Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Apostolidis Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska po rozpoznaniu 10 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. K. na postanowienie Ministra Inwestycji i Rozwoju z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Decyzją z [...] marca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] ustalił na rzecz [...] odszkodowanie w kwocie [...] złotych za szkody powstałe wskutek ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], położonej w gminie [...], obręb [...], w związku z budową gazociągu na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2011 r. nr [...].

Postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Minister Inwestycji i Rozwoju (obecnie Minister Rozwoju i Technologii, dalej jako organ/minister) na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako kpa) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia minister wskazał, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o prawie do wniesienia odwołania w terminie 14 dni, a ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że została ona odebrana przez ustanowionego pełnomocnika do doręczeń - [...] – 26 marca 2018 r. Termin na wniesienie odwołania upływał z dniem 9 kwietnia 2018 r., odwołanie zostało nadane w placówce pocztowej 12 kwietnia 2018 r., a zatem z uchybieniem terminu. W ocenie organu w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania organ II instancji ma obowiązek wydać postanowienie przewidziane w art. 134 kpa i nie może przystąpić do merytorycznego rozpoznania sprawy.

W skardze na powyższą decyzję [...] (dalej jako skarżąca) zarzuciła ministrowi naruszenie:

1. art. 7 kpa, poprzez niepodjęcie z urzędu wszelkich czynności celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i zaniechanie ustalenia daty doręczenia decyzji;

2. art. 129 § 2 kpa, poprzez ustalenie, że odwołanie w sprawie wniesione zostało po upływie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, podczas gdy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 129 § 2 kpa odwołanie od decyzji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia jej stronie, a w przypadku gdy decyzja została ogłoszona ustnie, od dnia jej ogłoszenia. Zgodnie zaś z art. 39 kpa organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy.

Zgodnie z art. 17 Prawa pocztowego potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową ma moc dokumentu urzędowego. Jak natomiast wynika z art. 3 pkt 23 Prawa pocztowego przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru. Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać obalone przeciwdowodem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2020 r. sygn. akt II OSK 1098/18).

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest data doręczenia decyzji z [...] marca 2018 r. ustanowionemu pełnomocnikowi do doręczeń strony skarżącej. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tej decyzji widnieje podpis [...] wraz z datą 26 marca 2018 r., taka sama data znajduje się również na pieczęci urzędu pocztowego. Również z internetowego systemu śledzenia przesyłek Poczty Polskiej wynika, że przesyłka ta została doręczona z dniem 26 marca 2018 r.

Skarżąca powołując się na oświadczenie [...] wskazuje, że doręczenie to nastąpiło 29 marca 2018 r. Należy jednak zauważyć, że takiego oświadczenia nie ma w aktach sprawy. W tej sytuacji okoliczności wskazane w skardze stanowią wyłącznie oświadczenie strony, pozostające w sprzeczności z treścią dokumentu urzędowego, który zgodnie z art. 76 § 2 kpa stanowi dowód tego co zostało w nim stwierdzone. Za dowód przeciwko treści dokumentu nie może zostać uznane jedynie twierdzenie skarżącej, że doręczenie rzeczywiście nastąpiło w innym dniu niż wynika z dokumentu. Ponieważ ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym, organ nie był zobowiązany do poszukiwania w tym zakresie dowodów.

Mając powyższe na uwadze organ zasadnie wskazał, że w sprawie doszło do uchybienia terminu do wniesienia odwołania oraz że w tej okoliczności organ odwoławczy nie miał innej możliwości niż wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 134 kpa.

Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.

Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).