Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Rowiński, asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 maja 2023 r. sprawy ze skargi D.F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 listopada 2022 r. znak: DOA.7110.235.2021.RKS w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę

1. Zaskarżoną decyzją z 10 listopada 2022 r. znak: DOA.7110.235.2021.RKS, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2021 r. nr 463/OPON/2021 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. Decyzją z [...] marca 2013 r., Nr [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...]sp. z o. o. z siedzibą w R. pozwolenia na budowę zespołu budynków zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami podziemnymi (11 budynków mieszkalnych) z punktem usługowym: przedszkolem, świetlicą oraz fitness wraz z miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, portiernią, stacją trafo, oczkiem wodnym, instalacjami zewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, kanalizacji sanitarnej i deszczowej na działce nr ew. [...], obr. [...] , położonej

w miejscowości [...], gm. [...]. Decyzją Starosty P.

z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], przeniesiono pozwolenie na budowę na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w O. Następnie decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...], (sprostowaną postanowieniem Starosty P. z [...]kwietnia 2018 r. nr [...]) Starosta P. zatwierdził zamienny projekt budowlany

w zakresie projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu

i zmienił ww. decyzję własną z [...]marca 2013 r. nr [...] oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o. o. pozwolenia na budowę tymczasowego zbiornika na gaz dla celów grzewczych na działkach nr ew. [...], [...] i [...] (dawniej [...]), obr. [...]położonych w miejscowości [...], gm. [...],

2.2. W dniu 27 września 2019 r. do organu wpłynął wniosek D.F (dalej: skarżącego) o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...]

z [...]marca 2013 r. nr [...].

2.3. Decyzją z 25 czerwca 2021 r. nr 463/OPON/2021, Wojewoda Mazowiecki – działając na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 156 § 1 oraz art. 158 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333; dalej: p.b.) – odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...]marca 2013 r. nr [...].

2.4. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący wniósł o jej uchylenie w całości

i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdyż decyzja ta została – w ocenie skarżącego – wydana z naruszeniem przepisów postępowania,

a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

2.5. Zaskarżoną decyzją z 10 listopada 2022 r. znak: DOA.7110.235.2021.RKS, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB, organ odwoławczy) utrzymał

w mocy ww. decyzję Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2021 r. nr 463/OPON/2021.

2.5.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, GINB wskazał, że sporna inwestycja polega na budowie zespołu budynków zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z garażami podziemnymi z punktem usługowym: przedszkolem, świetlicą oraz fitness wraz

z miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, portiernią, stacją trafo, oczkiem wodnym, instalacjami zewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, kanalizacji sanitarnej

i deszczowej na działce nr ewid. [...], obr. [...], położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Organ wskazał, że stan prawny właściwy dla oceny, czy istniały przesłanki stwierdzenia nieważności spornego pozwolenia na budowę jest ten istniejący na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

2.5.2. W ocenie GINB, inwestor załączył do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną nr ewid. [...], obr. [...] , położoną

w miejscowości [...], gm. [...], na cele budowlane. Oświadczenie zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki. Tym samym nie uchybiono w stopniu rażącym art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Następnie GINB wskazał, że działka inwestycyjna nr ewid. [...], obr. [...], położona

w miejscowości [...], gm. [...], w dniu wydania weryfikowanej decyzji, położona była na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...]z [...]września 2010 r. nr [...], w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części wsi [...] (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2010 r. Nr 209, poz. [...]ze zm.; dalej: MPZP) i oznaczone w ww. planie symbolem MW/U – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i usługowej (§ 6 ust. 1 pkt 1 i § 24 pkt 1 MPZP). Tym samym sporna inwestycja nie narusza rażąco ustaleń MPZP w zakresie dopuszczalnej zabudowy. Nie stwierdzono również rażącego naruszenia innych przepisów ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności parametry projektowanego obiektu nie naruszają rażąco ustaleń co do:

– nieprzekraczalnych linii zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. a MPZP) – 6 m od drogi 10KDD,

w odległości 6 m od granicy dróg wewnętrznych; 20 m od zachodniej granicy terenu MW/U oraz 50 m od urządzeń w terenie KO (projekt: powyżej 6 m od drogi 10KDD

i granicy dróg wewnętrznych; od 20,33 m od zachodniej granicy terenu MW/U oraz 50 m od urządzeń w terenie KO);

– maksymalnej powierzchni zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. c MPZP) – do 60% powierzchni działki budowlanej/inwestycyjnej (projektowana: 42,9%);

– minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (§ 24 pkt 3 lit. d MPZP) – min. 25% powierzchni działki budowlanej/inwestycyjnej (projektowana: 25,1%);

– minimalnego wskaźnika miejsc parkingowych (§ 13 ust. 2 pkt 1, 3 i 8 MPZP) – zabudowa mieszkaniowa: 1 miejsce parkingowe na 1 lokal mieszkalny; obiekt handlowy, sklep, punkt usługowy: 30 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej, ale nie mniej niż 3 miejsca parkingowe na sklep, punkt usługowy; kultura, sport: 20 miejsc parkingowych na 1000 m2 powierzchni użytkowej (projektowana: w garażach podziemnych zapewniono 368 miejsc parkingowych dla 368 lokali mieszkalnych; w garażu przewidziano miejsca uzupełniające dla funkcji mieszkalnej i usługowej – 4; na poziomie terenu zaprojektowano 20 miejsc postojowych dla funkcji usług);

– wysokości zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. d MPZP) – budynków mieszkalnych oraz mieszkalnych z usługami: do 4 do 17 m; budynków gospodarczych i garaży: do

2 kondygnacji do 6 m (projektowana: budynek D, stacja trafo, 2,60 m,

1 kondygnacja nadziemna; budynek E, portiernia, 4,63 m, budynek parterowy; budynki B1 i B2, budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem, 12,00 m,

1 kondygnacja podziemna, 4 kondygnacje nadziemne; budynki B3 i B4 – budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem, 12,00 m, 1 kondygnacja podziemna,

4 kondygnacje nadziemne; budynki C1, C2, C3 – budynki mieszkalne wielorodzinne z garażem, 1 kondygnacja podziemna, 4 kondygnacje nadziemne, o wysokości

12 m oraz budynek C4 – funkcja usługowa, 1 kondygnacja podziemna

i 1 kondygnacja nadziemna, wysokość 5 m; budynki A1-A9,budynki wielorodzinne

z garażem, 1 kondygnacja podziemna i 4 kondygnacje nadziemne, 12,00 m);

– kształtu dachu (§ 24 pkt 4 lit. "e" MPZP) – budynki mieszkalne, budynki mieszkalne z usługami dachy płaskie do 10° lub skośne do 35°; budynki usług, garaże i budynki gospodarcze – dachy płaskie do 10° (projektowana: budynki mieszkalne

i mieszkalno-usługowe – dach płaski pochylony 0,5% (0,29°); stacja trafo – dach płaski pochylony 5% (2,86°); budynek portierni – dach płaski.

2.5.3. W ocenie GINB, zatwierdzone sporną decyzją rozwiązania projektowe nie uchybiają rażąco przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury

z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690, według stanu na dzień wydania weryfikowanej decyzji o pozwoleniu na budowę; dalej: r.w.t.). Organ odwoławczy przytoczył § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t. i podał, że z zatwierdzonego projektu budowlanego oraz informacji dostępnych na stronie internetowej: https://nadarzyn.e-mapa.net/wynika, że:

– najbliżej działek sąsiednich od strony północnej znajduje się budynek A1, który został usytuowany w odległości 4,43 m od działki nr ewid. [...];

– najbliżej działek sąsiednich od strony południowej znajduje się budynek C1, który został usytuowany w odległości 7,34 m od działki drogowej nr ewid. [...]

(ul. [...]);

– najbliżej działek sąsiednich od strony wschodniej znajduje się budynek C3, który został usytuowany w odległości 4,49 m od działki nr ewid. [...];

– najbliżej działek sąsiednich od strony zachodniej znajduje się budynek A6, który został usytuowany w odległości 20,33 m od działki nr ewid. [...] (Staw [...]).

2.5.4. Ponadto, na terenie inwestycyjnym zaprojektowano zespół 20 miejsc parkingowych. Powyższe skupisko 20 miejsc postojowych zaprojektowano w odległości ok. 10 m od granicy z najbliżej położoną działką sąsiednią nr ewid. [...]; w odległości 12,19 m od najbliższego budynku mieszkalnego wielorodzinnego A5 i w odległości ok. 12,00 m od placu zabaw. Nie doszło zatem do rażącego naruszenia § 19 ust. 1 i 2 r.w.t. GINB przytoczył art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b. oraz § 18-21 r.w.t. Wyjaśnił, że rozporządzenie to przewiduje, że przy zagospodarowaniu działki budowlanej należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, ale nie tylko nie określa literalnie liczby miejsc, jaka z takim zagospodarowaniem miałaby się wiązać, ale dodatkowo uzależnia ich określenie od sposobu przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej. Oznacza to, mającą potwierdzenie w zasadach racjonalności, konieczność indywidualnego podejścia do tego aspektu w odniesieniu do każdej inwestycji budowlanej, realizowanej na różnych nieruchomościach, o różnej wielkości i w różnym otoczeniu. GINB podniósł, że brak jest przepisów prawa, w tym i techniczno-budowlanych, które w sposób obligatoryjny normowałyby liczbę miejsc postojowych przy nowo wznoszonych obiektach, w tym miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych. W takiej sytuacji za obowiązujące dla danej inwestycji należy traktować ustalenia zawarte w warunkach zabudowy, a przy braku takich ustaleń należy urządzić miejsca postojowe w sposób uwzględniający przeznaczenie i sposób zabudowy konkretnej działki budowlanej. GINB podkreślił, że MPZP nie określa ilości miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych, jaką winien zapewnić inwestor dla danego terenu, a zgodnie z § 24 pkt 2 lit. c MPZP: "nakazuje się zapewnienie warunków korzystania przez osoby niepełnosprawne". Powyższy przepis nie określa w jaki sposób należy zapewnić warunki korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne. Dla spornej inwestycji zaprojektowano 392 miejsc parkingowych. W garażu podziemnym każdego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i usługowego przewidziano możliwość lokalizacji miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych o wymiarach 2,3 m x 5,0 m przylegających do wolnego pasa komunikacji pieszej o szerokości większej niż 1,20 m. Niemniej z decyzji Starosty [...]z [...] marca 2018 r. nr [...], wynika, że ostatecznie dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 425 miejsc parkingowych (41 na terenie, 384 w podziemiu budynków). Dwa spośród 41 miejsc parkingowych na terenie to miejsca parkingowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te spełniają wytyczne r.w.t. regulujące kwestie usytuowania i wymiarów miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych (3,6 m x 5,00 m). Zostały one |też odpowiednio oznaczone. GINB uznał zatem, że wskazany przez inwestorów sposób zabezpieczenia miejsc postojowych, w tym miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, nie narusza w sposób rażący prawa.

2.5.5. Następnie GINB wskazał, że odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie na własną działkę. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również, by sporna inwestycja naruszała rażąco inne przepisy r.w.t. Projekt zagospodarowania terenu został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Wobec tego stwierdzono, że sporne pozwolenie na budowę nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 p.b. GINB odniósł się do zarzutów odwołania odnoszących się do przyjęcia przez organy, że inwestor "planuje budowę oczka wodnego, a nie zbiornika retencyjnego". Wyjaśnił, że organy badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. (dotyczącym stwierdzenia nieważności) w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący

w dacie wydania kwestionowanej decyzji. W dniu wydania przez Starostę Pruszkowskiego decyzji w sprawie pozwolenia na budowę, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, obowiązywała ustawa z 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r., poz. 145; dalej: p.w.), która nie zwierała przepisów wskazanych

w odwołaniu, tj. art. 388 i 389. Powołane w odwołaniu przepisy zawarte są w ustawie

z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, uchwalonej już po wydaniu przez Starostę [...]spornej decyzji. Odwołując się do przepisów Prawa wodnego obowiązujących w dacie wydania spornego pozwolenia na budowę, GINB podniósł, że w ramach spornej inwestycji zaplanowano budowę oczka wodnego. Jak wskazano

w zatwierdzonym projekcie budowlanym oczko wodne będzie odbierało wody opadowe i roztopowe z utwardzonych nawierzchni komunikacji kołowej poprzez spływ powierzchniowy i projektowaną wewnętrzną sieć kanalizacji deszczowej z separatorami substancji ropopochodnych. Szczelne oczko wodne zostanie wykonane poprzez ukształtowanie terenu i wyłożenie folią dostosowaną do ciągłego środowiska wodnego

o powierzchni 175 m2 i głębokości do 1,2 m. W celu zabezpieczenia przed dziećmi należy oczko wodne zabezpieczyć siatką PCV dostosowaną do właściwych obciążeń regulowanych obowiązującymi normami i prawem, 30 cm pod poziomem zwierciadła wody. W ocenie organu odwoławczego, kwestia nazewnictwa ww. zbiornika wodnego ("oczko wodne" lub "zbiornik retencyjny") pozostaje bez wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie. Dla budowy oczka wodnego nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. GINB podał, że jeśli przyjąć, że projektowany zbiornik wodny jest zbiornikiem retencyjnym to i tak, w ocenie GINB, na jego budowę nie jest wymagane pozwolenie wodnoprawne. Projektowany zbiornik jest zbiornikiem szczelnym, wobec czego nie zmienia on stanu wód gruntowych, czyli nie kształtuje zasobów wodnych – nie jest zatem urządzeniem wodnym, w związku z czym jego wykonanie nie będzie wymagać uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

2.5.6. GINB przytoczył brzmienie § 5 i § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm. – według stanu prawnego na dzień wydania spornej decyzji) i stwierdził, że projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...]z [...]marca 2013 r. nr [...] nie posiada ponumerowanych stron i arkuszy. Ponadto w dokumentacji technicznej dokonano wykreśleń oraz odręcznych dopisków, które pozbawione są daty jej dokonania oraz podpisu osoby dokonywującej zmian. Zdaniem GINB oznacza to, że sporna decyzja została wydana z naruszeniem przepisu art. 35 ust. 1 pkt 3 p.b.

w związku z § 5 i § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa

i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. Powyższe naruszenie nie stanowi jednak kwalifikowanego, rażącego naruszenia prawa, z uwagi na brak szczególnie negatywnych skutków społeczno-gospodarczych powyższego naruszenia. Ponadto, projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci

i sprawdzający złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

2.5.7. GINB uznał również, że nie było podstaw do rozpoznania w jednym postępowaniu administracyjnym spraw z wniosku o stwierdzenie nieważności spornej decyzji Starosty [...]nr [...]z [...]marca 2013 r. oraz z wniosku

o stwierdzenie nieważności spornej decyzji Starosty [...]nr [...]

z [...] marca 2018 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na to, że pogląd ten podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 5 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 235/21, oddalającym skargę na decyzję GINB z 3 grudnia 2020 r.

w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]

z [...] marca 2018 r. nr [...]. Ze względu na granice sprawy, w niniejszym postępowaniu organ nie może odnieść się do zarzutów skarżącego kierowanych względem decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także, by podczas wydawania decyzji Wojewody Mazowieckiego z 25 czerwca 2021 r. doszło do naruszenia jakichkolwiek przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które miałoby wpływ na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie.

W szczególności, skarżącemu zostało zapewnione prawo do czynnego udziału

w postępowaniu, choć z niego korzystał.

2.5.8. W tym stanie rzeczy GINB podał, że w toku postępowania nie stwierdzono, aby decyzja Starosty [...]z [...] marca 2013 r. nr [...], była obarczona którąkolwiek z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. decyzja nie została wydana

z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem przepisów obowiązujących w dniu jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Ponadto ww. decyzja nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco: nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego,

w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.

3. Pismem z 15 grudnia 2022 r. D.F wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. decyzję, wnosząc o jej uchylenie wraz z poprzedzająca ją decyzją organu I instancji, o zobowiązanie organu do wydania decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy, jak również o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1) art. 62 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw.

z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez brak wszczęcia i przeprowadzenie jednego postępowania, w sytuacji, gdy skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...]nr [...]z [...] marca 2018 r. oraz ostatecznej decyzji Starosty [...]nr [...]z [...]marca 2013 r., podczas gdy decyzje te pozostają w ścisłym związku, bowiem dotyczą tego samego stanu prawnego jak i faktycznego, a co za tym idzie niemożliwym jest prawidłowe załatwienie sprawy w oparciu o niepełne ustalenia faktyczne;

2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy polegające na niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, braku analizy całości materiału dowodowego, w szczególności braku analizy rozwiązań architektoniczno-budowlanych wprowadzonych do obrotu prawnego na mocy decyzji Starosty [...]nr [...]z dnia [...] marca 2018 r. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany w zakresie projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania terenu zatwierdzający projekt budowlany z września 2017 r. i wydania decyzji Wojewody Mazowieckiego wyłącznie na podstawie analizy rozwiązań architektoniczno-budowlanych wprowadzonych do obrotu prawnego na mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...]marca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowlany z lipca 2012 r.;

3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art 7 k.p.a. w zw. z art 9 k.p.a. w zw. z art 11 k.p.a. poprzez nienależyte i niewyczerpujące wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy ostatecznej decyzji Starosty [...]nr [...]z [...]marca 2013 r. oraz braku rozpatrzenia przez organ wszystkich uchybień zarzucanych ww. decyzji poprzez ich pomięcie w uzasadnieniu skarżonej decyzji;

4) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organy umożliwienia skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co naruszyło słuszny interes Skarżącego polegający na jego prawie do czynnego udziału w każdym stadium postępowania,

5) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu

I instancji, podczas gdy organ na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego powinien był uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji, gdyż decyzja organu

I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

6) art. 35 ust. 1 p.b. w zw. z § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że projekt budowlany jest czytelny i kompletny;

7) § 5 ww. rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, iż projekt budowlany pomimo braku numeracji stron jest prawidłowy i kompletny;

8) art. 388 ust 2 pkt 1 Prawa wodnego w zw. z 32 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, art. 29 ust. 1 pkt 15 Prawa budowlanego, art. 16 pkt 65 Prawa wodnego w zw. z art 389 pkt 6 Prawa wodnego w zw. z art. 35 ust 3 pkt 7 Prawa wodnego, art. 35 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i automatyczne przyjęcie, iż inwestor planuje budowę oczka wodnego, a nie zbiornika retencyjnego;

9) art. 35 p.b. poprzez błędne przyjęcie, że organ architektoniczno-budowlany

I instancji sprostał wymaganiom, które zostały na mego nałożone przedmiotową normą, podczas gdy projekt budowlany z lipca 2012 r. jak i projekt zamienny

z września 2017 r. zawiera niekompletne rozwiązania architektoniczno- budowlane zarówno w zakresie ilości jak i rodzaju miejsc postojowych;

10) art. 5 ust 1 pkt 4 p.b. w zw. z § 18 oraz § 20 r.w.t. poprzez błędne uznanie, że zaprojektowanie dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych spełnia warunki dotyczące zapewnienia miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych, podczas gdy sposób zaprojektowania miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych zgodnie z projektem zamiennym zagospodarowania terenu, nie spełnia ww. wymagań.

4. W odpowiedzi na skargę, GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania przyjęto stan faktyczny, prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji.

6. Na wstępie odnieść się należy do zarzutu skargi odnoszącego się do nieprzeprowadzenia jednego postępowania, w sytuacji, gdy skarżący wniósł

o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...][...]marca 2013 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę oraz ostatecznej decyzji Starosty [...]z dnia [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny.

6.1. Zgodnie z art. 62 k.p.a., w sprawach, w których prawa lub obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej

i w których właściwy jest ten sam organ administracji publicznej, można wszcząć

i prowadzić jedno postępowanie dotyczące więcej niż jednej strony. Istotą postępowania administracyjnego jest, że toczy się ono w jednej sprawie administracyjnej (art. 1 pkt 1, art. 61, art. 66 § 1, art. 104 k.p.a.). Obowiązuje tutaj zasada "jedna sprawa – jedna decyzja". Na "sprawę administracyjną" składają się elementy podmiotowe – podmiot będący adresatem praw lub obowiązków, oraz elementy przedmiotowe – treść tych praw i obowiązków oraz podstawa faktyczna i prawna (por. wyrok NSA z 16 listopada 2010 r., II OSK 1865/10; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 62 k.p.a. pozwala organowi administracji publicznej na połączenie w jednym postępowaniu spraw dotyczących więcej niż jednej strony, o ile pomiędzy tymi sprawami istnieje związek

w postaci takiego samego stanu faktycznego, tożsamej podstawy prawnej oraz właściwości tego samego organu. W takim przypadku organ może prowadzić jedno postępowanie wyjaśniające zamiast kilku odrębnych postępowań w każdej ze spraw. Jest to tzw. współuczestnictwo formalne polegające na łącznym prowadzeniu w wielu sprawach administracyjnych jednego postępowania, lecz kończącego się wydaniem

w każdej z tych spraw odrębnej decyzji. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w tym postępowaniu nie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 62 k.p.a. Wprawdzie istnieją dwie sprawy administracyjne – zakończona decyzją pierwotną i zakończona decyzją zmieniającą, lecz nie wynikają one z tego samego stanu faktycznego i tej samej podstawy prawnej. Ponadto przepis art. 62 k.p.a. ma zastosowanie w przypadku postępowań dotyczących różnych stron, a tym przypadku krąg stron w postępowaniach zakończonych obiema decyzjami jest taki sam.

6.2. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przeważa pogląd, że decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca są ze sobą ściśle związane

i wzajemnie zależne od siebie. Nie oznacza to jednak, że niedopuszczalne jest odrębne prowadzenie postępowania nieważnościowego co do każdej ze wskazanych decyzji (por. wyrok NSA z 27 października 2017 r., II OSK 348/16). W wyroku z 16 czerwca 2020 r., II OSK 3627/19 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wprawdzie decyzje takie są ze sobą związane, to jednak różnią się przedmiotem rozstrzygnięcia i posiadają odrębny byt prawny. Tym samym również prowadzone postępowania administracyjne

w sprawie stwierdzenia ich nieważności pozostają względem siebie autonomiczne (...). Podobnie w wyroku z 18 listopada 2020 r., II OSK 1930/18 Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że postępowanie o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę jest odrębnym postępowaniem w stosunku do pierwotnego postępowania

o zatwierdzenie projektu budowlanego. Nie jest także sporne, że decyzje te są ze sobą ściśle związane i wzajemnie zależne od siebie. Nie oznacza to jednak, że przy stwierdzeniu nieważności decyzji podstawowej winno być prowadzone jedno postępowanie również wobec decyzji zmieniającej (...) Wprost przeciwnie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w opisanej sytuacji, jak w tej sprawie, organ administracji zobowiązany byłby (ewentualnie w razie potrzeby) do przeprowadzenia odrębnych postępowań, których przedmiotem byłaby ocena tych decyzji z punktu widzenia przesłanek wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.

6.3. Zatem przeprowadzenie przez organy rozpatrujące wniosek skarżącego

o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z [...]marca 2013 r.

w sprawie pozwolenia na budowę oraz decyzji tego samego organu z [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny, odrębnego postępowania administracyjnego od postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji pierwotnej nie stanowiło naruszenia prawa. Tożsamą ocenę tego zagadnienia sformułował Sąd rozpoznający skargę na decyzję odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] marca 2018 r. zatwierdzającej projekt budowlany zamienny (zob. wyrok WSA w Warszawie z 5 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 235/21). W tym zakresie Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niedokonanie ustaleń faktycznych co do rozwiązań projektowych zawartych

w pierwotnym projekcie budowlanym.

7. W ocenie Sądu, GINB w sposób szczegółowy i wyczerpujący ocenił decyzję Starosty [...]z [...]marca 2013 r. zatwierdzającą projekt budowalny

i udzielającej pozwolenia na budowę, pod kątem wystąpienia w niej kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności wady rażącego naruszenia prawa.

7.1. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a., toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest

w sposób niewątpliwy jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Przy czym w myśl art. 156 § 2 k.p.a., nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat,

a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne.

7.2. W związku z tym, że argumentacja skarżącego oraz rozważania organu odnoszą się w głównej mierze do oceny, czy sporne pozwolenie na budowę zostało wydane

z rażącym naruszeniem prawa, należy w tym miejscu przypomnieć, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Konieczne jest także, aby stwierdzone naruszenie miało znacznie większą wagę aniżeli stabilność decyzji ostatecznej, o której stanowi art. 16 k.p.a. (zob. wyrok NSA

z 8 grudnia 2021 r. sygn. akt I OSK 4431/18, LEX nr 3291252). Ponadto, skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (zob. wyrok NSA z 17 listopada 2021 r. sygn. akt II OSK 3289/18, LEX nr 3291591). Dlatego też o rażącym naruszeniu prawa można mówić tylko wówczas, gdy podjęte rozstrzygnięcie jest w sposób oczywisty sprzeczne z treścią niebudzącej wątpliwości

i mającej zastosowanie w danej sprawie normy prawnej (zob. wyrok NSA z 26 listopada 2021 r. sygn. akt II GSK 1822/21, LEX nr 3282335). Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana w rezultacie prawidłowej oceny wystąpienia przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności spornego pozwolenia na budowę.

7.3. W ocenie Sądu, GINB prawidłowo ustalił, że inwestor załączył do akt sprawy oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane. Oświadczenie zostało podpisane przez osobę uprawnioną do reprezentowania spółki, wobec czego nie uchybiono art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. Organ odwoławczy obszernie i szczegółowo odniósł się do kwestii zgodności dokumentacji projektowej zatwierdzonej sporną decyzją z ustaleniami MPZP, a rozważania tego organu w analizowanym zakresie Sąd w całości uznaje za prawidłowe i przyjmuje za własne. Parametry projektowanego obiektu nie naruszają bowiem przepisów MPZP regulujących nieprzekraczalne linii zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. a), maksymalnej powierzchni zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. c), minimalnej powierzchni biologicznie czynnej (§ 24 pkt 3 lit. d), minimalnego wskaźnika miejsc parkingowych

(§ 13 ust. 2 pkt 1, 3 i 8), wysokości zabudowy (§ 24 pkt 4 lit. d) ani kształtu dachu

(§ 24 pkt 4 lit. e). W taki sam sposób Sąd ocenia rozważania zawarte w zaskarżonej decyzji, a odnoszące się do zgodności dokumentacji projektowej z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 19 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 r.w.t.

7.4. GINB zasadnie odwołał się do art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b, zgodnie z którym obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony

w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich. Jak wynika z § 18 r.w.t., zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 1). Liczbę

i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych

w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (§ 18 ust. 2). Stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość

5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni - długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego (§ 21 ust. 1 r.w.t).

7.4.1. Z analizy akt sprawy (Projekt budowlany - Tom I - Rozdział 3 Projektowane zagospodarowania terenu – 3.2 Układ komunikacyjny, karty 212-213 – Plan zagospodarowania, rysunki nr A.1.1 i A.1.2, karty 221 i 222 oraz Projekt budowlany - od Tom II do Tom XII - Rzuty kondygnacji podziemnych i Opis dostępu dla osób niepełnosprawnych) wynika, że dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 392 miejsc parkingowych. W garażu podziemnym każdego budynku mieszkalnego wielorodzinnego i usługowego przewidziano możliwość lokalizacji miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych o wymiarach 2,3 m x 5,0 m przylegających do wolnego pasa komunikacji pieszej o szerokości większej niż 1,20 m. Niemniej jednak, z uwagi na ostateczny charakter decyzji zmieniającej sporne pozwolenie na budowę, ostatecznie dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 425 miejsc parkingowych (41 na terenie, 384 w podziemiu budynków). Dwa spośród 41 miejsc parkingowych na terenie to miejsca parkingowe przeznaczone dla osób niepełnosprawnych. Miejsca te spełniają wytyczne r.w.t. odnoszące się do oznaczenia, usytuowania i wymiarów miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych (3,6 m x 5,00 m). Jak wynika z przywołanego wcześniej wyroku WSA w Warszawie z 5 listopada 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 235/21, decyzja zatwierdzająca projekt budowlany zamienny nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa. Wobec zmiany projektu w tym zakresie, nie sposób przyjąć aby uchybienia organu administracji architektoniczno-budowlanej odnoszące się do kwestii zapewnienia miejsc postojowych dla osób z niepełnosprawnością, powodowały konsekwencje nie do zaakceptowania w demokratycznym państwie prawnym. Końcowo bowiem, proces inwestycyjny którego dotyczy sporna decyzja skutkuje bowiem prawidłowym wyznaczeniem takich miejsc postojowych.

7.4.2. GINB prawidłowo uznał, że w przepisach prawa brak jest wskaźnika pozwalającego na ustalenie liczy miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych dla danej inwestycji, a takich regulacji w tej sprawie nie zawierał też obowiązujący dla tego terenu plan miejscowy, to nie można stwierdzić nieważności decyzji zatwierdzającej projekt zamienny, który zawiera ustalenia dotyczące lokalizacji dwóch miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych z uwzględnieniem sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej. Sąd podziela zatem stanowisko organu odwoławczego, że przy wydaniu spornego pozwolenia na budowę nie doszło do naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 4 p.b., § 18 r.w.t. ani § 24 pkt 2 lit. c MPZP. Wspomniane przepisy nie określają minimalnej liczby miejsc postojowych, zaś opierając się jedynie na wykładni celowościowej tych przepisów nie można stwierdzić nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, która zawiera ustalenia dotyczące zabezpieczenia miejsc parkingowych dla inwestycji (w tym miejsc parkingowych dla osób niepełnosprawnych) z uwzględnieniem sposobu zabudowy konkretnej działki budowlanej.

7.5. W ocenie Sądu, również kwestia projektowanego oczka wodnego (uznawanego przez skarżącego jako zbiornik retencyjny) została przez GINB prawidłowo oceniona przez pryzmat § 29 r.w.t., zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Jak wynika z projektu budowlanego, odprowadzanie wód opadowych odbywać się będzie na własną działkę (Projekt budowlany - Tom I - Plan zagospodarowania - Rozdział 3. Projektowane zagospodarowania terenu - 3.4 Infrastruktura techniczna - 3.4.3 Odprowadzanie wód opadowych o roztopowych, karta 214). Projekt zagospodarowania terenu został zaopiniowany bez uwag przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych. GINB prawidłowo przyjął, że na wykonanie spornego zbiornika nie było wymagane pozwolenie wodnoprawne, albowiem nie stanowi ono urządzenia wodnego (art. 9 ust. 1 pkt 19 p.w.). Sporny zbiornik – oczko wodne będzie odbierało wody opadowe i roztopowe z utwardzonych nawierzchni komunikacji kołowej poprzez spływ powierzchniowy i projektowaną wewnętrzną sieć kanalizacji deszczowej

z separatorami substancji ropopochodnych. Szczelne oczko wodne zostanie wykonane poprzez ukształtowanie terenu i wyłożenie folią dostosowaną do ciągłego środowiska wodnego o powierzchni 175 m2 i głębokości do 1,2 m. W celu zabezpieczenia przed dziećmi należy oczko wodne zabezpieczyć siatką PCV dostosowaną do właściwych obciążeń regulowanych obowiązującymi normami i prawem, 30 cm pod poziomem zwierciadła wody (Projekt budowlany, Tom I, 3.4.3 Odprowadzanie wód opadowych

i roztopowych, karta 214). Zbiornik ten nie służy kształtowaniu zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów, które definiowane są jako wody znajdujące się w sposób naturalny w środowisku. Zbiornik ten jest urządzeniem szczelnym to uznać należy, że nie zmienia on stanu wód gruntowych, czyli nie kształtuje zasobów wodnych - nie jest zatem urządzeniem wodnym, w związku z czym jego wykonanie nie będzie wymagać uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.

7.6. Sąd podzielił również stanowisko GINB, zgodnie z którym bezsporne naruszenie § 5 i § 6 ust 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, polegające na braku ponumerowanych stron i arkuszy oraz na dokonaniu wykreśleń oraz odręcznych dopisków, które pozbawione są daty jej dokonania oraz podpisu osoby dokonywującej zmian – nie powinno skutkować stwierdzeniem nieważności spornego pozwolenia na budowę. Jest to błąd, który powinien był zostać usunięty w toku postępowania zwyczajnego, jednak cel tych przepisów ma charakter porządkujący,

a ich naruszenie nie wpływa w sposób istotny na prawa i obowiązki podmiotów prawa. Zatem nie sposób uznać, aby wspomniane naruszenie miało charakter rażący

w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Trafnie przy tej okazji zwrócono uwagę, że projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, które w czasie wykonania ww. projektu budowlanego były członkami właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci

i sprawdzający złożyli oświadczenie o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponoszą oni odpowiedzialność prawną za ewentualne uchybienia w tym zakresie.

8. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło również do naruszenia innych przepisów prawa, wskazywanych przez skarżącego. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącego możliwości czynnego udziału w kontrolowanym postępowaniu, Sąd wskazuje, że skarżący nie wykazał, aby jakiekolwiek uchybienia organów w tym zakresie posiadały wpływ na wynik sprawy. Sąd przypomina, że postępowanie nieważnościowe służy ocenie prawnej odrębnego rozstrzygnięcia administracyjnego, w związku z czym skarżącemu jako inicjatorowi tego postępowania była znana treść spornej decyzji administracyjnej, podlegającej weryfikacji

w zaskarżonej decyzji. Nie sposób uznać, ze względu na ograniczony charakter postępowania dowodowego w postępowaniu nieważnościowym (co wynika z samej istoty tej procedury), aby uchybienia te mogły skutkować w realiach niniejszej sprawy uchyleniem zaskarżonej decyzji.

9. Zarzuty skargi okazały się zatem nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził również, aby zaskarżona decyzja była dotknięta innymi uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności.

W tym stanie rzeczy Sąd oddalił skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a.