Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi A. Z. B. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji ostatecznej z naruszeniem prawa oddala skargę

Zaskarżoną decyzją z "(...)" stycznia 2021 r. Główny Geodeta Kraju utrzymał w mocy decyzję tego samego organu z [...] listopada 2020 r. stwierdzającą, że wydanie decyzji Głównego Geodety Kraju z "(...)" października 2008 r. o nadaniu A.B. uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii w zakresie rozgraniczania i podziału nieruchomości oraz sporządzania dokumentacji do celów prawnych nastąpiło z naruszeniem prawa. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w związku art. 127 § 3 i art. 146 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a.".

Rozstrzygnięcie powyższe zapadło w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z "(...)" października 2008 r. Główny Geodeta Kraju nadał A. B. uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii. Od tej decyzji w dniu 12 czerwca 2020 r. prokurator wniósł sprzeciw, powołując się na podstawę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz okoliczności, że zaświadczenia o zatrudnieniu skarżącej, które stanowiły podstawę wydania decyzji okazały się fałszywe.

Decyzją "(...)" listopada 2020 r. Główny Geodeta Kraju stwierdził wydanie decyzji 2008 r. z naruszeniem prawa, wskazując że z uwagi na upływ dziesięciu lat od doręczenia tej decyzji, niemożliwe jest już – w świetle art. 146 § 1 k.p.a. – jej uchylenie w trybie wznowienia postępowania. Wyjaśnił, że wyrokiem z 10 listopada 2015 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w H. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec W. P. o czyn z art. 271 § 1 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1444) – zwanej dalej "k.k." polegający na wystawieniu zaświadczenia o zatrudnieniu A. B. w pełnym wymiarze czasu pracy w latach 2000 – 2004. Dokument ten został przez skarżącą złożony w postępowaniu kwalifikacyjnym, o którym mowa w art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r., poz. 2052), w brzmieniu obowiązującym w 2008 r., zmierzającym do nadania uprawnień zawodowych w dziedzinie geodezji i kartografii. Wskazana okoliczność wyczerpywała podstawę wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem złożony dowód w sprawie okazał się fałszywy.

Utrzymując w mocy powyższą decyzję organ w zaskarżonej decyzji wyjaśnił, że w tej sprawie bez znaczenia pozostaje to, czy skarżąca spełniała przesłanki do uzyskania uprawnień zawodowych, bo istota sprawy koncentruje się wokół tego, że decyzję administracyjną wydano na podstawie dokumentu poświadczającego nieprawdę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożonej na powyższą decyzję zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w tej sprawie wystąpiła unormowana w tym przepisie przesłanka wznowienia postępowania oraz brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla wyjaśnienia sprawy, w szczególności w zakresie braku związku pomiędzy dowodem, który okazał się fałszywy a tymi okolicznościami oraz pomiędzy przestępstwem a wydaniem decyzji o nadaniu uprawnień zawodowych, niepodjęcie wszystkich czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym pominięcie dowodu z zeznań świadka, naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodów, naruszenie art. 7 w związku z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez ustalenia niezbędnego stanu faktycznego, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia i załatwienia sprawy, w tym tego, czy fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji wydanej w pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą wcześniej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu, bo zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Uruchomiony sprzeciwem prokuratorskim tryb wznowienia ma na celu ponowne rozpatrzenie sprawy indywidualnej, zakończonej już decyzją ostateczną w pewnych, enumeratywnie wymienionych w ustawie przypadkach naruszeń procesowych. Wystąpienie przesłanki wznowienia postępowania samo w sobie nie oznacza jeszcze, że materialnie decyzja była nieprawidłowa, ale, zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. – co do zasady – obliguje organ do ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego i powtórnego załatwienia sprawy indywidualnej. W wyniku powtórzenia procesu dojść może albo do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania w to miejsce decyzji o innej treści, bądź – do odmowy jej uchylenia. Zasadą zatem jest, że konsekwencją stwierdzenia przesłanki wznowienia jest rozpatrzenie sprawy w jej całokształcie. Od konstrukcji tej ustawodawca wprowadził jednak w art. 146 § 2 k.p.a. wyjątek, obejmujący upływ czasu, tj. dziesięciu lat od doręczenia decyzji. Przepis ten odczytywany literalnie stanowi, że w takiej sytuacji nie może dojść do uchylenia decyzji, niemniej w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się pogląd, który Sąd w składzie rozpoznającym tę sprawę podziela (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 1783/15, LEX nr 2301631 i z 19 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 239/20, LEX nr 3064897). Zakłada on mianowicie, że ziszczenie się wskazanej przeszkody eliminuje dopuszczalność badania przez organ istoty sprawy. Wówczas rozstrzygnięcie sprawy w trybie wznowienia postępowania ogranicza się do stwierdzenia faktu naruszenia prawa przy wydaniu decyzji ostatecznej. Nie dochodzi wtedy do rozważania tego, w jaki sposób powinna była zostać rozstrzygnięta sprawa indywidualna, a więc tego, czy materialnie decyzja ostateczna była prawidłowa, czy też nie. Respektowanie dziesięcioletniego terminu nie polega zatem jedynie na formalnym odstąpieniu od uchylenia decyzji ostatecznej, ale także na rezygnacji z prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie tego, jaką treść powinna nosić decyzja pierwotna. Zwrócić należy uwagę na ochronny charakter tego rozwiązania, gwarantujący pewność obrotu po upływie przewidzianego przez ustawodawcę terminu.

Nie ma zatem racji skarżąca, gdy twierdzi że organ dopuścił się naruszenia regulujących postępowanie wyjaśniające art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem prowadzenie tej fazy procesu było w tej sprawie nieuzasadnione. Nie było też w związku z tym podstaw do uwzględnienia sformułowanych przez skarżącą wniosków dowodowych, tym samym nieuzasadnione pozostają zarzuty naruszenia art. 75 § 1, art. 78 § 1 i art. 8 k.p.a. Zgodzić się należy z Głównym Geodetą Kraju, że ziściła się przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., bo skarżąca posłużyła się w postępowaniu przed tym organem dokumentem, który został sfałszowany. Wprawdzie w stosunku do jego wystawcy nie wydano wyroku skazującego, jednak wyrok warunkowo umarzający postępowanie, w myśl art. 66 § 1 k.k. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że przestępstwo zostało przez oskarżonego popełnione (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 20.10.2011 r., III KK 159/11, LEX nr 1101665). Zasadnie zatem organ przyjął, że decyzję ostateczną z 2008 r. wydano na podstawie dowodu, który okazał się fałszywy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.