Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3815/15 o odrzuceniu skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 3 czerwca 2016 r. oddalającego skargę R. W. na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: oddalić zażalenie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 3815/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną R. W. od wyroku tego Sądu z dnia 3 czerwca 2016 r. wydanego w sprawie ze skargi na postanowienie Głównego Geodety Kraju z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

Ze stanu faktycznego przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wynika, że WSA w Warszawie wspomnianym wyrokiem oddalił skargę R. W. Od tego orzeczenia skarżący reprezentowany przez adwokata W. G. złożył skargę kasacyjną.

W dwóch odrębnych pismach z dnia 18 sierpnia 2016 r. Sąd I instancji wezwał pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej oraz do usunięcia braków formalnych skargi kasacyjnej poprzez złożenie wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy, a także nadesłanie jednego odpisu wniosku albo oświadczenia, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie zostało doręczone w dniu 22 sierpnia 2016 r.

Wraz z pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. adwokat W. G. złożył niepodpisany wniosek o rozpoznanie sprawy na rozprawie, a także dowód uiszczenia opłaty sądowej. W przesyłce brak było jednak odpisu wspomnianego wniosku.

Powołanym na wstępie postanowieniem Sąd I instancji na podstawie art. 178 w zw. z art. 176 i art. 47 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) odrzucił skargę kasacyjną R. W.

W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazał, że stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Brak takiego wniosku albo oświadczenia jest brakiem formalnym skargi kasacyjnej.

Sąd I instancji stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie nieprawidłowo wykonano wezwanie do nadesłania wniosku albo oświadczenia. Wniosek został co prawda nadesłany do Sądu, ale nie został podpisany przez profesjonalnego pełnomocnika. Podpis zaś stanowi niezbędny element pisma procesowego (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.).

WSA w Warszawie stwierdził ponadto, że pełnomocnik wbrew treści wezwania nie nadesłał odpisu wspomnianego wniosku. Stosownie natomiast do art. 176 § 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma strony. Jednym z tych wymagań jest dołączenie odpisów pisma dla doręczenia ich stronom (art. 47 § 1 p.p.s.a.).

Od opisanego postanowienia zażalenie złożył R. W. wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

1) naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 178 p.p.s.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że strona nie uzupełniła braków formalnych skargi, podczas gdy w rzeczywistości przesłanie niepodpisanego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie stanowiło brak formalny, do którego uzupełnienia strona powinna zostać wezwana stosownie do treści przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., a ponadto do pisma w rzeczywistości dołączony został odpis wniosku, co potwierdza treść pisma wymieniająca załącznik,

2) naruszenie przepisu postępowania, a mianowicie art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez brak wezwania strony do uzupełnienia braku formalnego pisma – stanowiącego wykonanie wcześniejszego zobowiązania - polegającego na opatrzeniu pisma podpisem.

W uzasadnieniu zażalenia jego autor stwierdził, że stanowisko Sądu I instancji, iż nadesłanie niepodpisanego wniosku o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie stanowi o nieuzupełnieniu braku formalnego skargi kasacyjnej, jest niesłuszne. Przedłożenie niepodpisanego wniosku w wykonaniu wcześniejszego zobowiązania do złożenia stosownego wniosku skutkować powinno wezwaniem do uzupełnienia braku formalnego w postaci opatrzenia pisma podpisem. Ze względu na regulację art. 49 § 1 p.p.s.a. odrzucenie skargi kasacyjnej uznać należy za przedwczesne w kontekście konieczności wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma składanego celem wykonania wcześniejszego innego braku formalnego.

Zdaniem strony wnoszącej zażalenie niezasadne jest również stanowisko Sądu I instancji dotyczące nieuzupełnienia braku formalnego w postaci odpisu wniosku. Pełnomocnik skarżącego podał, że do pisma załączony został stosowny odpis, na co wskazuje treść samego wniosku wymieniająca jako załącznik odpis wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 176 § 1 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Stosownie natomiast do § 2 tego przepisu poza wymaganiami, o których mowa w § 1, skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony oraz zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. W myśl art. 177a) p.p.s.a., jeżeli skarga kasacyjna nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 176, innych niż przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, przewodniczący wzywa stronę do usunięcia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Brak w skardze kasacyjnej wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy stanowi zatem usuwalny brak formalny.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 18 sierpnia 2016 r. został w sposób precyzyjny wezwany przez Sąd I instancji do uzupełnienia skargi kasacyjnej przez złożenie wniosku o jej rozpoznanie na rozprawie lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy wraz z jednym odpisem takiego wniosku bądź oświadczenia. Wraz z pismem z dnia 29 sierpnia 2016 r. przesłał on Sądowi I instancji niepodpisane pismo zawierające wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Stąd też Sąd I instancji zasadnie przyjął, że brak formalny, do uzupełnienia którego został wezwany pełnomocnik skarżącego, nie został prawidłowo wypełniony. Należy bowiem zwrócić uwagę, że tak jak w każdej procedurze sądowej, tak w postępowaniu sądowoadministracyjnym pisma procesowe kierowane do sądu powinny zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika (art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a.). Zatem prawidłowe wykonanie wezwania polegać powinno na przesłaniu podpisanego wniosku bądź oświadczenia.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, bądź oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy stanowią obligatoryjny element skargi kasacyjnej, a nie - jak twierdzi strona wnosząca zażalenie - odrębny środek prawny. Z uwagi na powyższe nie znajduje usprawiedliwienia zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez brak wezwania pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku podpisania wniosku z dnia 29 sierpnia 2016 r. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. Natomiast wykonanie tego wezwania było niewłaściwe. Skutkiem niewykonania w terminie lub nieprawidłowego wykonania wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej jest jej odrzucenie, a nie, jak sugeruje wnoszący zażalenie, ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych. Co prawda w orzecznictwie sądowym dopuszcza się wyjątkowo sytuacje, gdy konieczne jest ponowne wezwanie do uzupełnienia braków pisma. Przyjmuje się tak na przykład wówczas, kiedy wezwanie nie wyczerpywało wszystkich braków, bądź gdy skarżący błędnie odczytał jego treść. W niniejszej sprawie wezwanie było precyzyjne i zostało skierowane do zawodowego pełnomocnika, od którego można oczekiwać znajomości przepisów regulujących obligatoryjne elementy pisma procesowego.

Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego braku uzupełnienia przez skarżącego drugiego z braków formalnych tj. odpisu wniosku o przeprowadzenie rozprawy. Na okoliczność dołączenia stosownego odpisu wniosku do korespondencji przesłanej Sądowi I instancji strona wnosząca zażalenie powołuje się na wymienienie tego odpisu w części pisma przewodniego z dnia 29 sierpnia 2016 r. opisującego załączniki (karta nr 69 akt sądowych).

Analiza dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie potwierdza tej okoliczności.

W dniu 1 września 2016 r. do WSA w Warszawie wpłynęła nadana przez pełnomocnika skarżącego korespondencja zawierająca pismo przewodnie zatytułowane "uzupełnienie braków formalnych skargi kasacyjnej", wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz dowód uiszczenia opłaty sądowej od skargi kasacyjnej. Z prezentaty Biura Podawczego WSA w Warszawie postanowionej na piśmie przewodnim wynika, że dołączony został do niego jeden załącznik (dowód uiszczenia opłaty). Odrębną prezentatą został opatrzony wniosek o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Z treści adnotacji zamieszczonej na tym piśmie przez pracownika Biura Podawczego nie wynika, aby załączony był do niego jakikolwiek załącznik. Powyższe prowadzi na wniosku, że w kopercie przesłanej z Kancelarii adwokata W. G. znajdowały się trzy wymienione wyżej dokumenty i brak w niej było odpisu wniosku z dnia 29 sierpnia 2016 r. o przeprowadzenie rozprawy.

Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że strona skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania do usunięcia braku formalnego skargi kasacyjnej w postaci złożenia wniosku o przeprowadzenie rozprawy lub oświadczenia o zrzeczeniu się rozprawy i w ogóle nie wykonała wezwania w zakresie złożenia odpisu takiego pisma. Brak uzupełnienia każdego braku z osobna stanowi podstawę do odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a.

W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.