Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2007 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Prezydent W., mając za podstawę art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. "a" i "b", art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 oraz Nr 127, poz. 1087) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), uznał M.A. za osobę bezrobotną z dniem 27 listopada 2006 r. i odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu rejestracji M.A. spełniała warunki do uznania za osobę bezrobotną, jednakże w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji (27 listopada 2006 r.) suma okresów, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, jest krótsza niż 365 dni.

M.A. wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Wojewody Mazowieckiego. Wskazała, że kiedy w lipcu 2005 r. zgłosiła się do Urzędu, udzielono jej błędnych informacji. Nie została wówczas skierowana do zastępcy kierownika Działu Obsługi Interesantów w celu wyjaśnienia wątpliwości dotyczących rejestracji i dlatego przyszła się zarejestrować dopiero, gdy dysponowała świadectwem pracy.

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], wydaną w oparciu o art. 10 ust. 2 pkt 6 i ust. 4 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

Wojewoda wyjaśnił, że na skutek złożonego przez stronę oświadczenia w sprawie wprowadzenia w błąd przez pracownika Urzędu, decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił wcześniejsze rozstrzygnięcie Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. w sprawie uznania M.A. za osobę bezrobotną z dniem 27 listopada 2006 r. oraz odmowy przyznania jej prawa do zasiłku, z uwagi na konieczność wyjaśnienia wszystkich okoliczności, na które bezrobotna się powoływała, w szczególności zweryfikowania jej twierdzeń co do faktu zgłoszenia się przez nią do Urzędu w lipcu 2005 r. w celu zarejestrowania i uzyskania prawa do zasiłku. Po ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, kiedy wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, Wojewoda nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji.

Organ II instancji wskazał, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 lit. "c" ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Z tego względu, jeżeli w wyniku weryfikacji akt sprawy, zostało ustalone, iż na okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji przypada 61 dni pracy, które można zaliczyć do okresu uprawniającego do zasiłku, to w takiej sytuacji należy uznać, że osoba bezrobotna nie legitymuje się wymaganym okresem opłacania składki w ilości co najmniej 365 dni, a to z kolei uniemożliwia przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M.A. wyraziła swoje niezadowolenie z decyzji Wojewody Mazowieckiego. Powtórzyła argumentację zaprezentowaną w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej. Dodała również, że jej sytuacja finansowa jest bardzo zła, że obecnie nie ma żadnych dochodów ani środków na szukanie pracy. Z uwagi na to, że nie jest ubezpieczona nie mogła skorzystać z pomocy lekarza, gdy była chora, nie mogła także wykupić leków.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, wskazując na podstawy faktyczne i prawne zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Kwestię uprawnień do zasiłków i innych świadczeń dla bezrobotnych reguluje obecnie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Przepisy tego aktu prawnego mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie dają organom administracyjnym ani sądowi administracyjnemu uprawnień do uznaniowego traktowania oraz rozstrzygania o problematyce uregulowanej ustawą.

W świetle art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenia społeczne, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

W rozpoznawanej sprawie sporna była data rejestracji skarżącej. M.A. podnosiła, że do Urzędu zgłosiła się już w lipcu 2005 r., po tym, jak utraciła pracę w E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wtedy – jak podaje – uzyskała informację, że może zostać zarejestrowana jako bezrobotna dopiero, gdy przyniesie świadectwo pracy. Z tego względu skarżąca zgłosiła się ponownie do Urzędu dopiero w dniu 27 listopada 2006 r., czyli po uprawomocnieniu się wyroku zobowiązującego pracodawcę do wydania świadectwa pracy określonej treści. W tym dniu złożyła wymagane dokumenty i dlatego z tą datą decyzją Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2006 r. została uznana za osobę bezrobotną. Z uwagi jednak na zarzuty podniesione przez skarżącą w odwołaniu od tej decyzji oraz w oświadczeniu z dnia 15 stycznia 2007 r., Wojewoda Mazowiecki uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji, rozpoznając sprawę, od początku zbadał wskazane przez stronę okoliczności, jednak z uwagi na brak dowodów, nie mógł ustalić, czy skarżąca rzeczywiście zgłosiła się w lipcu 2005 r. do rejestracji i jakie uzyskała wówczas informacje.

Przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, że skarżąca nie dysponuje żadnym potwierdzeniem faktów, na które się powołuje. Jakikolwiek dokument świadczący o tym, że zainteresowana była pod koniec lipca 2005 r. (od dnia 26 lipca 2005 r. do dnia 31 lipca 2005 r.) w Urzędzie, mógłby być dowodem jej twierdzeń (choćby kopia wniosku, podania czy innego rodzaju pisma z prezentatą Urzędu). Sąd administracyjny opiera się tylko na dowodach z dokumentów, a to oznacza, że nie może przeprowadzać dowodów z przesłuchania stron czy z przesłuchania świadków.

W tej sytuacji należało przyjąć, że organy obu instancji – wobec braku innych dowodów – prawidłowo uznały, że M.A., rejestrując się jako bezrobotna w dniu 27 listopada 2006 r., nie spełniała warunków przewidzianych w art. 71 ust. 1 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, albowiem w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem wymieniona nie odprowadzała składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy przez okres co najmniej 365 dni, co skutkuje brakiem wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca w okresie od dnia 2 kwietnia 2001 r. do dnia 26 lipca 2005 r. była zatrudniona w E. Sp. z o.o. z siedzibą w W., jednak od lipca 2005 r. składki nie były już opłacane.

Prawo do zasiłku dla bezrobotnych uzależnione jest od faktycznego odprowadzania składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy. Rację więc ma Wojewoda, twierdząc, że spełnienie tego obowiązku daje podstawę organom zatrudnienia do przyznania zasiłku, przy jednoczesnym spełnieniu pozostałych warunków koniecznych do jego uzyskania. W sytuacji gdy składki ubezpieczeniowe nie były odprowadzane w przedziale 18 miesięcy przed rejestracją przez okres co najmniej 365 dni, nie ma podstaw do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

Sąd z pełnym zrozumieniem odnosi się do sytuacji skarżącej, trzeba jednak podkreślić, że sama trudna sytuacja materialna nie wystarcza do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, do którego prawo uzależnione jest co do zasady od zaistnienia przesłanek składających się na jego podstawę prawną.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.