Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Kędzierska (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2026 r. sprawy ze skargi U.W. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 23 września 2025 r. nr WINB-WOA.7721.148.2025.ZS w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] (dalej również jako PINB) decyzją z dnia 7 kwietnia 2025 r. Nr [...] nakazał skarżącej rozbiórkę budynku o przeznaczeniu letniskowym, parterowego z poddaszem użytkowym o powierzchni użytkowej w części parteru ok. 39 m2, zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...] w W. (rejon ul. [...]).

W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez skarżącą – reprezentowaną przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 23 września 2025 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (powołany tekst jednolity Dz. U. 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: K.p.a.) oraz art. 49e pkt 3 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2025 r., poz. 418), uchylił decyzję organu I instancji w całości i nakazał skarżącej rozbiórkę odbudowanej części budynku o przeznaczeniu letniskowym, parterowego z poddaszem użytkowym o powierzchni użytkowej w części parteru ok. 39 m2, zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...] w W. (rejon ul. [...]), określając, że rozbiórką należy objąć dach oraz wszystkie ściany budynku, które zostały odbudowane na istniejącym fundamencie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postanowieniem z dnia 7 listopada 2024 roku, PINB na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego wstrzymał budowę przedmiotowego budynku oraz poinformował inwestora i właściciela nieruchomości – skarżącą U. W. o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji i o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Skarżąca złożyła wniosek o legalizację przedmiotowego budynku. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. PINB nałożył na stronę obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 31 marca 2025 roku: - 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (dalej jako mpzp) i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 Prawa budowlanego oraz dwóch egzemplarzy projektu technicznego.

Następnie organ odwoławczy wskazał, że PINB wydał decyzję na podstawie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego wskazując, iż inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie dokumentów legalizacyjnych i że jednocześnie brak było przesłanek przemawiających za przedłużeniem tego terminu, wobec tego zaistniała podstawa orzeczenia nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Dodał, że organ I instancji zakwalifikował przedmiotową inwestycję jako odbudowę obiektu budowlanego, gdyż z materiału dowodowego wynika, iż skarżąca dokonała rozbiórki elementów konstrukcyjnych budynku, a następnie odbudowała go na istniejących fundamentach przy częściowym wykorzystaniu materiałów pochodzących z poprzednio istniejącego budynku. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Podniósł, że rozebranie obiektu i wybudowanie w jego miejscu nowego obiektu, nawet przy pozostawieniu jego części w postaci fundamentów, należy uznać za odbudowę obiektu, ponieważ konstrukcyjnie obiekt został wzniesiony od nowa. W takiej sytuacji wykonanie robót budowlanych na skutek których powstaje budynek, nawet jeżeli wykorzystane są rozebrane wcześniej elementy konstrukcyjne z poprzedniego budynku, nie może być kwalifikowane jako remont czy przebudowa. W przypadku robót budowlanych polegających na odbudowie dochodzi do zmiany parametrów technicznych obiektu w postaci ciężaru konstrukcji czy odporności przeciwpożarowej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 2015 roku, sygn. akt II OSK 1809/13 wyjaśnił, że "remontem nie będą roboty budowlane polegające na rozbiórce obiektu budowlanego i budowie nowego obiektu, nawet z wykorzystaniem materiałów budowlanych pozyskanych z obiektu rozebranego w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami obiektowi pierwotnemu. Przy remoncie następuje zatem najczęściej wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Tak więc działania inwestora polegające na rozbiórce poszczególnych ścian budynku i postawieniu w ich miejsce nowych nie stanowią remontu lecz budowę". W świetle powyższego organ odwoławczy stwierdził, że PINB prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe roboty jako odbudowę budynku. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że inwestorka na przedmiotowe roboty nie uzyskała wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę. Tym samym PINB zasadnie uznał, iż doszło do samowolnego wykonania robót budowlanych, co skutkowało koniecznością wdrożenia postępowania legalizacyjnego w trybie art. 48 ust. 1 i nast. Prawa budowlanego. Skarżąca złożyła wniosek o legalizację, w związku z tym PINB postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. nałożył na nią obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, w tym zaświadczenia Wójta Gminy W. o zgodności inwestycji z mpzp – w terminie do 31 marca 2025 roku. Przed upływem tego terminu, do PINB wpłynęło postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 11 grudnia 2024 r., którym organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność inwestycji z mpzp. W dniu 25 marca 2025 r. do PINB wpłynął wniosek skarżącej o zmianę terminu przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej i wyznaczenie go do dnia 31 marca 2026 roku.

W kwestii nierozpatrzenia przez organ pierwszej instancji wniosku skarżącej o przedłużenie terminu przedłożenia dokumentacji, organ odwoławczy podniósł, że naruszenie przez PINB przepisów postępowania, polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie zmiany terminu nie miało wpływu na wynik sprawy. Podstawą stanowiska organu I instancji o niemożności dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego przedmiotowego budynku było postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 11 grudnia 2024 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność inwestycji z mpzp. W toku postępowania odwoławczego ŚWINB ustalił, że SKO postanowieniem z dnia 14 marca 2025 roku, utrzymało w mocy w/wym. postanowienie Wójta Gminy W.. Postanowienie SKO jest ostateczne i nie została od niego wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wobec tego, już w dacie wydania decyzji organu I instancji ostatecznie została rozstrzygnięta sprawa niezgodności inwestycji z mpzp. Wobec tego PINB prawidłowo uznał, że z uwagi na brak możliwości przedłożenia jednego z wymaganych dokumentów legalizacyjnych, niezasadne jest przedłużanie czasu trwania postępowania legalizacyjnego.

Organ odwoławczy podniósł, że na podstawie art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego PINB orzekł nakaz rozbiórki z powodu nieprzedłożenia przez skarżącą dokumentacji legalizacyjnej w wyznaczonym terminie. Podkreślił przy tym, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów legalizacyjnych, do złożenia których została zobowiązana postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. Wobec biernej postawy inwestora w postępowaniu legalizacyjnym, obowiązkiem organu pierwszej instancji było orzeczenie nakazu rozbiórki w oparciu o art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego. Organ dodał, że zastosowanie art. 49e Prawa budowlanego, w przypadku zrealizowania którejkolwiek ze wskazanych w pkt 1-6 przesłanek, nie zostało pozostawione uznaniu organu nadzoru budowlanego - PINB był w takiej sytuacji zobligowany do wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że samowola budowlana została w postępowaniu dowodowym wykazana jedynie co do części budynku tj. dachu i ścian konstrukcyjnych, które zostały odbudowane na istniejącym fundamencie. Wobec powyższego, pomimo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, należało uchylić decyzję organu I instancji, ponieważ zakresem rozbiórki objęto całość budynku, podczas gdy prawidłowe jest orzeczenie tylko co do części samowolnie odbudowanej przez skarżącą. Organ odwoławczy stwierdził, że PINB dokonał prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu, zastosował właściwy tryb postępowania, a wobec biernej postawy inwestora w postępowaniu oraz obiektywnej niemożności przedłożenia wymaganego zaświadczenia o zgodności inwestycji z mpzp, zobligowany był do orzeczenia nakazu rozbiórki stosownie do treści art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego.

Skarżąca U. W. – reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wniosła skargę w zakresie pkt 2 decyzji organu odwoławczego. Zarzuciła zaskarżonemu rozstrzygnięciu; - błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że prace realizowane przez nią w latach 2023-2024 stanowiły odbudowę budynku, podczas gdy w istocie stanowiły one rozbiórkę wraz z remontem, przez co doszło do naruszenia art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 48-48b Prawa budowlanego.

W oparciu o powyższe wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi wskazała, że z dokumentu urzędowego - aktu notarialnego z dnia [...] r. wynika, iż w chwili, w której stała się właścicielką przedmiotowej nieruchomości, była ona zabudowana drewnianym budynkiem letniskowym przeznaczonym do remontu generalnego, o powierzchni około 60 m2. Mając na uwadze upływ czasu nie może budzić więc wątpliwości, że prace przeprowadzone przez nią w latach 2023-2024 stanowiły w istocie konieczny już w 2014 r. remont generalny. Prace rozpoczęły się od rozbiórki w całości tzw. dobudówek okalających główny budynek, funkcjonalnie odrębnych. Po dokonaniu rozbiórek powierzchnia budynku określona w ww. akcie notarialnym z dnia [...] r. na ok. 60 m2 uległa zmniejszeniu do ok. 39 m2, a więc przywróceniu do pierwotnej, legalnej powierzchni z lat 70-tych XX wieku. Następnie skarżąca przystąpiła do niezbędnych napraw. W pierwszej kolejności obejmujących usunięcie nieszczelności dachu i wymiany jego pokrycia, następnie wzmocnienia istniejących stropów. Po zakończeniu ww. prac sukcesywnie naprawiała i uzupełniała kolejne ściany obiektu, a finalnie przystąpiła do prac wykończeniowych (które pozostają niezakończone). Fundamenty budynku na żadnym etapie prac nie były modyfikowane. Skarżąca podniosła, że przedmiotowe prace stanowiły typowy przykład remontu - wymianę poszczególnych, zużytych lub nieprzystających do współczesnych realiów i technicznych możliwości elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Nie doszło więc, wbrew twierdzeniu organów obu instancji, do odbudowy obiektu, tj. rozbiórki istniejącego obiektu i wzniesienia nowego. Przez okres trwających prac, budynek (w sensie faktycznym i prawnym) cały czas istniał. Skarżąca podkreśliła, że organowi I instancji przedstawiła identyczny - jak wyżej - opis prowadzonych przez siebie prac. Prace te zostały nazwane "odbudową" przez referenta prowadzącego postępowanie, który podkreślał przy tym, że "odbudowa" i "remont" są pojęciami zbieżnymi ze sobą. W związku z powyższym skarżąca nie była świadoma prawnej różnicy pomiędzy nimi. Po uzyskaniu rzetelnego wyjaśnienia, co do zakresu ww. pojęć, jednoznacznie wskazała, że przeprowadziła wyłącznie remont budynku połączony z częściową rozbiórką tzw. dobudówek, nie zaś odbudowę budynku.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał twierdzenia i argumenty zawarte w treści decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej podtrzymał skargę i podniósł, że miał miejsce remont, a nie odbudowa budynku letniskowego zbudowanego w latach 70-tych przez ojca skarżącej. Dodał, że plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu nie został zmieniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), zwanej dalej P.p.s.a. określa, jakie naruszenia prawa stanowią podstawę uwzględnienia skargi.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 września 2025 r. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu [...] z dnia 7 kwietnia 2025 r. i nakazująca skarżącej rozbiórkę odbudowanej części budynku o przeznaczeniu letniskowym, zlokalizowanego na działkach nr [...] oraz [...] w W. (rejon ul. [...]) oraz określająca, że rozbiórką należy objąć dach oraz wszystkie ściany budynku, które zostały odbudowane na istniejącym fundamencie.

Powyższa decyzja została wydana na podstawie art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r., poz. 418), zgodnie z którym, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych.

W niniejszej sprawie skarżąca złożyła wniosek legalizacyjny dotyczący przedmiotowej inwestycji i w związku z tym, postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r. organ I instancji zobowiązał ją, jako inwestora odbudowy wyżej wymienionego budynku - do przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, w tym między innymi zaświadczenia wójta, burmistrza, prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego - w terminie do dnia 31 marca 2025 r.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów legalizacyjnych, do złożenia których została zobowiązana postanowieniem z dnia 15 listopada 2024 r., a więc nie tylko nie przedłożyła wyżej wymienionego zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami mpzp, ale również – dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 Prawa budowlanego oraz dwóch egzemplarzy projektu technicznego. Natomiast do organu I instancji przed upływem wskazanego wyżej terminu – tj. 17 grudnia 2024 r. wpłynęło postanowienie Wójta Gminy W. z dnia 11 grudnia 2024 r. o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność inwestycji z mpzp. Postanowienie to zostało następnie utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia 14 marca 2025 roku, a zatem w dacie wydania decyzji organu I instancji w niniejszej sprawie, było już ostateczne w administracyjnym toku instancji. Dodać przy tym należało, że w toku postępowania odwoławczego ŚWINB ustalił, iż od postanowienia SKO z dnia 14 marca 2025 roku, nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Skarżąca zaś we wniosku z dnia 24 marca 2025 r. o przedłużenie terminu przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej podniosła, że nie zostało zakończone postępowanie w sprawie przedmiotowego zaświadczenia oraz że Gmina W. "zamierza w najbliższym czasie dokonać zmiany aktualnie obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego". Nadmienić zatem należało, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia potwierdzającego zgodność inwestycji z mpzp było ostateczne w administracyjnym toku instancji już w dacie złożenia przez stronę wniosku z dnia 24 marca 2025 r., a co do drugiej kwestii podkreślenia wymagało, że organy nadzoru budowlanego oceniają zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji. Jak podkreślił w tym zakresie Naczelny Sad Administracyjny w wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 1845/24 – "kluczowe dla rozstrzygnięcia jest bowiem to, że w dacie orzekania przez organy obu instancji, a także w dacie wydania zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, sporny obiekt był i pozostaje obiektywnie niezgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego" (wyrok NSA z dnia 19 sierpnia 2025 r. sygn. akt II OSK 1845/24, dostępny w CBOSA). W kontekście podnoszonej przez stronę możliwości zmiany planu miejscowego, NSA podkreślił w cytowanym wyroku, że "postępowanie legalizacyjne nie może pozostawać w stanie permanentnego zawieszenia w oczekiwaniu na hipotetyczne zdarzenie przyszłe i niepewne". Powyższe odnieść należało również do oceny dokonywanej w niniejszej sprawie, dodając do tego, że według oświadczenia pełnomocnika skarżącej, złożonego na rozprawie, plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu nie został zmieniony.

W powyższych okolicznościach sprawy, prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że naruszenie przez PINB przepisów postępowania, polegające na niewydaniu postanowienia o odmowie zmiany terminu przedłożenia dokumentacji legalizacyjnej, nie miało wpływu na wynik sprawy. Jak podkreślił organ w zaskarżonej decyzji - ostatecznie została rozstrzygnięta sprawa niezgodności inwestycji z mpzp, a wobec tego - z uwagi na brak możliwości przedłożenia jednego z wymaganych dokumentów legalizacyjnych, niezasadne było przedłużanie czasu trwania postępowania legalizacyjnego.

Przechodząc do oceny sformułowanych w skardze zarzutów, stwierdzić należało, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Skarżąca zarzuciła organom błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że prace realizowane przez nią w latach 2023-2024 stanowiły odbudowę budynku, podczas gdy w istocie była to rozbiórka wraz z remontem.

W zakresie tego zarzutu podkreślenia wymagało, że ustalenia organów co do powyższej okoliczności, znajdują pełne potwierdzenie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Przede wszystkim, w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 7 października 2024 r., skarżąca precyzyjnie określiła zakres przedmiotowych robót budowlanych. Wskazała wówczas, że "w miejscu starych ścian zostały wykonane nowe z zastosowaniem starych i nowych materiałów", a co więcej – podkreśliła, że "stare ściany, strop zostały uratowane (ojciec przechował w bezpiecznym miejscu poza działką". Przytoczone wypowiedzi skarżącej potwierdzają, że prawidłowo organy obydwu instancji zakwalifikowały przedmiotową inwestycję jako odbudowę obiektu budowlanego. Z materiału dokumentacyjnego wynika bowiem, że skarżąca dokonała rozbiórki elementów konstrukcyjnych budynku, a następnie odbudowała go na istniejących fundamentach przy częściowym wykorzystaniu materiałów pochodzących z poprzednio istniejącego budynku.

Natomiast zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego.

Prawidłowo zatem organ odwoławczy stwierdził, że rozebranie obiektu i wybudowanie w jego miejscu nowego obiektu, nawet przy pozostawieniu jego części w postaci fundamentów, należy uznać za odbudowę obiektu, ponieważ konstrukcyjnie obiekt został wzniesiony od nowa. Jak zasadnie podkreślił organ - w takiej sytuacji wykonanie robót budowlanych na skutek których powstaje budynek, nawet jeżeli wykorzystane są rozebrane wcześniej elementy konstrukcyjne z poprzedniego budynku, nie może być kwalifikowane jako remont czy przebudowa. W przypadku robót budowlanych polegających na odbudowie dochodzi do zmiany parametrów technicznych obiektu w postaci ciężaru konstrukcji czy odporności przeciwpożarowej.

Podzielić również należało, przytoczoną w zaskarżonej decyzji ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2015 roku, sygn. akt II OSK 1809/13 według którego "remontem nie będą roboty budowlane polegające na rozbiórce obiektu budowlanego i budowie nowego obiektu, nawet z wykorzystaniem materiałów budowlanych pozyskanych z obiektu rozebranego w tym samym miejscu i odpowiadającego gabarytami obiektowi pierwotnemu. Przy remoncie następuje zatem najczęściej wymiana tylko poszczególnych elementów obiektu i zastąpienie ich nowymi. Tak więc działania inwestora polegające na rozbiórce poszczególnych ścian budynku i postawieniu w ich miejsce nowych nie stanowią remontu lecz budowę".

W związku z tym, bezpodstawny był zawarty w skardze zarzut, że organy błędnie zakwalifikowały prace zrealizowane przez skarżącą w latach 2023-2024 jako odbudowę budynku, podczas gdy według skarżącej był to remont. Dodać należało, że nie mogło odnieść skutku w postaci zakwestionowania ustaleń organu, określenie w skardze innego zakresu prac budowlanych niż to miało miejsce w cytowanym wyżej oświadczeniu skarżącej, zawartym w protokole kontroli przeprowadzonej w dniu 7 października 2024 r., podpisanym przez skarżącą. Ponadto - wbrew błędnemu rozumowaniu zawartemu w skardze - brak rozróżnienia przez skarżącą pojęć "odbudowa" i "remont", nie miał żadnego znaczenia przy kwalifikowaniu prac budowlanych przez organ. O podstawach przyjętej przez organ kwalifikacji w tym zakresie, była mowa wyżej.

W konsekwencji oceny zgodności z prawem decyzji organów obydwu instancji stwierdzić zatem należało, że z uwagi na nieprzedłożenie przez skarżącą wymaganych dokumentów legalizacyjnych, organ był zobligowany do orzeczenia nakazu rozbiórki w oparciu o art. 49e pkt 3 Prawa budowlanego. W razie bowiem wystąpienia jednej z przesłanek wymienionych w art. 49e pkt 1 – 6 Prawa budowlanego, organ obligatoryjnie wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części.

Prawidłowo przy tym organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie samowola budowlana została w postępowaniu dowodowym wykazana jedynie co do części budynku tj. dachu i ścian konstrukcyjnych, które zostały odbudowane na istniejącym fundamencie. Wobec tego, pomimo prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, uchylił decyzję organu I instancji, ponieważ zakresem rozbiórki objął całość budynku, podczas gdy prawidłowe jest orzeczenie tylko co do części samowolnie odbudowanej przez skarżącą.

Mając na uwadze przedstawiony stan sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami Prawa budowlanego i w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania, w szczególności spełniającego warunki określone w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.

W tych okolicznościach brak było podstaw do zakwestionowania zgodności z prawem wymienionej decyzji, wydanej na skutek wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, na podstawie zgromadzonych w sposób kompletny dowodów, właściwej ich oceny oraz prawidłowych rozważań faktycznych i prawnych, zawartych w jej uzasadnieniu, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.

W związku z powyższym, zgodnie z art. 151 P.p.s.a. skargę należało oddalić.