Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder, Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. H. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.

W piśmie z dnia [...] r. A.H. zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej, w którym opisała, iż została okradziona na obiektach Ośrodku Sportu i Rekreacji, którego właścicielem jest Miasto [...]. Wskazała, że Prezes OSiR nie poczuwa się do odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie. A.H. sformułowała w następujący sposób pytania o udzielenie informacji publicznej cyt.:

"1. Czy wiadomo Panu o powtarzających się kradzieżach i włamaniach do szafek na obiektach OSiR? Osobiście wiem o kilku sprawach tego typu zgłaszanych na policję przez moich znajomych, z których władze OSIR nie wyciągnęły żadnych wniosków. Po kradzieży dokonanej z mojej szafki pojawiła się jedynie w widocznym miejscu informacja, z której wynika, że OSiR nie ponosi odpowiedzialności za pozostawione w szatni rzeczy i że istnieje możliwość odpłatnego skorzystania z szafki depozytowej;

2.Czy akceptuje Pan i popiera stanowisko prezes OSiR w sprawie stanowiącej przedmiot niniejszego pisma? Zwracam w tym miejscu uwagę, że stosownie do art. 852 Kodeksu cywilnego prowadzący zakłady kąpielowe odpowiadają za rzeczy wniesione na zasadach określonych w Tytule XXIX Kodeksu cywilnego.

3.Dlaczego władze OSiR wolą wynajmować kancelarie adwokacką, zamiast wymienić w końcu szafki (lub chociaż zamki w szafkach) co pozwoli na zminimalizowanie ryzyka włamań?

4.Ile wynosi koszt rocznej obsługi prawnej i usług świadczonych przez kancelarie prawne na rzecz OSiR? Ile wyniosła by wymiana nie stanowiących obecnie żadnego zabezpieczenia zamków?

5.Czy Pana zdaniem lepszym rozwiązaniem jest wywieszanie tabliczek, z których wynika, że za rzeczy wniesione do OSiR firma nie ponosi odpowiedzialności i wynajmowanie do tego celu jednej z droższych kancelarii czy też - lepiej by było w końcu sprawę rozwiązać "u źródła" i zapobiec kradzieżom?"

Pismem z dnia [...] r. Dyrektor Biura Urzędu Miejskiego poinformował A.H., iż jej pismo z dnia 19 lipca 2013 r. zostało przekazane według właściwości do Rady Nadzorczej OSiR.

Rada Nadzorcza OSiR w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r. udzieliła A.H. odpowiedzi na jej wniosek z dnia 19 lipca 2013 r.

Pismem z dnia 2 września 2013 r. A.H. ponownie zwróciła się do Prezydenta Miasta z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. W piśmie tym podała, że odpowiedź jaką otrzymała od Rady Nadzorczej na jej wniosek z dnia 19 lipca 2013 r. nie zawiera informacji o które prosiła. Wnioskodawczyni podkreśliła, że odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej oczekuje od Prezydenta Miasta jako organu właścicielskiego a nie od Rady Nadzorczej. Nadto wyraziła swoje niezadowolenie z treści odpowiedzi uzyskanej od Rady Nadzorczej OSiR.

Prezydent Miasta w piśmie z dnia 18 września 2013 r. poinformował A.H., iż wniosek z dnia 19 lipca 2013 r. z uwagi na zawarte w nim treści, co do działalności Prezesa OSiR został potraktowany jako skarga i przekazany do rozpatrzenia przez właściwy organ spółki sprawujący stały nadzór nad jego działalnością. Organ wskazał, iż wiadomym mu jest, że wniosek ten został rozpatrzony przez Radę Nadzorczą OSiR, a odpowiedzi udzielono wnioskodawczyni pismem z dnia 14 sierpnia 2013 r. Odnosząc się do wniosku z dnia 2 września 2013 r. organ poinformował, iż podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępniają informacje w zakresie wymienionym w art. 6 tej ustawy. Pytania odnoszące się do odczuć i przekonań Prezydenta Miasta nie stanowią informacji publicznej. Właściwym i obowiązanym do udzielenia informacji publicznej w zakresie pozostałych pytań wniosku jest zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot będący w posiadaniu tych informacji tj. Zarząd Spółki OSiR.

W piśmie z dnia 20 września 2013 r. A.H. wezwała Prezydenta Miasta do zaniechania naruszeń prawa tj. udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskami lub udzielenie odmowy w przewidzianej przez obowiązujące przepisy formie.

Pismem z dnia 27 września 2013 r. Prezydent Miasta udzielił odpowiedzi na wezwanie z dnia 20 września 2013 r. Organ jeszcze raz wskazał, iż odpowiedź na wnioski A.H. została zawarta w piśmie Rady Nadzorczej Spółki OSiR z dnia 14 sierpnia 2013 r. Z pisma tego wynika, iż zarówno w roku 2012 jak i w roku 2013 miało miejsce po jednym zgłoszeniu kradzieży z szafek znajdujących się w szatniach pływalni miejskiej. W piśmie tym zawarto informacje o podjętych działaniach przez Zarząd Spółki OSiR, mających na celu ochronę mienia osób korzystających z usług pływalni, w postaci uruchomienia od dnia 12 października 2012 r., usługi polegającej na możliwości skorzystania z tzw. szafek depozytowych. Organ wskazał, że informacją o rocznych kosztach obsługi prawnej i usług świadczonych przez kancelarię prawną dysponuje Zarząd Spółki OSiR, podmiot który w myśl art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest zobowiązany do udzielania informacji będących w jego posiadaniu. Biorąc pod uwagę argumentację przedstawioną w piśmie Rady Nadzorczej z dnia 14 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta stwierdził, iż Zarząd Spółki OSiR podejmuje działania mające na celu poprawę jakości świadczonych usług, w tym zabezpieczenia rzeczy osobistych osób korzystających z usług pływalni miejskiej.

Pismem z dnia 20 września 2013 r. A.H. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Prezydenta Miasta, zarzucając organowi rażące naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez:

- nieudzielenie odpowiedzi na składane wnioski o udzielnie informacji publicznej w przewidzianym ustawą terminie, to jest naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;

- nieudzielenie odpowiedzi na składane wnioski w przewidzianej ustawą formie decyzji, to jest naruszenie art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej;

- nieudzielenie informacji publicznej o udostępnienie której wnioskowała skarżąca i do udzielenia której prezydent [...] był zobligowany, to jest naruszenie art.1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w związku z art. 2 ust. 1 oraz art. 6 tej ustawy;

- błędne przyjęcie nie popartego niczym założenia, że na Prezydencie Miasta nie ciąży obowiązek udzielenia odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku;

Nadto skarżąca zarzuciła organowi rażące naruszenie procedury, polegające na zastosowaniu sposobu procedowania w niniejszej sprawie nieznanego polskiemu porządkowi prawnemu. Wniosła o zobowiązanie Prezydenta Miasta, do udzielenia informacji zawartych w pismach z dnia 26 lipca 2013 r. oraz 5 września 2013 r., w terminie 14 dni od daty rozstrzygnięcia jej skargi oraz o wymierzenie organowi grzywny w wysokości miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej ustalonego na rok 2013.

W odpowiedzi na skargę, Prezydenta Miasta wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w sprawach 1-4a art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a."

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi A.H. jest bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Na wstępie należy zaznaczyć, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej. Z tych względów, skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa lub wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia (por. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008 r. I OSK 262/08, wyrok NSA z 24 maja 2006 r. I OSK 601/05,publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia tylko wtedy, kiedy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który pozostaje w zwłoce. Pojęcie informacji publicznej zostało określone w przepisach art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy, zgodnie z którymi informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W myśl natomiast art. 4 ust. 1 ustawy, podmiotami zobowiązanymi do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:

1) organy władzy publicznej,

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych,

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa,

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego,

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Powyższy przepis wskazuje, jakie podmioty są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, z tym zastrzeżeniem, że mają one obowiązek udostępnienia informacji publicznej wtedy, gdy są w jej posiadaniu. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, załatwienie sprawy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej przybiera następujące formy:

1) czynności materialno - technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji.

Ustawa przewiduje również przypadki, które wymagają załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej, o czym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy. Przepis ten stanowi, że odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w jej art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie.

W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął w sprawie żadnych czynności, albo wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył postępowania stosownym aktem administracyjnym lub nie podjął wymaganej czynności (por. T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 97).

Przystępując do rozpoznania niniejszej sprawy, w pierwszej kolejności należało ustalić, czy Prezydent Miasta zobowiązany był, na mocy cytowanych przepisów, do udzielenia informacji zawartej we wniosku skarżącej z dnia 19 lipca 2013 r. odnoszącej się do okoliczności, przyczyn i konsekwencji związanych ze zdarzeniem kradzieży rzeczy skarżącej pozostawionych w szafce na ośrodku OSiR.

Ośrodek Sportu i Rekreacji jest spółką samorządową założoną przez Prezydenta Miasta, aktem notarialnym z dnia [...] r., której jedynym wspólnikiem jest Gmina Miasto [...]. Spółka działa na podstawie ustawy z dnia 20 grudnia 1996r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2011 r. Nr 45, poz. 236) oraz ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U z 2013 r. poz.1030). Zgodnie z art. 201 § 1 K.s.h. zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Akt założycielski spółki OSiR w § 14 stanowi, że zarząd Spółki zarządza Spółką i reprezentuje ją na zewnątrz. Wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 204 K.s.h. pojęcie reprezentacji jest używane w sensie szerokim, obejmując występowanie we wszelkich stosunkach prawnych. W sferze reprezentacji spośród organów tylko zarząd posiada pełną kompetencję (Komentarz do art. 201 Kodeksu spółek handlowych, Andrzej Kidyba, Lex).

Z powyższych regulacji jednoznacznie wynika, że to zarząd OSiR mimo, że nie jest organem administracji, to na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany był do udzielenia żądanej przez A.H. informacji. Natomiast Prezydent Miasta jako podmiot właścicielski, nie ma takich uprawnień i nie był uprawniony ani do udzielenia żądanej informacji publicznej, ani też do wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia. Jak wynika z art. 4 ust. 3 ustawy, obowiązany do udostępniania informacji publicznej jest podmiot będący w posiadaniu takiej informacji, przez co należy rozumieć podmiot kompetentny do posiadania żądanej informacji z tego tytułu, że bądź ją wytworzył, bądź obowiązany jest ją posiadać lub przechowywać (por. wyrok WSA z 09.05.2012 r., II SAB/Kr 36/12, publ. na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W rozpoznawanej sprawie, właściwą procedurą było posłużenie się przez Prezydenta Miasta formą pisma z dnia 6 sierpnia 2013 r. o charakterze informacyjnym, w którym wyjaśniono skarżącej, iż wniosek jej został przekazany do Rady Nadzorczej OSiR do rozpoznania. Zauważyć trzeba, że z korespondencji prowadzonej między skarżącą a Prezydentem Miasta wynika, że organ ten mimo, iż nie był to tego zobowiązany, to jednak ustosunkował się do jej wniosku i odpowiedział na zawarte w nim pytania.

Skoro w niniejszej sprawie Prezydent Miasta nie był właściwym adresatem wniosku skarżącej o udostępnienie informacji zawartej we wniosku z dnia 19 lipca 2013 r., to tym samym nie sposób skutecznie zarzucać temu organowi, że nie udostępniając żądanej informacji, pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy, wniosek skarżącej o wymierzenie organowi grzywny, należy uznać za pozbawiony podstaw prawnych.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie orzekł jak w sentencji wyroku.