Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Wycichowski (sprawozdawca) Sędzia NSA Jacek Hyla Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz po rozpoznaniu w Gdańsku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lipca 2026 r. sprawy ze skargi A. L., M. L. i M. M. na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w Kartuzach w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania dotyczącego wypłaty odszkodowania i zwrot nakładów poniesionych za zniszczone produkty pochodzenia zwierzęcego postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić ze Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku solidarnie na rzecz skarżących A. L., M. L. i M. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Pismem z 31 marca 2026 r. A. L., M. L. i M. M. - wspólnicy spółki cywilnej "[...]" (dalej: "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (dalej: "WSA w Gdańsku", "Sąd") skargę na bezczynność Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. (dalej: "Organ") w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania oraz nakładów związanych ze zniszczeniem produktów pochodzenia zwierzęcego wykonanym w związku z decyzją Organu nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r., zarzucając Organowi naruszenie:

1. art. 47 ust. 2 w zw. z art. 47 ust. 7 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zdrowiu zwierząt (Dz. U. z 2025 r., poz. 1795) - dalej: "u.z.z.", w zw. z art. 127 u.z.z. (przepisy przejściowe) poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania administracyjnego

i wydania decyzji ustalającej odszkodowanie ze środków budżetu państwa za zniszczone z nakazu organu inspekcji weterynaryjnej produkty pochodzenia zwierzęcego w postaci jaj konsumpcyjnych, mimo że obowiązek przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego i wydania stosownej decyzji przez powiatowego lekarza weterynarii ciążył na Organie z mocy prawa od chwili wykonania przez Skarżących decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r., a z dniem 18 marca 2026 r.,

tj. z dniem wejścia w życie u.z.z., postępowanie to, jako dotychczas niewszczęte, podlega w całości przepisom nowej ustawy na podstawie jej przepisów przejściowych;

2. art. 47 ust. 10 pkt 2 i 3 u.z.z. poprzez zaniechanie wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zwrotu ze środków budżetu państwa poniesionych przez Skarżących nakładów związanych ze zniszczeniem produktów pochodzenia zwierzęcego wykonanym w związku z decyzją nr 1/2026 oraz z przeprowadzeniem czynności dezynfekcji zakładu nakazanych przez organ inspekcji weterynaryjnej przy zwalczaniu choroby, tj. nakładów udokumentowanych fakturą VAT z 7 stycznia 2026 r. (utylizacja 7.558,92 zł), paragonem fiskalnym z 3 stycznia 2026 r. (środki dezynfekcyjne 223,20 zł) i fakturą z 3 stycznia 2026 r. (środki dezynfekcyjne 525,81 zł), przy czym roszczenie o zwrot nakładów z art. 47 ust. 10 u.z.z. jest odrębne i niezależne od roszczenia odszkodowawczego z art. 47 ust. 2 tej ustawy;

3. art. 47 ust. 3 i 4 u.z.z. w zw. z art. 48 u.z.z. oraz § 4 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 16 marca 2026 r. w sprawie szacowania zwierząt oraz zniszczonych z nakazu organu Inspekcji Weterynaryjnej produktów pochodzenia zwierzęcego, materiału biologicznego, pasz i sprzętu (Dz. U. z 2026 r., poz. 350) - dalej: "Rozporządzenie", poprzez zaniechanie przeprowadzenia szacowania wartości rynkowej produktów przed ich zniszczeniem, wbrew bezwzględnemu nakazowi wynikającemu z § 4 ust. 1 Rozporządzenia, niezwołanie rzeczoznawców powołanych przez wójta i niezawiadomienie ich o miejscu i terminie szacowania wbrew § 6 ust. 1 Rozporządzenia, a w konsekwencji niesporządzenie protokołu szacowania produktów pochodzenia zwierzęcego zgodnego ze wzorem określonym w załączniku nr 2 do Rozporządzenia, co uniemożliwia prawidłowe ustalenie odszkodowania jako średniej

z trzech kwot oszacowania, o której mowa w art. 47 ust. 3 u.z.z., z uwzględnieniem kryteriów właściwych dla jaj konsumpcyjnych, w tym systemu utrzymania kur niosek

(§ 4 ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia);

4. art. 35 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) - dalej: "k.p.a.", w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki i przekroczenie ustawowego terminu jednego miesiąca, a najpóźniej dwóch miesięcy na wydanie decyzji, bez powiadomienia Skarżących o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie, bez wyznaczenia nowego terminu jej załatwienia i bez pouczenia o przysługującym im prawie do wniesienia ponaglenia, przy czym od chwili wykonania decyzji nr 1/2026

(5 stycznia 2026 r.) do dnia wniesienia skargi upłynęły niemal trzy miesiące, w trakcie których Organ nie podjął żadnej czynności procesowej w sprawie odszkodowawczej;

5. art. 7 k.p.a. poprzez niezapewnienie wszechstronnego zbadania sprawy i ochrony słusznego interesu Skarżących, którzy ponieśli rzeczywistą i wielotysięczną szkodę majątkową wyłącznie wskutek wykonania decyzji administracyjnej organu inspekcji weterynaryjnej i którzy są uprawnieni do odszkodowania z mocy prawa, a mimo to Organ nie podjął z urzędu żadnej czynności zmierzającej do wszczęcia

i przeprowadzenia postępowania odszkodowawczego, choć dysponował pełną wiedzą o zaistnieniu przesłanek tego roszczenia już w chwili wydania decyzji nakazowej;

6. art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej, przejawiające się w tym, że Organ, po uprzednim nałożeniu na Skarżących natychmiastowego obowiązku zniszczenia mienia o znacznej wartości pod rygorem natychmiastowej wykonalności, całkowicie zaniechał uruchomienia ustawowego mechanizmu kompensacyjnego, naruszając tym samym uzasadnione

i prawnie chronione oczekiwanie Skarżących, że skoro zastosowali się do nakazu Organu, postępowanie odszkodowawcze zostanie wszczęte z urzędu niezwłocznie po wykonaniu decyzji;

7. art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nierespektowanie zasady szybkości i prostoty postępowania w sprawie, której stan faktyczny jest w pełni udokumentowany i bezsporny - zakres

i wartość zniszczonych produktów wynika z protokołu zniszczenia nr 1/2026

z 5 stycznia 2026 r. i faktur zakupu, koszty utylizacji i dezynfekcji są potwierdzone dokumentami finansowymi, a podstawa prawna roszczenia jest jednoznaczna - co czyni bezczynność Organu trwającą blisko trzy miesiące całkowicie nieuzasadnioną.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o: 1) stwierdzenie bezczynności Organu w sprawie wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego

w przedmiocie ustalenia i przyznania Skarżącym: a) odszkodowania za zniszczone

z nakazu organu inspekcji weterynaryjnej produkty pochodzenia zwierzęcego w związku

z wykonaniem decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r., b) zwrotu nakładów poniesionych

w związku ze zniszczeniem tych produktów oraz przeprowadzeniem czynności dezynfekcji zakładu, 2) stwierdzenie, że bezczynność Organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3) zobowiązanie Organu do załatwienia sprawy w terminie określonym przez Sąd poprzez wszczęcie i przeprowadzenie postępowania administracyjnego oraz wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie: a) przyznania odszkodowania za zniszczone produkty pochodzenia zwierzęcego, b) przyznania zwrotu nakładów poniesionych w związku ze zniszczeniem produktów oraz przeprowadzeniem czynności dezynfekcji zakładu;

4) przyznanie Skarżącym od Organu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.",

5) zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Wniesiono również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z: 1) protokołu zniszczenia/wycofania towarów z 5 stycznia 2026 r. na okoliczność ustalenia daty przeprowadzenia utylizacji jaj konsumpcyjnych objętych decyzją nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r., 2) załączonych faktur i paragonów na okoliczność ustalenia wysokości szkody poniesionej przez Skarżących, wysokości poniesionych przez Skarżących nakładów związanych ze zniszczeniem produktów pochodzenia zwierzęcego wykonanym w związku z decyzją nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r. oraz z przeprowadzeniem czynności dezynfekcji zakładu, 3) oświadczenia M. L. z 4 stycznia 2026 r. na okoliczność jego treści, działań podjętych przez Skarżących w wykonaniu decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r.,

4) ponaglenia z 2 lutego 2026 r., odpowiedzi Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii na ponaglenie oraz pisma Skarżących z 20 marca 2026 r. na okoliczność wykazania wyczerpania trybu zaskarżenia, trwania bezczynności Organu, braku podjęcia przez Organ jakichkolwiek czynności w sprawie mimo wezwania do działania oraz stanowiska Organu kwestionującego obowiązek wszczęcia postępowania odszkodowawczego.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1

pkt 4 P.p.s.a. z uwagi na fakt, że sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi wskazano, że Skarżący złożyli skargę na bezczynność Organu, datowaną na dzień 2 lutego 2026 r., której przedmiotem jest ten sam stan faktyczny, a która jest aktualnie procedowana przez WSA w Gdańsku pod sygn. akt

II SAB/Gd 12/26. Ponadto przed Sądem toczy się kolejne postępowanie pomiędzy tymi samymi stronami, ze skargi datowanej również na 2 lutego 2026 r., na "inną czynność

z zakresu administracji publicznej" (sygn. akt II SA/Gd 210/26).

Uzasadniając wniosek o oddalenie skargi podniesiono, że w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności, bowiem Organ nie był prawnie zobowiązany do podjęcia czynności w zakresie wskazanym w skardze. Zgodnie bowiem z art. 49 ust. 7 pkt 3 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1075 ze zm.) - dalej: "Ustawa", który to przepis obowiązywał zarówno w dniu wydania przez Organ decyzji nr 1/2026, tj. w dniu

2 stycznia 2026 r., jak również w dniu jej fizycznego wykonania przez Skarżących

(2-5 stycznia 2026 r.), odszkodowanie, o którym mowa w ust. 5, nie przysługiwało za produkty pochodzenia zwierzęcego w rozumieniu przepisów o produktach pochodzenia zwierzęcego, jaja wylęgowe, pasze i sprzęt, o których mowa w ust. 5, stanowiące własność podmiotów prowadzących działalność w zakresie m.in. obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, jajami wylęgowymi lub paszami.

Organ wskazał, że analizując treść decyzji nr 4/2006 z 16 lutego 2006 r., zmienionej następnie decyzjami: nr 130/2014 z 26 listopada 2014 r., nr 1/2023 z 10 stycznia 2023 r.

i nr 778/2023 z 18 października 2023 r., podmiot (aktualnie "[...]" s.c.) został dopuszczony do prowadzenia działalności polegającej na pakowaniu jaj sklasyfikowanych

i właściwie oznakowanych - w ilości 250 tys. sztuk jaj/tydzień. Oznacza to, że prowadzona przez Skarżących spółka cywilna była podmiotem prowadzącym działalność w zakresie m.in. obrotu produktami pochodzenia zwierzęcego, wyłączonym ustawowo z możliwości uzyskania odszkodowania. Z tego względu, po wykonaniu decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r., Organ odstąpił od realizacji czynności opisanych w skardze oceniające je jako bezprzedmiotowe. Organ uznał, że brak jest podstaw prawnych do wszczynania z urzędu postępowania i wydawania decyzji w sprawie przyznania odszkodowania w sytuacji,

w której podmiot tego postępowania - z racji charakteru prowadzonej działalności - był podmiotem wyłączonym z możliwości jego otrzymania, co wprost wynikało z przepisów Ustawy. Ponadto miało to miejsce w sytuacji, w której sam podmiot nie złożył wniosku

o przyznanie jakiegokolwiek odszkodowania lub zwrotu nakładów.

Organ zwrócił uwagę, że powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w stanowisku wyrażonym przez Pomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w Gdańsku, który rozpatrując pismo Skarżących z 4 lutego 2026 r., stanowiące ponaglenie w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w związku z działaniami podejmowanymi przy zwalczaniu wysoce zjadliwej grypy ptaków, tj. utylizację produktów pochodzenia zwierzęcego - jaj konsumpcyjnych, w postanowieniu z 13 lutego 2026 r. stwierdził,

że Organ nie dopuścił się bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania, wskazując wprost, iż Skarżący nie są producentem jaj, a jedynie podmiotem zajmującym się pakowaniem jaj sklasyfikowanych i właściwe oznakowanych, czyli zajmują się obrotem produktami pochodzenia zwierzęcego, a co za tym idzie - nie należy im się wnioskowane odszkodowanie.

W ocenie Organu aktualnie złożona skarga tym różni się od poprzedniej,

że powołuje się na przepisy ustawy, które zostały wprowadzone do porządku prawnego już po rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy w oparciu o przepisy obowiązujące uprzednio. Wskazano, że 18 marca 2026 r. weszły w życie przepisy u.z.z., które zmieniły m.in. zasady przyznawania odszkodowań za zniszczone produkty pochodzenia zwierzęcego i zwrot poniesionych nakładów (art. 47). Odnosząc się do stanowiska Skarżących, że to aktualnie obowiązujący stan prawny powinien mieć zastosowanie do stanu faktycznego w niniejszej sprawie Organ stanął na stanowisku, że art. 127 u.z.z. nie może mieć w niniejszej sprawie zastosowania, bowiem - zgodnie z jego treścią - przepisy u.z.z. w tym zakresie stosuje się do spraw objętych postępowaniami wszczętymi na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 114 i niezakończonymi ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Tymczasem w niniejszej sprawie w dniu wejścia w życie u.z.z. Organ nie prowadził wobec Skarżących żadnego postępowania administracyjnego niezakończonego ostateczną decyzją administracyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że pismem z 2 lutego 2026 r. A. L., M. L. i M.M. - wspólnicy spółki cywilnej "[...]", wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na inną czynność z zakresu administracji publicznej podjętą przez Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. polegającą na zaniechaniu przez Organ przeprowadzenia szacowania wartości zniszczonych jaj konsumpcyjnych, zniszczonych w wykonaniu decyzji Organu nr 1/2026

z 2 stycznia 2026 r. Skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Gd 210/26.

Również pismem z 2 lutego 2026 r. Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Organu w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania należnego Skarżącym w związku

z wykonaniem decyzji nr 1/2026 z 2 stycznia 2026 r. Ta skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 12/26.

Postanowieniem z 20 maja 2026 r. wydanym w sprawie II SA/Gd 210/26 WSA

w Gdańsku odrzucił skargę wskazując w uzasadnieniu m.in., że konieczną przesłanką dopuszczalności zaskarżenia danego aktu lub czynności jest fakt ich istnienia, przy czym muszą one istnieć w chwili wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu skarga na czynność polegającą na zaniechaniu przeprowadzenia szacowania dotyczy czynności nieistniejącej i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Ponadto skarga ta jest w istocie skargą na bezczynność i z tego powodu podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., albowiem w dniu 2 lutego 2026 r. Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Organu w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania należnego Skarżącym w związku z wykonaniem decyzji z 2 stycznia

2026 r. (skarga ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Gd 12/26).

Natomiast wyrokiem z 20 maja 2026 r. wydanym w sprawie II SAB/Gd 12/26 WSA

w Gdańsku oddalił skargę wskazując w uzasadnieniu m.in., że warunkiem skutecznego wniesienia skargi na bezczynność jest istnienie po stronie organu administracji publicznej obowiązku wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia innych aktów lub czynności. Innymi słowy: aby można było mówić o bezczynności organu administracji publicznej musi istnieć przepis prawny, który w określonej sytuacji prawnej nakłada na ten organ obowiązek określonego działania, w przewidzianej ku temu formie i wyznaczonym terminie, natomiast organ ten, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, działania takiego nie podejmuje. WSA w Gdańsku stwierdził, że ani w art. 49 ustawy z dnia 11 marca 2004 r.

o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2023 r., poz. 1075 ze zm.), ani w żadnym innym przepisie tej ustawy nie nałożono na powiatowego lekarza weterynarii obowiązku orzekania z urzędu o ustaleniu odszkodowania za zniszczone z nakazu organu inspekcji weterynaryjnej przy zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt podlegających obowiązkowi zwalczania m.in. jaja wylęgowe, które nie mogą być poddane odkażaniu. Sąd nie doszukał się tym samym podstawy prawnej, która na gruncie sprawy II SAB/Gd 12/26 obligowałaby Organ do podjęcia z urzędu żądanych przez Skarżących czynności.

Odnosząc się w tym miejscu do wniosku Organu o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. należy wskazać, że zgodnie z tą regulacją sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W przytoczonej regulacji wyróżniono dwie przesłanki: powagę rzeczy osądzonej (res iudicata) i zawisłość sprawy (lis pendens). Zawisłość sprawy to stan, w którym tożsama przedmiotowo i podmiotowo sprawa stanowi już przedmiot wszczętego wcześniej postępowania, natomiast powaga rzeczy osądzonej - stan, w którym ta sama przedmiotowo i podmiotowo sprawa została uprzednio rozpoznana.

W judykaturze wskazuje się, że tożsamość sprawy osądzonej z inną sprawą zawisłą przed sądem administracyjnym będzie mieć miejsce wówczas, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego, co uprzednio, stanu faktycznego (zob. wyrok NSA z 14 lipca 2021 r. sygn. akt

I OSK 682/21, przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). W judykaturze zwraca się również uwagę, że o ile analiza przesłanek tożsamości spraw zakończonych decyzją administracyjną nie powinna nastręczać większych trudności, to już w przypadku kwestionowania bezczynności lub przewlekłości organu mogą pojawić się wątpliwości związane z identyfikacją przedmiotu sprawy. W postanowieniu z 29 maja 2020 r. sygn. akt I OZ 331/20 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że przy ustalaniu tożsamości sprawy należy brać pod uwagę element podmiotowy i przedmiotowy, przy czym tożsamość podmiotowa to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków,

a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. Stąd badając, czy wskazana zasada została naruszona sąd administracyjny analizuje: co jest przedmiotem sprawy i jakie występują strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, zobowiązany jest do odrzucenia skargi.

Kierując się powyższymi wskazaniami Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę uznał, że nie zachodzi w niej tożsamość ze sprawą zarejestrowaną pod sygn. akt

II SAB/Gd 12/26. Należy bowiem zwrócić uwagę, że o ile w sprawie II SAB/Gd 12/26 Skarżący nie wystąpili do Organu z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania (uznając, że Organ powinien w tym zakresie podjąć działania z urzędu), o tyle w niniejszej sprawie Skarżący wystąpili do Organu z "wezwaniem do podjęcia czynności w sprawie oraz wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania w następstwie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr 1/2026 z dnia 2 stycznia 2026 r." (pismo z 20 marca 2026 r.).

W związku z powyższym nie można uznać, że pomiędzy sprawami II SAB/Gd 12/26 i II SAB/Gd 29/26 zachodzi tożsamość przedmiotowa - inny jest stan faktyczny obu spraw.

W dalszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd zawsze bada legitymację skargową strony, zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz jej warunków formalnych, dokonując oceny dopuszczalności skargi, w tym m.in. bada, czy strona skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Zgodnie bowiem z art. 52 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2).

Z kolei art. 53 § 2b P.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu.

Z przepisów art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691) wynika, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość) (§ 1). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2), przy czym wnosi się je: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3).

Z przytoczonych powyżej regulacji wynika, że strona, która uważa, że organ działa przewlekle lub jest bezczynny, powinna wnieść ponaglenie, o jakim mowa w art. 37 k.p.a. Uprzednie wniesienie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność organu.

W przedmiotowej sprawie powyższy warunek nie został spełniony, albowiem po złożeniu do Organu pisma z 20 marca 2026 r. stanowiącego "wezwanie do podjęcia czynności w sprawie oraz wydania decyzji w przedmiocie odszkodowania w następstwie wykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w K. nr 1/2026 z dnia

2 stycznia 2026 r." Skarżący przed wniesieniem skargi z 31 marca 2026 r. nie złożyli ponaglenia. Jedyne ponaglenie, które zostało złożone jest datowane na 2 lutego 2026 r.,

a zatem zostało ono złożone przed żądaniem podjęcia przez Organ czynności wymienionych w piśmie Skarżących z 20 marca 2026 r.

Skoro Skarżący nie wyczerpali trybu opisanego w art. 37 k.p.a. w zw. z art. 53 § 2b P.p.s.a. skarga wniesiona do tutejszego Sądu pismem z 31 marca 2026 r. jest niedopuszczalna. Następstwem niedopuszczalności skargi jest jej odrzucenie z uwagi na niemożność przyjęcia skargi przez sąd do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (zob. postanowienie NSA z 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 125/15). Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) może otworzyć Skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez Organ.

Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę.

Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd zwrócił Skarżącym uiszczony wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.