drukuj    zapisz    Powrót do listy

6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych 6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym), Prawo miejscowe, Rada Miasta, Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części, III SA/Po 98/16 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2016-04-20, Centralna Baza Orzeczeń Naczelnego (NSA) i Wojewódzkich (WSA) Sądów Administracyjnych, Orzecznictwo NSA i WSA

III SA/Po 98/16 - Wyrok WSA w Poznaniu

Data orzeczenia
2016-04-20 orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-02-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Beata Sokołowska /sprawozdawca/
Szymon Widłak /przewodniczący/
Walentyna Długaszewska
Symbol z opisem
6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Prawo miejscowe
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 460 art. 13 b, art. 13 f
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2003 nr 177 poz 1729 par. 11
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem.
Sentencja

Dnia 20 kwietnia 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Beata Sokołowska (spr.) WSA Walentyna Długaszewska Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Skrocka – Nerka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, wprowadzenie opłat za parkowanie w strefie i sposobu ich pobierania stwierdza nieważność § 4 Załącznika nr 2 do Uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] r., tj. Regulaminu strefy płatnego parkowania w P w zakresie uchwalenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania w soboty w godz. 900 do 1300 oraz § 5 ust. 4, § 13 ust. 4 i § 14 ust. 3 powyższego Załącznika

Uzasadnienie

Pismem z dnia 5 stycznia 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w P z dnia [...] w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie i sposobu ich pobierania.

Powyższej uchwale Prokurator zarzucił naruszenie:

- § 135 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (Dz. U. z 2002 r., Nr 1000, poz. 908)

- art. 13 b ust. 1 i 2, art. 13 b ust. 6 pkt. 2 oraz art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. – Dz. U. z 2015 r., poz. 460) poprzez:

- określenie, że opłaty pobierane są także za parkowanie w soboty - § 4 załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały - Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, w brzmieniu wprowadzonym Uchwałą z dnia [...] 2011 r. w sprawie zmiany do Uchwały z dnia [...] r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania, wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w Strefie i sposobu ich pobierania;

- obciążenie użytkownika zastrzeżonego miejsca postojowego kosztami jego utworzenia - § 5 pkt 4 załącznika nr 2 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania

- określenie trybu egzekucji opłat dodatkowych - § 13 pkt 4 załącznika nr 2 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania

- rozszerzenie definicji pojęcia "nieuiszczenie/niewniesienie opłaty za parkowanie" poza znaczenie ustawowe - § 14 pkt 3 załącznika nr 2 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania

a tym samym przekroczenie zakresu ustawowego upoważnienia do ustanowienia aktu prawa miejscowego.

Prokurator wniósł wobec tego o stwierdzenie nieważności § 4, § 5 pkt 4 oraz § 13 pkt 4 załącznika nr 2 zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej (Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania).

Prokurator w uzasadnieniu skargi wskazał, że powyższa uchwała stanowi akt prawa miejscowego obowiązującego powszechnie na terenie gminy, a jej podstawę prawną stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13 b ust. 3 i 4 oraz art. 13 f ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. 2007, nr 19, poz. 115 ze zm.).

Ustawodawca ograniczył kompetencje rady miasta do możliwości: ustalenia wysokości opłaty za parkowanie samochodów w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych lub zryczałtowanych oraz zerowych, określenia sposobu jej pobierania, a także określenia wysokości opłaty dodatkowej (w przypadku nieopłacenia pobytu w strefie płatnego parkowania) i sposobu jej pobierania.

Wobec powyższego Rada Miejska: uchwalając, że opłaty parkingowe są pobierane również w soboty, obciążając użytkownika zastrzeżonego, wydzielonego miejsca postojowego kosztami utworzenia takiego miejsca, określając tryb egzekwowania nieuiszczonych opłat dodatkowych oraz rozszerzając definicję pojęcia "nieuiszczenie/niewniesienie opłaty za parkowanie" poza znaczenie ustawowe przekroczyła we wskazanym zakresie upoważnienie ustawowe do ustanowienia aktu prawa materialnego.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie stwierdzając, że zarzuty skargi są bezzasadne, gdyż w spornej uchwale nie przekroczono zakresu upoważnienia ustawowego do jej wydania. Ewentualne nieprawidłowości nie mają charakteru istotnego, co uzasadniałoby stwierdzenie nieważności, zgodnie z wnioskiem Prokuratora.

Pismem z dnia 19 kwietnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej (wnoszący skargę) wyjaśnił, że wniosek o stwierdzenie nieważności w pkt. 3 skargi dotyczy przepisów § 4, § 5 pkt 4 oraz § 13 pkt 4 i § 14 pkt 3 załącznika nr 2 uchwały Rady Miejskiej z dnia [...] 2005r. (Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania). Omyłkowo w sformułowanym wniosku nie ujęto pierwotnie § 14 pkt 3 załącznika do zaskarżonej uchwały.

Na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r. Prokurator Prokuratury Regionalnej podtrzymał skargę i sprecyzował, że w miejsce punktów poszczególnych paragrafów chodzi o ustępy a ponadto wniosek o stwierdzenie nieważności § 4 załącznika nr 2 do skarżonej uchwały dotyczy wyrażenia "oraz w soboty w godz. 900 - 1300."

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Na wstępie wskazać trzeba, że nie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania sądowego (pełnomocnik Rady Miejskiej powołał się na fakt uchylenia skarżonej uchwały przez uchwałę Rady z dnia [..] ), albowiem uchwała Rady Miejskiej z dnia [...] wywołała skutki prawne, a więc zachodziła konieczność oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawa miejscowego (zob. m.in. postanowienie NSA z dnia 13 lutego 2013r. sygn. akt II OSK 228/13, Lex nr 1286291).

Badając legalność skarżonej uchwały, a konkretnie załącznika nr 2 tj. Regulaminu strefy Płatnego Parkowania. Sąd stwierdził, że skarga Prokuratora zasługuje na uwzględnienie, albowiem wszystkie zarzuty w niej podniesione okazały się zasadne.

W ocenie Sądu przy wydawaniu powyższej uchwały (załącznika nr 2) doszło do naruszenia wskazanych przez Prokuratora przepisów § 135 Zasad techniki prawodawczej, art. 13 b ust. 1 i 2, art. 13 b ust. 6 pkt 2 i art. 13 f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. – Dz. U. z 2015 r., poz. 460), dalej u.d.p.

W myśl § 134 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r. w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. z 2002r., nr 100 poz. 908) podstawą wydania uchwały jest przepis prawa, który upoważnia dany podmiot do uregulowania określonego zakresu spraw i wyznacza zadania lub kompetencje danego podmiotu.

Zgodnie natomiast z § 135 powołanego rozporządzenia w uchwale (zarządzeniu) zamieszcza się przepisy prawne regulujące wyłącznie sprawy z zakresu przekazanego w przepisie, o którym mowa w § 134 pkt 1 oraz sprawy należące do zadań lub kompetencji podmiotu, o których mowa w § 134 pkt 2.

Organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów (art. 94 Konstytucji RP).

Zgodnie z zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji RP) organy władzy publicznej działają bowiem na podstawie i w granicach prawa. Przy czym zasada ta dotyczy każdej formy działalności w tym również tworzenia prawa. Kompetencji nie można domniemywać, musi być ściśle interpretowana.

Akty prawa miejscowego nie mogą zatem przekraczać upoważnień ustawowych. Zasady techniki prawodawczej wprowadzają też zakaz powtarzania w aktach prawa miejscowego przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych. Sankcją za naruszenie upoważnienia ustawowego jest nieważność tej części aktu prawa miejscowego, w której przekroczone zostało upoważnienie ustawowe. W orzecznictwie i doktrynie ugruntowany jest również pogląd, że przepisy zawierające powtórzenie przepisów ustawowych także stanowią istotne naruszenie prawa (art. 7 i art. 94 Konstytucji RP), co oznacza konieczność stwierdzenia nieważności danego przepisu.

Odnosząc się do pierwszego zarzutu stwierdzić trzeba, że w uchwale (załączniku nr 2) bezpodstawnie określono, że opłaty za postój w SPP są pobierane także za parkowanie w soboty (zob. § 4 załącznika nr 2 w brzmieniu nadanym uchwałą Rady Miejskiej z dnia [...] 2011r. Zgodnie natomiast z art. 13 b ust. 1 u.d.p. opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Sobota nie jest jednak dniem roboczym w rozumieniu art. 13 b ust. 1 i ust. 4 u.d.p. W tym zakresie Sąd podziela w całości pogląd wyrażony w wyroku WSA w Krakowie z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 356/13, lex nr 1385408.

W wyroku tym wskazano m. in., że na podstawie upoważnienia zawartego w art.13b ust. 3 i 4 u.d.p., rada gminy (rada miasta) została upoważniona do ustalania wysokości stawek opłaty mowa w art.13 ust.1 pkt 1 ustawy tj. opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłata, o jakiej mowa w art.13 ust.1 pkt 1 ustawy dotyczy również art.13b ust.1 ustawy.

Wobec tego należy stwierdzić, że rada gminy (rada miasta) została upoważniona ustawowo do ustalania wysokości stawek opłaty pobieranej za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania w określone dni robocze.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni zgadza się też ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaprezentowanym w wyroku z dnia 24 września 2013r., sygn. akt III SA/Kr 198/13. Sąd ten wyraził pogląd, że "użyte w art.13 ust.1 pkt 1 ustawy określenie: "dni robocze" nie może być utożsamiane z ogólnym pojęciem dnia, gdyż w przeciwnym wypadku nie miałoby sensu wprowadzenie – jako elementu zbędnego – zawężonej kategorii "dnia roboczego" w tym przepisie. Gdyby w przepisie art.13 ust.1 ustawy zabrakło określenia dni robocze, to zgodnie z tak zmodyfikowanym jego brzmieniem opłatę, o której mowa w art.13 ust.1 pkt.1, pobierałoby się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu w określonych godzinach lub całodobowo. Nie byłoby wówczas żadnej wątpliwości, że opłata mogłaby być pobierana w każdym dniu tygodnia, a w konsekwencji stawki tej opłaty ustalane przez radę gminy również dotyczyłyby każdego dnia tygodnia. Ustawodawca wyróżnił jednak wśród dni " kategorię "dni roboczych", co oznacza, że należy przyjąć, że w rozumieniu cytowanych przepisów istnieją " dni robocze" i dni " nie-robocze"... " .

"Dniami roboczymi" nie są wszystkie dni. Stwierdzić jednak należy, że w ustawodawstwie brak jest legalnej definicji "dni roboczych"; pojęcie to wykłada się w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie z dnia 18 stycznia 1951r. o dniach wolnych od pracy (Dz.U.1951.28) i obejmuje niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Charakter soboty w rozważanym kontekście był przyczyną wielu wątpliwości tak na gruncie prawa cywilnego, jak i prawa administracyjnego, co spowodowało, że problem ten był przedmiotem rozważań zarówno Sądu Najwyższego w odniesieniu do przepisów kodeksu postępowania cywilnego - postanowienie SN z dnia 11 lutego 2009r., sygn. akt V CZ 5/09 (http://www.sn.pl) - jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w odniesieniu do przepisów postępowania administracyjnego - uchwała 7 sędziów NSA z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I OPS 1/11 (System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 39/2013.).

Dla celów niniejszej sprawy należy posiłkować się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w w/w uchwale. W uchwale tej NSA stwierdził, że " sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a.". W tym miejscu należy wyjaśnić, iż uchwała została podjęta na tle stosowania art. 57 § 4 K.p.a., który stanowi, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni.

Nadmienić należy, że z dniem 1 maja 2001 r. został wprowadzony w Polsce pięciodniowy tydzień pracy. W związku z tym powszechnie przyjęto, że sobota przestała być dniem powszednim i stała się dniem wolnym od pracy.

O ile jednak dni ustawowo wolne od pracy są jednoznaczne i sobota do nich nie należy, to w wielu obszarach prawa ustawodawca posługuje się niejednolitymi określeniami, bo oprócz dni ustawowo wolnych od pracy, są jeszcze dni dodatkowe wolne od pracy (soboty), dni powszednie oraz dni robocze.

Skoro sobota, zgodnie z Uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011r., sygn. akt I OPS 1/11, powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a., to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa – prawa administracyjnego, w tym na gruncie ustawy o drogach publicznych. Wykładnia przepisu art.13b ust.1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji " dni roboczych", powinna uwzględniać ten sposób jego rozumienia, który zapewnia tzw. bezpieczeństwo prawne, a zatem aby przepis nie stanowił swoistego rodzaju pułapki wobec jego niejednolitej wykładni związanej z wątpliwościami interpretacyjnymi.

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, w ww. uchwale stwierdził ponadto: "to, że ustawodawca w innych procedurach wyraźnie wskazał, iż w przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy (np. art. 83 § 2 p.p.s.a.) oznacza tylko tyle, że w tych procedurach usunięte zostało źródło wątpliwości interpretacyjnych. Nie może być to natomiast argument przemawiający za stanowiskiem, że wolą ustawodawcy było przyjęcie takiego unormowania, aby w ogólnym postępowaniu administracyjnym sobota nie była traktowana jako dzień ustawowo wolny od pracy".

Obowiązki nakładane na obywateli muszą wynikać z jednoznacznych przepisów prawa i niedopuszczalna przy tym jest rozszerzająca interpretacja takich przepisów. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby prowadzić do nakładania na obywateli obowiązków w większym zakresie, niż było to zamierzeniem ustawodawcy, z naruszeniem ustawowej delegacji do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji publicznej.

Z uwagi na powyższe, w opinii Sądu, dokonana przez Radę Miejską wykładnia pojęcia "dni robocze" była nieprawidłowa, gdyż sobota nie jest dniem roboczym w rozumieniu art.13b ust.1 i 4 u.d.p.

Niezgodny z prawem okazał się również zapis Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania dotyczący obciążenia użytkownika zastrzeżonego wydzielonego miejsca postojowego (koperty) kosztami jego utworzenia (§ 5 ust. 4 załącznika nr 2 do uchwały). Zgodnie z tym przepisem oznakowanie zastrzeżonego wydzielonego miejsca postojowego (koperty) na prawach wyłączności i jego likwidacja następuje na koszt ubiegającego się o uzyskanie indywidualnego zezwolenia SPP. Trzeba bowiem wskazać, że w myśl § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. 2003.177.1729) organizację ruchu, w tym zadania techniczne polegające na umieszczeniu i utrzymywaniu znaków drogowych, urządzeń sygnalizacji świetlnej, urządzeń sygnalizacji dźwiękowej oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu realizuje na koszt własny zarządca drogi. Zgodnie z art. 13 b ust. 4 u.d.p. rada miejska posiada więc ustawowe upoważnienie do ustanawiania opłaty abonamentowej w odniesieniu do zastrzeżonych miejsc postojowych w strefie płatnego parkowania w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13 b ust. 6 pkt 2 u.d.p.). Rada miejska nie ma natomiast, zdaniem Sądu, jednoczesnego upoważnienia ustawowego do kategorycznego decydowania, kto jest podmiotem zobowiązanym do pokrycia kosztów utworzenia (likwidacji) takiego miejsca. W tym zakresie zatem załącznik nr 2 skarżonej uchwały również narusza przepisy ustawowe.

Zasługiwał też na uwzględnienie kolejny zarzut podniesiony przez Prokuratora, a dotyczący określenia trybu egzekucji opłat dodatkowych. W § 13 ust. 3 załącznika nr 2 Rada Miejska zawarła zapis, że "w razie nie wniesienia opłaty dodatkowej określonej w pkt 1, w terminie określonym w pkt 2 Zarządzający SPP wystawia wezwanie do zapłaty." Przewidziany zaś w § 13 ust. 4 Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania tryb postępowania w razie nieuiszczenia opłaty dodatkowej – egzekucja administracyjna wraz z należnymi kosztami takimi, jak: koszt ustalenia informacji adresowej, koszt wezwań do zapłaty nie mieści się w kompetencjach prawodawczych rady.

Ustawodawca nie upoważnił rady gminy (miasta) do samodzielnego regulowania tej materii. Zgodnie z art. 13 f ust. 1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Z kolei na podstawie ust. 2 cytowanego przepisu rada określa wysokość opłaty dodatkowej oraz sposób jej pobierania.

W tym miejscu, za Skarżącym, zauważyć należy, że ustawodawca w art. 40 d ust. 2 u.d.p. wyraźnie wskazał, że opłaty powyższe podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j. t. – Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.), dalej u.p.e.a. Rada gminy (miasta) w ramach stanowionego prawa miejscowego nie może więc wprowadzać odrębnych, "konkurencyjnych" regulacji wyłączających zastosowanie obowiązujących powszechnie aktów ustawowych.

Zgodnie z art. 2 § 1 pkt 5 u.p.e.a. egzekucji administracyjnej podlegają m. in. należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw. Z kolei z art. 3 § 1 u.p.e.a. wynika, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej.

Strona może bronić swoich praw w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zgłoszenie zarzutów przeciwko tytułowi wykonawczemu (art. 33 u.p.e.a.). Tylko zatem przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji winny regulować egzekwowanie opłat dodatkowych.

Wskazywanie sposobu egzekucji należności z tytułu opłat dodatkowych nie należy do kompetencji rady gminy (miasta) – zob. m. in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 25 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Po 1200/15, orzeczenia.nsa.gov.pl/doc.

Zdaniem Sądu zasadny był ponadto zarzut bezpodstawnego rozszerzenia definicji pojęcia "nieuiszczenie/niewniesienie opłaty za parkowanie" poza znaczenie ustawowe (§ 14 ust. 3 załącznika nr 2). W Regulaminie strefy płatnego parkowania w P wskazano bowiem, że karta Postoju SPP nieczytelna, zabrudzona, skreślona w sposób nietrwały będzie traktowana jako nieskasowana, a postój jako nieopłacony. Rację ma Prokurator, że w ten sposób w załączniku nr 2 do przedmiotowej uchwały wprowadzono niedopuszczalne "domniemanie", że posiadanie karty o opisanych powyżej właściwościach jest równoznaczne z nieuiszczeniem opłaty parkingowej. Ustawodawca nie uprawnił rady miejskiej do definiowania we własnym zakresie pojęć ustawowych, w tym również takich, które związane są z zastosowaniem dodatkowych sankcji finansowych. Chodzi w tym przypadku o pojęcie "nieuiszczenia opłaty parkingowej" (postój nieopłacony).

Rada nie ma upoważnienia ustawowego do pobierania opłat dodatkowych z innego tytułu niż nieuiszczenie opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania. Upoważnienie takie nie wynika z art. 13 b ust. 4 pkt 3 w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. Upoważnienie ustawowe udzielone gminie do określenia sposobu pobierania opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania nie daje radzie podstaw do nakładania opłat za zachowania uniemożliwiające lub utrudniające ustalenie, czy opłata za parkowanie została wniesiona (wyrok WSA w Krakowie z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1134/13, lex nr 1418026). Przesłankę ustawową do obciążenia podmiotów opłatą stanowi stwierdzenie obiektywnie istniejącego faktu parkowania pojazdu bez uiszczenia opłaty parkingowej, a nie domniemanie wysnute na podstawie niedostatecznego wykazania dokonania takiej opłaty. Sposób pobierania opłaty to zaś zasady czy ogół czynności technicznych pozwalających na opłacenie parkowania w strefie, a nie zakres czynności zmierzających do wykazania faktu uiszczenia opłaty.

W tym stanie rzeczy Sąd, mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzając istotne naruszenie prawa przez wskazane przepisy załącznika nr 2 do uchwały Rady Miejskiej z dnia [...]2005r. tj. Regulaminu strefy płatnego parkowania w P, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.



Powered by SoftProdukt