Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 czerwca 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr SKO.435/6/2024 w przedmiocie odmowy uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2023 r. L.G. wystąpił do Wójta Gminy Piątnica o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, trzech budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym działkę nr [...], położoną w obrębie ewidencyjnym E., gm. P.

Wójt Gminy Piątnica przygotował projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla ww. inwestycji i stosownie do przepisu art. 53 ust. 4 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r., poz. 977 ze zm.) zwrócił się do Starosty Łomżyńskiego o jego uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych.

Postanowieniem nr GN-I.673.732.2023 z dnia 21 listopada 2023 r. Starosta Łomżyński odmówił uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Z postanowieniem Starosty Łomżyńskiego nie zgodził się L.G. i w dniu 23 listopada 2023 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży, które postanowieniem nr SKO.435/25/2023 z dnia 28 grudnia 2023 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Starosta Łomżyński postanowieniem nr GN-I.673.732.2023 z dnia 11 stycznia 2024 r. odmówił uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla tej inwestycji. Z postanowieniem Starosty Łomżyńskiego nie zgodził się L.G. i w dniu 21 stycznia 2024 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży, które postanowieniem nr SKO.435/4/2024 z dnia 29 lutego 2022 r. uchyliło zaskarżone postanowienie w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Zaskarżonym w przedmiotowej sprawie postanowieniem nr GN-I.673.732.2023 z dnia 18 marca 2024 r. Starosta Łomżyński ponownie odmówił uzgodnienia, w zakresie ochrony gruntów rolnych, projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Organ I instancji ustalił, że zgodnie z zapisami ewidencji gruntów i budynków, na działce nr [...] występuje użytek rolny oznaczony symbolem S-RIIIb o pow. 0,1436 ha oraz symbolem Br-RlIIb o pow. 0,0454 ha, co stosownie do przepisu art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2409 z póź. zm., dalej u.o.g.r.l.) wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, chyba że spełnione są łącznie przesłanki określone w art. 7 ust. 2a. Natomiast zgodnie z art. 7 ust. 2a (ww. ustawy) nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 344 z póź. zm.);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 645 z póź. zm.);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

Starosta Łomżyński stosownie do przepisu art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. wyznaczył obszar zwartej zabudowy i dokonał analizy, czy spełnione są ww. przesłanki. Organ I instancji stwierdził, że w obszarze zwartej zabudowy zawiera się około 23% gruntów klasy Illb objętych projektem decyzji, w związku z tym brak jest podstaw do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych, gdyż ich przeznaczenie na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi.

Z postanowieniem Starosty Łomżyńskiego nie zgodził się L.G. i w dniu 26 marca 2024 r. wniósł zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łomży. W zażaleniu skarżący podniósł, że Starosta zastosował błędną wykładnię kluczowego w niniejszej sprawie pojęcia "obszaru zwartej zabudowy", które współkształtuje treść przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wadliwa interpretacja pojęcia "obszar zwartej zabudowy" rzutuje na nieprawidłową weryfikację warunku z art. 7 ust. 2a pkt 1 tej ustawy. Jego zdaniem Starosta nieprawidłowo wyznaczył obwiednię obszaru zwartej zabudowy wokół skrajnego budynku znajdującego się na działce nr [...]. Budynek na działce nr [...] znajduje się w mniejszej odległości niż 50 m od działek sąsiednich (dz. nr [...], [...], [...], [...]), zatem obwiednię powinien poprowadzić po zewnętrznych granicach działki nr [...], na której znajduje się skrajny budynek. W jego ocenie zostały spełnione wszystkie przesłanki odnośnie możliwości zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, zgodnie z art. 7 ust. 2a pkt 1-4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 ze zm.) bez uzyskania zgody ministra właściwego ds. rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych stanowiących użytki rolne klas I-III na cele nierolnicze i nieleśne. W związku z tym L.G. wniósł o dokładne rozpatrzenie sprawy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2024 r. nr SKO.435/6/2024 utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu swego stanowiska Kolegium przytoczyło przepisy stanowiące podstawę wydania zaskarżonego postanowienia, w tym art. 4 pkt 29 i 30 u.o.g.r.l. i dokonując analizy sposobu wyznaczenia przez Starostę Łomżyńskiego obszaru zwartej zabudowy ustaliło, że organ I instancji do zwartej zabudowy zaliczył sąsiadujące ze sobą budynki mieszkalne znajdujące się na działkach nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] (pomiędzy, którymi odległość nie przekracza 60 m) oraz budynek mieszkalny na działce nr [...], który sąsiaduje z budynkiem na działce nr [...] (odległość między tymi budynkami wynosi 106 m). Mając na uwadze fakt, że odległości między budynkami na działce nr [...]i na działce nr [...] przekracza 100 m, SKO stwierdziło, że budynek na działce nr [...] nie należy do obszaru zwartej zabudowy, zatem nieprawidłowo poprowadzono obwiednię wyznaczającą obszar zwartej zabudowy (zaznaczoną na szkicu kolorem zielonym).

Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy uznał, że w rozpatrywanej sprawie zwartą zabudowę (w rozumieniu art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l.) stanowią budynki mieszkalne na działkach nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...], gdyż odległość pomiędzy sąsiadującymi ze sobą budynkami nie przekracza 60 m. Skrajnymi budynkami zwartej zabudowy są budynek mieszkalny położony na działce nr [...] oraz budynek mieszkalny położony na działce nr [...]. W związku z tym, że budynki tworzące zwartą zabudowę położone są w odległości mniejszej niż 50 m od granicy działek, obwiednię "obszaru zwartej zabudowy" należało poprowadzić po zewnętrznych granicach działek, a skrajne budynki należało połączyć linią prostą poprowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi tych budynków, co też SKO uczyniło w załączniku do postanowienia (k.14 akt organu II instancji).

Ponadto Kolegium zwróciło jeszcze uwagę, że w celu dokonania analizy spełnienia przesłanki opisanej w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., należało również ustalić powierzchnię zwartej części gruntów klasy III. Z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynikało, że grunty klasy Illb występują na działkach o numerach: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i stanowią niewątpliwie zwartą powierzchnię, (bo działki sąsiadują ze sobą bezpośrednio, co obrazowała załączona do akt mapa ewidencyjna). Powierzchnia zwartej części gruntu klasy Illb wynosiła łącznie 3,5077 ha. W obszarze zwartej zabudowy zawierały się grunty oznaczone symbolem Br-RIIIb znajdujące się na działkach o numerach [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] (w części zabudowanej budynkami mieszkalnymi), których łączna powierzchnia wynosi 2,0062 ha, co stanowi ponad 57% zwartej części gruntów klasy Illb wynoszącej 3,5077 ha.

Biorąc powyższe pod uwagę, SKO stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. W tym zakresie organ odwoławczy oparł się na wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1854/17, w którym wskazano, że "kryterium obszarowe, o którym mowa w art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wynika, to z wykładni literalnej zawartego w tym przepisie zwrotu "bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części".

Jednocześnie wskazało, że spełnione są przesłanki opisane w art. 7 ust. 2a pkt 2, gdyż grunty klasy Illb położone na działce inwestycyjnej nr [...] spełniają ten warunek, gdyż położone są odległości nie większej niż 50 m od zabudowanych działek nr [...] i nr [...], które są działkami budowlanymi w rozumieniu art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z póź. zm.). Spełniona jest również przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., tj. grunty klasy Illb położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 320).

Na tej podstawie SKO uznało, iż argumenty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku na w/w postanowienie wywiódł L.G. zarzucając naruszenie:

I. Przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przeznaczenie działki nr [...] na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi,

2) art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez nieprawidłową wykładnię definicji "zwartej zabudowy'’,

3) art. 4 pkt 30 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez nieprawidłowe wyznaczenie "obszaru zwartej zabudowy",

4) art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż nie zaistniały przesłanki zawarte w tym przepisie.

II. Przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 7 ustawy k.p.a. poprzez niedokonanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i tym samym uznanie, że planowana inwestycja nie spełnia w sposób łączny warunków określonych w art. 7 ust 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych,

2) art. 8 ustawy k.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji uzasadnienia faktycznego swojej decyzji,

3) art. 11 k.p.a. poprzez brak merytorycznego odniesienia się do wszystkich twierdzeń i zarzutów skarżącego i wskutek tego niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ odwoławczy przy załatwianiu sprawy,

4) art. 77 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, a przez to naruszenie podstawowej zasady postępowania jaką jest prawda obiektywna,

5) art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego uzasadnienia faktycznego, mając na względzie słuszny interes obywatela.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz podniósł, że organ I instancji w załączonej analizie do postanowienia z dnia 19.03.2024 r. zasadnie wykazał, że zgrupowanie 11 budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działkach nr [...], [...], [...] (występujące na działce dwa budynki mieszkalne), [...], [...], [...], [...], [...] i [...] tworzy zwartą zabudowę. Ponadto wykazał, iż budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] usytuowany jest w odległości 84 m (< 100 m) od budynku mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego na działce sąsiedniej nr [...].

Skarżący natomiast nie podzielił stanowisko Kolegium, które w zaskarżonym postanowieniu odmiennie przyjęło, że odległości między budynkami na działce nr [...] i na działce nr [...] przekracza 100 m, co skutkowało stwierdzeniem, że budynek na działce nr [...] nie należy do obszaru zwartej zabudowy, co znalazło odzwierciedlenie w załączniku do postanowienia organu odwoławczego. Zaakcentował także, że w pierwszym z trzech postępowań odwoławczych (znak sprawy: SKO.435/25/2023 z dn. 28.12.2023 r.) SKO w Łomży w wyniku jego odwołania na postanowienie Starosty Łomżyńskiego z dnia 21.11.2023 r. wskazało na uchybienie organu I instancji w tym zakresie.

Na tej podstawie skarżący podniósł, że do zwartej zabudowy nie został dołączony budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...] pomimo, że znajduje się w odległości 84 m (czyli mniejszej niż 100 m) od budynku mieszkalnego o nr ew. [...] usytuowanego na działce nr [...]. Budynek mieszkalny na działce nr [...] spełniał zatem przesłankę umożliwiającą dołączenia go do grona budynków tworzących zwartą zabudowę zawartą w art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Budynek ten pełnił funkcję budynku mieszkalnego oraz był oddalony od pobliskiego budynku mieszkalnego o 84 m. Zaznaczył przy tym, że budynek mieszkalny usytuowany na działce nr [...] obsługiwany jest z tej samej drogi publicznej (dz. nr [...]) jak pozostałe budynki wzięte do obszaru zawartej zabudowy. Wadliwa interpretacja pojęcia "zwartej zabudowy" – zdaniem skarżącego, wpłynęła na nieprawidłową weryfikację warunku z art. 7 ust. 2a pkt 1 tejże ustawy, co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.

Zdaniem skarżącego, nieprawidłowo również SKO stwierdziło nie spełnienie przesłanki opisanej w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. Podkreślił, że w prawodawstwie polskim brak jest ustawowej definicji pojęć "jedna całość" i "odrębne części", zawartych w przepisie art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l. Przepis ten jest wysoce nieprecyzyjny, przy braku jakichkolwiek wskazówek, co do interpretacji zawartych w nim pojęć. Tym samym nie można według niego zastosować wyłącznie wykładni literalnej, jakiej dokonał organ II instancji, bo sprowadza się ona do arbitralności. W takiej sytuacji konieczna jest wykładania historyczna i celowościowa. Dokonanie zaś takiej, jako racjonalnie uzasadnionej, prowadzi do wniosku, że intencją ustawodawcy wprowadzającego nowelizację art. 7 ustawy o ochronie gruntów z dnia 10 lipca 2015 r. było właśnie zwolnienie z obowiązku uzyskania zgody właściwego ministra na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze i nieleśne działek małych, o powierzchni nieprzekraczającej 0,5 ha i nietworzących zwartych kompleksów gruntowych, bez względu na to, czy według numeracji stanowią jedną, czy więcej działek. Przyjęcie literalnej interpretacji, jakiej dokonał organ II instancji w niniejszej sprawie, w jego ocenie prowadzi do całkowicie kuriozalnych wniosków o wyłączeniu wszystkich gruntów o kategorii - Rlllb spod możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy. Na potwierdzenie stanowiska przytoczył wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r. o sygn. akt II SA/Gd 91/18.

Zdaniem skarżącego, organ II instancji niezasadnie uznał zatem, że nie została spełniona przesłanka z art. 7 ust. 2a pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych. W związku z powyższymi zarzutami, wnosił o uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łomży wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Ponadto podtrzymało stanowisko, odnosząc się do zarzutu dotyczącego niezaliczenia przez Kolegium budynku na działce nr [...] do obszaru zwartej zabudowy (zarzut podniesiony w uzasadnieniu skargi), że budynek ten nie spełnia warunków zawartych w definicji zwartej zabudowy określonych w art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 z póź. zm.). Zgodnie z tym przepisem przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Budynek na działce nr [...] sąsiaduje z budynkiem nr [...] na działce [...] (odległość wynosi 84 m), ale sąsiaduje również z budynkiem na działce nr [...] (odległość wynosi 106 m). Podkreśliło jednak, że wyłączenie tego budynku ze zwartej zabudowy nie powoduje negatywnych skutków prawnych, gdyż w obszarze zwartej zabudowy, wyznaczonym przez Kolegium, niewątpliwie jest 9 budynków, które spełniają warunek określony w art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek część zarzutów skarżącego jest zasadna.

Rozważania w sprawie należy poprzedzić wyjaśnieniem, że będąca przedmiotem skargi sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024, poz. 935, dalej p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Do takiej kategorii rozstrzygnięć należy zaliczyć zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie SKO w Łomży z dnia 5 kwietnia 2024r. utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Łomżyńskiego z dnia 19 marca 2024 r. odmawiające uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie, w zabudowie mieszkaniowej jednorodzinnej, trzech budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na terenie obejmującym działkę nr [...], położoną w obrębie ewidencyjnym E., gm. P. Na postanowienie to bowiem służy zażalenie. Organ I instancji uznał, że nie zostały łącznie spełnione wszystkie warunki, o których mowa w art. 7 ust. 2a ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 82, dalej u.o.g.r.l). Stanowisko to również podzielił organ odwoławczy, ale z nieco odmienną argumentacją.

Przechodząc do merytorycznej kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 u.o.g.r.l., ochrona gruntów rolnych polega na ograniczaniu przeznaczenia ich na cele nierolnicze i nieleśne, a organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta. Obowiązek uzgadniania decyzji o warunkach zabudowy z tym organem wynika z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.) - zwanej dalej "u.p.z.p.". Przy czym pod pojęciem przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne należy rozumieć ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposób użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposób użytkowania gruntów leśnych (art. 4 pkt 6 u.o.g.r.I.). W art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. ustanowiono zasadę, że na cele nierolnicze i nieleśne można przeznaczać przede wszystkim grunty oznaczone w ewidencji gruntów jako nieużytki, a w razie ich braku - inne grunty o najniższej przydatności produkcyjnej.

Słusznie zauważył organ I instancji, że dnia 24 września 2023 roku weszła w życie ustawa z 7 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688) - zwana dalej "u.z.u.p.z.p.". Niniejszą ustawą została zmieniona m.in. ustawa z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych. W przedmiotowej sprawie w dniu 07 listopada 2023 roku do Starosty wpłynął wniosek Wójta Gminy Piątnica nr GPT.6730.150.2023 z 02 listopada 2023 roku o uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych projektu decyzji o warunkach zabudowy dla następującego rodzaju inwestycji: zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, której przedmiotem jest budowa trzech budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, przewidzianej do realizacji na terenie obejmującym działkę nr [...], położonym w obrębie ewidencyjnym E., jednostce ewidencyjnej P. Projektem decyzji o warunkach zabudowy zostały objęte użytki rolne sklasyfikowane jako S-RIIIb, Br-RIlIb oraz PsIV. W pkt 2.2 pkt e) projektu decyzji Wójt wskazał, że zgodnie z wymogami art. 7 u.o.g.r.l. nie jest wymagane uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze ponieważ zostały spełnione warunki z pkt 2a u.o.g.r.l. Projekt decyzji został opracowany na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie u.z.u.p.z.p. Jak zasadnie jednak zauważył organ I instancji, w sprawach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, które zostały wszczęte przed 24 września 2023 roku, zarówno postępowanie główne, jak też postępowania uzgodnieniowe w ramach postępowania głównego powinny toczyć się na podstawie przepisów dotychczasowych. Nie ma znaczenia data wpływu do Starosty pisma o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, gdyż zgodnie z art. 59 ust. 1 u.z.u.p.z.p. do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 (czyli u.p.z.p.) w brzmieniu dotychczasowym. Mając powyższe na uwadze organ I instancji przy rozpoznaniu wniosku Wójta Gminy Piątnica, wziął pod uwagę przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu przed zmianą, która weszła w życie 24 września 2023 roku.

Zaakcentować przy tym należy, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zostały tak skonstruowane, aby ograniczyć przeznaczanie wartościowych z punktu widzenia rolniczego wykorzystania gruntów wysokich klas bonitacyjnych, na cele nierolnicze i nieleśne. W art. 7 ust. 2 pkt 1 u.o.g.r.l. wskazano, że przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z zastrzeżeniem ust. 2a.

W art. 7 ust. 2a przewidziano wyjątek od tej zasady wskazując, że nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki:

1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy;

2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 oraz z 2022 r. poz. 1846);

3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1693, 1768 i 1783);

4) ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części.

W art. 4 pkt 29 ustawy wyjaśniono, że ilekroć mowa o zwartej zabudowie, rozumie się przez to zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Natomiast w pkt 30 tego przepisu wskazano, że pod pojęciem "obszar zwartej zabudowy" rozumie się obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Rolą organu opiniującego było zatem ustalenie, czy w badanej sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w art. 7 ust. 2a u.o.g.r.l., pozwalające – w drodze wyjątku, bez konieczności uzyskiwania zgody właściwego ministra, na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze. Przy czym, jak wynika z treści przywołanego art. 7 ust. 2a ustawy, warunki w tym przepisie określone winny zostać spełnione łącznie.

Analiza przedłożonych Sądowi akt postępowania prowadzi do wniosku, że prawidłowo uznano, iż niniejszej sprawie nie zachodzą warunki do zastosowania wyjątku z art. 7 ust. 2a ustawy, aczkolwiek zarówno ustalenia organu I instancji, jak i II instancji, obarczone są pewnymi wadami, które ostatecznie nie miały wpływu na wynik sprawy, a co za tym idzie nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonych postanowień.

Przechodząc do omówienia warunków określonych w art. 7 ust. 2a pkt 1 - 4 u.o.g.r.l. należy na wstępie wskazać, że spełniona jest przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 2 u.o.g.r.l., gdyż grunty klasy Illb położone na działce inwestycyjnej nr [...] spełniają ten warunek, albowiem położone są odległości nie większej niż 50 m od zabudowanych działek nr [...] i nr [...], które są działkami budowlanymi w rozumieniu art. 4 pkt 3a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 344 z póź. zm.). Przepis ten stanowi, że przez działkę budowlaną należy rozumieć zabudowaną działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej umożliwiają prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków i urządzeń położonych na tej działce. Spełniona jest również przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 3 u.o.g.r.l., tj. grunty klasy Illb położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 320). Okoliczności te są zatem bezsporne.

Kwestionowane jest natomiast spełnienie dwóch warunków, o których stanowi art. 7 ust. 2a w pkt 1 i 4 u.o.g.r.l., przy czym podkreślić należy, że organ I instancji wskazywał na niespełnienie warunku z pkt 1, zaś organ II instancji z pkt 4.

Oceniając przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. należy ustalić, czy działka podlegająca zainwestowaniu o nr [...] położona jest w zwartej zabudowie rozumianej zgodnie z treścią art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l., oraz czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy rozumianej zgodnie z definicją z art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. W myśl art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l. przez "zwartą zabudowę" należy rozumieć zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Zgodnie z definicją określoną w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., obszar zwartej zabudowy stanowi obszar wyznaczony przez obwiednię prowadzoną w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę lub po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki, jeśli ich odległość od tych granic jest mniejsza niż 50 m.

Wobec powyższego dobór metody wyznaczania granic obszaru zwartej zabudowy determinowany jest odległością zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę od granicy działek. Wyznaczenie granic obszaru zwartej zabudowy poprzez wytyczenie obwiedni prowadzonej w odległości 50 m od zewnętrznych krawędzi skrajnych budynków tworzących zwartą zabudowę możliwe jest jedynie wówczas, gdy odległość tych budynków od granicy jest większa niż 50 m. Jeżeli odległość ta jest mniejsza, granice obszaru zwartej zabudowy wyznacza się adekwatnie do drugiej części art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., a więc po zewnętrznych granicach działek, na których położone są te budynki.

Należy podkreślić, że redakcja art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l., umożliwia zastosowanie przewidzianych tam sposobów wyznaczania obwiedni zarówno łącznie, jak i oddzielnie, w zależności od usytuowania istniejących budynków względem granic działki (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r., II SA/Gd 392/20, lex nr 3063017). Taki pogląd został też wyrażony w wyroku WSA w Poznaniu 25 stycznia 2018r. sygn. akt II SA/Po 949/17, że w logice prawniczej posłużenie się w danym przepisie (w tym przypadku w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l.) wyrazem "lub" wskazuje na zastosowanie alternatywy łącznej (nierozłącznej), która stanowi przeciwieństwo wyrazu "albo", właściwego dla alternatywy rozłącznej. Oznacza to, że spójnik "lub" dopuszcza możliwość współwystępowania sytuacji komunikowanych przez zdanie łączone tym spójnikiem, a zatem możliwe jest spełnienie warunków wynikających z jednego lub kilku, a także z wszystkich zdań oddzielonych spójnikiem "lub" (zob. uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia29 września 2006 r., sygn. akt II UZP 10/06; www.orzeczenia.ms.gov.pl). Wobec tego z wykładni logicznej definicji ustawowej zawartej w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. wynikałoby, że rola spójnika "lub" sygnalizuje wybór między dwiema możliwościami (alternatywa łączna), na zasadzie każda z nich z osobna, ale także obie razem.

W rozpoznawanej sprawie – zdaniem Sądu – w zakresie wyznaczenia obszaru zwartej zabudowy ustalenia organu I instancji były prawidłowe, a wynikały przede wszystkim z tego, że do zwartej zabudowy zaliczono sąsiadujące ze sobą budynki mieszkalne znajdujące się na działkach nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...], (pomiędzy, którymi odległość nie przekraczała 100 m) oraz budynek mieszkalny na działce nr [...], który sąsiaduje z budynkiem na działce nr [...] (budynek nr [...], odległość między tymi budynkami wynosiła 84 m), natomiast budynki na działkach nr [...] i [...] nie tworzą zwartej zabudowy albowiem odległość między nimi jest większa niż 100 m (106 m), co znajduje potwierdzenie załączniku do postanowienia (k. 44 akt organu).

Kolegium natomiast uznało, że skoro budynek mieszkalny na działce nr [...], który sąsiaduje z budynkiem na działce nr [...] przekracza odległość 100 m (odległość między tymi budynkami wynosi 106 m), nie może wchodzić do zwartej zabudowy, ale jednocześnie uznało, że w ogóle budynek na działce nr [...] nie należy do obszaru zwartej zabudowy, argumentując w odpowiedzi na skargę, że "budynek ten nie spełnia warunków zawartych w definicji zwartej zabudowy określonych w art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 z póź. zm.). Zgodnie z tym przepisem przez zwartą zabudowę rozumie się zgrupowanie nie mniej niż 5 budynków, za wyjątkiem budynków o funkcji wyłącznie gospodarczej, pomiędzy którymi największa odległość sąsiadujących ze sobą budynków nie przekracza 100 m. Budynek na działce nr [...] sąsiaduje z budynkiem nr [...] na działce [...] (odległość wynosi 84 m) ale sąsiaduje również z budynkiem na działce nr [...] (odległość wynosi 106 m)."

Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie, jednakże nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym albowiem z dołączonych do sprawy map geodezyjnych nie wynika, aby budynek na działce nr [...] czy też budynek [...] na działce nr [...] stanowiły budynki gospodarcze (oznaczone są symbolem m), a zatem w tym zakresie wyznaczenie obszaru zwartej zabudowy dokonane przez SKO, poprzez wyłączenie działki nr [...], było błędne.

Rację miał zatem skarżący, że do zwartej zabudowy błędnie przez Kolegium nie został dołączony budynek mieszkalny znajdujący się na działce nr [...], pomimo iż znajduje się w odległości 84 m (czyli mniejszej niż 100 m) od budynku mieszkalnego o nr ew. [...] usytuowanego na działce nr [...]. Budynek mieszkalny na działce nr [...] spełniał przesłankę umożliwiającą dołączenia go do grona budynków tworzących zwartą zabudowę zawartą w art. 4 pkt 29 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Budynek ten pełni funkcję budynku mieszkalnego oraz jest oddalony od pobliskiego budynku mieszkalnego o 84 m. Odległość bowiem 100 m ma dotyczyć wyłącznie budynków sąsiadujących ze sobą czyli położonych obok, w pobliżu, w niedalekiej odległości".

Ponadto, w rozpoznawanej sprawie, obwiednia wyznaczona przez organ I instancji była prawidłowa, albowiem usytuowanie wszystkich budynków (poza działką nr [...]) było w odległości większej niż 50 m od granic nieruchomości, co wykluczało wyznaczenie obwiedni po zewnętrznych granicach działki, natomiast w stosunku do budynku znajdującego się w odległości mniejszej niż 50 m do granic nieruchomości tj. na działce nr [...], zasadnie obwiednię poprowadzono po zewnętrznych granicach działki, która z uwagi na swój nietypowy kształt wykluczała uwzględnienie powierzchni oznaczonej na załączniku do postanowienia organu I instancji, jako obszaru między budynkami na działkach [...] i [...], które nie tworzą obszaru zwartej zabudowy (k.44). W tych okolicznościach obwiednia obszaru zwartej zabudowy nie mogła być poprowadzona w ten sposób, jak wskazuje skarżący na mapie dołączonej do zażalenia (linia koloru zielonego określona jako obwiednia k. 1 akt organu II instancji). W rozpoznawanej sprawie współwystępowała zatem sytuacja komunikowana, określona w art. 4 pkt 30 u.o.g.r.l. przez zdanie łączone spójnikiem "lub".

Niemniej jednak, jak słusznie wskazało SKO w odpowiedzi na skargę, odmienne wyrysowanie obwiedni tj. nie uwzględnienie działki nr [...] w obszarze zwartej zabudowy ostatecznie nie spowodowało negatywnych skutków prawnych, gdyż w obszarze zwartej zabudowy, wyznaczonym przez Kolegium, były pozostałe 9 budynków, które spełniały warunek określony w art. 4 pkt 29 u.o.g.r.l., a ponadto Kolegium – odmiennie niż organ I instancji uznało – spełnienie przesłanki z art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l.

Dalsze ustalenia organów musiały bowiem zmierzać do stwierdzenia, czy co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy. Zwartą częścią gruntu będzie obszar gruntów rolnych stanowiących sumę powierzchni użytków rolnych klas I – III z poszczególnych konturów klasyfikacyjnych, przewidziany do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze i zawarty w granicach wyznaczonych na rysunku projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w granicach obszaru, dla którego przewiduje się ustalenie warunków zabudowy. Przy czym, co najmniej połowa powierzchni każdego obszaru gruntów rolnych klas I-Ill w danym konturze klasyfikacyjnym, przewidzianego do zmiany przeznaczenia na cele nierolnicze (zwarta część gruntu), powinna zawierać się w obszarze zwartej zabudowy.

W celu zatem dokonania analizy spełnienia przesłanki opisanej w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l., zasadnie organ odwoławczy – w przeciwieństwie do błędnych ustaleń organu I instancji – uznał, że należy również ustalić powierzchnię zwartej części gruntów klasy III. Z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynikało natomiast, że grunty klasy Illb występują na działkach o numerach: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i stanowiły niewątpliwie zwartą powierzchnię, (bo działki sąsiadują ze sobą bezpośrednio, co obrazuje załączona do akt mapa ewidencyjna). Powierzchnia zwartej części gruntu klasy Illb wynosiła łącznie 3,5077 ha. W obszarze zwartej zabudowy zawierały się grunty oznaczone symbolem Br-RIIIb znajdujące się na działkach o numerach [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i [...], (w części zabudowanej budynkami mieszkalnymi), których łączna powierzchnia wynosiła 2,0062 ha, co stanowiło ponad 57% zwartej części gruntów klasy Illb wynoszącej 3,5077 ha. Biorąc powyższe pod uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie uznało, że w rozpatrywanej sprawie spełniona jest przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. W związku z tym uchybienia w zakresie naruszenia art. 4 pkt 29 i 30 u.o.g.r.l., ostatecznie nie miały wypływu na wynik sprawy albowiem organ II instancji, odmiennie niż organ I instancji, przyjął, że warunek określony w art. 7 ust. 2a pkt 1 u.o.g.r.l. jest także spełniony.

Ostatnią z przesłanek którą należało w sprawie przeanalizować był warunek określony, w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. Zgodnie, bowiem z tym przepisem, nie wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas I-III, jeżeli ich powierzchnia nie przekracza 0,5 ha, bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części. W przedmiotowej sprawie obszar inwestycji oznaczony na załączniku graficznym do projektu decyzji o warunkach zabudowy literami A-B-C-D-E-F-G, obejmuje działkę nr [...], na której występuje użytek rolny klasy Illb o pow. 0,1890 ha. Z załączonych do akt sprawy wypisów z ewidencji gruntów wynika, że grunty klasy Illb występują również na działkach o numerach: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] i stanowią niewątpliwie zwartą powierzchnię. Suma powierzchni użytków klasy Illb (co już wcześniej wykazano) w ramach kompleksu wszystkich ww. działek wynosi 3,5077 ha, zatem przekracza 0,5 ha, co wyklucza możliwość pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Przy dokonywaniu oceny, czy w rozpatrywanej sprawie spełniona została przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadnie przyjęło za swoje, stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1854/17.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych "kryterium obszarowe", o którym mowa w pkt 4 omawianego przepisu, odnosi się do całego zwartego kompleksu gruntów rolnych, nie zaś do powierzchni działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wynika to z wykładni literalnej zawartego w tym przepisie zwrotu "bez względu na to, czy stanowią jedną całość, czy stanowią kilka odrębnych części". Również wykładnia celowościowa tej normy wskazuje na konieczność wąskiego rozumienia tego wyjątku od ogólnej zasady ochrony gruntów rolnych jako dotyczącego tych nieruchomości, które ze względu na już istniejące zagospodarowanie terenów przyległych jednoznacznie utraciły swoją funkcję rolniczą. Uznanie bowiem, że kryterium obszarowe dotyczy tylko terenu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy niweczyłoby skutki mechanizmów ochrony gruntów rolnych tam, gdzie nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Umożliwiałoby to dokonywanie w sposób nieograniczony zmian przeznaczenia takich gruntów, poprzez wydzielanie z nich działek o powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, co podważałoby sens regulacji o ochronie gruntów rolnych" (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1854/17, z dnia dostępny w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl, tak jak i pozostałe cytowane wyroki.

Podkreślić przy tym należy, że zacytowany w skardze wyrok WSA w Gdańsku z dnia 15 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 91/18, zawierający odmienne stanowisko, zapadł jeszcze przed wydaniem cytowanego wyżej wyroku NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., zaś orzecznictwo sądów administracyjnym w późniejszych orzeczeniach w całości podzieliło stanowisko zaprezentowane przez NSA m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Po 89/23, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 5 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Bd 1466/21. Tutejszy Sąd również podziela zawartą tam argumentację.

Podzielając przywołany pogląd należy podkreślić, że nie ulega wątpliwości, iż przepis umożliwiający przeznaczenie gruntów o wysokich klasach bonitacyjnych na cele nierolnicze jest wyjątkiem od ogólnej reguły, iż grunty te zasadniczo powinny służyć celom związanym z produkcją rolniczą. Powinien być zatem wykładany ściśle i w taki sposób aby ochrona tych gruntów nie miała charakteru wyłącznie iluzorycznego.

Reasumując, w opinii Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa materialnego tj. art. 7 ust. 2 a pkt 4 u.o.g.r.l. oraz przepisów postępowania tj. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 i art. 107 § 1 k.p.a. W okolicznościach sprawy, zasadnie odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na brak spełnienia warunku z art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l. Jednocześnie bez istotnego znaczenia pozostaje częściowo błędna argumentacja przedstawiona na poparcie przyjętego w decyzjach sposobu wykładni art. 4 pkt 29 i 30 u.o.g.r.l. (w różnym zakresie przez organy obu instancji).

W kontrolowanej sprawie nie doszło zatem do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), czy też pozostałych wskazanych przepisów. Nie zasługują na uwzględnienie także zarzuty dotyczące naruszenia art. 107 § 1 w zw. z art. 6 i 7 k.p.a. bowiem uzasadnienie zaskarżonych postanowień w sposób wyczerpujący i czytelny przedstawiają stan faktyczny i prawny sprawy, a akta sprawy umożliwiają weryfikację przyczyn, dla których argumentacja skarżącego nie została uwzględniona. Zaś wskazane wyżej uchybienia w zakresie przedstawionej w uzasadnieniu argumentacji ostatecznie nie miała wypływu na wynik sprawy.

Podsumowując Kolegium wskazało, że w rozpatrywanej sprawie nie została spełniona przesłanka opisana w art. 7 ust. 2a pkt 4 u.o.g.r.l., co wyklucza możliwość pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy.

W związku z powyższym na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.