Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 24 września 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 24 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt: III SA/Lu 638/17 o odrzuceniu skargi A.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [..] października 2017 r., znak: [..] w przedmiocie przedstawienia kandydatury do zaopiniowania Zgromadzeniu Ogólnemu Kolegium postanawia: oddalić skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 10 stycznia 2018 r., sygn. akt: III SA/Lu 638/17 odrzucił skargę A.K. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [..] października 2017 r., znak: [..] stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w przedmiocie przedstawienia kandydatury do zaopiniowania Zgromadzeniu Ogólnemu Kolegium.

W uzasadnieniu postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wskazał, że skarżący przedmiotem swojej skargi uczynił pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z [..] października 2017 r., stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na bezzasadnym, zdaniem skarżącego, nieprzedstawieniu jego kandydatury do zaopiniowania Zgromadzeniu Ogólnemu Kolegium. Zdaniem Sądu pismo stanowiące odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie należy do żadnej z kategorii aktów podlegających kontroli sądu na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Odpowiedź na wezwanie nie była i nie jest bowiem wyrazem stanowiska organu w sprawie. Zdaniem Sądu I instancji odpowiedź organu nie rozstrzyga o żadnych uprawnieniach lub obowiązkach osoby, która wystąpiła z wezwaniem. Nie może być zatem potraktowane ani jako decyzja, ani postanowienie, ani inna czynność (lub akt) z zakresu administracji publicznej, dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, zaś właściwym przedmiotem skargi do sądu w badanej sprawie powinno być rozstrzygnięcie Komisji Konkursowej, podjęte w głosowaniu jawnym, zawarte w protokole z dnia [..] września 2017 r. - który to akt kształtuje sytuację prawną skarżącego. Natomiast zaskarżone pismo nie ma charakteru władczej czynności publicznoprawnej, kreującej prawa i obowiązki uczestnika konkursu na członka samorządowego kolegium odwoławczego i nie może być zaskarżone do sądu administracyjnego.

Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia Sądu wywiódł A.K. zaskarżając postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez przyjęcie, że skarga podlega odrzuceniu jako niemieszcząca się w kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a., podczas gdy wniesiona skarga mając uzasadnione podstawy i będąc wniesiona w terminie mieści się w kognicji sądu administracyjnego i jako taka powinna podlegać rozpoznaniu, a następnie uwzględnieniu na zasadzie art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że akt administracyjny komisji konkursowej SKO podlega - po wyczerpaniu środków zaskarżenia - kontroli sądów administracyjnych, a skarga wyraźnie dotyczyła aktu komisji konkursowej z dnia [..] października 2017 r., znak: [..] utrzymującego w mocy poprzedzający akt komisji z dnia [..] września 2017 r., znak: [..] w przedmiocie nieprzedstawienia kandydatury do zaopiniowania Zgromadzeniu Ogólnemu Kolegium, a intencją skarżącego było doprowadzenie do wyeliminowania z obrotu prawnego obu aktów. Zatem w ocenie skarżącego kasacyjnie oczywistym jest, że chodziło o skuteczne uruchomienie procedury kontroli sądowoadministracyjnej w odniesieniu do działania SKO w Lublinie polegającego na dowolnym wyborze kandydatów na członków kolegium, które znalazło wymierny obraz w akcie administracyjnym z dnia [..] października 2017 r., potwierdzającym, że działanie organu nosi cechy skrajnej dowolności i wykracza poza ramy wyznaczone przepisami prawa, a w szczególności k.p.a. Nadto przedmiotem zaskarżenia nie mógł być akt administracyjny z dnia [..] września 2017 r., którego nigdy nie otrzymał, a więc hipotetycznie nie miał możliwości zapoznania się z nim, czy jego zaskarżenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 182 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Znajdując podstawę do zastosowania powołanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach stwierdzić trzeba, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Skarga kasacyjnie w sprawie niniejszej została oparta na zarzucie naruszenia przepisów postępowania poprzez błędne odrzucenie skargi w wyniku uznania braku kognicji sądu administracyjnego określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a.

Wskazać trzeba, że dla poprawności zarzutu sformułowanego w ramach drugiej podstawy kasacyjnej konieczne jest co do zasady wskazanie przepisów procedury sądowoadministracyjnej naruszonych przez sąd w powiązaniu z właściwymi przepisami regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawą skargi kasacyjnej może być m.in. "naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", nie chodzi tutaj jednak o wszelkie naruszenia przepisów proceduralnych, ale o naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów procedury sądowoadministracyjnej, uregulowanej przepisami p.p.s.a., co oczywiście może wiązać się z zarzutami naruszenia k.p.a. w sposób pośredni. Ocena skuteczności zarzutów ich naruszenia uzależniona jest od wyszczególnienia przez wnoszącego skargę kasacyjną naruszonych – jego zdaniem – przepisów postępowania sądowego, a nie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej. Przedmiotem zaskarżenia jest bowiem orzeczenie sądu, a nie akt lub czynność z zakresu administracji publicznej. Działanie sądu administracyjnego podlega regulacji ustawy p.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188). Z tego punktu widzenia istotne jest zatem, aby skarżący zawarł w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów, które mogły być i były stosowane przez Sąd I instancji w procesie orzekania. Rolą sądu administracyjnego, rozstrzygającego w granicach sprawy i na podstawie akt sprawy jest bowiem przeprowadzenie procesu kontroli działania organu administracji z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Proces ten obejmuje: kontrolę rekonstrukcji i zastosowania przez organy administracji publicznej norm proceduralnych określających prawne wymogi ustalania faktów, kontrolę sposobu prawnej kwalifikacji tych faktów, co odnosi się do materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia administracyjnego, w tym kontroli ich wykładni i zastosowania przez pryzmat przepisów ustaw procesowych określających prawne wymogi odnośnie do uzasadnienia decyzji administracyjnej, kontrolę konkretnego sposobu ustalenia w konkretnej sprawie faktycznych i prawnych podstaw rozstrzygnięcia (por. L. Leszczyński, Orzekanie przez sądy administracyjne a kontrola wykładni prawa, "Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego" z 2010 r., nr 5-6, s. 267 i nast.).

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na nieprecyzyjne sformułowanie zarzutu naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a. Wskazany w skardze kasacyjnej przepis podzielony jest na mniejsze jednostki redakcyjne, a wymogi prawidłowo skonstruowanej skargi kasacyjnej wskazują, że przez podstawę kasacyjną należy rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd I instancji zarzuca skarga kasacyjna. W odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 7 marca 2014 r., II GSK 2019/12, LEX nr 1495144; wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2013 r., II OSK 552/12, LEX nr 13562450; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., II GSK 218/11, LEX nr 1244607; wyrok NSA z dnia 8 marca 2012 r., II OSK 2496/10, LEX nr 1145608; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2012 r., II OSK 2232/10, LEX nr 1138117). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i jej uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej i nie ma w związku z tym kompetencji do dokonywania za wnoszącego skargę kasacyjną wyboru, który przepis prawa został naruszony i dlaczego. Stanowi to powinność autora skargi kasacyjnej, który jest profesjonalnym pełnomocnikiem strony (por. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 2008 r., II FSK 557/07; Lex nr 422065; wyrok NSA z dnia 6 lutego 2014 r., II GSK 1669/12, LEX nr 1450654; wyrok NSA z dnia 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2014 r., II OSK 1977/12, LEX nr 1502246).

Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 p.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r., SK 63/05 - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 p.p.s.a. z wymienionymi przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Ważne jest też zwrócenie uwagi, że w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dochodzi do automatycznego dyskwalifikowania skarg kasacyjnych, w sytuacji gdy zarzuty kasacyjne nie w pełni spełniają wymogi konstrukcyjne określone w art. 176 p.p.s.a., czego potwierdzeniem jest uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., I OPS 10/09 podjęta w pełnym składzie.

Naczelny Sąd Administracyjny nie może zasadniczo we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2015 r., II GSK 2140/13, LEX nr 1682677), chyba że umożliwia to powołana choćby niedoskonale podstawa prawna, a wadliwość zarzutu jest możliwa do usunięcia poprzez analizę argumentacji uzasadnienia środka odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2012 r., I FSK 1679/11, LEX nr 1218340).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, na podstawie analizy stanu sprawy, że zarzut skarżącego kasacyjnie dotyczy art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przypomnieć jednak należy, że przepis paragrafu drugiego art. 3 p.p.s.a. dotyczy kognicji sądów administracyjnych do rozstrzygania skarg na określone w nim kategorie spraw (pkt 1-9). Jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepis art. 3 p.p.s.a. w istocie nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, określa wyłącznie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie może być podstawą zarzutu kasacyjnego bez powiązania z innymi przepisami procesowymi (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2008 r., I FSK 277/07; wyrok NSA z dnia 4 września 2008 r., I OSK 266/08, LEX nr 490087; postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 2009 r., II OSK 1375/09, LEX nr 582850). Przepis ten ma charakter ustrojowy, określając w sposób najbardziej ogólny i generalny zakres sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez sądy administracyjne. Zawarte w nim unormowania nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej albowiem sądy administracyjne realizują swoje ustawowe kompetencje w ramach wykonywania kontroli legalności administracji publicznej na podstawie i w trybie szeregu konkretnych, określonych przepisów prawa, które w przypadku zarzutu ich naruszenia, winny być wskazane w skardze kasacyjnej z towarzyszącym temu sprecyzowaniem i umotywowaniem: do jakiego przekroczenia bądź niedopełnienia prawa doszło i na czym ono polegało. Zarzut naruszenia przepisu art. 3 § 2 (z uwzględnieniem punktu 4) p.p.s.a. nie został przez stronę skarżącą kasacyjnie powiązany z jakimkolwiek przepisem mającym zastosowanie w postępowaniu przed sadem administracyjnym, a mogącym stanowić podstawę zarzutu skargi kasacyjnej. Tak skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być skuteczny wobec zaskarżonego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie o odrzuceniu skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem uprawniony do przypisywania skarżącemu kasacyjnie zamiaru przytoczenia konkretnej podstawy kasacyjnej ani też poszukiwania takiej podstawy, która byłaby najbardziej skuteczna i adekwatna do prawdopodobnego zamysłu strony. Orzekanie w granicach skargi kasacyjnej wyklucza możliwość merytorycznej oceny tak wadliwie skonstruowanych zarzutów naruszenia powołanych w skardze kasacyjnej przepisów (por. wyrok NSA z dnia 15 maja 2015 r., sygn. akt: I OSK 1329/14).

Nawet jednak zestawiając powyższy zarzut z pozostałymi zarzutami podniesionymi w skardze kasacyjnej, skarga ta nie mogła odnieść skutku, bowiem również pozostałe zarzuty skargi okazały się bezskuteczne.

W skardze kasacyjnej strona skarżąca kasacyjnie powołuje przepisy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. Przepis art. 58 § 1 p.p.s.a., który określa kompetencje sądu administracyjnego i ich zakres w fazie badania dopuszczalności skargi mają charakter ogólny (blankietowy), podobnie jak przepisy określające kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania, takie jak np. art. 146 § 1 i 2, art. 147, art. 145 § 1, czy art. 151 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że tego typu przepisy nie mogą stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia tych przepisów zobowiązana jest bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Jeśli z wyroku wynika, że Sąd I instancji stwierdził, że sprawa nie należy do jego właściwości, to nie można Sądowi odrzucającemu skargę zarzucić naruszenia omawianych przepisów, gdyż takie rozstrzygnięcie jest właśnie zgodne z dyspozycją zastosowanej przez Sąd I instancji normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2011 r., I OSK 1499/10; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2015 r., I OSK 2409/14; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2015 r., I OSK 1084/14). Naruszenie tego rodzaju przepisów jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14).

Przepisy powyższe mogłyby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby skarżący kasacyjnie zarzucał np. wadliwą wykładnię pojęcia "sprawy" czy "właściwości sądu", a zatem kierował zarzuty bezpośrednio wobec norm zawartych w tych przepisach, a nie kwestionował prawidłowości ich zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem Sądu I instancji do wydania orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i odrzucenia skargi. Taka sytuacja jednak ponad wszelką wątpliwość nie występuje w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić – na podstawie analizy sformułowanych zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej – że strona skarżąca kasacyjne nie kwestionuje wykładni powyższych przepisów, lecz prawidłowość ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy będącą wynikiem niewłaściwej kwalifikacji pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [..] października 2017 r. i z tego powodu nie widzi podstaw do odrzucenia skargi przez Sąd I instancji. Konieczne było zatem powołanie w skardze kasacyjnej tych przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył Sąd I instancji dokonując wadliwej oceny dokumentacji mającej znaczenie w sprawie, a także wykazanie, że naruszenia tych przepisów miały wpływ na wynik sprawy, tj. na wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi. Należy bowiem przypomnieć, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z dnia 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W skardze kasacyjnej poza wskazanymi wyżej ogólnymi przepisami art. 58 § 1 p.p.s.a., art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a. (który dodatkowo w sprawie nie był stosowany) oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., nie powołano jakichkolwiek przepisów postępowania, co w realiach niniejszej sprawy czyni skargę kasacyjną nieskuteczną. Tym samym zarzut naruszenia art. 3 § 2 (pkt 4) p.p.s.a. w powiązaniu wyłącznie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie mógł prowadzić do podważenia stanowiska Sądu I instancji o braku podstaw do rozpoznania skargi w niniejszej sprawie.

Potwierdzić trzeba, że z punktu widzenia osób ubiegających się o stanowisko konkurs ma zapewnić przestrzeganie konstytucyjnych zasad, a w szczególności równego traktowania (art. 32 Konstytucji) i prawa do dostępu do służby publicznej na jednakowych zasadach (art. 60 Konstytucji). Bez wątpienia postępowanie konkursowe zakończone ustaleniem jego wyników w sposób prawnie wiążący wpływa na sytuację osoby uczestniczącej w tym konkursie. Wywołuje bowiem skutek prawny, jaki wiąże się z wynikami konkursu, to jest możliwością objęcia określonego stanowiska w administracji samorządowej. Zatem wybór określonego kandydata, jak i uzasadnienie tego wyboru należy uznać za akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, podlegającą kontroli sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.

Ubocznie wskazać należy, że rozstrzygając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przyjął, że istnieje możliwość zaskarżenia, znajdującego oparcie w ustawie z dnia 12 października 1994 r. o Samorządowych Kolegiach Odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570) oraz przepisach wydanego na jej podstawie (art. 8 ust. 5) rozporządzenia wykonawczego, rozstrzygnięcia Komisji Konkursowej o odmowie przedstawienia kandydatury Zgromadzeniu Ogólnemu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, jednocześnie jednak wskazał, że przedmiotem zaskarżenia skarżący uczynił nie odmowę przedstawienia jego kandydatury, a stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa ("akt administracyjny SKO z dnia [..] października 2017 r., znak: [..]). Stanowisko Sądu I instancji o braku podstaw do rozpoznania skargi w tym zakresie nie zostało skutecznie podważone w skardze kasacyjnej, koncentrującej się na wskazaniu generalnej kognicji sądów administracyjnych do rozpoznania skarg z zakresu aktów administracji publicznej. Zauważyć należy, że o odmowie przedstawienia kandydatury Zgromadzeniu Ogólnemu Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie skarżący został poinformowany w piśmie SKO z dnia [..] września 2017 r., znak: [..], będącym odzwierciedleniem zawartego w protokole z dnia [..] września 2017 r. rozstrzygnięcia Komisji Konkursowej. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, jego intencja ogólnego zaskarżenia działań Komisji w odniesieniu do jego kandydatury, nie mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniona jako skuteczny zarzut wobec rozstrzygnięcia Sądu I instancji i przy tak sformułowanych zarzutach skargi kasacyjnej oraz wobec faktu sformułowania skargi do Sądu jako skargi na akt Komisji Konkursowej z dnia [..] października 2017 r., znak: [..] utrzymujący w mocy poprzedzający akt Komisji z dnia [..] września 2017 r., znak: [..].

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.