Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Sędziowie: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant: starszy asystent sędziego Dawid Nowotka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1472/21 w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz D. B. kwotę 897 (osiemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 1472/21 oddalił skargę D. B. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego z dnia 28 kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.

Wydanie zaskarżonego wyroku poprzedziły następujące ustalenia faktyczne i prawne.

Starosta Miński przeprowadził w latach 2014 - 2015 dla obrębu [...] gminy L. modernizację ewidencji gruntów i budynków, której celem było ustalenie przebiegu granic działek zabudowanych, które dotychczas nie były ustalone protokolarnie, uzupełnienie informacji w ewidencji gruntów i budynków oraz dostosowanie istniejących danych do obowiązujących przepisów z zakresu prowadzenia tej ewidencji. W trakcie prac związanych z modernizacją D. B., właścicielka działki nr [...], w piśmie z dnia 30 marca 2015 r. oświadczyła, że nie zgadza się z ustalonymi przez wykonawcę granicami działki nr [...] z działkami nr [...] i nr [...] oraz powierzchnią swojej działki. W okresie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego zgłosiła uwagi, że nie podano wymiarów budynków znajdujących się na działce, a także że działka uległa zwężeniu i zmniejszeniu.

Po ogłoszeniu przez Starostę Mińskiego w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia 22 marca 2016 r. pod poz. 2836 informacji, że dane objęte modernizacją ewidencji zawarte w operacie opisowo-kartograficznym stały się danymi ewidencji gruntów i budynków skarżąca pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. zgłosiła zarzuty do danych dotyczących granic i powierzchni działki nr [...], wnosząc o ujawnienie granic takich, w jakich użytkuje działkę tj., zgodnie z wymiarami podanymi w operacie uwłaszczeniowym nr [...], czyli [...]m, [...]m, [...]m.

Decyzją z dnia 29 września 2016 r. Starosta Miński odrzucił ww. zarzuty dotyczące granic i powierzchni działki nr [...].

Po rozpatrzeniu sprawy w postępowaniu odwoławczym, w konsekwencji wniesionego przez skarżącą odwołania od ww. decyzji, została ona uchylona a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

W związku z ww. decyzją organu odwoławczego, Starosta Miński zlecił wykonawcy modernizacji ewidencji ponowne ustalenie granic działki nr [...] z działkami nr [...], [...], [...] i [...] oraz sporządzenie stosownej dokumentacji. Operat techniczny korekty modernizacji został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 20 grudnia 2017 r. pod nr [...]. Z opracowania tego wynika, że ustalenie przebiegu granic działki nr [...] z działkami sąsiednimi, na potrzeby postępowania modernizacyjnego, dokonano na podstawie operatu założenia ewidencji gruntów i budynków. W protokole ustalenia przebiegu granic jest adnotacja, że D. B. nie zgadza się z takim przebiegiem granicy.

W toku prowadzonego postępowania były wydawane kolejne decyzje organu zarówno I instancji, jaki i decyzje MWINGiK jako organu odwoławczego, które zalecały dokonywanie stosownych uzupełnień i ustaleń w odniesieniu do ustalenia zarówno przebiegu granic, jak i powierzchni działki stanowiącej własność skarżącej.

Następnie decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. Starosta Miński ponownie orzekł o odrzuceniu zarzutów D. B. do operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina L., w zakresie przebiegu granic i powierzchni działki nr [...] oraz o ujawnieniu informacji o spornych odcinkach granicy tej działki z działkami nr [...], [...], [...] i [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła skarżąca.

Decyzją Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 28 kwietnia 2021 r. orzekł w ten sposób, że w pkt 1 decyzji uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2 po rozpatrzeniu zarzutów D. B., wniesionych pismem z dnia 11 kwietnia 2016 r. do operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina L., w zakresie przebiegu granic i powierzchni działki nr [...] orzekł o: a) ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gminy L. przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...], [...], [...] i [...] na podstawie operatu technicznego nr [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 listopada 2020 r.; b) oznaczeniu w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] gminy L. granic działki nr [...] z działkami [...], [...], [...] i [...] jako spornych.

W uzasadnieniu organ odwoławczy za niezrozumiałe uznał wskazanie Starosty Mińskiego, że dokona aktualizacji przebiegu przedmiotowych granic w drodze czynności materialno-technicznej (art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne; Dz. U. z 2020 r., poz. 2052, dalej "p.g.k.") po zakończeniu niniejszego postępowania, w oparciu o opracowanie stanowiące materiał dowodowy tej sprawy. W związku z tego rodzaju uchybieniem organu I instancji, zdaniem organu odwoławczego zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez ujawnienie przebiegu przedmiotowych granic na podstawie operatu [...] oraz oznaczenie tych granic jako spornych.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że operat założenia ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] wykonano w latach 60-tych XX wieku. Podczas założenia ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...] wykazano następujące szerokości: [...]m od strony północnej i [...] od strony południowej. Przebieg granic przedmiotowej działki określono wówczas metodą fotogrametryczną zakładającą znaczną generalizację informacji dotyczącą ich przebiegu i z założenia nie określała ona np. wszystkich punktów załamania granic. Powierzchni działki obliczona wówczas metodą graficzną wyniosła [...] ha. W toku uwłaszczeń w latach 70-tych XX wieku (operat nr [...]) wykorzystano dane dotyczące granic działek z założenia ewidencji gruntów i budynków. Wydane zostały wówczas akty własności ziemi z dnia 20 grudnia 1974 r. nr [...] (dla m.in. działki nr [...]), [...] (dla m.in. działki nr [...]) i [...] (dla m.in. działki nr [...]). Do chwili przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków nie przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jakiegokolwiek opracowania dotyczącego ustalenia przebiegu granic między ww. działkami, zaś metody i techniki wykorzystane do określenia położenia punktów granicznych w dotychczas obowiązującej ewidencji miały niską dokładność (błąd średni położenia punktu granicznego określono z dokładnością do 3 m względem najbliższych punktów poziomej osnowy geodezyjnej). Te dokładności nie spełniają obecnych standardów technicznych, gdzie błąd wyznaczenia położenia punktów granicznych nie powinien przekraczać 0,10m.

W celu zastosowania się do zaleceń MWINGIK z decyzji z dnia 9 października 2019 r., Starosta Miński zlecił jednostce wykonawstwa geodezyjnego ustalenie przebiegu granic działki nr [...] uwzględniające stan spokojnego posiadania na gruncie. Operat z ww. czynności został przyjęty do pzgik w dniu 30 listopada 2020 r. pod nr [...]. W związku z brakiem zgodnego oświadczenia stron co do przebiegu granicy (§ 39 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków; Dz. U. z 2019 r., poz. 393), wykonawca dokonał ustalenia granic w oparciu o § 39 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia, tj. zgodnie ze stanem spokojnego posiadania na gruncie oraz po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów.

Organ odwoławczy opisał także przebieg granicy działki nr [...] na podstawie ww. wykonanego operatu geodezyjnego i odnosząc się do powyższych czynności stwierdził, że powyższy sposób ustalenia granic należy uznać za słuszny.

Strony nie wniosły zgodnego oświadczenia co do ich usytuowania, wskazywane w licznej korespondencji przez D. B. (jako punkty położone na granicy) karpy drzew, sosny czy krzak leszczyny w związku z odmiennym stanowiskiem pozostałych stron postępowania w tym zakresie, nie mogą zostać uznane w postępowaniu ewidencyjnym jako określające stan spokojnego posiadania.

W ocenie MWINGIK wykonawca opracowania nr [...] słusznie przyjął jako punkty odniesienia dla spokojnego stanu posiadania ściany budynków i istniejące ogrodzenia. Budynki zlokalizowane są na działkach od lat i nie podlegały przebudowie, znaczna część z nich była już na gruncie w momencie zakładania ewidencji gruntów i budynków. Dotychczasowy przebieg granic pomiędzy działkami nr [...], [...] i [...] wykazany jako linie proste wynikał z generalizacji ich przebiegu podczas założenia ewidencji gruntów i budynków, a ówczesna dokładność usytuowania granic określonych w oparciu o zdjęcia lotnicze wynosi +/- 3m. W związku ze sprzecznymi oświadczeniami stron, tutejszy organ podziela zdanie Starosty Mińskiego, że określony w operacie [...] przebieg granicy pomiędzy działką nr [...] a działkami nr [...], [...], [...] i [...] należy wykazać w ewidencji jako sporny. Nie znajdują uzasadnienia twierdzenia odwołującej, jakoby granice ustalone ww. opracowaniu "przecinały" którykolwiek z budynków znajdujący się na przedmiotowych działkach.

Odnosząc się do żądania skarżącej o wykazaniu przebiegu granic jej działki zgodnie z mapą scaleniową z lat 30-tych wskazano, że nie może ona stanowić samodzielnej podstawy do wykazania przebiegu granic działki nr [...] wskutek modernizacji. Techniczno deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków, która jest wyłącznie systematycznie aktualizowanym zbiorem (rejestrem) informacji o gruntach, budynkach, lokalach i ich właścicielach - wyklucza dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych lub które powinny zostać rozstrzygnięte na drodze cywilnej. Podstawę ujawnienia danych ewidencyjnych stanowi najpóźniej wydany (sporządzony) dokument mogący być zgodnie z przepisami taką podstawą. Waloru takiego nie mają mapy historyczne, ponieważ po dacie ich sporządzenia dokonywano kolejnych działań w stosunku do przedmiotowej działki (np. założenie ewidencji gruntów i budynków, uwłaszczenia). Dokumentacja archiwalna straciła zatem walor aktualności, a skoro ewidencja gruntów i budynków ma odzwierciedlać stan aktualny, to przebieg granic działki nr [...] może być ujawniony jedynie na podstawie dokumentów wymienionych w § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków służyć mają wyłącznie odzwierciedleniu aktualnego stanu prawnego nieruchomości i potwierdzają zaistniały stan zatwierdzony innymi dokumentami prawnymi, mówiącymi o stanie własności. Nie mogą zatem samodzielnie tego stanu kształtować. Ponadto, w załączonej do akt sprawy dokumentacji sporządzonej do uwłaszczeń nie odnaleziono wskazywanych przez stronę miar określających szerokość jej działki. Z kolei, w ocenie organu żądanie skarżącej przedstawione w piśmie z dnia 6 kwietnia 2021 r. o powołaniu komisji do przeprowadzenia weryfikacji dokumentów i sprawdzenia jej stanowiska co do przebiegu granic działki nr [...] jest nieuzasadnione w toku postępowania mającym na celu rozpatrzenie zarzutów do modernizacji ewidencji gruntów i budynków, w sytuacji gdy przebieg tych granic został ustalony zgodnie z § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia w sprawie egib. Spowodowałoby to nieuzasadnione przedłużenie załatwienia sprawy, przez co mogłoby stanowić przesłankę do uznania przewlekłości prowadzenia postępowania.

W odniesieniu do powierzchni działki nr [...] i działek sąsiednich zauważono, że dotychczas w ewidencji gruntów i budynków były one wykazane z dokładnością do 1 ara. Do obliczenia powierzchni tych działek podczas założenia ewidencji gruntów i budynków zastosowano metodę graficzną tzn. po dokonaniu generalizacji przebiegu granic do kształtu figury geometrycznej z wykorzystaniem miar pozyskanych z zarysu pomiarowego. Mając na uwadze, iż powierzchnia działek jest cechą fizyczną wynikającą z określenia granic działek, wykonawca opracowania [...] obliczył ich powierzchnię analitycznie, tj. w oparciu o współrzędne punktów granicznych, z precyzją zapisu do 0,0001ha. Powyższe jest zgodne z treścią § 62 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. pole powierzchni działki ewidencyjnej oblicza się na podstawie współrzędnych punktów określających przebieg linii granicznych i określa w hektarach z precyzją zapisu do 0,0001ha. Tak obliczone powierzchnię przedmiotowych działek kształtują się przed modernizacją i na podstawie ww. opracowania następująco: dla działki nr [...] [...]ha i [...]ha, dla działki nr [...] [...]ha i [...]ha oraz dla działki nr [...] [...] ha i [...]ha.

W kwestii zarzutów dotyczących nieprawidłowego sporządzenia przez wykonawcę szkicu granicznego w opracowaniu nr [...] wyjaśniono, że obligatoryjna treść takiego protokołu została uregulowana w § 39 ust. 6 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Jakkolwiek przedmiotowy szkic jest obarczony drobnymi uchybieniami, tj. brak na nim adresu położenia działek, których granice są ustalane oraz adnotacji wykonawcy o odmowie złożenia podpisu przez D. B. i G. S., to nie mają one wpływu na jego moc dowodową w niniejszym postępowaniu. Z treści ww. szkicu można jasno wskazać, iż stanowi on załącznik nr 1 do protokołu ustalenia przebiegu granic działek ewidencyjnych z dnia 12 sierpnia 2020 r., a ww. informacje są w tym protokole zawarte i nie budzą jakichkolwiek wątpliwości. Żaden przepis prawa nie obliguje wykonawcy do sporządzania ww. szkicu z zachowaniem stosownej skali, tj. z zachowaniem pełnego graficznego odzwierciedlenia w zakresie rozmiarów (długości, powierzchni itp.) przedstawionych na nim obiektów, co podnosi strona w odwołaniu. Zatem nie można na tej podstawie podważyć jego mocy dowodowej.

Ponadto organ odwoławczy podnosił, że spór co do przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...] i [...] istniał przed wszczęciem procedury modernizacji ewidencji gruntów i budynków w roku 2014. Świadczy o tym załączona do akt niniejszej sprawy kopia decyzji Wójta Gminy L. z dnia 22 lipca 2015 r. umarzającej postępowanie w sprawie rozgraniczenia.

Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca,

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę w pierwszej kolejności za niezasadny uznał wniosek skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom skarżącej MWINGiK oznaczył, że decyzja I instancji podlega uchyleniu, choć rzeczywiście nie użył określenia w całości, to jednak z całości treści decyzji wynika, że uchylenie dotyczyło całości rozstrzygnięcia I instancji i w pkt. 2 organ odwoławczy orzekł co do istoty sprawy. W odniesieniu do kontrolowanej decyzji brak podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w szczególności w sposób rażący.

Ponadto, zdaniem Sądu, organy w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy. W oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy organy dokonały szczegółowych ustaleń dotyczących stanu zagospodarowania przedmiotowych działek oraz w ramach tych ustaleń, w związku z brakiem zgodnego oświadczenia stron co do przebiegu granicy, wskazały na czynności ustalenia granic w oparciu o § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., tj. zgodnie ze stanem spokojnego posiadania na gruncie oraz po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzeniu analizy wszelkich dostępnych dokumentów. Żaden z elementów tego postępowania nie został wprost zaprzeczony w skardze, co zdaniem Sądu pozwala przyjąć, że w istocie ustalony w toku postępowania stan faktyczny jest bezsporny. Sporna jest natomiast jego ocena z punktu widzenia przesłanek stosowanych przy ustalaniu przebiegu granic nieruchomości.

W odniesieniu do przyjętych w sprawie czynności ustalenia przebiegu granic pomiędzy nieruchomością skarżącej i sąsiadującymi nieruchomościami, to jak wynika z akt oraz treści zaskarżonej decyzji, nastąpiło w oparciu zasady określone w § 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia, tj. zgodnie ze stanem spokojnego posiadania na gruncie oraz po zbadaniu położenia znaków i śladów granicznych oraz przeprowadzenia analizy wszelkich dostępnych dokumentów. Sąd wskazany sposób ustalenia granic uznał za zasadny i prawidłowy.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej o pominięciu przez MWINGIK ustaleń dokonanych w toku postępowań odwoławczych w 2017, 2018 i 2019 r. Sąd podzielił stanowisko organu, że materiał dowodowy był rozpatrywany ze szczególnym naciskiem na opracowanie nr [...] wykonane przez geodetę uprawnionego T. G. jako nowego dowodu w sprawie. Jednocześnie z decyzji jak i przeprowadzonego postępowania wynika, że organ wykorzystał wcześniejsze własne ustalenia, dokonał ich ponownej weryfikacji i uznał za słuszne. Starosta Miński zastosował się do wskazań MIWNGIK i zlecił sporządzenie dokumentacji, która w sposób zgodny z zapisami § 39 ust. 1-3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ustalała przebieg granic nieruchomości będących przedmiotem opracowania.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygniecie sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. polegające na niedopatrzeniu się rażącego naruszenia prawa; o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., czyli art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez "uchylenie zaskarżonej decyzji" przez organ II instancji z pominięciem określenia "w całości" lub "w części", przy jednoczesnym rozstrzygnięciu merytorycznym odnoszącym się wyłącznie do "zakresu granic i powierzchni działki nr [...]";

2) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnej oceny, że zakres przedmiotowego postępowania został ustalony w sposób prawidłowy, podczas gdy skarżąca nigdy nie kwestionowała granic swojej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z działkami oznaczonymi nr [...] i [...];

3) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnego uznania, że organy administracji publicznej orzekające w sprawie przeprowadziły postępowanie wyjaśniające z zachowaniem zasad wyrażonych w k.p.a., podczas gdy organy te dopuściły się istotnych naruszeń mających wpływ na treść wydanych decyzji administracyjnych, tj. art. 7 i 77 § 1, 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, skutkujących:

- ustaleniem stanu faktycznego sprzecznie z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, tj. ustaleniem przebiegu granic działki o nr [...] w sposób niezgodny ze stanem prawnym wynikającym z prawa własności, przy przyjęcie w istocie nowych granic ww. nieruchomości;

- przeprowadzeniem postępowania z pominięciem wszelkich dostępnych w sprawie dowodów, w szczególności zaś odrzuceniem dokumentów wskazywanych przez skarżącą oraz treści pochodzących od niej oświadczeń;

- odstąpieniem od odnalezienia właściwych punktów granicznych wyznaczających granice działki o nr [...] w terenie mimo, że owe granice są wyraźne i pozwalają na ustalenie ostatniego spokojnego stanu posiadania nieruchomości;

- zaniechaniem ustalenia przebiegu granic w oparciu o ostatni spokojny stan posiadania, niezbadaniem znaków i śladów granicznych, brakiem przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich dostępnych i zgromadzonych dokumentów, w tym oświadczeń skarżącej, oparciem rozstrzygnięcia wyłącznie na podstawie operatu technicznego nr [...], który sporządzony został jedynie w oparciu o dokumentację wpisaną do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod numerem [...];

- oparciem tez zamieszczonych w uzasadnieniu na stwierdzeniach nie znajdujących oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie;

4) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnego uznania, że organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy i logiczny oceniły materiał dowodowy, podczas gdy organy te dopuściły się naruszenia art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11 oraz art. 80 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym prowadziły postępowanie w sposób naruszający zasadę praworządności oraz podważający zaufanie obywateli do organów Państwa;

5) art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi wskutek błędnego uznania, że organy administracji publicznej orzekające w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący uzasadniły wydane decyzje administracyjne, podczas gdy organy dopuściły się naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. poprzez odstąpienie od zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności dotyczy to braku odniesienia się do stanowiska skarżącej oraz podnoszonych przez nią wniosków dowodowych, w tym wniosku o powołanie komisji wraz z uprawnionym geodetą do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, a w konsekwencji uniemożliwienie weryfikacji wydanej decyzji z punktu widzenia prawidłowości zastosowania art. 80 k.p.a.;

6) art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwalającego na ustalenie czym kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok, ponieważ uzasadnienie to w zakresie oceny postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy administracji publicznej sprowadza się do stwierdzenia, że operat został sporządzony prawidłowo, co uzasadnia oznaczenie przebiegu granic jako spornych.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca kasacyjnie wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpatrzenia;

2) rozpatrzenie sprawy na rozprawie;

3) dopuszczenie i przeprowadzenia dowodu z dokumentu "opis i mapa" z dnia 30 sierpnia 1989 r. i mapy nr [...], na okoliczność szerokości działki skarżącej oraz nieprawidłowości w oznaczeniu sąsiedniej działki nr [...], którą oznaczono jaka nr [...];

4) zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Przedmiotem niniejszej sprawy było rozpoznanie zarzutów jakie wniosła skarżąca D. B. do operatu opisowo-kartograficznego sporządzonego w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu [...], gmina L.

Starosta Miński decyzją z dnia 23 lutego 2021 r. orzekł o odrzuceniu zarzutów w zakresie przebiegu granic i powierzchni działki nr [...] oraz o ujawnieniu w bazie danych ewidencyjnych informacji o spornych odcinkach granicy działki nr [...] z działkami nr [...], [...], [...] i [...].

Natomiast Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez D. B. decyzją z dnia 28 kwietnia 2021 r. w pkt 1 uchylił decyzję Starosty Mińskiego, a w pkt 2 lit a po rozpatrzeniu zarzutów D. B. orzekł o ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...], [...], [...] i [...] na podstawie operatu technicznego nr [...] przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu 30 listopada 2020 r. (operat ten został sporządzony przez geodetę T. G. w czasie trwania postępowania zakończonego decyzją Starosty Mińskiego z dnia 23 lutego 2021 r.), w pkt 2 lit. b orzekł o ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków granic działki nr [...] z działkami nr [...], [...], [...] i [...] jako spornych.

Z decyzją organu II instancji z dnia 28 kwietnia 2021 r. nie zgodziła się skarżąca i wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, która zaskarżonym wyrokiem została oddalona, stąd też skarżąca wniosła skargę kasacyjną.

Powyższy stan rzeczy wymaga poczynienia ogólnych uwag dotyczących postępowania modernizacyjnego oraz postępowania w sprawie rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w ramach postępowania modernizacyjnego.

Postępowanie modernizacyjnego, zostało uregulowane w art. 24a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i jest szczególną formą dokonywania aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Regulacja zawarta w art. 24a p.g.k., ustalająca instytucję modernizacji ewidencji gruntów i budynków, ustanawia w sposób wyczerpujący odrębną (lex specialis) procedurę jej przeprowadzania bez odesłań do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Analiza przepisów art. 24a p.g.k. prowadzi do wniosku, że w zależności od etapu prac modernizacji ewidencji gruntów ustawa przewiduje różne środki prawne, w tym możliwość zgłaszania uwag do danych zawartych w projekcie (ust. 6), zarzuty do tych danych (ust. 9) oraz wnioski o zmianę danych ewidencji (ust. 12).

Zgodnie z art. 24a ust. 8 p.g.k. po upływie terminu, o którym mowa w ust. 7 (tj. 15 dni roboczych od upływu terminu wyłożenia do wglądu projektu operatu opisowo-kartograficznego), dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków i podlegają ujawnieniu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków. Informację o tym starosta ogłasza w dzienniku urzędowym województwa oraz w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej starostwa. Natomiast art. 24a ust. 9 p.g.k. stanowi, że każdy, czyjego interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, może w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, o której mowa w ust. 8, zgłaszać zarzuty do tych danych. Natomiast zgodnie z art. 24a ust.10 p.g.k., o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji.

Dopiero w następstwie złożenia przez osobę, której interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo-kartograficznym, zarzutów do tych danych, wszczynane jest postępowanie administracyjne w sprawie indywidualnej, w którym zastosowanie znajdują przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, i które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów. Orzeczenie to jest pierwszą decyzją administracyjną wydawaną w szeroko rozumianym postępowaniu modernizacyjnym (art. 24a ust. 10 p.g.k.). Okolicznością bezsporną jest, że zarzuty może zgłosić tylko osoba której interesu prawnego dotyczą dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków ujawnione w operacie opisowo- kartograficznym w terminie 30 dni od ogłoszenia informacji w dzienniku urzędowym, natomiast zagadnieniem wymagającym rozważenia jest zakres przedmiotowy postępowania w którym rozpoznawane są zarzuty i możliwości orzekania organu.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgłaszane w trybie art. 24a ust. 9 p.g.k. zarzuty mogą dotyczyć wyłącznie tylko danych wynikających z operatu powstałego dla potrzeb przeprowadzenia modernizacji ewidencji gruntów i budynków, czyli ogranicza zakres wnoszonych zarzutów do danych stanowiących zapisy nowe wynikające z modernizacji. Takie rozumienie znajduje oparcie także w regulacji dotyczącej składania zastrzeżeń do prowadzonej modernizacji na etapie wyłożenia projektu operatu, która przewiduje możliwość składania uwag do danych ujawnionych w projekcie operatu - ust. 6 omawianego przepisu. Za przedstawionym rozumieniem art. 24a ust. 9 p.g.k. przemawia zatem nie tylko dyrektywa językowa ale także systemowa i funkcjonalna. Regulacja postanowień ustawy nie daje racjonalnych podstaw do przyjęcia poglądu, iż zamiarem ustawodawcy było, by przy okazji modernizacji ewidencji można było skutecznie podnieść wszelkie zarzuty będące poza zakresem i przedmiotem prowadzonej modernizacji (por. wyrok NSA z dnia 16 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2778/17). W drugiej kolejności należy zwrócić uwagę na treść art. 24a ust.10 ustawy, zgodnie z którym, o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Zarzuty złożone w terminie określonym w art. 24a ust. 9 p.g.k. nie mogą zostać uwzględnione w formie czynności materialno-technicznej, gdyż tego rodzaju postępowanie narusza kategoryczną treść art. 24a ust. 10 p.g.k. Przepis regulujący sposób rozpatrzenia zarzutów zgłoszonych w terminie nie daje możliwości ich uwzględnienia w drodze czynności materialno-technicznej. O ile z powyższego przepisu wynika, że o zarzutach rozstrzyga starosta w formie decyzji, to szczególnej uwagi wymaga rodzaj rozstrzygnięcia jaki może być przedmiotem decyzji starosty. Ustawodawca w omawianym art. 24a ust. 10 p.g.k. wprost wskazał, że starosta w drodze decyzji może uwzględnić lub odrzucić zarzuty. Z powołanego art. 24a ust. 10 p.g.k. jednoznacznie wynika, że zakres przedmiotowy prowadzonego postępowania wszczętego w związku z zgłoszonymi zarzutami ograniczony został do oceny zarzutów, w sytuacji gdy przeprowadzone postępowanie potwierdzi zasadność zarzutów wówczas organ wydaje decyzję o uwzględnieniu zarzutów, w sytuacji zaś gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania okaże się, że zgłoszone zarzuty są niezasadne wówczas organ wydaje decyzję o odrzuceniu zarzutów. Oczywiście możliwa jest sytuacja, że w przypadku zgłoszenia kilku zarzutów organ może orzec o uwzględnieniu wskazanych zarzutów, a co do pozostałych orzec o ich odrzuceniu. Dodatkowej szczególnej uwagi wymaga ten przypadek, w którym organ wydaje decyzję o uwzględnieniu zarzutów. Mianowicie decyzja o uwzględnieniu zarzutów, konsekwencją której jest ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków stosownych zmian może być wydana tylko wówczas gdy organ w prowadzonym postępowaniu stwierdzi, że zgłoszone zarzuty są zasadne. Należy wyraźnie podkreślić, że w postępowaniu którego przedmiotem jest rozpoznanie zgłoszonych zarzutów organ nie może wykraczać poza treść i zakres zgłoszonych zarzutów. Inaczej ujmując w postępowaniu którego przedmiotem jest rozpoznanie zarzutów nie można wprowadzać do operatu opisowo-kartograficznego zmian, które nie są wynikiem uwzględnienia zgłoszonych zarzutów, natomiast są wynikiem dodatkowych ustaleń i czynności, które organ podjął w tym postępowaniu. Tym samym, w świetle art. 24a ust. 10 p.g.k. niedopuszczalna jest taka sytuacja w której organ w ramach rozpoznania zarzutów wydaje decyzję merytoryczną i wprowadza zmiany w operacie opisowo-kartograficznym w sytuacji gdy wprowadzone zmiany nie stanowią uwzględnienia zarzutów. Należy jeszcze raz zwrócić uwagę na treść art. 24a ust. 10 p.g.k. z którego wynika szczególna norma dotycząca charakteru decyzji, które mogą być wydane, tj. decyzja o uwzględnieniu zarzutów lub decyzja o odrzuceniu zarzutów, natomiast niedopuszczalne jest w ramach rozpatrzenia zarzutów wydanie decyzji, której nie przewiduje powołany przepis, tj. decyzji wprowadzającej zmiany w operacie opisowo-kartograficznym, które nie stanowią uwzględnienia zarzutów. Zakres przedmiotowy postępowania w sprawie zarzutów, który wyznacza art. 24a ust. 9 i ust. 10 ustawy został określony w sposób szczególny, który wyznaczają dwa istotne elementy: po pierwsze zarzuty muszą dotyczyć wyłącznie danych zawartych w operacie opisowo-kartograficznym, który został sporządzony w ramach postępowania modernizacyjnego, a nie innych danych, a po drugie rozpoznając zarzuty organ może orzec o wprowadzeniu zmian w operacie tylko wówczas gdy uwzględnia zarzuty, w sytuacji zaś gdy zarzutów nie uwzględnia wydaje decyzję o odrzuceniu zarzutów. Należy zatem wyraźnie zaznaczyć, że postępowanie w sprawie zarzutów ma w sposób szczególny określony zakres przedmiotowy i rodzaje decyzji, które mogą być w tym postępowaniu wydane, tym samym nie może być utożsamiane z klasycznym postępowaniem w sprawie aktualizacji danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, czego organy nie kwestionowały, że skarżąca złożyła zarzuty do danych ujawnionych w operacie opisowo-kartograficznym, sporządzonym w trakcie modernizacji w terminie 30 dni od dnia ogłoszenia w dzienniku urzędowym województwa informacji, że dane objęte modernizacją, zawarte w projekcie operatu opisowo-kartograficznego stają się danymi ewidencji gruntów i budynków, stosownie do art. 24a ust. 9 p.g.k. W związku z tym organy były zobowiązane do rozpatrzenia tych zarzutów w sposób przewidziany w art. 24a ust. 10 p.g.k., tj. poprzez ich uwzględnienie lub odrzucenie w drodze decyzji. Natomiast organ II instancji w zaskarżonej decyzji, uchylając decyzję organu I instancji o odrzuceniu zarzutów, orzekł merytorycznie o wprowadzeniu zmian w operacie opisowo-kartograficznym w sytuacji gdy wprowadzone zmiany, co podnosi skarżąca w skardze i w skardze kasacyjnej nie stanowią uwzględnienia zgłoszonych zarzutów.

W zarzutach skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania w pkt 1 wskazano, na naruszenie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na niedopatrzeniu się rażącego naruszenia prawa, sytuacji gdy organ II instancji orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji z pominięciem określenia "w całości" lub "w części". Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w której organ II instancyjny w pkt 1 uchylił decyzję organu I instancji (która składała się z dwóch punktów), a w pkt 2 lit. a i lit. b rozstrzygnął sprawę co do istoty, w tym merytoryczne rozstrzygniecie zawarte w pkt 2 lit. a dotyczyło rozstrzygnięcia które w decyzji organu I instancji było zawarte w pkt 1, a rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 lit. b dotyczyło rozstrzygnięcia, które w decyzji organu I instancji było zawarte w pkt 2, można stwierdzić, że uchylona została decyzja organu I instancji w całości. Naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. ma miejsce w takich przypadkach gdy decyzja organ II instancji uchylając decyzje organu I instancji nie zawiera określenia w całości lub w części, co w połączeniu z merytoryczną treścią rozstrzygnięcia może powodować wątpliwości co do zakresu uchylenia decyzji organu I instancji, a więc czy uchylona została decyzja w całości, czy w części, a jak w części to czy można precyzyjnie wskazać, która cześć decyzji organu i instancji została uchylona. Natomiast gdy z treści całej decyzji organu II instancji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. można bez trudu ustalić, że została uchylona decyzja organu I instancji w całości, mimo że pominięto określenie w całości, to takiego naruszenia prawa w takich okolicznościach sprawy nie można kwalifikować jako rażącego naruszenia.

Niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2, a dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. na skutek błędnej oceny, że zakres niniejszego postępowania został ustalony w sposób prawidłowy, podczas gdy skarżąca nie kwestionowała granic swojej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] z działkami oznaczonymi nr [...] i [...]. Przede wszystkim wskazać należy, że norma prawna zawarta w art. 151 p.p.s.a. (podobnie jak art. 145 § 1 p.p.s.a.), jest normą o charakterze "wynikowym" i reguluje jeden ze sposobów w jaki może być rozstrzygnięta skarga. Dla potwierdzenia zasadności zarzutów naruszenia tych przepisów niezbędne jest wskazanie naruszenia innych przepisów prawa (materialnych lub procesowych), którym sąd pierwszej instancji uchybił. Natomiast naruszenie art. 151 p.p.s.a. mogłoby mieć miejsce jedynie wówczas, gdyby sąd - wydając zaskarżone orzeczenie - stwierdził naruszenie prawa, które powinno skutkować uwzględnieniem skargi, a pomimo powyższego ją oddalił, a taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Stąd też tylko na marginesie sprawy zauważyć należy, że skarżąca wnosząc zarzuty kwestionowała przebieg granic działki nr [...] oraz jej powierzchnię, nadto należy zwrócić uwagę, że obecne postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów, jest postępowaniem prowadzonym po raz czwarty, we wszystkich tych postępowaniach organ odnosił się do przebiegu granic działki nr [...] z działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...] i podejmowane w ramach tych postępowań czynności dotyczyły wszystkich granic działki nr [...], a skarżąca nie kwestionowała przed organami tego zakresu. Dodatkowo można jeszcze wskazać, że skarżąca zarzucała organowi II instancji, że uchylając decyzję organu I instancji błędnie uchylił również pkt 2 tej decyzji, skoro tej samej treści rozstrzygnięcie znalazło się w decyzji organu II instancji, a rozstrzygnięcie to dotyczyło ujawnienia w bazie danych ewidencyjnych obrębu [...], informacji o spornych odcinakach granicy działki nr [...] z działkami nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, że wniesione zarzuty dotyczyły wszystkich granic działki nr [...], tym samym zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w pkt 2 jest niezasadny.

Kolejne zarzuty skargi kasacyjnej sformułowane w pkt 3, pkt 4 i w pkt 5 dotyczyły naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. i wskazywały na naruszenie zasad dotyczących przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym z pominięciem wszelkich dostępnych dowodów i tych oceny dowodów. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano między innymi, że analizując rozstrzygnięcia organów można stwierdzić, że zarzuty skarżącej nie zostały odrzucone co do zasady, ale dane ujawnione w ewidencji odbiegają od tych zarzutów. Ponadto pkt 2 decyzji organu I instancji jest zbieżny w swej treści z pkt 2 lit. b decyzji organu II instancji, co oznacza o braku podstaw do jego uchylenia. Powyższe wprowadza w wydanych rozstrzygnięciach na tyle istotny chaos, że takie decyzje nie powinny ostać się w obrocie prawnym. Naruszenie to ma istotny, wręcz rażący charakter. Z treści rozstrzygnięcia merytorycznego organu II instancji wynika bowiem, że zarzuty zostały rozpatrzone w ograniczonym zakresie. A to z kolei sugeruje brak rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie i pozostawienie luzu w zakresie możliwych interpretacji wydanego rozstrzygnięcia.

Zarzuty te Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne, aczkolwiek nie do końca zostały sformułowane w sposób prawidłowy, który wskazywałby na istotę problemu prawnego, który występuje w niniejszej sprawie, natomiast znalazło to swój wyraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w którym podnoszono, że zarzuty nie zostały odrzucone co do zasady, ale dane ujawnione w ewidencji odbiegają od tych zarzutów. Ten fragment uzasadniania, poprzez swoją treść bo przepis nie został wskazany, nawiązuje do treści art. 24a ust. 10 ustawy, zgodnie z którym o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutów starosta rozstrzyga w drodze decyzji. Uwagi dotyczące wykładni art. 24a ust. 10 p.g.k. zostały przedstawione na wstępie, mając je na uwadze stwierdzić należy, że zasadnie podniesiono w skardze, że zarzuty nie zostały odrzucone ale dane ujawnione w ewidencji odbiegają od treści zarzutów. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są zasadne.

W pkt 6 skargi kasacyjnej sformułowany został zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegający na braku uzasadniania zaskarżonego wyroku pozwalającego na ustalenie czym kierował się Sąd wydając zaskarżony wyrok, ponieważ uzasadnienie w zakresie oceny postępowania dowodowego sprowadza się do stwierdzenia, że operat został sporządzony prawidłowo. Odnosząc się do tego zarzutu to przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Dodać przy tym należy, że wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem kwestii zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, aby poddawało się ono kontroli. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. możemy mieć do czynienia w sytuacji, w której uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego sporządzone zostało w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Należy wyraźnie zaznaczyć, że na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. można kwestionować kompletność elementów uzasadnienia, a nie jego prawidłowość merytoryczną. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera elementy o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., co prawda jego treść i argumentacja nie jest zbyt rozbudowana, ale pozwala na przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Natomiast oceny prawidłowości merytorycznej zaskarżonego wyroku nie można kwestionować poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stad też zarzut skargi kasacyjnej nie jest zasadny, a zaskarżony wyrok został uchylony w związku z naruszeniem przez organ II instancji art. 24a ust. 10 ustawy, a Sąd kontrolując zaskarżoną decyzje nie zwrócił uwagi na powyższe naruszenie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest częściowo zasadna i dlatego na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie odwołanie skarżącej od decyzji Starosty Mińskiego z dnia 23 lutego 2021 r., Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego będzie miał na uwadze wskazane wyżej stanowisko.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 200 p.p.s.a.