II OSK 2220/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2023-10-23	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Andrzej Jurkiewicz /przewodniczący/
Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/
Anna Klotz	
Symbol z opisem	6153 Warunki zabudowy  terenu	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 107/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Klotz Protokolant: starszy inspektor sądowy Elżbieta Maik po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej R. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 107/23 w sprawie ze skargi T. sp. j. z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 27 października 2022 r. znak: SKO ZP 415/412/2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od R. K. na rzecz T. sp. j. z siedzibą w K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, 3. oddala wniosek C. sp. z o.o. & S-ka [...] sp. j. o z siedzibą w K. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej WSA) wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2023 r., II SA/Kr 107/23, w sprawie ze skargi T. sp. j. z siedzibą w K. (dalej Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej SKO) z dnia 27 października 2022 r. w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy; uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził na rzecz skarżącej od SKO zwrot kosztów postępowania.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 25 sierpnia 2020 r. na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym (j.t.Dz.U.2022.503; dalej u.p.z.p.) oraz art. 106 i 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U.2020.256 ze zm.; dalej k.p.a.) Prezydent Miasta Krakowa odmówił ustalenia warunków zabudowy dla T. Sp. J. dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. Przebudowa, nadbudowa, rozbudowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami oraz zmiana sposobu użytkowania części lokali usługowych i poddasza nieużytkowego na lokale mieszkalne wraz z budową dwóch dźwigów osobowych - na działce nr [...] obr. [...]przy ul. [...] w Krakowie oraz rozbiórka schodów zewnętrznych wraz z przebudową stref wejściowych do lokali usługowych na parterze w budynku frontowym na działce nr [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor.

Zaskarżoną decyzją SKO na podstawie art. 59 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Na tę decyzję Spółka złożyła skargę.

Zaskarżonym wyrokiem WSA uwzględnił skargę.

Sąd wskazał, że w przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Krakowa pismem z 24 czerwca 2022 r. zwrócił się do Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków (dalej WKZ) o uzgodnienie na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p., przesyłając mu projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji. Postanowieniem z 5 lipca 2022 r. WKZ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Z tej przyczyny decyzją z 25 lipca 2022 r. Prezydent Miasta Krakowa odmówił ustalenia warunków zabudowy. W odwołaniu inwestor przedłożył kopię zażalenia na postanowienie z 5 lipca 2022 r.

W ocenie Sądu I instancji spór w przedmiotowej sprawie ogniskuje się wokół tego, czy wobec wniesienia przez inwestora zażalenia na postanowienie o odmowie uzgodnienia wydanego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2, ust. 5 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 5 k.p.a., organ I instancji powinien był wstrzymać się z wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę, jak twierdzi skarżąca, czy też mógł, pomimo wniesionego zażalenia, wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do istoty, jak przyjęły organy obu instancji. Zdaniem Sądu, prawidłowe jest stanowisko skarżącej. Sąd zauważył, że przedstawiony problem został już w przeszłości rozstrzygnięty w uchwale składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98. W tej sytuacji należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., skoro na dzień jej wydania nieostateczne było postanowienie WKZ, na które inwestor – jako podmiot uprawniony w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – wniósł zażalenie. W tej sytuacji obowiązkiem organu I instancji było wstrzymanie się z wydaniem decyzji do czasu uzyskania ostatecznego postanowienia organu konserwatorskiego w przedmiocie współdziałania wymaganego na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. Okoliczności tej nie uwzględnił również we właściwy sposób organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Wskazane naruszenie stanowi istotną wadę decyzji, wymienioną w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. (decyzja została wydana bez wymaganego prawem stanowiska innego organu).

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł uczestnik postępowania R. K., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania w rozumieniu:

art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2023.259 ze zm.; dalej p.p.s.a.), które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że organy administracyjne naruszyły przepisy prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

art. 174 pkt 1 p.p.s.a., a to art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ I instancji miał obowiązek zawiesić postępowanie do czasu uzyskania ostatecznego postanowienia WKZ.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca w I instancji Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.

Na rozprawie pełnomocnik uczestnika postępowania C. sp. z o.o. & S-ka – [...] sp.j. z siedzibą w K. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz uczestnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz.U.2024.935 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, NSA nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach.

Jak trafnie podkreślił Sąd I instancji w motywach zaskarżonego wyroku, w uchwale składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 listopada 1998 r., OPS 8/98, jednoznacznie przesądzono, że jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, wydanie decyzji przed rozpoznaniem zażalenia na postanowienie w przedmiocie zajęcia stanowiska, o którym mowa w art. 106 § 5 k.p.a. narusza przepis art. 106 § 1 k.p.a.

Uwzględniając treść powyższej uchwały Sąd I instancji nie naruszył zarówno art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i 135 p.p.s.a. w zw. z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a., jak również art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 u.p.z.p. w zw. z art. 106 § 1 k.p.a. Obowiązkiem organu było bowiem rozpoznanie sprawy po prawomocnym rozstrzygnięciu kwestii stanowiska konserwatora zabytków. Słusznie więc w realiach niniejszej sprawy Sąd I instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 106 § 1 k.p.a. w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p., skoro na dzień jej wydania nieostateczne było postanowienie WKZ, na które inwestor – jako podmiot uprawniony w świetle art. 53 ust. 5 u.p.z.p. – wniósł zażalenie.

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie znalazły usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

Wniosek o zasądzenie od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania podlegał oddaleniu, co uczyniono w pkt 3 sentencji wyroku, gdyż art. 204 p.p.s.a. przewiduje – w razie oddalenia skargi kasacyjnej – możliwość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych jedynie przez organ (pkt 1) lub przez skarżącego (pkt 2). Nie przewiduje natomiast możliwości zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego poniesionych przez uczestnika postępowania. Zastosowanie ma w tej sytuacji ogólna zasada wyrażona w art. 199 p.p.s.a., zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.