Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 30 stycznia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2004 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 11.1995 r. Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości ; I. Stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 10.2003 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] 11.1995 r. Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. II. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz J. Ł. kwotę 200 zł/ słownie; dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Rz 46/08

U z a s a d n i e n i e

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] stycznia 2004 roku Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną

z dnia [...]10.2003 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]11.1995 r. Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. położonych w miejscowości K. pomiędzy działkami 203 droga lokalna a działkami nr 202 własności J. Ł., nr 205 własności J. N., nr 206 własności G. i M. K. i B. i T. W.

W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw .z art. 157 § 1 pkt 2 i 158 § 1 k.p.a.

W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że Samorządowego Kolegium Odwoławczego odmówiło stwierdzenia nieważnosci decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...]11.1995 r. Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. położonych w miejscowości K. pomiędzy działkami 203 drogą lokalną z działkami nr 202 własności J. Ł., nr 205 własności J. N., nr 206 własności G. i M. K. i B. i T. W. wobec stwierdzenia iż nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Brak natomiast świadomości ze strony

J. Ł., że dokonano rozgraniczenia oraz że bez jej wiedzy wytyczono drogę lokalną oznaczoną nr 202 oraz naruszenie jej prawa własności nie stanowi podstawy do wzruszenia decyzji ostatecznej.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. Ł. ponowiła swój wniosek

o stwierdzenie nieważnosci decyzji w sprawie o rozgraniczenia wskazując na prawo własności do swojej nieruchomości oznaczonej jako działka 1690, którą otrzymała

w spadku po swoim ojcu oznaczona obecnie jako działka 2020 na która to posiada księgę wieczystą. Droga na która powołuje się organ nigdy nie była drogą lokalną tylko prywatną drogą dojazdową do działek 202, 205, 206 i 207. Obecnie ustanowienie tej drogi jako droga lokalna jest wyraźnym naruszeniem jej prawa własności na co nie wyraża zgody.

Rozpatrując wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy organ nie uwzględnił wniosku wobec stwierdzenia na podstawie materiału dowodowego w sprawie ,że przebieg granicy jest zgodny z mapą ewidencyjną gruntów a zarzuty dotyczą postępowania odnowienia ewidencji gruntów.

Reasumując Samorządowego Kolegium Odwoławczego po ponownym rozpoznaniu sprawy nie znalazło podstaw do zmiany własnej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważnosci decyzji rozgraniczeniowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżąca J. Ł. wniosła o stwierdzenie nieważnosci decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].11.1995 r. Nr [...] w sprawie rozgraniczenia wskazując, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a wskazując jednocześnie , że powołany w podstawie prawnej decyzji przepis art. 157 § 1 pkt 2 k.p.a. nie istnieje.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił ,że błąd w określeniu przepisu art. 157 § 1 pkt 2 zamiast 157 § 1 nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygniecie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Skarga podlega uwzględnieniu z przyczyn całkowicie odmiennych niż zostało w niej podniesione.

Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ zwana dalej ustawa P.p.s.a. nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną .

Kontrola zgodności z prawem decyzji przebiega w pewnej kolejności i punktem wyjścia jest w pierwszej kolejności badanie czy zaskarżony akt nie jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Stwierdzenie nieważności decyzji zwalnia Sąd od udzielenia odpowiedzi na zarzuty złożone w skardze.

Sąd rozpoznając skargę dopatrzył się w działaniach organu obu instancji naruszeń prawa o których mowa w art. 156 p 1 pkt 4 k.p.a.

Charakter tych naruszeń uzasadnia rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym w oparciu o art. 119 § 1 i 120 P.p.s.a.

Podkreślenia wymaga, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważnosci decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istota jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta wadą wymieniona w art. 156 § 1 k.p.a.

Osoba, do której skierowana została decyzja kwestionowana następnie w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważnosci jest stroną tego postępowania.

Decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].11.1995 r Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonych w miejscowości K. pomiędzy działkami 203 droga lokalna a działkami nr 202 własności J. Ł., nr 205 własności J. N., nr 206 własności G. i M. K. i B. i T. W. została doręczona stronom tego postępowania: J. N., J. Ł., G. i M. K. oraz B. i T. W.

W/w osoby zostały powiadomione pismem z dnia 18 sierpnia 2003 roku o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważnosci w/w decyzji .

Wśród tych osób znajdowała się J. N., której doręczono zawiadomienie o wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważnosci decyzji o rozgraniczenie jako osobie władającej działką nr 205, co do której korespondencja z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz z decyzja SKO z dnia [...].10.2003 roku i z dnia [...].01.2004 roku wysłana do J. N. została zwrócona z adnotacją, że w/w nie żyje.

Informacja ta została potwierdzona, w postępowaniu sądowym w nadesłanym przez Urząd Stanu Cywilnego w Z. w skróconym odpisie aktu zgonu z dnia [...] lipca 2005 roku Nr [...]z którego wynika, że J. N. zmarła 7 listopada 1999 roku jako wdowa.

Oznacza to, że organ procesował mimo w/w adnotacji z osobą nieżyjącą.

Rozstrzygniecie o sytuacji prawnej osoby, która zmarła przed wszczęciem postępowania uznać należy za rażące naruszenie prawa, dające podstawę do stwierdzenia nieważnosci decyzji obu instancji z podstawy prawnej przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.

Stwierdzone wyżej uchybienie zwalnia Sąd od badania dalszych zarzutów skargi.

W takim stanie faktycznym sprawy Sąd zobligowany był do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 P.p.s.a.

Dodatkowo Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu sądowym z inicjatywy tut. Sądu kuratorem spadku po J. N. [...], ostatnio stale zamieszkałej w K., postanowieniem z Sądu Rejonowego w S. z dnia 13.11.2007 r. sygn. akt [...] została ustanowiona W. Z., zam. w K.