Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 8 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii A, B. 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M.M. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł., ul. A 75b lok. 9 kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu J.S. z urzędu.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., na podstawie art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. - dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji z dnia [...] znak: [...], wydanej z upoważnienia Starosty [...] przez Kierownika Referatu ds. Wydawania Uprawnień do Kierowania Pojazdami Starostwa Powiatowego w B. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 4 czerwca 2020 r. organ pierwszej instancji zawiadomił J. S. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, z uwagi na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C, C1+E, C+E, D1, D, D+E oraz tramwajem.

Decyzją z dnia [...], podjętą na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm., dalej "u.k.p.") organ pierwszej instancji orzekł o cofnięciu J. S. uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 12 października 2018 r. do Starostwa Powiatowego w B. wpłynął wniosek Prokuratury Rejonowej w B. [...] z dnia 4 października 2018 r. w sprawie skierowania J. S. na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do kierowania pojazdami. Po wszczęciu postępowania i rozpoznaniu sprawy, Starosta [...] decyzją z dnia [...] znak [...] skierował J. S. na badania lekarskie w celu ustalenia zdolności do kierowania pojazdami mechanicznymi. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w wyniku rozpatrzenia odwołania J. S. decyzją Nr [...] z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] i jednocześnie skierowało skarżącego na badanie lekarskie w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Na decyzję Kolegium Nr [...] J. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 291/19 oddalił skargę.

Organ pierwszej instancji wskazał także, iż Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w Ł. pismem z dnia 10 stycznia 2020 r. znak: [...] poinformował Starostę [...] o wniesionym przez J. S. odwołaniu od orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 27 listopada 2019 r. w przedmiocie stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, Cl, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E. Wskutek wniesionego odwołania Instytut Medycyny Pracy im. prof. dr. med. [...], Klinika Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego, Przychodnia Chorób Zawodowych w Ł. wydała orzeczenie lekarskie nr: [...] z dnia 29 maja 2020 r., w którym u J. S. stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wg kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, Cl, C, C1+E, C+E, D1, D, D1+E, D+E oraz tramwajem, bez wyznaczania daty ponownego badania. Przytaczając treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami organ pierwszej instancji wyjaśnił, iż konsekwencją stwierdzenia przeciwwskazań zdrowotnych jest decyzją o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Decyzja ta ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku zaistnienia okoliczności opisanych w danym przepisie prawa organ administracji jest zobligowany nałożyć na obywatela, w drodze decyzji, określony w przepisie prawa obowiązek. Zarówno treść tegoż obowiązku, jak i jego zakres oraz sposób wykonania nie podlegają uznaniu organu orzekającego.

Od decyzji organu pierwszej instancji J. S. wniósł odwołanie podnosząc, iż przekonany jest, że nie posiada żadnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami kat. A, B.

Przywołaną na wstępie decyzję z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami kat. A, B

Organ odwoławczy przytaczając treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. pojazdami wyjaśnił, iż istotą regulacji zawartej w ww. przepisie jest uniemożliwienie uczestniczenia w ruchu drogowym w charakterze kierowców osobom, co do których istnieją przeciwwskazania lekarskie do kierowania pojazdami. Przepis ten pełni funkcję ochronną w stosunku do samego kierowcy, jak i przede wszystkim w stosunku do pozostałych uczestników ruchu drogowego. Jego istotą jest odsunięcie od kierowania pojazdami osób, które z uwagi na stan zdrowia mogą stworzyć niebezpieczeństwo w ruchu drogowym i spowodować zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego oraz mienia. Niewątpliwie przepis ma charakter prewencyjny i ma zapobiegać potencjalnym niebezpieczeństwom.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja o cofnięciu uprawnienia do kierowania wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ww. ustawy ma charakter decyzji związanej. Przesądza o tym jednoznacznie treść tego przepisu. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia, przez uprawnionego lekarza w orzeczeniu lekarskim, istnienia przeciwwskazań do kierowania pojazdami silnikowymi przez osobę, która takiemu badaniu została poddana, właściwy miejscowo starosta jest bezwzględnie zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia tej osobie posiadanych przez nią uprawnień do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Obalenie domniemania prawdziwości tego dokumentu możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury określonej w art. 79 ww. ustawy. Przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych odwołań od tego typu orzeczeń, podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej i dlatego organy są związane takimi orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Organ odwoławczy zaznaczył, że wydane przez uprawnioną jednostkę orzeczniczą orzeczenie lekarskie, stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami danej kategorii, nie stanowią opinii biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji.

W dalszej kolejności Kolegium podkreśliło, że orzeczenie o istnieniu przeciwskazań do kierowania pojazdami może być wydane po przeprowadzeniu badania przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez właściwego miejscowo marszałka województwa. W myśl art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ustawy. Jednostka mająca przeprowadzić badania w trybie odwoławczym powinna być jednostką o wyższym poziomie referencyjnym w stosunku do jednostki, która przeprowadziła badanie pierwotne (art. 79 ust. 4 i 5 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej, po upływie 14 dni od dnia badania, jeżeli nie został złożony wniosek o przeprowadzenie ponownego badania albo orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania.

Przytaczając treść § 10, § 11 oraz 7 ust. 1 pkt rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1659 ze zm.) organ odwoławczy stwierdził, iż w aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia [...] Nr [...], z którego wynika, że uprawniony lekarz z Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w Ł. stwierdził u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i nie wyznaczył terminu następnego badania. To orzeczenie wydane zostało po zakwestionowaniu przez skarżącego wcześniejszego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] Nr [...] wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Leczniczym w Ł. także stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Od orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy nie przysługiwał już zatem środek zaskarżenia, o czym pouczono skarżącego w tym orzeczeniu. Ostateczne orzeczenia lekarskie, wydane w trybie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, jak również poprzedzającego go rozporządzenia z dnia 17 lipca 2014 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców, nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi.

Organ drugiej instancji wskazał, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 września 2017 r., sygn. akt I OSK 362/17 zauważył, że postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy diagnostyczno-orzeczniczy etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia. Organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści.

Kolegium podniosło, że skoro organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać, w toku prowadzonego postępowania, weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe, to w niniejszej sprawie obowiązkiem Starosty [...] było podjęcie orzeczenia o cofnięciu J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami kat. A i B prawa jazdy.

Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego złożył J. S., podnosząc, iż nie zgadza się z decyzją Kolegium i jest przekonany, że nie posiada żadnych przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów samochodowych kat. A,B. Jednocześnie skarżący wniósł o uznanie treści odwołania jako jego stanowiska w przedmiocie skargi do WSA w Łodzi.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...]

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P.wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści przywołanej normy wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym, poprzedzającym wydanie decyzji, zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja ta ma zatem charakter związany. Jej bezwzględne wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższy pogląd jest już ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 2195/16; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I OSK 1883/18, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie więc wywiódł organ odwoławczy, że treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. nie ma charakteru uznaniowego co oznacza, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją.

W kontekście zarzutów skargi zwrócić należy uwagę, że badania lekarskie w przedmiotowym zakresie mogą przeprowadzać jedynie lekarze uprawnieni, spełniający wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. Osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81 ( art. 79 ust. 4 u.k.p.). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7 u.k.p.). Kopię takiego orzeczenia, w przypadku gdy zostały stwierdzone przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, uprawniony lekarz ma obowiązek przesłać staroście właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Przesłanie do organu kopii ostatecznego orzeczenia lekarskiego kończy pierwszy, diagnostyczno-orzeczniczy, etap postępowania w przedmiocie weryfikacji uprawnień kierowcy ze względu na stan jego zdrowia w oparciu o regulacje ustawy o kierujących pojazdami. Procedura oceny stanu zdrowia kierowcy, wynikająca z cytowanych wyżej przepisów ma charakter szczególny i odrębny od procedury administracyjnej, a zatem nie mają do niej zastosowania ogólne zasady postępowania administracyjnego. Orzeczenia lekarskie wydawane w tym trybie nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1374/19, LEX nr 2796206).

Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w rozpatrywanej sprawie, że orzeczenia lekarskie wiążą organy administracyjne, które nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy jest prowadzone przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. W szczególności wskazać należy, że według wyroku NSA z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt I OSK 952/12, "Orzeczenie lekarskie (...) nie jest opinią biegłego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., która podlega kontroli organu administracji. Orzeczenie lekarskie stanowi środek dowodowy, o którym mowa w art. 76 § 2 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy środek dowodowy." Oznacza to, że przedmiotowe orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Skoro kontrola merytoryczna orzeczenia lekarskiego możliwa jest wyłącznie w ramach postępowania odwoławczego prowadzonego przez uprawnione medyczne jednostki orzecznicze, to tam winny były być kierowane konkretne argumenty podważające zasadność wydania orzeczenia (zob. wyrok NSA z dnia 25 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1859/10, LEX nr 1069624). Na tym etapie strona może kwestionować wynik badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie i opinie medyczne, a także posiadane wyniki innych badań.

W aktach sprawy znajduje się ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 29 maja 2020 r. z którego wynika, że uprawniony lekarz z Instytutu Medycyny Pracy im. prof. dra med. [...] Kliniki Chorób Zawodowych i Zdrowia Środowiskowego w Ł. stwierdził u skarżącego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami i nie wyznaczył terminu następnego badania. To orzeczenie wydane zostało po zakwestionowaniu przez skarżącego wcześniejszego orzeczenia lekarskiego z dnia [...] Nr [...] wydanego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Centrum Profilaktyczno-Leczniczym w Ł. także stwierdzającego istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Od orzeczenia wydanego przez Instytut Medycyny Pracy nie przysługiwał już zatem środek zaskarżenia, o czym pouczono skarżącego w tym orzeczeniu.

Reasumując, w ocenie Sądu organy były uprawnione do pozbawienia skarżącego uprawnień do kierowania pojazdami. W dniu orzekania dysponowały orzeczeniem lekarskim wydanym przez uprawniony podmiot, w którym stwierdzono istnienie przeciwskazań do kierowania przez skarżącego pojazdami mechanicznymi. Orzeczenie lekarskie było ostateczne. Organ administracji publicznej, do którego wpłynęło takie orzeczenie nie posiada jakiegokolwiek luzu decyzyjnego i obowiązany jest orzec o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Podnoszone w skardze zarzuty okazały się bezzasadne. W szczególności bez wpływu na wynik sprawy pozostaje własna ocena stanu zdrowia dokonywana przez skarżącego i jego przekonanie, że nie posiada żadnych przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów.

Zdaniem sądu, organ ustalił prawidłowo stan faktyczny w sprawie i zastosował zasadnie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne, a w szczególności wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody na których się oparł. Uzasadnienie prawne zaś w sposób dostateczny wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji i względy, którymi kierował się organ. Decyzja nie narusza więc z art. 107 § 1 pkt 6 i 7 i art. 107 § 3 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. Sąd przyznał adwokatowi M.M. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu.

Niniejszą sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie przeprowadzenie rozprawy, z uwagi na istniejącą pandemię, mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla stron. Nadto należy podnieść, że w WSA w Łodzi nie ma możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W związku z czym sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.

a.l.