Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka – sprawozdawca, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski, Protokolant: Małgorzata Jakubiak, po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2008 r. w Wydziale I na rozprawie sprawy ze skargi A spółka jawna w G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach uchyla zaskarżone postanowienie.

W dniu [...]r. A sp. j. w G. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy T. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach z podaniem informacji, że nie jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w administracji oraz postępowanie w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe.

Burmistrz Miasta i Gminy T., po kolejnym rozpoznaniu sprawy z uwagi na uchylenie uprzedniego postanowienia przez organ odwoławczy, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]odmówił wydania zaświadczenia. Organ pierwszej instancji wskazał, że na koncie podatnika widnieje zaległość podatkowa w łącznej kwocie [...]zł z tytułu podatku od nieruchomości, w tym zaległość w kwocie [...]zł, wynikająca z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. nr [...], ustalającej podatek od nieruchomości za rok 2003 oraz zaległość w kwocie [...]zł, wynikająca z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. nr [...], zmieniającej w części własną decyzję z dnia [...]r. nr [...], ustalającą podatek od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2004 r. Zaległość ta powstała w okresie prowadzenia działalności gospodarczej przez B. S. jako osobę fizyczną, którego prawa i obowiązki przejęła spółka jawna A.

Jak wyjaśnił organ pierwszej instancji, zaległość za rok 2003 w kwocie [...]zł powstała w wyniku stwierdzenia nieważności przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...]r. nr [...] decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. nr [...], przyznającej zwolnienie z podatku za rok 2003 w kwocie [...] zł z tytułu nowo wybudowanej hali produkcyjnej o powierzchni [...]zł ( zwolnienie przyznano na lata 2003 – 2007 ), albowiem powierzchnia nowo wybudowanych obiektów uwzględniona była przy ustaleniu podatku od nieruchomości za 2003 r. w decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że decyzja przyznająca zwolnienie została wydana bez podstawy prawnej, a ponadto podatnik nie złożył informacji o pomocy udzielonej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku. Mając na uwadze powyższe rozstrzygnięcie Kolegium, organ pierwszej instancji uznał, że podatnik nie spełnił warunków do uzyskania zwolnienia, ponieważ nie złożył wymaganej informacji o uzyskanej pomocy publicznej w okresie trzech kolejnych lat poprzedzających dzień złożenia wniosku i w konsekwencji posiada zaległość podatkową za 2003 r.

Odnośnie zaległości w kwocie [...]zł za styczeń – kwiecień 2004 r., organ pierwszej instancji stwierdził, że powstała ona z tej samej przyczyny co zaległość za 2003 r. W decyzji z dnia [...]r. oraz z dnia [...]r. Burmistrz Miasta i Gminy T. ustalił podatek od nieruchomości za okres od stycznia do kwietnia 2004 r. w wysokości pomniejszonej o kwotę zwolnienia. Skoro jednak zwolnienie podatnikowi nie przysługiwało, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...]r. wznowił postępowanie podatkowe celem prawidłowego ustalenia podatku od nieruchomości za okres styczeń – kwiecień 2004 r. Postępowanie to jest w toku.

W zażaleniu podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. 306a § 3, § 4 i § 5, art. 306e § 2, § 3 i § 6, art. 217 § 2, art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej. Podatnik wskazał, że w uprzednio wydanym w tej sprawie postanowieniu SKO zwróciło organowi pierwszej instancji uwagę, że Rada Miejska w T. w uchwale z dnia [...]r. ustaliła warunki zwolnienia i w 2003 r. organ uznał, że podatnik je spełnił. Według podatnika w decyzji stwierdzającej nieważność decyzji zwalniającej z podatku, SKO nałożyło na organ obowiązek wszczęcia postępowania w celu prawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2003 r. Dlatego też zdaniem podatnika Burmistrz winien zbadać, czy eliminacja decyzji przyznającej ulgę nie ma wpływu na decyzję ustalającą wysokość podatku za 2003 r. Organ pierwszej instancji powinien wydać decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe, a gdy nie może wydać takiej decyzji w terminie koniecznym na wydanie zaświadczenia, to ma obowiązek wydać zaświadczenie z informacją, że takie postępowanie podatkowe się toczy.

Po rozpatrzeniu zażalenia, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że na B. S. ciąży zaległość podatkowa, wynikająca z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r., przy czym prawdą jest, że istnienie tej zaległości jest skutkiem stwierdzenia przez SKO nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. zwalniającej z podatku od nieruchomości. Jednak decyzja z dnia [...]r. miała w dniu wydania postanowienia charakter ostateczny i brak wygaśnięcia zobowiązania z tego tytułu powoduje istnienie zaległości podatkowej. Skoro podatnik posiada zaległość w podatku za rok 2003 dalsze szczegółowe ustalenia w zakresie istnienia zaległości za rok 2004 nie mają znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia w sprawie. Nawet wszczęcie postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. nie spowodowałoby automatycznego uznania nieistnienia decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości.

Organ odwoławczy wskazał również, że postępowanie organu wobec podatnika pozostawia wrażenie niezgodnego z zasadą prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu. Od czasu stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej ulgę podatkową nie rozważono możliwości zakończenia sprawy opodatkowania za 2003 r. w sposób korzystny dla podatnika. W zaistniałej sytuacji SKO postanowiło z urzędu zbadać zgodność z prawem decyzji Burmistrza z dnia [...]r. i w związku z tym w dniu [...]r. wydało postanowienie o wszczęciu postępowania w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu A sp. j. wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zarzucając naruszenie art. 306a § 3 - 5, art. 306e § 2 i § 3, art. 120 oraz art. 123 i art. 200 w związku z art. 306k Ordynacji podatkowej. Skarżący wyjaśnił, że ubiegał się o wydanie zaświadczenia celem przedłożenia go do programu "[...]". Skarżący argumentował, że podatek płacił z uwzględnieniem ulgi podatkowej, wynikającej z decyzji z dnia [...]r. W decyzji stwierdzającej nieważność decyzji zwalniającej z podatku, SKO nałożyło na organ obowiązek wszczęcia postępowania w celu prawidłowego ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2003 r. Również podatnik złożył wniosek o wszczęcie postępowania podatkowego za lata 2003 – 2007. Natomiast organ pierwszej instancji tego zalecenia nie wykonał i do dnia dzisiejszego brak jest reakcji ze strony organu. W ocenie skarżącego na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia w obrocie prawnym nie istnieją prawomocne decyzje, które ustalałyby zobowiązania podatkowe skarżącego, a organ takowe postępowania dopiero prowadzi. W tej sytuacji organ ma obowiązek wydać zaświadczenie z informacją, że takie postępowanie podatkowe się toczy. Ponadto wywód w zaskarżonym postanowieniu jest niejasny i prowadzi do odmiennych wniosków, jakie były uprzednio prezentowane przez SKO co do zasadności wszczęcia postępowania podatkowego za rok 2003. Podatnika nie powinny obciążać błędy lub uchybienia organu podatkowego, w szczególności niewłaściwa interpretacja przepisów prawa, co w ocenie skarżącego zachodzi w niniejszej sprawie.

W ocenie skarżącego doszło również do naruszenia przepisów proceduralnych gwarantujących czynny udział skarżącego w postępowaniu dowodowym. Skarżący nie został zawiadomiony w terminie 7 dni przed wydaniem postanowienia o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jak również przedstawienia swojego stanowiska i dowodów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ( ... ). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( art. 1 § 2 ).

Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ).

Działając w ramach przyznanych kompetencji Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę stwierdził, że w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu pomiędzy stronami jest kwestia zasadności odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. W ocenie organu odwoławczego skarżący posiada zaległość w podatku od nieruchomości za rok 2003, z uwagi na nieuiszczenie w całości podatku ustalonego w ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. Natomiast skarżący wyjaśnia, że zapłacił podatek zgodnie z decyzjami dotyczącymi podatku od nieruchomości za ten rok, tj. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] r. zwalniającej go z części podatku w związku z nowo powstałą inwestycją oraz z decyzji z dnia [...]r. ustalającej wysokość podatku za 2003 r.

Kwestie związane z wydawaniem zaświadczeń w postępowaniu podatkowym regulują przepisy działu VIIIa Zaświadczenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t. j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz. 60 z późn. zm. ), zwanej dalej O. p. Zgodnie z art. 306a § 1 O. p. organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. W myśl § 3 cyt. przepisu zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Treść zaświadczenia ustawodawca zakreślił w art. 306b O. p. i wynika z niego, że organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydanie zaświadczenia może zostać poprzedzone przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego w niezbędnym zakresie. Natomiast w art. 306e O. p. ustawodawca określił zasady wydawania zaświadczeń o niezaleganiu w podatkach oraz stwierdzających stan zaległości podatkowej. Zaświadczenia te wydaje się na podstawie dokumentacji danego organu podatkowego oraz informacji otrzymanych od innych organów podatkowych.

Jednocześnie, zgodnie z art. 306k O. p., w sprawach nieuregulowanych w art. 306a-306i oraz 306l i 306m stosuje się odpowiednio przepisy rozdziałów 1-6, 8-12, 14, 16 oraz 23 działu IV. Należy zwrócić uwagę, że art. 306k nie nakazuje stosowania wprost wszystkich przepisów zamieszczonych w wymienionych rozdziałach, ale upoważnia do odpowiedniego stosowania tych przepisów. Spowodowane jest to szczególnym charakterem postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń. Chociaż zakres odesłania do przepisów działu IV jest bardzo szeroki, to jednak odpowiednia możliwość wykorzystania ich w uproszczonym i odformalizowanym postępowaniu w sprawie wydawania zaświadczeń jest ograniczona. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń wiąże się jednak z pewnym rygoryzmem proceduralnym, spowodowanym skutkami jakie wywołują zaświadczenia, które mają charakter dokumentów urzędowych, stanowiąc dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone ( por. J. Zubrzycki w: Ordynacja podatkowa, Komentarz 2007, praca zbiorowa, Oficyna Wydawnicza "Unimex", str. 1136 - 1137 ).

W postępowaniu w sprawie wydawania zaświadczeń, stosownie do art. 306k O. p., znajdują zastosowanie zasady ogólne postępowania podatkowego. Cechą charakterystyczną tych zasad jest ich wspólne stosowanie wraz innymi przepisami Ordynacji podatkowej. Jedną z fundamentalnych zasad, na których opiera się porządek prawny Rzeczypospolitej Polskiej jest wyrażona w art. 121 § 1 O. p. zasada zaufania do organów państwa. Zgodnie z art. 121 § 1 O. p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Zasada ta nakazuje organowi podatkowemu takie wykonywanie obowiązków, aby budziło ono zaufanie do organów. W ten właśnie sposób chciano zwrócić uwagę na takie wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł zachowań międzyludzkich. Zasada ta oznacza między innymi, iż uchybienia organu prowadzącego postępowanie nie mogą powodować ujemnych następstw dla obywatela, który działa w dobrej wierze i w zaufaniu do treści otrzymanej decyzji ( wyrok NSA z dnia 9 listopada 1987 r., III SA 702/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 79 ). Wielokrotnie w swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny, Sąd Najwyższy oraz Naczelny Sąd Administracyjny podkreślali, że nie może być narażony na uszczerbek obywatel działający w przekonaniu, że odnoszące się doń działania organów państwa są prawidłowe i odpowiadające prawu. W drugiej instancji zasada zaufania powinna się przejawiać nie tylko w bezstronności rozstrzygnięć i dbałości o wyjaśnienie wszelkich - głównie prawnych - aspektów sprawy, lecz także w działaniu na korzyść podatnika, przeciwko naruszaniu jego interesów. Tylko taki może być sens tworzenia drugiej instancji dla celów postępowania podatkowego w związku z zasadą zaufania ( wyrok NSA z dnia 20 stycznia 1997 r., I SA/Lu 459/96, Temida (CD), Sopot 2002 ).

W niniejszej sprawie, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia SKO wskazało, że na podatniku ciąży zaległość podatkowa, wynikająca z niezapłacenia w całości podatku wymierzonego decyzją Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] r., przy czym "prawdą jest, że istnienie tej zaległości jest skutkiem stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nieważności decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...]r. ( ... ) w sprawie zwolnienia B. S. z podatku od nieruchomości". W dalszej części rozważań SKO stwierdza, że "od czasu stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej B. S. ulgę podatkową nie rozważono możliwości zakończenia sprawy opodatkowania za 2003 r. w sposób korzystny dla podatnika. W zaistniałej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowiło więc podjąć działanie i z urzędu zbadać zgodność z prawem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] r. ( ... ) i w związku z tym w dniu [...]r. wydało postanowienie o wszczęciu postępowania w tym zakresie". W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z jednej strony SKO stwierdza, że skarżący posiada zaległość wynikającą z decyzji z dnia [...]r., a z drugiej strony wyraża wątpliwość co do zgodności z prawem tejże decyzji i w tym samym dniu, w którym wydano zaskarżone postanowienie, utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie wydania zaświadczenia, wszczyna postępowanie w celu zbadania zgodności z prawem decyzji, będącej źródłem zaległości podatkowej.

W ocenie Sądu takie postępowanie organu odwoławczego narusza zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie podatnika do organów podatkowych. Nie do pogodzenia bowiem z powyższą zasadą jest sytuacja, w której organ odwoławczy uzasadnia odmowę wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach istnieniem zaległości podatkowej i jednocześnie wszczyna postępowanie nadzwyczajne celem zbadania zgodności z prawem decyzji, z której wynika ta zaległość podatkowa. Wątpliwości organu co do zgodności z prawem decyzji wymiarowej rodzą również wątpliwości co do tego, czy istotnie podatnik nie wykonał nałożonych na niego przepisami prawa obowiązków podatkowych, a w konsekwencji co do słuszności odmowy wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Pozostawanie tej decyzji w obrocie prawnym miało bowiem decydujący wpływ na treść rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy nie wziął również pod uwagę, że wydając w tym stanie rzeczy postanowienie utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji aprobuje w ten sposób postępowanie organów podatkowych, w wyniku którego podatnik wpadł w swego rodzaju "pułapkę decyzyjną" przygotowaną przez te organy, jak należy domniemywać w sposób niezamierzony. Mianowicie organ pierwszej instancji wydał dwie sprzeczne w treści decyzje dotyczące podatku od nieruchomości za 2003 r., co jest widoczne przez proste porównanie treści decyzji z dnia [...] r. przyznającej zwolnienie podatkowe oraz decyzji z dnia [...]r. ustalającej wysokość podatku od nieruchomości. Następnie SKO decyzją z dnia [...]r. stwierdziło nieważność decyzji przyznającej zwolnienie podatkowe, wskazując m. in. że zwolnienie, którego warunki zostały ustalone w uchwale Rady Miejskiej T. z dnia [...] r. winno być uwzględnione przy wydawaniu decyzji ustalającej podatek od nieruchomości za dany rok podatkowy. Jednocześnie SKO pouczyło, że w sytuacji gdy "podatnik ma prawo do zwolnienia podatkowego, a okoliczność ta musi zostać zweryfikowana przez organ podatkowy, tak jak to miało miejsce w przedmiotowym przypadku, organ winien wszcząć postępowanie w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego za dany rok podatkowy – tu rok 2003 – i jednocześnie w tym postępowaniu ustalić, czy podatnik nabył prawo do zwolnienia podatkowego." Poza rozważaniami organu pozostała natomiast kwestia, czy w roku 2007 możliwe jest jeszcze wydanie decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2003 i rozstrzygnięcie sprawy zwolnienia podatkowego. Powyższe postępowanie organów doprowadziło do tego, że przyznana przez organ ulga podatkowa stała się dla skarżącego w efekcie "pułapką podatkową", skutkującą powstaniem zaległości podatkowej.

Wobec tego w niniejszym wypadku należało stwierdzić, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 121 O. p., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadę tę należy traktować nie tylko jako postulat ustawodawcy wobec organów, ale także jako przesłankę oceny ich działania. Naruszenie tej zasady może stanowić wystarczającą podstawę do uchylenia aktu administracyjnego, nawet jeżeli w toku postępowania nie naruszono innych przepisów Ordynacji podatkowej ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 marca 2002 r., sygn. akt III SA 3390/2000; publ. Mon. Pod. 2002, nr 9, poz. 33 ).

W tej sytuacji rzetelne rozpatrzenie zażalenia przez SKO, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 121 O. p. winno być poprzedzone zakończeniem wszczętego przez ten organ postępowania nadzwyczajnego w przedmiocie zbadania zgodności z prawem decyzji Burmistrza Miasta i Gminy T. z dnia [...] r. i rozważenie sytuacji skarżącego z uwzględnieniem całokształtu wyżej wskazanych okoliczności. Obie decyzje organu pierwszej instancji stanowiły bowiem pewną całość ustalającą wysokość podatku od nieruchomości za 2003 r. i tak też były traktowane przez ten organ.

Należy również zauważyć, że nie stanowi prawidłowego rozpatrzenia zażalenia stwierdzenie SKO, że "dalsze szczegółowe ustalenia w zakresie istnienia zaległości za rok 2004 nie mają znaczenia dla wydanego rozstrzygnięcia w sprawie" w sytuacji nie załączenia do akt decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 r. Kwestia ta jest bowiem istotna dla podatnika. Skoro podatnik podnosił tę kwestię w zażaleniu to organ odwoławczy winien rozpatrzyć zarzut merytorycznie. Takie zdawkowe odniesienie się do zarzutu zażalenia, a w zasadzie brak odniesienia stanowi naruszenie zasady przekonywania ( art. 124 O. p. ) i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych ( art. 121 § 1 O. p. ) oraz art. 217 § 2 O. p., określającego obligatoryjne elementy postanowienia. W ocenie Sądu, organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swojemu obowiązkowi odniesienia się do wszystkich twierdzeń strony podnoszonych w toku postępowania, wynikającemu z wyżej wskazanych przepisów O. p. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy. Trudno zaś mówić o wykonaniu tego obowiązku, gdy organ nie ustosunkowuje się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy. U strony bowiem może się pojawić przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawę bez uwzględnienia całokształtu jej okoliczności, jest stronniczy.

Wbrew twierdzeniom skargi nie można natomiast postawić organom zarzutu naruszenia art. 123 i art. 200 O. p., wyrażających zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym oraz prawo strony do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. W postępowaniu o wydanie zaświadczenia organ nie prowadzi postępowania dowodowego i nie zbiera materiału dowodowego w rozumieniu działu IV O. p., stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Organ wydaje zaświadczenie na podstawie prowadzonych ewidencji i rejestrów. W rezultacie do tego postępowania nie ma zastosowania obowiązek umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Skarżący nie wyjaśnił też, aby sugerowane przez niego uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Orzeczenie organu może być bowiem tylko wtedy uchylone, gdy naruszenie prawa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie znajduje również uzasadnienia zarzut skarżącego odnośnie naruszenia art. 306e § 2 i 3 O. p., ponieważ w stosunku do wnioskodawcy nie jest prowadzone postępowanie mające na celu ustalenie wysokości podatku od nieruchomości za lata 2003 – 2004. Postępowania te zostały bowiem zakończone wydaniem ostatecznych decyzji, tj. decyzji z dnia [...]r. oraz decyzji z dnia [...]i [...]r. Wobec naruszenia zasad ogólnych postępowania podatkowego przedwczesne jest też wypowiadanie się co do naruszenia art. 306a § 3 – 5 O. p.

Wobec powyższego stosownie do dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania nie orzeczono, bowiem strona zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie złożyła wniosku o zasądzenie kosztów postępowania.