Planie Strategicznym oraz przepisy wydane na jej podstawie.

Zgodnie z art. 25 ustawy o Planie Strategicznym, płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli prowadzi działalność rolniczą, a łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do podstawowego wsparcia dochodów będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha.

2. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli:

1) rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych z produkcją do zwierząt, o których mowa w art. 29 ust. i pkt 2, lub płatności dobrostanowej i złożył wniosek o ich przyznanie oraz

2) łączna kwota płatności bezpośrednich, jakie miałyby zostać przyznane w danym roku temu rolnikowi, przed zastosowaniem kar, w tym kar administracyjnych, wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro.

Natomiast jak wynika z art. 21 ustawy o Planie Strategicznym, przy przyznawaniu pomocy uznaje się, że rolnik prowadzi działalność rolniczą, jeżeli prowadzi działalność polegającą na:

1) wytwarzaniu produktów rolnych przez hodowlę lub chów zwierząt do celów gospodarskich lub uprawę lub hodowlę roślin, gdzie produkty rolne oznaczają produkty wymienione w załączniku I do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), z wyjątkiem produktów rybołówstwa, a także uprawie bawełny i zagajników o krótkiej rotacji lub

2) utrzymywaniu użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza użycie zwykłych metod rolniczych i zwykłego sprzętu rolniczego.

2. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określi, w drodze rozporządzenia, kryteria uznawania użytków rolnych za pozostające w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy, mając na względzie ramy tych kryteriów określone w art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia 2021/2115 oraz w podsekcji 4.1. lit. a załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2289 z dnia 21 grudnia 2021 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/2115 w sprawie prezentacji treści planów strategicznych WPR oraz w sprawie elektronicznego systemu bezpiecznej wymiany informacji (Dz. Urz. UE L 458 z 22.12.2021, str. 463), a także zabezpieczenie przed nieuzasadnionym przyznawaniem pomocy.

Ponadto zgodnie z art. 26 ustawy o Planie Strategicznym, płatności bezpośrednie są przyznawane do powierzchni działki rolnej lub jednostki gruntu nierolniczego:

4) położonych na gruncie stanowiącym kwalifikujący się hektar,

5) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha,

6) nie większej niż maksymalny kwalifikujący się obszar, o którym mowa w art. 2 ust. 7 lit. a rozporządzenia 2022/1172 - chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Jak wynika z art. 22 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego.

Zaznaczyć jednocześnie należy, że zgodnie z art. 23 ust 1 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu lub zwierzęcia, a ten grunt lub to zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu. W przypadku gdy grunt lub zwierzę jest przedmiotem współposiadania przez okres, w jakim posiadanie tego gruntu lub tego zwierzęcia jest warunkiem przyznania danej pomocy, pomoc ta przysługuje temu współposiadaczowi, co do którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę na piśmie. Ta zgoda nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy (art. 23 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym). Jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest własność gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a ten grunt stanowi przedmiot współwłasności, pomoc przysługuje temu współwłaścicielowi gruntu, co do którego pozostali współwłaściciele wyrazili zgodę na piśmie (art. 23 ust. 3 ustawy o Planie Strategicznym). Zgodę, o której mowa w ust. 2 i 3, dołącza się do wniosku o przyznanie pomocy (art. 23 ust. 4 ustawy o Planie Strategicznym).

Zasadnie w ocenie Sądu organ II instancji wskazał, że posiadanie jest zdefiniowane w art. 336 K.c., jako stan faktyczny, związany z wykonywaniem władztwa nad rzeczą wraz z wolą wykonywania uprawnienia dla siebie. Za posiadacza rzeczy uważa się tego, kto nią faktycznie włada jako właściciel (posiadacz samoistny), jak i tego, kto nią włada jako użytkownik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Uzyskanie płatności dla działek ewidencyjnych zadeklarowanych we wniosku o płatność na rok 2024, wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, jak też tych stanowiących własność prywatną, musi być połączone z potwierdzeniem posiadania tytułu prawnego na dzień 31 maja 2024 r. Ponadto zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli grunt lub zwierzę stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności przysługują posiadaczowi zależnemu.

Organ wskazał, że kontrola administracyjna przeprowadzona przez organ I instancji ujawniła, że w odniesieniu do gruntów położonych na działce ewidencyjnej [...] wystąpił konflikt krzyżowy i o płatności do opisywanego obszaru na rok 2024 wystąpił także inny podmiot, który jak wynika z dokumentów zgromadzonych w sprawie władał spornym gruntem w 2024 r. Podmiotem tym był G. P. - były dzierżawca spornego gruntu, który zablokował zasiewy skarżącego, zniszczył jego uprawy i sam obsiał działkę, a następnie zebrał plony. W niniejszej sprawie w konflikcie krzyżowym znalazł się zatem właściciel działki oraz podmiot, który rości sobie prawo do spornej działki na podstawie umowy dzierżawy.

Zdaniem Sądu organ zasadnie uznał, że istotnym aspektem było ustalenie czy skarżący posiadał grunty rolne zadeklarowane przez niego we wniosku o przyznanie płatności na 2024 r. - nie tylko na dzień 31 maja, ale i w całym okresie wegetacyjnym rzeczywiście rolniczo gospodarował na tych działkach. Organ analizował również czy użytkowanie to miało charakter trwały i swobodny, a także czy strona posiadała do deklarowanych obszarów tytuł prawny. Wyjaśnienia złożone przez stronę, jak i też dowody, włączone do omawianego postępowania przez organ I instancji oraz dostępne organowi z urzędu, przyczyniły się do wykluczenia spornego gruntu z płatności.

Zdaniem Sądu ustalenia organu II instancji i uzasadnienie zaskarżonej decyzji w tym zakresie były jednak niewystarczające.

Organy stwierdziły, że W. S. nie był faktycznym posiadaczem spornych gruntów w 2024 r. czego potwierdzeniem są jego oświadczenia z dnia 10 marca 2025 r., gdzie wskazano, że na zlecenie strony W. D. dokonał talerzowania całej działki [...], natomiast następnego dnia na polecenie strony Ł. C. rozpoczął zasiewy owsa. Został on jednak zablokowany, a uprawę częściowo zniszczono. Kolejnego dnia sąsiad i dzierżawca działki G. P. obsiał całą działkę słonecznikiem, który następnie zebrał. W związku z powyższym strona 8 maja 2024 r. wystosowała wezwanie do wydania nieruchomości, pozostało ono jednak bez odpowiedzi. Zdaniem organu odwoławczego z ww. materiału dowodowego wynika, że skarżący nie mógł w sposób samodzielny i nieskrępowany decydować o rodzaju uprawy oraz zakresie prowadzonej na spornej działce działalności rolniczej. Organ zaakcentował przy tym trafnie, że zgodnie z art. 22 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gruntu, pomoc jest przyznawana do gruntu, który w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie pomocy, jest w posiadaniu podmiotu ubiegającego się o jej przyznanie na podstawie tytułu prawnego. Ponadto zgodnie z art. 23 ustawy o Planie Strategicznym, jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest własność gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a ten grunt stanowi przedmiot współwłasności, pomoc przysługuje temu współwłaścicielowi gruntu, co do którego pozostali współwłaściciele wyrazili zgodę na piśmie. Zgodę, o której mowa w ust. 2 i 3, dołącza się do wniosku o przyznanie pomocy. Wobec powyższego zgodnie z ww. wykładnią, aby uzyskać płatności w ramach schematów realizowanych przez ARiMR do deklarowanych gruntów, należy nie tylko mieć do nich tytuł prawny, ale również je użytkować.

Zdaniem organu II instancji z materiału dowodowego dostępnego organom ARiMR wynika, że skarżący w 2024 r. nie spełniał powyższych warunków.

Faktem jest, że rolnik wnioskujący o płatność nie jest zobowiązany do bezpośredniej pracy na gruntach, tzn. nie musi wymaganych czynności agrotechnicznych wykonywać osobiście. Władanie gruntem może polegać także na zlecaniu osobom trzecim dokonania stosownych zabiegów, jednak istotne jest to by rolnik posiadał decyzyjność i swobodę w podejmowaniu decyzji. Co więcej, tego rodzaju prace nie mogą mieć charakteru jedynie sporadycznego. Istotą przedmiotowych płatności jest więc to, że są one przyznawane osobie, która rzeczywiście, trwale i swobodnie użytkuje grunty i jednocześnie posiada do deklarowanych obszarów tytuł prawny.

Zdaniem organu na brak swobodnego i trwałego użytkowania spornego obszaru przez skarżącego w całym "roku gospodarczym" 2024 wpłynął konflikt pomiędzy nim, a G. P., który utrudniał skarżącemu wykonywanie na tej działce zabiegów agrotechnicznych. Według organów z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że G. P. władał spornym gruntem w 2024 r.

Wobec tego zdaniem organu skarżący nie był swobodnym i trwałym posiadaczem gruntów, ponadto decyzyjność w omawianym zakresie czasowym, odnośnie spornych obszarów, nie należała do niego.

Zdaniem Sądu, ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że skarżący nie był posiadaczem działki nr [...] zlecającym wykonywanie na tej działce zabiegów agrotechnicznych. Brak jest także wskazania konkretnych dokumentów na podstawie których można stwierdzić, że to G. P. władał spornym gruntem w 2024 r.

W ocenie Sądu decyzyjność w tym zakresie należała do skarżącego (w 2024 r.) To on zlecił W. D. dokonanie talerzowania całej działki [...], a Ł. C. zasiewy owsa. Tymczasem organ nie wskazał nawet na jakiej podstawie G. P. miałby władać działką. Wskazuje tylko lakonicznie, że jest on dzierżawcą, ale nie wyjaśnia z kim miałby podpisać umowę dzierżawy, skoro to skarżący i pozostali następcy prawni nieżyjącego J. W. są współwłaścicielami spornej działki. Podkreślenia wymaga, że skarżący okoliczność istnienia umowy dzierżawy konsekwentnie podważa. Już w odwołaniu skarżący podniósł, że z przekazanych przez niego dokumentów wynika, że on jako spadkobierca przedmiotowej działki po zmarłym J. W. ma prawo uprawiać ziemię i czerpać z niej pożytek, a tym samym ubiegać się o unijne dopłaty do produkcji rolnej. Skarżący wskazywał, że w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego złożył wszystkie żądane przez organ dokumenty, pisemne oświadczenie potwierdzające prawo własności i użytkowanie przedmiotowej działki.

Sąd stwierdza, że organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie podjął żadnych rozważań w powyższym zakresie. Sąd wskazuje, że skoro organ II instancji nie uznał - w kategoriach dowodowych - w zakresie stanu faktycznego sprawy wersji przedstawionej przez stronę to był zobowiązany do szczegółowego wyjaśnienia, dlaczego uznał oświadczenie strony w powyższym zakresie, jako niewiarygodne.

Jest to istotne uchybienie procesowe organu odwoławczego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym organ odwoławczy naruszył zasady postępowania w aspekcie oceny postępowania dowodowego. Organ na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy o Planie Strategicznym zobowiązany był w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Najistotniejszą wadą prawną zaskarżonej decyzji, która skutkowała wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego jest jednak naruszenie przez organ odwoławczy art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z tą normą prawną uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. dotyczy wad uzasadnienia decyzji. Uzasadnienie aktu administracyjnego, stanowiąc jego integralną część, wpływa na jego treść. Sporządzenie uzasadnienia jest nie tylko wymogiem formalnym - wynikającym wprost z brzmienia art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - ale także ma istotne znaczenie merytoryczne. Przedstawienie toku rozumowania organu administracyjnego wpływa na kontrolę rozstrzygnięcia w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Jak wskazuje się w orzecznictwie, np. w wyroku NSA z dnia 6 października 2020 r., I OSK 3235/18, uzasadnienie decyzji jest wadliwe nie tylko wtedy, gdy nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, ale także wtedy, gdy mimo formalnej poprawności jego treść - ze względu np. na ogólnikowość stwierdzeń i argumentów - nie pozwala na skontrolowanie poprawności rozstrzygnięcia sprawy, a tym samym czyni w stopniu istotnym wątpliwym poprawność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 12 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 167/21).

Wskazać również trzeba, iż uzasadnienie faktyczne i prawne jest istotnym elementem decyzji ponieważ przedstawia tok rozumowania organu, który doprowadził do wydanego rozstrzygnięcia. Prawidłowo zredagowane uzasadnienie wymaga logicznego i czytelnego przedstawienia przez organ swojego stanowiska. Trzeba też dodać, iż sporządzenie uzasadnienia decyzji ma charakter następczy w stosunku do samego podjęcia decyzji w sprawie. Dlatego uwzględnienie skargi opartej o samoistne naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. może mieć miejsce w sytuacji, kiedy na podstawie uzasadnienia decyzji nie da się ustalić motywów organu, które doprowadziły do określonego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2017 r., II SA/Kr 1023/17). Odstąpienie przez organ od wyczerpującej, jednoznacznej i logicznej argumentacji dla zaprezentowania swojego stanowiska w istocie pozbawia stronę możliwości obrony jej słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem w odpowiednim zakresie.

Wskazać należy ponadto, że naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. powoduje również niespełnienie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, a zatem stanowi naruszenie art. 2 Konstytucji RP, a więc zasady ochrony zaufania obywatela do państwa i do prawa. "Zasada pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady tej wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do władzy publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2025, art. 8).

Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja II instancji powyższych kryteriów nie spełnia dlatego też podlega uchyleniu.

Organ II instancji uznał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie oraz dostępny organowi z urzędu wskazuje, że strona nie była trwałym i swobodnym posiadaczem działki nr [...] w 2024 r., co potwierdzają – zdaniem organu - przedłożone przez stronę dokumenty i informacje. Skoro jednak organ uznał za niewiarygodne przedstawione przez skarżącego dowody, to powinien szczegółowo w uzasadnieniu decyzji wyjaśnić dlaczego dokonał niekorzystnej dla niego oceny, zwłaszcza, że zauważył rozbieżności w przedstawianych przez skarżącego okolicznościach dotyczące tego, czy działka [...] stanowiła ugór czy faktycznie skarżący obsadził ją owsem, a następnie został zablokowany przez byłego dzierżawcę. Organ wyjaśnił tylko lakonicznie, że w konflikcie krzyżowym znalazł się spadkobierca oraz beneficjent, który rościł sobie prawo do spornej działki na podstawie umowy dzierżawy.

Rozważań tego rodzaju zabrakło jednak w uzasadnieniu decyzji, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., regulującego elementy składowe indywidualnego aktu administracyjnego.

Podkreślić w aspekcie dowodowym należy, że zgodnie z art. 66 ust. 2 ustawy o Planie Strategicznym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Obowiązek organów został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę, czy też innych uczestników postępowania.

Na organach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie ciąży więc obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Zatem organ decydujący o przyznaniu lub odmowie przyznania wnioskodawcy płatności w ramach danego programu wsparcia obowiązany jest do podejmowania określonych czynności prowadzących do merytorycznego rozpoznania wniosku złożonego przez rolnika, a mianowicie obowiązany jest rozpatrzyć w wyczerpujący sposób cały materiał dowodowy oraz udzielać stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.

Wyrażona w przytoczonym przepisie zasada działania na wniosek stanowi o dobrowolności uczestnictwa w programie pomocowym oraz o tym, że potencjalny beneficjent płatności zobowiązany jest do samodzielnego dopełnienia obowiązku przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej.

Jednakże obowiązek strzeżenia praworządności, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oznacza, że ten materiał dowodowy musi pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, a w szczególności na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony. W tych ramach mieści się prowadzenie postępowania w taki sposób, aby przyjęte przez organ twierdzenia miały oparcie w materiale dowodowym, który powinien dawać możliwość wyjaśnienia wszystkich wątpliwości w sprawie, tak aby strona była przekonana o prawidłowości przyjętego rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Olsztynie z 6 sierpnia 2025 r., I SA/Ol 157/25, LEX nr 3906409).

Jak już wyżej zostało wskazane w przedmiotowej sprawie skarżący przedstawił istotne dokumenty na swoją korzyść. Dokumenty te nie zostały jednak poddane szczegółowej analizie i nie zostały ocenione przez organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w wyczerpujący sposób. W związku z powyższym z punktu widzenia przedmiotu rozpatrywanej sprawy szczególnie istotne jest właśnie uregulowanie zawarte w ust. 2 cytowanego art. 66 ustawy o Planie Strategicznym, zgodnie z którym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.

Sąd wskazuje, że zasadą jest, że udzielenie pomocy nie następuje z urzędu, a na wniosek rolnika. Podkreślić należy również, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny, organ ocenia, kierując się normą prawa materialnego, które fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia oraz jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Zawarty w art. 66 ustawy o Planie Strategicznym obowiązek organów został ograniczony jedynie do rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę, czy też innych uczestników postępowania. Na organach Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie ciąży więc obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Wynik rozpatrzenia materiału dowodowego powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia wydanej decyzji, a twierdzenia organu, zarówno co do ustaleń stanu faktycznego, jak i co do oceny dowodów powinny znajdować swoje odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Skoro bowiem organ, zgodnie z postanowieniami art. 66 ustawy o Planie Strategicznym, ma stać na straży praworządności, to jego obowiązkiem jest działać na podstawie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów o charakterze procesowym w ciągu całego postępowania m.in. poprzez przytoczenie w decyzji podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego i faktycznego.

Organ zobowiązany jest do przedstawienia rozważania w zakresie ustalenia faktów uznanych za udowodnione, przedstawienia i subsumpcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowaną normę czy normy prawne, jak i wskazania ustaleń w aspekcie podstaw prawnych [wyrok WSA w Gliwicach z dnia 30 stycznia 2013 r., III SA/GI 1756/12].

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji odniesie się szerzej do przeciwstawnych dowodów i dokona kompleksowej analizy dowodów. Przytoczyć w tym miejscu należy, że Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 14 października 2010 r., Landkreis Bad Dürkheim (C-61/09, pkt 50 i nast.) wskazał, że uprawnienia do płatności powinno się przydzielać osobie, która posiada uprawnienia decyzyjne, odnosi korzyści i ponosi ryzyko finansowe w odniesieniu do działalności rolniczej na gruntach, co do których wnioskuje się o taki przydział.

W przedmiotowej sprawie należało ponadto wyjaśnić jeszcze jedną istotną okoliczność. Wnioski w przedmiotowej sprawie w zakresie płatności na 2024 r. z uwagi na ww. unormowania prawne należało złożyć do dnia 31 maja 2024 r. Sąd wskazuje, że postanowieniem Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt I Ns 1185/18 oddalono wniosek S. K. R. w M. w likwidacji o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie. Natomiast Postanowienie Sądu Okręgowego w P. Wydział II Cywilny Odwoławczy z dnia 16 lutego 2024 r., sygn. akt II Ca 2187/23 oddalono apelację wniesioną przez Spółdzielnię od postanowienia Sądu Rejonowego w G. z dnia 5 lipca 2023 r. W aktach administracyjnych znajduje się odpis zwykły księgi wieczystej - stan na dzień 19 kwietnia 2024 r., z którego wynika, że właścicielem nieruchomości jest J. W. ([...] skarżącego). Drugi beneficjent rościł sobie prawo do spornej działki na podstawie umowy dzierżawy. Organ nie wskazał, na jakiej podstawie miałby on być dzierżawcą spornej działki, skoro wniosek S. K. R. w M. w likwidacji o stwierdzenie nabycia nieruchomości przez zasiedzenie został oddalony. Należałoby zatem zbadać, czy drugi podmiot, który złożył wniosek był do tego uprawniony w 2024 r. Jest to istotne z perspektywy aktualnych w tym zakresie dyrektyw zawartych w wyroku TSUE w sprawie C-216/19 Land Berlin LEX nr 3095408, w którym dokonano interpretacji przepisów prawa w kontekście prawnego dysponowania gruntami w przypadku gdy wniosek o przyznanie pomocy został złożony zarówno przez właściciela gruntów rolnych, jak i przez osobę trzecią (por. także rozważania zawarte w wyroku WSA w Łodzi z 6 lutego 2025 r., III SA/Łd 628/24, LEX nr 3832833).

Organ II instancji zobowiązany będzie do przeprowadzenia postępowania odwoławczego zgodnie z wyżej wskazanymi procesowymi wzorcami normatywnymi zawartymi w art. 66 ustawy o Planie Strategicznym, a następnie do wydania decyzji w sprawie, spełniającej wymogi formalne z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.

Na marginesie Sąd podnosi, że do skargi skarżący dołączył dokumenty, które w jego opinii powinny znajdować się w aktach sprawy. Sąd zauważa, że akta postępowania administracyjnego nie zawierają wskazanych dokumentów. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem uzupełnić materiał dowodowy o brakujące dokumenty, a następnie dokonać ich analizy w świetle argumentacji podnoszonej przez skarżącego.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., jak w pkt II sentencji wyroku.